மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.41.1
अनुक्तं यदि ते किञ्चिद्वाचा विदुर विद्यते ।
तन्मे शुश्रूषतो ब्रूहि विचित्राणि हि भाषसे ॥ ५.४१.१ ॥
விதுரா, உன் வாயால் இன்னும் சொல்லப்படாத ஏதேனும் இருந்தால், கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் எனக்கு அதைச் சொல். நீ அற்புதமான விஷயங்களையே பேசுகிறாய்.
5.41.2
धृतराष्ट्र कुमारो वै यः पुराणः सनातनः ।
तनत्सुजातः प्रोवाच मृत्युर्नास्तीति भारत ॥ ५.४१.२ ॥
திருதராட்டிரா, அந்தப் பழமையான நித்தியக் குமாரனான சனத்சுஜாதன்தான், ஓ பாரதா, "மரணம் இல்லை" என்று கூறினான்.
5.41.3
स ते गुह्यान्प्रकाशांश्च सर्वान्हृदयसंश्रयान् ।
प्रवक्ष्यति महाराज सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ ५.४१.३ ॥
மகாராஜாவே, அவன் உனக்கு மறைவானதையும் வெளிப்படையானதையும், இதயத்தில் தங்கியுள்ள அனைத்தையும் விளக்குவான்; அவன் அறிவுடையோரில் சிறந்தவன்.
5.41.4
किं त्वं न वेद तद्भूयो यन्मे ब्रूयात्सनातनः ।
त्वमेव विदुर ब्रूहि प्रज्ञाशेषोऽस्ति चेत्तव ॥ ५.४१.४ ॥
நித்தியனான அவன் எனக்கு மீண்டும் சொல்லக்கூடியதை நீ அறியவில்லையா? விதுரா, உன் அறிவில் ஏதேனும் மிச்சமிருந்தால் நீயே சொல்.
5.41.5
शूद्रयोनावहं जातो नातोऽन्यद्वक्तुमुत्सहे ।
कुमारस्य तु याबुद्धिर्वेद तां शाश्वतीमहम् ॥ ५.४१.५ ॥
நான் சூத்திரப் பிறப்பில் பிறந்தவன்; ஆகையால் வேறெதையும் சொல்லத் துணியேன். ஆனால் குமாரனின் நித்திய அறிவை நான் அறிவேன்.
5.41.6
ब्राह्मीं हि योनिमापन्नः सगुह्यमपि यो वदेत् ।
न तेन गर्ह्यो देवानां तस्मादेतद्ब्रवीमि ते ॥ ५.४१.६ ॥
பிராமணப் பிறப்பை அடைந்து, இரகசியமானவற்றையும் சொல்பவன் தேவர்களால் இகழப்படுவதில்லை; ஆகையால் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
5.41.7
ब्रवीहि विदुर त्वं मे पुराणं तं सनातनम् ।
कथमेतेन देहेन स्यादिहैव समागमः ॥ ५.४१.७ ॥
விதுரா, அந்தப் பழமையான, நித்தியமான (ஞானத்தை) எனக்குச் சொல். இந்த உடலோடேயே இங்கேயே (அதனுடன்) சேர்க்கை எப்படி ஆகும்?
5.41.8
चिन्तयामास विदुरस्तभृषिं शंसितव्रतम् ।
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा दर्शयामास भारत ॥ ५.४१.८ ॥
விதுரர் அந்த நோன்புறுதியுடைய முனிவரை நினைத்தார். பரதனின் வழியவனே, அவர் அதை அறிந்து (தம்மைக்) காட்டினார்.
5.41.9
स चैनं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तमथैनं विदुरोऽब्रवीत् ॥ ५.४१.९ ॥
அவர் (விதுரர்) அவரை விதிப்படியான சடங்கால் ஏற்றுக்கொண்டார். சுகமாக அமர்ந்து இளைப்பாறிய அவரிடம் விதுரர் பின்னர் சொன்னார்.
5.41.10
भगवन्संशयः कश्चिद्धृतराष्ट्रस्य मानसः ।
यो न शक्यो मया वक्तुं त्वमस्मै वक्तुमर्हसि ॥ ५.४१.१० ॥
பகவானே, திருதராஷ்டிரரின் மனதில் ஒரு சந்தேகம் உள்ளது; அதை நான் சொல்ல இயலாது; நீங்கள் அவரிடம் அதைச் சொல்லத் தகுந்தவர்.
5.41.11
यं श्रत्वाऽयं मनुष्येन्द्रः सर्वदुःखातिगो भवेत् ॥ ५.४१.११ ॥
எதை கேட்டு இந்த மனிதர்களின் தலைவர் (திருதராஷ்டிரர்) எல்லா துக்கங்களையும் கடந்தவராக ஆகக்கூடுமோ.
5.41.12
लाभालाभौ प्रियद्वेष्यौ यथैनं न जरान्तकौ ।
विषहेरन्भयामर्षौ श्रुत्पिपासे मदोद्भवौ ।
अरतिश्चैव तन्द्री च कामक्रोधौ क्षयोदयौ ॥ ५.४१.१२ ॥
லாப-நஷ்டம், விருப்பு-வெறுப்பு, முதுமை மற்றும் மரணம் — இவை அவரை வருத்தாதபடி; பயமும் கோபமும், பசி தாகம், மதத்தால் எழும் (குறைகள்), சலிப்பும் சோம்பலும், காமமும் கோபமும், வீழ்ச்சியும் எழுச்சியும்.