மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.42.1
ततो राजा धृतराष्ट्रो मनीषी ।
संपूज्य वाक्यं विदुरेरितं तत्।
सनत्सुजातं रहिते महात्मा ।
पप्रच्छ बुद्धिं परमां बुभूषन् ॥ ५.४२.१ ॥
பின்னர் அறிவுள்ள அரசன் திருதராஷ்டிரன் விதுரர் சொன்ன அந்த வாக்கை மதித்து, தனிமையில் மகாத்மாவான சனத்சுஜாதரிடம் உயர்ந்த ஞானத்தை விரும்பி கேட்டான்.
5.42.2
सनत्सुजात यदिमं शृणोमि ।
न मृत्युरस्तीति तवोपदेशम्।
देवासुरा ह्याचरन्ब्रह्मचर्य-
ममृत्यवे तत्कतरन्नु सत्यम् ॥ ५.४२.२ ॥
சனத்சுஜாதரே, உங்கள் உபதேசத்தின்படி மரணம் இல்லை என்று நான் கேள்விப்படுகிறேன். தேவர்களும் அசுரர்களும் அழியாமைக்காக பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடித்தனர். அவற்றில் எது உண்மை?
5.42.3
अमृत्युं कर्मणा केचिन्मृत्युर्नास्तीति चापरे ।
शृणु मे ब्रुवतो राजन्यथैतन्मा विशङ्किथाः ॥ ५.४२.३ ॥
சிலர் செயலால் அழியாமையை அடைகின்றனர்; மற்றவர்கள் மரணம் இல்லை என்கின்றனர். அரசே, நான் சொல்வதைக் கேள்; இது எப்படி உள்ளதோ அதை சந்தேகிக்காதே.
5.42.4
उभे सत्ये क्षत्रियाद्य प्रवृत्ते ।
मोहो मृत्युः संमतोऽयं कवीनाम्।
प्रमादं वै मृत्युमहं ब्रवीमि ।
तथाऽप्रमादममृतत्वं ब्रवीमि ॥ ५.४२.४ ॥
ஷத்திரியனே, இரண்டு உண்மைகளும் வெளிப்பட்டன. மயக்கமே மரணம் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். கவனக்குறைவையே நான் மரணம் என்கிறேன்; அதுபோல கவனத்தையே அழியாமை என்கிறேன்.
5.42.5
प्रमादाद्वै असुराः पराभव-
न्नप्रमादाद्ब्रह्मभूताः सुराश्च।
नैव मृत्युर्व्याघ्र इवात्ति जन्तू-
न्न ह्यस्य रूपमुपलभ्यते हि ॥ ५.४२.५ ॥
கவனக்குறைவினால் அசுரர்கள் தோற்றனர்; கவனத்தினால் பிரம்மமாகிய தேவர்கள் வென்றனர். புலி போல மரணம் உயிர்களை விழுங்குகிறது; ஆனால் அதன் உருவம் காணப்படுவதில்லை.
5.42.6
यमं त्वेके मृत्युमतोऽन्यमाहु-
रात्मावासममृतं ब्रह्मचर्यम्।
पितृलोके राज्यमनुशास्ति देवः ।
शिवः शिवानामशिवोऽशिवानाम् ॥ ५.४२.६ ॥
சிலர் யமனை மரணத்திலிருந்து வேறானவன் என்கிறார்கள்; அவன் ஆத்மாவின் இருப்பிடம், அழியாதவன், பிரம்மச்சரியம். பித்ருலோகத்தில் தேவன் ஆட்சி செய்கிறான்; நல்லவர்களில் சிவன், தீயவர்களில் அசிவன்.
5.42.7
अस्यादेशान्निःसरते नराणां ।
क्रोधः प्रमादो लोभरूपश्च मृत्युः।
अहं गतेनैव चरन्विमार्गा-
न्न चात्मनो योगमुपैति कश्चित् ॥ ५.४२.७ ॥
அவனுடைய கட்டளையால் மனிதர்களிடமிருந்து கோபம், அலட்சியம், பேராசை வடிவில் மரணம் வெளிப்படுகிறது. தவறான வழிகளில் அலைந்து, நானே சென்றவனைப் போல, எவரும் தன் ஆத்மாவுடன் இணைவதில்லை.
5.42.8
ते मोहितास्तद्वशे वर्तमाना ।
इतः प्रेतास्तत्र पुनः पतन्ति।
ततस्तान्देवा अनुविप्लवन्ते ।
अतो मृत्युर्मरणादभ्युपैति ॥ ५.४२.८ ॥
மயக்கமடைந்தவர்கள் அவனுடைய ஆதிக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். இங்கிருந்து பிரேதங்களாகி அங்கே மீண்டும் விழுகிறார்கள். பிறகு தேவர்கள் அவர்களை வருத்துகிறார்கள். ஆகவே மரணம் மரணத்தின் மூலமே வருகிறது.
5.42.9
कर्मोदये कर्मफलानुरागा-
स्तत्रानु ते यान्ति न तरन्ति मृत्युम् ।
सदर्थयोगानवगमात्समन्ता-
त्प्रवर्तते भोगभोगेन देही ॥ ५.४२.९ ॥
கர்மங்கள் எழும்போது கர்மபலன்களில் பற்றுள்ளவர்கள் அங்கே பின்தொடர்கின்றனர்; மரணத்தைக் கடப்பதில்லை. உண்மையான நோக்கத்துடனான யோகத்தை அறியாததால், உடலுடையவன் நாலாபுறமும் இன்பங்களை அனுபவிப்பதில் ஈடுபடுகிறான்.
5.42.10
तद्वै महामोहनमिन्द्रियाणां ।
मिथ्यार्थयोगस्य गतिर्हि नित्या।
मिथ्यार्थयोगाभिहतान्तरात्मा ।
स्मरन्नुपास्ते विषयान्समन्तात् ॥ ५.४२.१० ॥
அது புலன்களின் பெரும் மயக்கம்; பொய்யான பொருட்களுடனான இணைப்பின் வழி நிலையானது. பொய்யான பொருட்களுடனான இணைப்பால் தாக்கப்பட்ட உள்ளம், நாலாபுறமும் புலன்பொருட்களை நினைத்து அவற்றை உபாசிக்கிறது.
5.42.11
अभिध्या वै प्रथमं हन्ति लोकान् ।
कामक्रोधावनुगृह्याशु पश्चात्।
एते बालान्मृत्यवे प्रापयन्ति ।
धीरास्तु धैर्येण तरन्ति मृत्युम् ॥ ५.४२.११ ॥
ஆசை முதலில் உலகங்களை அழிக்கிறது. காமமும் கோபமும் துணையாகி விரைவில் பின்னர் வருகின்றன. இவை மூடர்களை மரணத்திடம் கொண்டு செல்கின்றன; ஆனால் தீரர்கள் பொறுமையால் மரணத்தைக் கடக்கின்றனர்.
5.42.12
सोऽभिध्यायन्नुत्पतिष्णन्निहन्या-
दनादरेणाप्रतिबुध्यमानः।
नैनं मृत्युर्मृत्युरिवात्ति भूत्वा ।
एवं विद्वान्यो विनिहन्ति कामान् ॥ ५.४२.१२ ॥
விருப்பங்களை எண்ணிக்கொண்டு எழுகிறவன், அலட்சியத்தால் விழிப்பின்றி அழிகிறான். ஆனால் இவ்வாறு அறிவுள்ளவன் யார் காமங்களை அழிக்கிறானோ, அவனை மரணம் மரணமாகவே வந்து உண்ண முடியாது.
5.42.13
कामानुसारी पुरुषः कामाननु विनश्यति ।
कामान्व्युदस्य धुनुते यत्किञ्चित्पुरुषो रजः ॥ ५.४२.१३ ॥
காமத்தைப் பின்தொடரும் மனிதன் காமங்களின் பின்னால் அழிகிறான். காமங்களைத் தள்ளிவிட்டு மனிதன் எந்த அழுக்கையும் உதறிவிடுகிறான்.
5.42.14
तमोप्रकाशो भूतानां नरकोऽयं प्रदृश्यते ।
मुह्यन्त इव धावन्ति गच्छन्तः श्वभ्रमुन्मुखाः ॥ ५.४२.१४ ॥
உயிர்களில் இருள் வெளிப்படும் இந்த நரகம் காணப்படுகிறது. மயங்கியவர்கள் போல ஓடுகிறார்கள், குழியை நோக்கி ஆவலுடன் செல்கிறார்கள்.
5.42.15
अमूढवृत्तेः पुरुषस्येह कुर्या-
त्किं वै मृत्युस्तार्ण इवास्य व्याघ्रः ।
अमन्यमानः क्षत्रिय किञ्चिदन्य-
न्नाधीयते तार्ण इवास्य सर्पः ॥ ५.४२.१५ ॥
மயக்கமற்ற நடத்தையுள்ள மனிதனுக்கு இங்கு மரணம் என்ன செய்ய முடியும்? புல் போல அது அவனுக்கு; புலிக்குப் புல் போல. க்ஷத்திரியனே, வேறொன்றையும் எண்ணாமல், அவன் அதை புல் போல் கருதுகிறான்; பாம்புக்குப் புல் போல.
5.42.16
र्मृत्योर्यथा विषयं प्राप्य मर्त्यः ॥ ५.४२.१६ ॥
மரணத்தின் எல்லையை அடைந்து மனிதன் (…)
5.42.17
यानेवाहुरिज्यया साधुलोकान् ।
द्विजातीनां पुण्यतमान्सनातनात्।
तेषां परार्थं कथयन्तीह वेदा ।
एतद्विद्वान्नैति कथं नु कर्म ॥ ५.४२.१७ ॥
யஞ்ஞத்தால் இருபிறப்பாளர்களின் நித்தியமும் மிகப் புண்ணியமுமான சாதுலோகங்கள் என்று யாவற்றைச் சொல்கிறார்களோ, அவற்றின் பரமார்த்தத்தை வேதங்கள் இங்கே விவரிக்கின்றன. இதை அறிந்தவன் எப்படிச் செயலை அடையாமல் இருப்பான்?
5.42.18
एवं ह्यविद्वानुपयाति तत्र ।
तत्रार्थजातं च वदन्ति वेदाः।
सवेह आयाति परं परात्मा ।
प्रयाति मार्गेण निहत्य मार्गान् ॥ ५.४२.१८ ॥
இவ்வாறு அறியாதவன் அங்கே செல்கிறான்; அங்குள்ள பொருட்தொகுதியை வேதங்கள் சொல்கின்றன. அவன் இங்கே வருகிறான்; உயர்ந்த பரமாத்மா, வழிகளை அழித்து ஒரு வழியில் செல்கிறான்.
5.42.19
कोऽसौ नियुङ्क्ते तमजं पुराणं ।
स चेदिदं सर्वमनुक्रमेण।
किं वास्य कार्यमथवा सुखं च ।
तन्मे विद्वन्ब्रूहि सर्वं यथावत् ॥ ५.४२.१९ ॥
அந்த ஜனனமற்ற பழையவனை யார் நியமிக்கிறான்? அவன் இவையனைத்தையும் முறைப்படி செய்தால், அவனுடைய கடமை என்ன, அல்லது இன்பம் என்ன? அறிஞரே, அனைத்தையும் எனக்கு முறையாகச் சொல்லுங்கள்.
5.42.20
दोषो महानत्र विभेदयोगे ।
ह्यनादियोगेन भवन्ति नित्याः।
तथास्य नाधिक्यमपैति किञ्चि-
दनादियोगेन भवन्ति पुंसः ॥ ५.४२.२० ॥
இங்கே பிரிவின் சேர்க்கையில் பெரிய குற்றம் உண்டு; தொடக்கமற்ற சேர்க்கையால் அவை நித்தியமாகின்றன. இவ்வாறே அவனிடமிருந்து எதுவும் சிறிதும் அதிகமாக நீங்குவதில்லை; தொடக்கமற்ற சேர்க்கையால் புருஷனுக்கு அவை உண்டாகின்றன.
5.42.21
य एतद्वा भगवान्स नित्यो ।
विकारयोगेन करोति विश्वम्।
तथाच तच्छक्तिरिति स्म मन्यते ।
तथार्थयोगेन भवन्ति वेदाः ॥ ५.४२.२१ ॥
இந்த பகவான் நித்தியமானவன்; விகாரச் சேர்க்கையால் உலகை உண்டாக்குகிறான். அதுவே அவனுடைய சக்தி என்று கருதப்படுகிறது; இவ்வாறே பொருளின் சேர்க்கையால் வேதங்கள் உண்டாகின்றன.
5.42.22
यस्माद्धर्मान्नाचरन्तीह केचि-
त्तथा धर्मान्केचिदिहाचरन्ति।
धर्मः पापेन प्रतिहन्यते स्वि-
दुताहो धर्मः प्रतिहन्ति पापम् ॥ ५.४२.२२ ॥
ஏனெனில் இங்கே சிலர் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை, சிலர் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். தர்மம் பாவத்தால் தோற்கடிக்கப்படுகிறதா, அல்லது தர்மம் பாவத்தைத் தோற்கடிக்கிறதா?
5.42.23
तस्मिन्स्थितौ वाप्युभयं हि नित्यं ।
ज्ञानेन विद्वान्प्रतिहन्ति सिद्धम्।
तथान्यथा पुण्यमुपैति देही ।
तथागतं पापमुपैति सिद्धम् ॥ ५.४२.२३ ॥
அந்த நிலையில் இரண்டும் எப்போதும் உள்ளன. ஞானத்தால் அறிஞன் சித்தனை வெல்கிறான். அவ்வாறே, வேறுவிதமாக உடலுடையவன் புண்ணியத்தை அடைகிறான்; அவ்வாறே வந்த பாவம் சித்தனை அடைகிறது.
5.42.24
गत्वोभयं कर्मणा युज्यते स्थिरं ।
शुभस्य पापस्य स चापि कर्मणा।
धर्मेण पापं प्रणुदतीह विद्वान् ।
धर्मो बलीयानिति तत्र विद्धिः ॥ ५.४२.२४ ॥
செயலால் இரண்டையும் அடைந்து, நற்செயலும் பாவமும் ஆகிய இரண்டாலும் அவன் உறுதியாகக் கட்டுப்படுகிறான்; அவனும் செயலால். இங்கே அறிஞன் தர்மத்தால் பாவத்தை விரட்டுகிறான். தர்மம் வலிமையானது என்று அறிந்துகொள்.
5.42.25
यानिहाहुः स्वस्य धर्मस्य लोका-
न्द्विजातीनां पुण्यकृतां सनातनान्।
तेषां क्रमान्कथय ततोऽपि चान्या-
न्नैतद्विद्वन्वेत्तुमिच्छामि कर्म ॥ ५.४२.२५ ॥
இங்கே தங்கள் தர்மத்தின், இருபிறப்பாளர்களின், புண்ணியம் செய்தவர்களின் நித்திய உலகங்கள் என்று எவற்றைச் சொல்கிறார்கள், அவற்றின் வரிசையைச் சொல். பின்னர் வேறு உலகங்களையும் சொல். அறிஞனே, இந்தச் செயலை அறிய விரும்புகிறேன்.
5.42.26
येषां व्रतेऽथ विस्पर्धा बले बलवतामिव ।
ते ब्राह्मणा इतः प्रेत्य स्वर्गे यान्ति प्रकाशताम् ॥ ५.४२.२६ ॥
எவர்களுடைய விரதத்தில் வலிமையுள்ளோரின் வலிமை போன்ற போட்டி இருக்கிறதோ, அந்த பிராமணர்கள் இங்கிருந்து இறந்த பின் சொர்க்கத்தில் ஒளிர்வதற்குச் செல்கிறார்கள்.
5.42.27
येषां धर्मे च विस्पर्धा तेषां जज्ज्ञानसाधनम् ।
ते ब्राह्मणा इतो मुक्ताः स्वर्गं यान्ति त्रिविष्टपम् ॥ ५.४२.२७ ॥
யவர்களுக்கு அறத்தில் போட்டி உண்டோ, அவர்களுக்கு அதுவே அறிவின் வழி. அந்தப் பிராமணர்கள் இங்கிருந்து விடுபட்டு திரிவிஷ்டப சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.
5.42.28
तस्य सम्यक्समाचारमाहुर्वेदविदो जनाः ।
नैनं मन्येत भूयिष्ठं बाह्यमाभ्यन्तरं जनम् ॥ ५.४२.२८ ॥
வேதம் அறிந்தோர் அவனது நல்லொழுக்கத்தைச் சிறந்ததென்பர். வெளியிலுள்ளோ உள்ளேயுள்ளோ எந்த மனிதனையும் மிகுதியாக மதிக்கக் கூடாது.
5.42.29
यत्र मन्येत भूयिष्ठं प्रावृषीव तृणोदकम् ।
अन्नं पानं ब्राह्मणस्य तञ्जीवोन्नानुसंज्वरेत् ॥ ५.४२.२९ ॥
மழைக்காலத்தில் புல்லும் நீரும் போல் மிகுதியாகக் கருதப்படும் இடத்தில், பிராமணருக்கான உணவும் பானமும் அவ்வாறே; அதனால் உயிர் மேலெழுந்து மீண்டும் தூண்டப்படும்.
5.42.30
यत्राकथयमानस्य प्रयच्छत्यशिवं भयम् ।
अतिरिक्तमिवाकुर्वन्स श्रेयान्नेतरो जनः ॥ ५.४२.३० ॥
பேசாதவனுக்குத் தீய அச்சத்தை எங்கே அளிக்கிறார்களோ, அங்கே அவனை மிகையானவனைப் போல ஆக்குபவன் சிறந்தவன்; மற்றவன் அல்ல.
5.42.31
यो वा कथयमानस्य ह्यात्मानं नानुसंज्वरेत् ।
ब्रह्मस्वं नोपभुञ्जीत तदन्नं संमतं सताम्।
कुशवल्कलचेलाद्यं ब्रह्मस्वं योगिनो विदुः ॥ ५.४२.३१ ॥
பேசுபவனால் தன்னைத் தாக்காதவன், பிராமணனின் சொத்தை அனுபவிக்கக் கூடாது; அந்த உணவு நல்லோரால் ஏற்கப்பட்டது. குசம், பட்டை, ஆடை முதலியவை பிராமணச் சொத்து என்று யோகிகள் அறிவர்.
5.42.32
यथा खं वान्तमश्नाति श्वा वै नित्यमभूतये ।
एवं ते वान्तमश्नन्ति स्ववीर्यस्योपसेवनात् ॥ ५.४२.३२ ॥
நாய் எப்போதும் கக்கியதை உண்பது போல, அது அதற்கு நன்மையற்றது; அதுபோல அவர்கள் தங்கள் வீரியத்தைச் சேவிப்பதால் கக்கியதை உண்கிறார்கள்.
5.42.33
नित्यमज्ञातचर्या मे इति मन्येत ब्राह्मणः ।
ज्ञातीनां तु वसन्मध्ये नैवं विन्देत किञ्चन ॥ ५.४२.३३ ॥
பிராமணன் எப்போதும் தன் நடத்தை பிறரால் அறியப்படாதது என்று எண்ண வேண்டும்; ஆனால் உறவினர்களின் நடுவில் வாழ்ந்தால் இவ்வாறு எதையும் அடையமாட்டான்.
5.42.34
कोह्येवमन्तरात्मानं ब्राह्मणो हन्तुमर्हति ।
निर्लिङ्गमचलं शुद्धं सर्वद्वन्द्वविवर्जितम् ॥ ५.४२.३४ ॥
இவ்வாறு உள்ளான ஆத்மாவை, அடையாளமற்றதும், அசைவற்றதும், தூய்மையானதும், எல்லா இருமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டதுமான அதை, எந்த பிராமணன்தான் கொல்ல முடியும்?
5.42.35
योऽन्यथा सन्तमात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ ५.४२.३५ ॥
உண்மையில் இருப்பதை வேறு விதமாகக் காட்டிக்கொள்பவன், தன்னையே திருடும் அந்தத் திருடன் எந்தப் பாவத்தை செய்யவில்லை?
5.42.36
अश्रान्तः स्यादनादाता संमतो निरुपद्रवः ।
शिष्टो न शिष्टवत्स स्याद्ब्राह्मणो ब्रह्मवित्कविः ॥ ५.४२.३६ ॥
அவன் சோராதவனாகவும், தானம் ஏற்காதவனாகவும், மதிக்கப்படுபவனாகவும், தொந்தரவற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஒழுக்கமுள்ளவனாயினும் ஒழுக்கமானவர்போல் நடிக்கக் கூடாது — அத்தகைய பிராமணன் பிரம்ம அறிந்தவனும் ஞானக் கவியுமாவான்.
5.42.37
अनाढ्या मानुषे वित्ते आढ्या दैवे तथा क्रतौ ।
ते दुर्धर्षा दुष्प्रकम्प्यास्तान्विद्याद्ब्रह्मणस्तनुम् ॥ ५.४२.३७ ॥
மனித செல்வத்தில் ஏழைகளாயினும், தெய்வத்திலும் யாகத்திலும் செல்வந்தர்களாக இருப்பவர்கள் — அவர்கள் வெல்ல முடியாதவர்கள், அசைக்க முடியாதவர்கள்; அவர்களை பிரம்மத்தின் உடலாக அறிய வேண்டும்.
5.42.38
सर्वान्खिष्टकृतो देवान्विद्याद्य इह कश्चन ।
न स मानो ब्राह्मणस्य तस्मिन्प्रयतते स्वयम् ॥ ५.४२.३८ ॥
இங்கு எவன் எல்லாத் தெய்வங்களையும் குற்றம் செய்தவர்களாகக் கருதுகிறானோ — அவனுக்கு பிராமணனிடம் மரியாதை இல்லை; அவன் தானே அவனில் முயற்சி செய்கிறான்.
5.42.39
यमप्रयतमानं तु मानयन्ति समाहिताः ।
न मान्यमानो मन्येत नावमानेऽतिसंज्वरेत् ॥ ५.४२.३९ ॥
மானத்தை விரும்பி முயலாதவனை அமைதியுற்றவர்கள் மதிக்கிறார்கள். மதிக்கப்படும்போது தன்னை மதிக்கப்பட்டவனாக எண்ணக்கூடாது; அவமானத்தில் மிகவும் கலங்கக்கூடாது.
5.42.40
लोकः स्वभाववृत्तिर्हि निमेषोन्मषवत्सदा ।
विद्वांसो मानयन्तीह इति मन्येत मानितः ॥ ५.४२.४० ॥
உலகம் தன் இயல்பான நடத்தையில் எப்போதும் கண் இமைத்தல் போல மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. இங்கே அறிஞர்கள் மதிக்கிறார்கள் என்று எண்ணி, மதிக்கப்பட்டவன் (அமைதி கொள்ள வேண்டும்).
5.42.41
अधर्मनिपुणा मुढा लोके मायाविशारदाः ।
न मान्यं मानयिष्यन्ति एवं मन्येत मानितः ॥ ५.४२.४१ ॥
உலகில் அதர்மத்தில் திறமையுள்ளவர்களும், மூடர்களும், மாயையில் வல்லவர்களும் தகுதியுள்ளவனை மதிக்க மாட்டார்கள் என்று எண்ணி, மதிக்கப்பட்டவன் (அமைதி கொள்ள வேண்டும்).
5.42.42
न वै मानं च मौनं च सहितौ वसतः सदा ।
अयं हि लोको मानस्य असौ मौनस्य तद्विदुः ॥ ५.४२.४२ ॥
மானமும் மௌனமும் ஒன்றாக எப்போதும் வாழ்வதில்லை. இந்த உலகம் மானத்துக்குரியது; அந்த உலகம் மௌனத்துக்குரியது என்று அவர்கள் அறிவார்கள்.
5.42.43
श्रीर्हि मानार्थसंवासा सा चापि परिपन्थिनी ।
ब्राह्मी सुदुर्लभा श्रीर्हि प्रज्ञाहीनेन क्षत्रिय ॥ ५.४२.४३ ॥
ஸ்ரீ (செல்வம்) மானத்தோடும் பொருளோடும் வாழ்கிறது; அதுவும் (அறிவுக்கு) தடையாகும். பிரம்மஞானமான ஸ்ரீ மிகவும் அரியது — ஓ க்ஷத்திரியனே, அறிவற்றவனுக்கு அது இன்னும் அரியது.
5.42.44
द्वाराणि तस्येह वदन्ति सन्तो ।
बहुप्रकाराणि दुराधराणि।
सत्यार्जवे ह्रीर्दमशौचविद्या ।
षण्मानमोहप्रतिबन्धनानि ॥ ५.४२.४४ ॥
நல்லோர் இங்கே அதன் (பிரம்மஸ்ரீயின்) வாயில்களைக் கூறுகிறார்கள் — பல வகை, தடுப்பதற்கு அரியவை: உண்மையும் நேர்மையும், நாணம், அடக்கம், தூய்மை, கல்வி. இந்த ஆறும் மானத்தையும் மோகத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் தளைகள்.