மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.51.1
सर्व एते महोत्साहा ये त्वया परिकीर्तिताः ।
एकतस्त्वेव ते सर्वे समेता भीम एकतः ॥ ५.५१.१ ॥
சஞ்சயா, நீ வர்ணித்த மகா உற்சாகமுள்ளவர்கள் அனைவரும் ஒரு பக்கம் கூடியுள்ளனர்; ஆனால் பீமன் மற்றொரு பக்கத்தில் நிற்கிறான்.
5.51.2
भीमसेनाद्धि मे भूयो भयं सञ्जायते महत् ।
क्रुद्धादमर्षणात्तात व्याघ्रादिव महारुरोः ॥ ५.५१.२ ॥
அன்பனே, சினமும் பொறுக்காமையும் கொண்ட பீமசேனனால் எனக்குப் பெரும் அச்சம் மேலும் எழுகிறது; மகாருரு மானைக் கண்ட புலியைப் போல.
5.51.3
जागर्मि रात्रयः सर्वा दीर्घमुष्णं च निःश्वसन् ।
भीतो वृकोदरात्तात सिंहात्पशुरिवापरः ॥ ५.५१.३ ॥
அன்பனே, வ்ருகோதரனுக்கு அஞ்சி நான் இரவெல்லாம் விழித்திருந்து நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விடுகிறேன்; சிங்கத்திற்கு அஞ்சும் மற்றொரு விலங்கைப் போல.
5.51.4
न हि तस्य महाबाहोः शक्रप्रतिमतेजसः ।
सैन्येऽस्मिन्प्रतिपश्यामि य एनं विषहेद्युधि ॥ ५.५१.४ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுள்ள அந்த மகாபாகுவை இந்தப் படையில் எதிர்த்து நிற்கக்கூடியவர் எவரையும் நான் காணவில்லை.
5.51.5
अमर्षणश्च कौन्तेयो दृढवैरश्च पाण्डवः ।
अनर्महासी सोन्मादस्तिर्यक्प्रेक्षी महास्वनः ॥ ५.५१.५ ॥
சகிப்புத்தன்மையற்ற குந்தியின் மகனும், உறுதியான பகைமை கொண்ட பாண்டவனும், விளையாட்டுக்குச் சிரிக்காதவனும், வெறிபிடித்தவனும், ஓரப்பார்வை பார்ப்பவனும், பெருங்குரல் உடையவனுமாகிய அவன்.
5.51.6
महावेगो महोत्साहो महाबाहुर्महाबलः ।
मन्दानां मम पुत्राणां युद्धेनान्तं करिष्यति ॥ ५.५१.६ ॥
மகா வேகமும், மகா உற்சாகமும், மகாபாகுவும், மகாபலமும் கொண்ட அவன், என் மூடப் புதல்வர்களை போரினால் முடித்து விடுவான்.
5.51.7
उरुग्राहगृहीतानां गदां बिभ्रद्वृकोदरः ।
कुरूणामृषभो युद्धे दण्डपाणिरिवान्तकः ॥ ५.५१.७ ॥
தொடைப் பிடியில் சிக்கியவர்களுக்கு கதையை ஏந்திய வ்ருகோதரன், போரில் குருக்களில் காளை, தண்டத்தைக் கையில் ஏந்திய யமனைப் போன்றவன்.
5.51.8
अष्टाश्रिमायसीं घोरां गदां काञ्चनभूषणाम् ।
मनसाहं प्रपश्यामि ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ ५.५१.८ ॥
எட்டு முனைகள் கொண்ட, இரும்பாலான, பயங்கரமான, பொன்னணிகள் பூண்ட கதையை என் மனதால் காண்கிறேன்; உயர்த்தப்பட்ட பிரம்மதண்டம் போல்.
5.51.9
यथा मृगाणां यूथेषु सिंहो जातबलश्चरेत् ।
मामकेषु तथा भीमो बलेषु विचरिष्यति ॥ ५.५१.९ ॥
மான் கூட்டங்களில் வலிமை பெற்ற சிங்கம் திரிவது போல, என்னவர்களின் படைகளில் பீமன் திரிவான்.
5.51.10
सर्वेषां मम पुत्राणां स एकः क्रूरविक्रमः ।
बह्वाशी विप्रतीपश्च बाल्येपि रभसः सदा ॥ ५.५१.१० ॥
என் அனைத்து மகன்களிலும் அவன் ஒருவனே கொடிய வீரம் கொண்டவன்; மிகவும் உண்பவன், எதிர்ப்பவன், சிறுவயது முதலே எப்போதும் வேகமுள்ளவன்.
5.51.11
उद्वेपते मे हृदयं ये मे दुर्योधनादयः ।
बाल्येऽपि तेन युद्ध्यन्तो वारणेनेव मर्दिताः ॥ ५.५१.११ ॥
என் இதயம் நடுங்குகிறது; துரியோதனன் முதலானவர்கள் சிறுவயதிலேயே அவனோடு போரிட்டு, யானையால் நசுக்கப்பட்டவர்களைப் போல் ஆனார்கள்.
5.51.12
तस्य वीर्येण संक्लिष्टा नित्यमेव सुता मम ।
स एव हेतुर्भेदस्य भीमो भीमपराक्रमः ॥ ५.५१.१२ ॥
அவனுடைய வீரியத்தால் என் மகன்கள் எப்போதும் துன்புற்றிருக்கின்றனர். பிளவுக்குக் காரணம் அவனே — பீமன், பயங்கர பராக்கிரமமுள்ளவன்.
5.51.13
ग्रसमानमनीकानि नरवारणवाजिनाम् ।
पश्यामीवाग्रतो भीमं क्रोधमूर्छितमाहवे ॥ ५.५१.१३ ॥
போரில் மனிதர்கள், யானைகள், குதிரைகள் ஆகியோரின் படைகளை விழுங்கியபடி, கோபத்தால் மயங்கிய பீமனை நான் என் முன்னே காண்பது போல் இருக்கிறது.
5.51.14
अस्त्रे द्रोणार्जुनसमं वायुवेगसमं जवे ।
महेश्वरसमं क्रोधे को हन्याद्भीममाहवे ॥ ५.५१.१४ ॥
ஆயுதங்களில் துரோணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் சமமானவன், வேகத்தில் காற்றின் வேகத்திற்கு சமமானவன், கோபத்தில் மகேஸ்வரனுக்கு சமமானவன் — போரில் அந்த பீமனை யார் கொல்ல முடியும்?
5.51.15
सञ्जयाचक्ष्व मे शूरं भीमसेनममर्षणम् ।
… येऽहं यत्तेन रिपुघातिना ।
… सर्वे पुत्राः मम मनस्विना ॥ ५.५१.१५ ॥
சஞ்சயா, வீரனும் பொறுக்காதவனுமான பீமசேனனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லு… எதிரிகளை வீழ்த்தும், முயற்சியுள்ள அவனால் நான் … என் மகன்கள் அனைவரும் … மனஸ்வியால்.
5.51.16
येन भीमबला यक्षा राक्षसाश्च पुरा हताः ।
कथं तस्य रणे वेगं मानुषः प्रसहिष्यति ॥ ५.५१.१६ ॥
முன்பு பயங்கர பலமுள்ள யக்ஷர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் கொன்றவனின் போர் வேகத்தை ஒரு மனிதன் எப்படித் தாங்குவான்?
5.51.17
न स जातु वशे तस्थौ मम बाल्येऽपि सञ्जय ।
किं पुनर्मम दुष्पुत्रैः क्लिष्टः संप्रति पाण्डवः ॥ ५.५१.१७ ॥
சஞ்சயா, சிறுவயதிலேயே அவன் ஒருபோதும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருந்ததில்லை; இப்போது என் கொடிய மகன்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பாண்டவன் எப்படி இருப்பான்?
5.51.18
निष्ठुरो रोषणोऽत्यर्थं भज्येतापि न संनमेत् ।
तिर्यक्प्रेक्षीं संहतभ्रूः कथं शाम्येद्वृकोदरः ॥ ५.५१.१८ ॥
அவன் கடுமையானவன், மிகுந்த கோபமுள்ளவன்; உடைந்தாலும் வளைய மாட்டான். ஓரக்கண்ணால் பார்த்து புருவம் சுருக்கும் வ்ருகோதரன் எப்படி சாந்தமடைவான்?
5.51.19
शूरस्तथाऽप्रतिबलो गौरस्ताल इवोन्नतः ।
प्रमाणतो भीमसेनः प्रादेशेनाधिकोऽर्जुनात् ॥ ५.५१.१९ ॥
அவன் வீரன், அவனுக்கு நிகரான பலம் எவருக்கும் இல்லை; வெண்மை நிறமும் பனை மரம் போன்ற உயரமும் உடையவன். உருவத்தில் பீமசேனன் அர்ஜுனனை விட ஒரு சாண் உயரமானவன்.
5.51.20
जवेन वाजिनोऽत्येति बलेनान्त्येति कुञ्जरान् ।
अव्यक्तजल्पी मध्वक्षो मध्यमः पाण्डवो बली ॥ ५.५१.२० ॥
வேகத்தால் அவன் குதிரைகளை மிஞ்சுகிறான்; பலத்தால் யானைகளை வெல்கிறான். தெளிவில்லாமல் பேசுபவன், தேன் நிறக் கண்களை உடையவன், நடுவில் பிறந்த பாண்டவன், பலவான்.
5.51.21
इति बाल्ये श्रुतः पूर्वं मया व्यासमुखात्पुरा ।
रूपतो वीर्यतश्चैव याथातथ्येन पाण्डवः ॥ ५.५१.२१ ॥
சிறுவயதில் முன்பு வியாசரின் வாயிலிருந்து இவ்வாறு நான் கேட்டிருக்கிறேன். உருவத்திலும் வீரியத்திலும் பாண்டவன் உண்மையிலேயே அப்படித்தான்.
5.51.22
आयसेन स दण्डेन रथन्नागान्नरान्हयान् ।
हनिष्यति रणे क्रुद्धो रौद्रः क्रूरपराक्रमः ॥ ५.५१.२२ ॥
கோபத்துடன் போரில் அவன் இரும்புத் தண்டால் தேர்களையும், யானைகளையும், மனிதர்களையும், குதிரைகளையும் கொல்வான். அவன் கொடியவன், கொடிய வீரம் உடையவன்.
5.51.23
अमर्षी नित्यसंरब्धो भीमः प्रहरतां वरः ।
मया तात प्रतीपानि कुर्वन्पूर्वं विमानितः ॥ ५.५१.२३ ॥
பீமன் பொறுமையற்றவன், எப்போதும் சினத்தில் கொதிப்பவன், போர்வீரர்களில் சிறந்தவன். அன்பனே, முன்பு நானே பகைமை செய்து அவனை அவமதித்தேன்.
5.51.24
निष्कर्णामायसीं स्थूलां सुपार्श्वां काञ्चनीं गदाम् ।
शतघ्नीं शतनिर्हादां कथं शक्ष्यन्ति मे सुताः ॥ ५.५१.२४ ॥
காதுகள் இல்லாத, இரும்பான, பெரிதான, அழகிய பக்கங்களுடைய, பொன்னாலான கதையும், நூறு முறை கொல்லும் சதக்னியும், நூறு முழக்கமிடும் ஆயுதமும் — இவற்றை என் மக்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்வார்கள்?
5.51.25
अपारमप्लवागाधं समुद्रं शरवेधनम् ।
भीमसेनमयं दुर्गं तात मन्दास्तितीर्षवः ॥ ५.५१.२५ ॥
அன்பு மகனே, பீமசேனனால் ஆன அந்தக் கடல் எல்லையற்றது, படகு இல்லாமல் ஆழம் அறிய முடியாதது, அம்புகளைத் துளைக்கும்; அதைக் கடக்க விரும்பும் மூடர்கள்.
5.51.26
क्रोशतो मे न श्रृण्वन्ति बालाः पण्डितमानिनः ।
विषमं न हि मन्यन्ते प्रापतं मधुदर्शिनः ॥ ५.५१.२६ ॥
நான் கதறியும் அந்த அறிவிலிகள், தங்களைப் பண்டிதர்கள் என்று எண்ணுபவர்கள் கேட்பதில்லை; நெருங்கி வரும் ஆபத்தை கொடுமையாக எண்ணுவதில்லை, இன்பத்தை மட்டுமே காண்கிறார்கள்.
5.51.27
संयुगे ये गमिष्यन्ति नररूपेण मृत्युना ।
नियतं चोदिता धात्रा सिंहेनेव महामृगाः ॥ ५.५१.२७ ॥
போரில் மனித வடிவில் உள்ள மரணத்தை நோக்கிச் செல்பவர்கள், படைப்பாளியால் நிச்சயமாகத் தூண்டப்பட்டவர்கள், சிங்கத்தால் துரத்தப்படும் பெரிய மான்களைப் போல.
5.51.28
शैक्यां तात चतुष्किष्कुं षडश्रिममितौजसम् ।
प्रहितां दुःखसंस्पर्शां कथं शक्ष्यन्ति मे सुताः ॥ ५.५१.२८ ॥
அன்பு மகனே, கல்லால் ஆன, நான்கு முழம் நீளமான, ஆறு முனைகள் கொண்ட, அளவற்ற ஆற்றல் உள்ள, வீசப்பட்ட, தொடுவதற்கே துன்பம் தரும் அதை என் மகன்கள் எப்படித் தாங்குவார்கள்?
5.51.29
गदां भ्रामयतस्तस्य भिन्दतो हस्तिमस्तकान् ।
सृक्किणी लेलिहानस्य बाष्पमुत्सृजतो मुहुः ॥ ५.५१.२९ ॥
கதையைச் சுழற்றுபவனும், யானைத் தலைகளைப் பிளப்பவனும், உதடுகளை நக்குபவனும், மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீரை (குருதியை) சிந்துபவனுமான அவனுடைய கதையை.
5.51.30
उद्दिश्य नागान्पततः कुर्वतो भैरवान्रवान् ।
प्रतीपं पततो मत्तान्कुञ्जरान्प्रति गर्जतः ॥ ५.५१.३० ॥
யானைகளை நோக்கி விழுபவனும், பயங்கரமான கர்ஜனைகளை எழுப்புபவனும், மதம் பிடித்த யானைகளின் எதிரே பாய்பவனும், அவற்றின் மீது கர்ஜிப்பவனுமான (அவனுடைய கதை).
5.51.31
विगाह्य रथमार्गेषु वरानुद्दिश्य निघ्नतः ।
अग्नेः प्रज्वलितस्येव अपि मुच्येत मे प्रजा ॥ ५.५१.३१ ॥
தேர்ப் பாதைகளில் புகுந்து, சிறந்த வீரர்களைக் குறிவைத்துத் தாக்கும் எரியும் நெருப்பைப் போன்றவனிடமிருந்து என் மக்கள் தப்புவார்களா?
5.51.32
वीथीं कुर्वन्महाबाहुर्द्रावयन्मम वाहिनीम् ।
नृत्यन्निव गदापाणिर्युगान्तं दर्शयिष्यति ॥ ५.५१.३२ ॥
பெரும் புயங்கள் கொண்டவன் வழி உண்டாக்கி என் படையை ஓடச்செய்வான்; கையில் கதையுடன் நடனமாடுவது போல யுகாந்தத்தைக் காட்டுவான்.
5.51.33
प्रभिन्न इव मातङ्गः प्रभञ्जन्पुष्पितान्द्रुमान् ।
प्रवेक्ष्यति रणे सेनां पुत्राणां मे वृकोदरः ॥ ५.५१.३३ ॥
மதம் பிடித்த யானையைப் போல பூத்த மரங்களை முறித்தபடி வ்ருகோதரன் போரில் என் மக்களின் படைக்குள் புகுவான்.
5.51.34
कुर्वन्रथान्विपुरुषान्विसारथिहयध्वजान् ।
आरुजन्पुरुषव्याघ्रो रथिनः सादिनस्तथा ॥ ५.५१.३४ ॥
தேர்களை வீரர்களும் சாரதிகளும் இல்லாமல், குதிரைகளும் கொடிகளும் உடைத்து அழிக்கும் நரவ்யாக்ரன் தேர்வீரர்களையும் குதிரைவீரர்களையும் வீழ்த்துவான்.
5.51.35
गङ्गावेग इवानूपांस्तीरजान्विविधान्द्रुमान् ।
प्रभङ्क्ष्यति रणे सेनां पुत्राणां मम सञ्जय ॥ ५.५१.३५ ॥
கங்கையின் வேகம் போல, கரை நிலங்களையும் கரையில் வளரும் பல்வேறு மரங்களையும் சாய்த்து, சஞ்சயா, போரில் என் மக்களின் படையை அவன் அழிப்பான்.
5.51.36
वधं नूनं गमिष्यन्ति भीमसेनभयार्दिताः ।
मम पुत्राश्च भृत्याश्च राजानश्चैव सञ्जय ॥ ५.५१.३६ ॥
பீமசேனனின் அச்சத்தால் வருந்தும் என் மக்களும், ஊழியர்களும், அரசர்களும் நிச்சயமாக மரணத்தை அடைவார்கள், சஞ்சயா.
5.51.37
येन राजा महावीर्यः प्रविश्यान्तःपुरं पुरा ।
वासुदेवसहायेन जरासन्धो निपातितः ॥ ५.५१.३७ ॥
முன்பொரு காலத்தில் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து, வாசுதேவனின் துணையுடன், மிகுந்த வீரியமுள்ள மன்னன் ஜராசந்தனைக் கொன்றவன்.
5.51.38
कृत्स्नेयं पृथिवी देवी जरासन्धेन धीमता ।
मागधेन्द्रेण बलिना वशे कृत्वा प्रतापिता ॥ ५.५१.३८ ॥
அறிவுள்ள, வலிமையான மகதப் பேரரசன் ஜராசந்தன் இந்த முழு பூமித்தேவியையும் தன் வசமாக்கி வருத்தினான்.
5.51.39
भीष्मप्रतापात्कुरवो नयेनान्धकवृष्णयः ।
यन्न तस्य वशे जग्मुः केवलं दैवमेव तत् ॥ ५.५१.३९ ॥
பீஷ்மரின் வீரியத்தாலும் நீதியாலும் குருக்களும் அந்தகர், வృష்ணிகளும் அவன் வசமாகவில்லை; அது விதியே ஆகும்.
5.51.40
स गत्वा पाण्डुपुत्रेण तरसा बाहुशालिना ।
अनायुधेन वीरेण निहतः किं ततोऽधिकम् ॥ ५.५१.४० ॥
அவன் பாண்டுவின் மகனிடம் சென்று, வலிமையான புயங்களுடைய அந்த வீரனால், ஆயுதமில்லாமல் இருந்தபோதும் வேகமாகக் கொல்லப்பட்டான்; இதைவிட மேலானது என்ன?
5.51.41
दीर्घकालसमासक्तं विशमाशीविषो यथा ।
स मोक्ष्यति रणे तेजः पुत्रेषु मम सञ्जय ॥ ५.५१.४१ ॥
நீண்ட காலமாகக் கட்டிவைக்கப்பட்ட விஷத்தை நாகம் கக்குவது போல, அவன் போரில் என் மகன்கள்மீது தன் சீற்றத்தை விடுவான், சஞ்சயா.
5.51.42
महेन्द्र इव वज्रेण दानवान्देवसत्तमः ।
भीमसेनो गदापाणिः सूदयिष्यति मे सुतान् ॥ ५.५१.४२ ॥
தேவர்களில் சிறந்த மகேந்திரன் வஜ்ரத்தால் தானவர்களை அழிப்பது போல, கதையைக் கையில் ஏந்திய பீமசேனன் என் மகன்களை அழிப்பான்.
5.51.43
अविषह्यमनावार्यं तीव्रवेगपराक्रमम् ।
पश्यामीवातिताम्राक्षमापतन्तं वृकोदरम् ॥ ५.५१.४३ ॥
அடக்க முடியாதவனாய், தடுக்க இயலாதவனாய், கடும் வேகமும் வீரமும் கொண்டவனாய், மிகச் சிவந்த கண்களுடன் வ்ருकोदரன் பாய்ந்து வருவதைக் காண்கிறேன்.
5.51.44
अगदस्याप्यधनुषो विरथस्य विवर्मणः ।
बाहुभ्यां युध्यमानस्य कस्तिष्ठेदग्रतः पुमान् ॥ ५.५१.४४ ॥
வில்லின்றி, தேரின்றி, கவசமின்றி, புயங்களாலேயே போரிடும் அவனுக்கு — புண்படாதவனாயினும் — எதிரே எந்த மனிதன் நிற்க முடியும்?
5.51.45
भीष्मो द्रोणश्च विप्रोऽयं कृपः शारद्वतस्तथा ।
जान्त्येते यथैवहं वीर्यज्ञस्तस्य धीमतः ॥ ५.५१.४५ ॥
பீஷ்மர், துரோணர், இந்த பிராமணர் கிருபர், சாரத்வதர் ஆகியோரும் — நான் அறிந்திருப்பது போலவே — அந்த அறிவாளியின் வீரத்தை அறிவார்கள்.
5.51.46
आर्यव्रतं तु जानन्तः सङ्गरान्तं विधित्सवः ।
सेनामुखेषु स्थास्यन्ति मामकानां नरर्षभाः ॥ ५.५१.४६ ॥
ஆரிய விரதத்தை அறிந்தவர்களாய், போரின் முடிவை நிறைவேற்ற விரும்பும் என் தரப்பின் நரர்களில் சிறந்தவர்கள் படையின் முன்வரிசைகளில் நிற்பார்கள்.
5.51.47
बलीयः सर्वतो दिष्टं पुरुषस्य विशेषतः ।
पश्यन्नपि जयं तेषां न नियच्छामि यत्सुतान् ॥ ५.५१.४७ ॥
விதி எல்லா வகையிலும், குறிப்பாக மனிதனுக்கு, வலிமையானது; அவர்களின் வெற்றியைக் காணுகையிலும், என் மக்களைத் தடுக்க நான் முயலவில்லை.
5.51.48
ते पुराणं महेष्वासा मार्गमैन्द्रं समास्थिताः ।
त्यक्ष्यन्ति तुमुले प्राणान्रक्षन्तः पार्थिवं यशः ॥ ५.५१.४८ ॥
அந்த மகா வில்லாளர்கள் பழைய இந்திரனின் வழியில் நின்று, அரசக் கீர்த்தியைக் காக்கும் பொருட்டு, இந்தக் கடும் போரில் தங்கள் உயிரை விடுவார்கள்.
5.51.49
यथैषां मामकास्तात तथैषां पाण्डवा अपि ।
पौत्रा भीष्मस्य शिष्याश्च द्रोणस्य च कृपस्य च ॥ ५.५१.४९ ॥
அன்புள்ளவனே, இவர்களின் என் மக்கள் எவ்வாறோ, அவ்வாறே இவர்களின் பாண்டவர்களும் ஆவர். பீஷ்மரின் பேரர்களும், துரோணர் மற்றும் கிருபரின் சீடர்களும் ஆவர்.
5.51.50
ये त्वस्मदाश्रयं किञ्चिद्दत्तमिष्टं च सञ्जय ।
तस्यापचितिमार्यत्वात्कर्तारः स्थविरास्त्रयः ॥ ५.५१.५० ॥
சஞ்சயா, எங்களை நம்பி நிற்பவர்கள் சிறிது தானமும் விருப்பமான செயலும் செய்திருந்தால், அதற்குப் பதிலாக உயர்குணத்தால் மூன்று மூத்தவர்கள் செய்வார்கள்.
5.51.51
आददानस्य शस्त्रं हि क्षत्रधर्मं परीप्सतः ।
निधनं क्षत्रियस्याजौ वरमेवाद्दुरुत्तमम् ॥ ५.५१.५१ ॥
ஆயுதம் ஏந்தி, சத்திரிய தர்மத்தைக் காக்க விரும்பும் வீரனுக்கு போரில் மரணமே மிகச் சிறந்தது.
5.51.52
स वै शोचामि सर्वान्वै ये युयुत्सन्ति पाण्डवैः ।
विक्रुष्टं विदुरोणादौ तदेतद्भयमागतम् ॥ ५.५१.५२ ॥
பாண்டவர்களுடன் போரிட விரும்பும் அனைவருக்காகவும் நான் வருந்துகிறேன். விதுரர் மற்றும் துரோணர் காலத்தில் எழுந்த அழுகை இதோ, அந்த பயம் வந்துவிட்டது.
5.51.53
न तु मन्ये विघाताय ज्ञानं दुःखस्य सञ्जय ।
भवत्यतिबलं ह्येतज्ज्ञानस्याप्युपघातकम् ॥ ५.५१.५३ ॥
சஞ்சயா, துக்கத்தை அழிக்க அறிவு போதும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. இந்தத் துக்கம் மிக வலிமையானது, அறிவையும் அழிக்கவல்லது.
5.51.54
ऋषयो ह्यपि निर्मुक्ताः पश्यन्तो लोकसङ्ग्रहान् ।
सुखैर्भवन्ति सुखिनस्तथा दुःखेन दुःखिताः ॥ ५.५१.५४ ॥
முனிவர்களும் விடுதலை பெற்றவர்களாயினும், உலகத் தொகுப்பைக் (நலனை) கருதி, இன்பத்தால் இன்புறுகிறார்கள்; அதுபோல துன்பத்தால் துன்புறுகிறார்கள்.
5.51.55
किं पुनर्मोहमासक्तस्तत्र तत्र सहस्रधा ।
पुत्रेषु राज्यदारेषु पौत्रेष्वपि च बन्धुषु ॥ ५.५१.५५ ॥
அப்படியானால், ஆயிரம் வகைகளில் மோகத்தில் பற்றுக்கொண்டவன் மகன்களிலும், அரசிலும், மனைவியரிலும், பேரன்களிலும், உறவினர்களிலும் பற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பானா?
5.51.56
संशये तु महत्यस्मिन्किं नु मे क्षममुत्तरम् ।
विनाशं ह्येव पश्यामि कुरूणामनुचिन्ततयन् ॥ ५.५१.५६ ॥
இந்த பெரும் ஐயத்தில் எனக்கு எந்த வழி தகுந்தது? குருக்களின் அழிவையே நான் சிந்தித்தபடி காண்கிறேன்.
5.51.57
द्यूतप्रमुखमाभाति कुरूणां व्यसनं महत् ।
मन्देनैश्वर्यकामेन लोभात्पापमिदं कृतम् ॥ ५.५१.५७ ॥
குருக்களின் மீது சூதாட்டத்தால் முதன்மையாக வந்த இந்தப் பெரும் துன்பம் தோன்றுகிறது. ஐசுவரியத்தை விரும்பிய அறிவிலியால், பேராசையால் இந்தப் பாவம் செய்யப்பட்டது.
5.51.58
मन्ये पर्यायधर्मोऽयं कालस्यात्यन्तगामिनः ।
चक्रे प्रधिरिवासक्तो नास्य शक्यं पलायितुम् ॥ ५.५१.५८ ॥
இது தொடர்ந்து செல்லும் காலத்தின் சுழற்சி நெறி என்று நான் எண்ணுகிறேன். சக்கரத்தின் விளிம்பைப் போல பொருத்தப்பட்டிருப்பதால் இதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.
5.51.59
किं नु कुर्यां कथं कुर्यां क्व नु गच्छामि सञ्जय ।
एते नश्यन्ति कुरवो मन्दाः कालवशं गताः ॥ ५.५१.५९ ॥
சஞ்ஜயா! இப்போது நான் என்ன செய்வேன், எப்படிச் செய்வேன், எங்கே போவேன்? இந்த அறிவிலிக் குருக்கள் காலத்தின் வசத்தில் சென்று அழிகின்றனர்.
5.51.60
अवशोऽहं तदा तात पुत्राणां निहते शते ।
श्रोष्यामि निनदं स्त्रीणां कथं मां मरणं स्पृशेत् ॥ ५.५१.६० ॥
அப்பா! நூறு மகன்களும் கொல்லப்படும்போது நான் வலியின்றி இருப்பேன்; பெண்களின் அழுகுரலைக் கேட்பேன். அப்போது மரணம் என்னை எப்படித் தொடாமல் இருக்கும்?
5.51.61
यथा निदाघे ज्वलनः समद्धो ।
दहेत्कक्षं वायुना चोद्यमानः ।
गदाहस्तः पाण्डवो वै तथैव ।
हन्ता मदीयान्सहितोऽर्जुनेन ॥ ५.५१.६१ ॥
கோடைக்காலத்தில் காற்றால் தூண்டப்பட்ட கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீ காட்டுப் புதரை எரிப்பது போல, கையில் கதையுடன் இருக்கும் பாண்டுவின் மகன் பீமனும் அர்ஜுனனுடன் சேர்ந்து என் மக்களைக் கொன்றுவிடுவான்.