மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.49.1
समवेतेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
दुर्योधनमिदं वाक्यं भीष्मः शान्तनवोऽब्रवीत् ॥ ५.४९.१ ॥
பாரதனே! கூடியிருந்த அந்த அரசர்கள் அனைவருக்கும் நடுவில் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் துரியோதனனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
5.49.2
बृहस्पतिश्चोशना च ब्रह्माणं पर्युपस्थितौ ।
मरुतश्च सहेन्द्रेण वसवश्चाग्रिना सह ॥ ५.४९.२ ॥
பிருஹஸ்பதியும் உசனஸும் பிரம்மாவை அணுகியிருந்தனர்; இந்திரனுடன் மருத்துகளும், அக்கினியுடன் வசுக்களும் இருந்தனர்.
5.49.3
आदित्याश्चैव साध्याश्च ये च सप्तर्पयो दिवि ।
विश्वावसुश्च गन्धर्वः शुभाश्चाप्सरसां गणाः ॥ ५.४९.३ ॥
ஆதித்தியர்களும், சாத்தியர்களும், விண்ணிலுள்ள சப்தரிஷிகளும், கந்தர்வன் விஸ்வாவசுவும், அழகிய அப்சரசுக் கூட்டங்களும் இருந்தனர்.
5.49.4
नमस्कृत्योपजग्मुस्ते लोकवृद्धं पितामहम् ।
परिवार्य च विश्वेशं पर्यासत दिवौकसः ॥ ५.४९.४ ॥
வணங்கி, அவர்கள் உலகில் மூத்தவரான பிதாமகரை அணுகினர்; விஸ்வேசனைச் சூழ்ந்து வானுலகவர்கள் அமர்ந்தனர்.
5.49.5
तेषां मनश्च तेजश्चाप्याददानाविवौजसा ।
पूर्वदेवौ व्यतिक्रान्तौ नरनारायणावृषी ॥ ५.४९.५ ॥
அவர்களின் மனதையும் தேஜஸையும் தங்கள் ஓஜஸால் கவர்வது போல, முன்னைய தேவர்களான நர-நாராயண ரிஷிகள் கடந்து சென்றிருந்தனர்.
5.49.6
बृहस्पतिस्तु पप्रच्छ ब्रह्माणं काविमाविति ।
भवन्तं नोपतिष्ठेते तौ नः शंस पितामह ॥ ५.४९.६ ॥
பிருஹஸ்பதியோ பிரம்மாவிடம், "இவர்கள் இருவரும் யார்? உங்களை வணங்காமல் இருப்பவர்கள் அவர்கள். பிதாமகரே, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்" என்று கேட்டார்.
5.49.7
यावेतौ पृथिवीं द्यां च भासयन्तौ तपस्विनौ ।
ज्वलन्तौ रोचमानौ च व्याप्यातीतौ महाबलौ ॥ ५.४९.७ ॥
பூமியையும் வானத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் இந்த இரு தவசிகள், ஒளிர்ந்தும் பிரகாசித்தும், அனைத்திலும் வியாபித்து அவற்றைக் கடந்தவர்கள், மகாபலசாலிகள்.
5.49.8
नरनारायणावेतौ लोकाल्लोकं समास्थितौ ।
ऊर्जितौ स्वेन तपसा महासत्वपराक्रमौ ॥ ५.४९.८ ॥
நரனும் நாராயணனுமாகிய இவர்கள் ஓர் உலகிலிருந்து மற்றோர் உலகுக்குச் சென்று நிலைகொண்டவர்கள், தம் சொந்த தவத்தால் வலிமையுற்றவர்கள், பெரும் துணிவும் வீரமும் உடையவர்கள்.
5.49.9
एतौ हि कर्मणा लोकं नन्दयामासतुर्ध्रुवम् ।
द्विधाभूतौ महाप्राज्ञौ विद्धि ब्रह्मन्परन्तपौ ।
असुराणां विनाशाय देवगन्धर्वपूजितौ ॥ ५.४९.९ ॥
இவ்விருவரும் தம் செயலால் உலகை உறுதியாக மகிழ்வித்தனர். பிரம்மனே, இவர்கள் இரண்டாகப் பிரிந்த மகாஞானிகள், எதிரிகளை வாட்டுபவர்கள் என்று அறிவாயாக; அசுரர்களை அழிக்க, தேவர்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்கள்.
5.49.10
जगाम शक्रस्तच्छ्रत्वा यत्र तौ तेपतुस्तपः ।
सार्धं देवगणैः सर्वैर्बृहस्पतिपुरोगमैः ॥ ५.४९.१० ॥
அதைக் கேட்டு, இவர்கள் தவம் செய்துகொண்டிருந்த இடத்திற்கு சக்கரன் சென்றான்; பிருஹஸ்பதியை முன்னிட்டு அனைத்து தேவர்களுடனும் சேர்ந்து.
5.49.11
तदा देवासुरे युद्धे भये जाते दिवौकसाम् ।
अयाचत महात्मानौ नरनारायणौ वरम् ॥ ५.४९.११ ॥
அப்பொழுது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே போர் நிகழ்ந்து, வானுலகவாசிகளுக்கு அச்சம் உண்டானபோது, அவர்கள் மகாத்மாக்களான நரனையும் நாராயணனையும் ஒரு வரம் கேட்டனர்.
5.49.12
तावब्रूतां वृणीष्वेति तदा भरतसत्तम ।
अथैतावब्रवीच्छकः साह्यं नः क्रियतामिति ॥ ५.४९.१२ ॥
அப்பொழுது அவ்விருவரும், "வரம் கேள்" என்றனர். பரதர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் சக்கரன் இவ்விருவரிடம், "எங்களுக்கு உதவி செய்யப்படட்டும்" என்றான்.
5.49.13
ततस्तौ शक्रमब्रूतां करिष्यावो यदिच्छसि ।
ताभ्यां च सहितः शक्रो विजिग्ये दैत्यदानवान् ॥ ५.४९.१३ ॥
அப்போது அவ்விருவரும் இந்திரனிடம், 'நீர் விரும்புவதை நாங்கள் செய்வோம்' என்றனர். அவர்களுடன் கூடிய இந்திரன் தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் வென்றான்.
5.49.14
नर इन्द्रस्य संग्रामे हत्वा शत्रून्परन्तपः ।
पौलोमान्कालखञ्जांश्च सहस्राणि शतानि च ॥ ५.४९.१४ ॥
இந்திரனுக்காகப் போரில் பகைவரைக் கொல்லும் நரன், பௌலோமர்களையும் காலகஞ்சர்களையும், ஆயிரக்கணக்கிலும் நூற்றுக்கணக்கிலும் கொன்றான்.
5.49.15
एष भ्रान्ते रथे तिष्ठन्भल्लेनापाहरच्छिरः ।
जम्भस्य ग्रसमानस्य तदा ह्यर्जुन आहवे ॥ ५.४९.१५ ॥
சுழலும் தேரில் நின்று இவன் பல்லத்தால் ஜம்பனின் தலையை வெட்டினான்; அப்போது அவன் அர்ஜுனனை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஆம், அர்ஜுனன் போரில் அப்படிச் செய்தான்.
5.49.16
एष पारे समुद्रस्य हिरण्यपुरमारुजत् ।
हत्वा षष्टिं सहस्राणि निवातकवचान्रणे ॥ ५.४९.१६ ॥
இவன் கடலுக்கு அப்பால் ஹிரண்யபுரத்தைத் தாக்கினான்; போரில் அறுபதாயிரம் நிவாதகவசர்களைக் கொன்றான்.
5.49.17
एष देवान्सहेन्द्रेण जित्वा परपुरञ्जयः ।
अतर्पयन्महाबाहुरर्जुनो जातवेदसम् ॥ ५.४९.१७ ॥
பகைநகரங்களை வெல்லும் இவன், பெரும்புயன் அர்ஜுனன், இந்திரனுடன் தேவர்களை வென்று அக்னியை திருப்திப்படுத்தினான்.
5.49.18
नारायणस्तथैवात्र भूयसोऽन्याञ्जघान ह ।
एवमेतौ महावीर्यौ तौ पश्यत समागतौ ॥ ५.४९.१८ ॥
நாராயணனும் இங்கு அவ்வாறே பலரைக் கொன்றான். இவ்வாறு இவ்விருவரும் பெரும்வீரர்கள்; இங்கு ஒன்றுகூடிய அவ்விருவரையும் பாருங்கள்.
5.49.19
वासुदेवार्जुनौ वीरौ समवेतौ महारथौ ।
नरनारायणौ देवौ पूर्वदेवाविति श्रुतिः ॥ ५.४९.१९ ॥
வாசுதேவரும் அர்ஜுனரும், ஒன்றுகூடிய இரு வீர மகாரதர்கள். நரரும் நாராயணரும், பழைமையான இரு தேவர்கள் என்று மறைமொழி கூறுகிறது.
5.49.20
अजेयौ मानुषे लोके सेन्द्रैरपि सुरासुरैः ।
एष नारायणः कृष्णः फाल्गुनश्च नरः स्मृतः।
नारायणो नरश्चैव सत्त्वमेकं द्विधा कृतम् ॥ ५.४९.२० ॥
மனித உலகில் இவ்விருவரையும் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களும் அசுரர்களும் வெல்ல முடியாது. இவன் நாராயணன் கிருஷ்ணன்; பால்குனன் அர்ஜுனன் நரன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான். நாராயணனும் நரனும் உண்மையில் ஒரே சத்துவம், இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
5.49.21
एतौ हि कर्मणा लोकानश्रुवातेऽक्षयान्ध्रुवान् ।
तत्रतत्रैव जायेते युद्धकाले पुनःपुनः ॥ ५.४९.२१ ॥
இவ்விருவரும் தங்கள் கர்மத்தால் அழியாத, நிலையான உலகங்களை அடைகின்றனர். போர்க்காலத்தில் இவர்கள் பலமுறை இங்கும் அங்குமாக பிறக்கின்றனர்.
5.49.22
तस्मात्कर्मैव कर्तव्यमिति होवाच नारदः ।
एतद्धि सर्वमाचष्ट वृष्णिचक्रस्य वेदवित् ॥ ५.४९.२२ ॥
ஆகையால் கர்மமே செய்யத்தக்கது என்று நாரதர் கூறினார். வேதம் அறிந்த அவர் விருஷ்ணி குலத்திற்கு இவை அனைத்தையும் விளக்கினார்.
5.49.23
शङ्खचक्रगदाहस्तं यदा द्रक्ष्यसि केशवम् ।
पर्याददानं चास्त्राणि भीमधन्वानमर्जुनम् ॥ ५.४९.२३ ॥
சங்கு, சக்கரம், கதை கைகளில் ஏந்திய கேசவனையும், அஸ்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் பயங்கர வில்லாளி அர்ஜுனனையும் நீ காணும்போது,
5.49.24
सनातनौ महात्मानौ कृष्णावेकरथे स्थितौ ।
दुर्योधन तदा तात स्मर्तासि वचनं मम ॥ ५.४९.२४ ॥
நித்தியமான, மகாத்மாக்களான இரு கிருஷ்ணர்களும் ஒரே தேரில் நிற்கின்றனர். அப்போது, அன்பனே துரியோதனா, என் சொல்லை நீ நினைவுகூர்வாய்.
5.49.25
नोचेदयमभावः स्यात्कुरूणां प्रत्युपस्थितः ।
अर्थाच्च तात धर्माच्च तव बुद्धिरुपप्लुता ॥ ५.४९.२५ ॥
இல்லையேல் குருக்களுக்கு இந்த அழிவு நெருங்கி வரும். அன்பு மகனே, பொருளிலிருந்தும் தர்மத்திலிருந்தும் உன் புத்தி கலங்கிவிட்டது.
5.49.26
न चेद्ग्रहीष्यसे वाक्यं श्रोतामि सुबहून्हतान् ।
तवैव हि मतं सर्वे कुरवः पर्युपासते ॥ ५.४९.२६ ॥
நீ என் சொல்லை ஏற்கவில்லையென்றால், பலர் கொல்லப்பட்டதை நான் கேட்பேன். குருக்கள் அனைவரும் உன் கருத்தையே எதிர்பார்த்து இருக்கின்றனர்.
5.49.27
त्रयाणामेव च मतं तत्त्वमेकोऽनुमन्यसे ।
रामेण चैव शप्तस्य कर्णस्य भरतर्षभ ॥ ५.४९.२७ ॥
மூவரின் கருத்தையும் நீ ஒருவனே ஏற்றுக்கொள்கிறாய். பரதர்களில் காளையே, ராமனால் சபிக்கப்பட்ட கர்ணனின் கருத்தையும் நீ ஏற்றுக்கொள்கிறாய்.
5.49.28
दुर्जातेः सूतपुत्रस्य शकुनेः सौबलस्य च ।
तथा क्षुद्रस्य पापस्य भ्रातुर्दुःशासनस्य च ॥ ५.४९.२८ ॥
இழிபிறவியான சூதப்புதல்வன் கர்ணனின், சௌபலன் சகுனியின், அவ்வாறே கீழ்மையும் பாவமும் கொண்ட சகோதரன் துச்சாசனனின் கருத்தையும்.
5.49.29
नैवमायुष्मता वाच्यं यन्मामात्थ पितामह ।
क्षत्रधर्मे स्थितो ह्यस्मि स्वधर्मादनपेयिवान् ॥ ५.४९.२९ ॥
பாட்டனே, நீர் என்னிடம் சொல்வதை நீண்ட ஆயுளுடையவராக இவ்வாறு சொல்லக்கூடாது. நான் க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன்; என் தர்மத்திலிருந்து விலகவில்லை.
5.49.30
किञ्चान्यन्मयि दुर्वृत्तं येन मां परिगर्हसे ।
न हि मे वृजिनं किञ्चिद्धार्तराष्ट्रा विदुः क्वचित् ॥ ५.४९.३० ॥
என்னிடம் வேறு ஏதேனும் தீய நடத்தை இருக்கிறதா, அதனால் என்னை நீர் நிந்திக்கிறீரா? என்னிடம் ஏதும் குற்றம் இருப்பதை திருதராட்டிரனின் மைந்தர்கள் எப்போதும் அறிந்ததில்லை.
5.49.31
नाचरं वृजिनं किञ्चिद्धार्तराष्ट्रस्य नित्यशः ।
अहं हि पाण्डवान्सर्वान्हनिष्यामि रणे स्थितान् ॥ ५.४९.३१ ॥
நான் எப்போதும் தார்தராஷ்டிரனுக்கு எதிராக எந்தத் தவறும் செய்ததில்லை. போர்க்களத்தில் நிற்கும் அனைத்துப் பாண்டவர்களையும் நான் கொல்வேன்.
5.49.32
प्राग्विरुद्धैः शमं सद्भिः कथं वा क्रियते पुनः ।
राज्ञो हि धृतराष्ट्रस्य सर्वं कार्यं प्रियं मया।
तथा दुर्योधनस्यापि स हि राज्ये समाहितः ॥ ५.४९.३२ ॥
முன்பு விரோதம் கொண்டவர்களுடன் நல்லோர் மீண்டும் சமாதானம் எவ்வாறு செய்ய முடியும்? அரசன் தார்தராஷ்டிரனின் ஒவ்வொரு செயலும் எனக்கு இனிமையானது; துரியோதனனின் செயலும் அப்படியே. அவன் அரசில் நிலைபெற்றவன்.
5.49.33
कर्णस्य तु वचः श्रुत्वा भीष्मः शान्तनवः पुनः ।
धृतराष्ट्रं महाराजमाभाष्येदं वचोऽब्रवीत् ॥ ५.४९.३३ ॥
கர்ணனின் சொற்களைக் கேட்ட சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், மீண்டும் மகாராஜா தார்தராஷ்டிரனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்.
5.49.34
यदयं कत्थते नित्यं हन्ताहं पाण्डवानिति ।
नायं कलापि संपूर्णा पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ ५.४९.३४ ॥
'நான் பாண்டவர்களைக் கொல்வேன்' என்று இவன் எப்போதும் பெருமை பேசுகிறான்; இவன் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் முழுமையான ஒரு கலைக்கு நிகரும் அல்ல.
5.49.35
अनयो योयमागन्ता पुत्राणां ते दुरात्मनाम् ।
तदस्य कर्म जानीहि सूतपुत्रस्य दुर्मतेः ॥ ५.४९.३५ ॥
உன் தீய மனம் கொண்ட மக்களுக்கு வரவிருக்கும் இந்தத் துன்பம் யாது என்றால், அதன் காரணம் இதுவே; ஆகவே தீய புத்தி கொண்ட சூதபுத்திரனின் செயலை அறிந்துகொள்.
5.49.36
एतमाश्रित्य पुत्रस्ते मन्दबुद्धिः सुयोधनः ।
अवामन्यत तान्वीरान्देवपुत्रानरिन्दमान् ॥ ५.४९.३६ ॥
இவனை நம்பி, மந்தபுத்தியுள்ள உன் மகன் சுயோதனன், தேவபுத்திரர்களும் பகைவரை அடக்குபவர்களுமான அந்த வீரர்களை அவமதித்தான்.
5.49.37
किञ्चाप्येतेन तत्कर्म कृतपूर्वं सुदुष्करम् ।
तैर्यथा पाण्डवैः सर्वैरेकैकेन कृतं पुरा ॥ ५.४९.३७ ॥
இவன் அந்தக் கடினமான செயலைச் செய்திருந்தாலும், முன்பு அந்தப் பாண்டவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அதைச் செய்திருக்கிறார்கள்.
5.49.38
दृष्ट्वा विराटनगरे भ्रातरं निहतं प्रियम् ।
धनञ्जयेन विक्रम्य किमनेन तदा कृतम् ॥ ५.४९.३८ ॥
விராட நகரில் தனஞ்சயன் வீரத்துடன் போரிட்டுத் தன் அன்புத் சகோதரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டபோது, அப்போது இவன் என்ன செய்தான்?
5.49.39
सर्वे ह्यस्त्रिविदः शूराः सर्वे प्राप्ता महद्यशः ।
अपि सर्वामरैश्वर्यं त्यजेयुर्न पुनर्जयम् ॥ ५.४९.३९ ॥
அவர்கள் அனைவரும் படைக்கலன் அறிந்த வீரர்கள்; அனைவரும் பெரும் புகழ் பெற்றவர்கள்; தேவர்கள் அனைவரின் செல்வத்தையும் துறந்தாலும், மீண்டும் வெற்றியைக் கைவிடமாட்டார்கள்.
5.49.40
सहितान्हि कुरून्सर्वानभियातो धनञ्जयः ।
प्रमथ्य चाच्छिनद्वासः किमयं प्रोषितस्तदा ॥ ५.४९.४० ॥
தனஞ்சயன் ஒன்றுகூடிய அனைத்துக் குருக்களையும் தாக்கி, அவர்களைத் தோற்கடித்து அவர்களின் ஆடைகளையும் பறித்தான்; அப்போது இவன் எங்கே சென்றிருந்தான்?
5.49.41
गन्धर्वैर्घोषयात्रायां ह्रियते यत्सुतस्तव ।
क्व तदा सूतपुत्रोऽभूद्य इदानीं वृषायते ॥ ५.४९.४१ ॥
கந்தர்வர்களால் கோஷயாத்திரையில் உன் மகன் கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது, இப்போது காளை போல் கர்ஜிக்கும் அந்தச் சூதன் மகன் அப்போது எங்கே இருந்தான்?
5.49.42
ननु तत्रापि भीमेन पार्थेन च महात्मना ।
यमाभ्यामेव संगम्य गन्धर्वास्ते पराजिताः ॥ ५.४९.४२ ॥
அங்கேயும் பீமனும் மகாத்மா பார்த்தனும், இரட்டை யமர்களுடன் சேர்ந்து, அந்த கந்தர்வர்களைத் தோற்கடித்தார்களே அல்லவா?
5.49.43
एतान्यस्य मृषोक्तानि बहूनि भरतर्षभ ।
विकत्थनस्य भद्रं ते सदा धर्मार्थलोपिनः ॥ ५.४९.४३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, அவனுடைய இவை பல பொய்யான சொற்கள். தற்பெருமை பேசுபவனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அவன் எப்போதும் தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் அழிப்பவன்.
5.49.44
भीष्मस्य तु वचः श्रुत्वा भारद्वाजो महामताः ।
धृतराष्ट्रमुवाचेदं राजमध्येऽभिपूजयन् ॥ ५.४९.४४ ॥
பீஷ்மரின் சொற்களைக் கேட்ட பெருமதியுடைய பாரத்வாஜர் (துரோணர்), அரசர்களின் நடுவே மரியாதை செலுத்தியவாறு திருதராஷ்டிரரிடம் இதைச் சொன்னார்.
5.49.45
यदाह भरतश्रेष्ठो भीष्मस्तत्क्रियतां नृप ।
न काममवलिप्तानां वचनं कर्तुमर्हसि ॥ ५.४९.४५ ॥
பரதர்களில் சிறந்த பீஷ்மர் சொன்னதையே, அரசே, செய்க. கர்வம் கொண்டவர்களின் விருப்பப்படி சொற்களை நிறைவேற்றுவது உனக்குத் தகாது.
5.49.46
पुरा युद्धात्साधु मन्ये पाण्डवैः सह सङ्गतम् ।
यद्वाक्यमर्जुनेनोक्तं सञ्जयेन निवेदितम् ॥ ५.४९.४६ ॥
போருக்கு முன்பே பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்வதே நல்லது என்று நான் கருதுகிறேன்; அர்ஜுனன் சொன்ன சொல் சஞ்சயனால் தெரிவிக்கப்பட்டது.
5.49.47
सर्वं तदभिजानामि करिष्यति च पाण्डवः ।
न ह्यस्य त्रिषु लोकेषु सदृशोऽस्ति धनुर्धरः ॥ ५.४९.४७ ॥
அதையெல்லாம் நான் அறிவேன்; பாண்டவன் அதைச் செய்வான். மூன்று உலகங்களிலும் அவனுக்கு நிகரான வில்லாளி இல்லை.
5.49.48
अनादृत्य तु तद्वाक्यमर्थवद्द्रोणभीष्मयोः ।
ततः स सञ्जयं राजा पर्यपृच्छत पाण्डवान् ॥ ५.४९.४८ ॥
துரோணர் மற்றும் பீஷ்மரின் அந்தப் பொருள் நிறைந்த சொற்களைப் புறக்கணித்து, அரசன் சஞ்சயனிடம் பாண்டவர்களைப் பற்றிக் கேட்டான்.
5.49.49
तदैव कुरवः सर्वे निराशा जीवितेऽभवन् ।
भीष्मद्रोणौ यदा राजा न सम्यगनुभाषते ॥ ५.४९.४९ ॥
அரசன் பீஷ்மரிடமும் துரோணரிடமும் முறையாகப் பேசாதபோதே, அனைத்து குருக்களும் தங்கள் வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்தனர்.