Mahābhārata · Adhyāya 5.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.52.1
यस्य वै नानृता वाचः कदाचिदनुशुश्रुम ।
त्रैलोक्यमपि तस्य स्याद्योद्धा यस्य धनञ्जयः ॥ ५.५२.१ ॥
Dessen Worte wir nie als falsch gehört haben, dem könnten auch die drei Welten gehören, dessen Kämpfer Dhanañjaya ist.
5.52.2
तस्यैव च न पश्यामि युधि गाण्डीवधन्वनः ।
अनिशं चिन्तयानोऽपि यः प्रतीयाद्रथेन तम् ॥ ५.५२.२ ॥
Auch sehe ich im Kampf niemanden, der, unablässig darüber nachsinnend, ihm, dem Bogenschützen des Gāṇḍīva, vom Wagen aus entgegentreten könnte.
5.52.3
अस्यतः कर्णिनालीकान्मार्गणान्हृदयच्छिदः ।
प्रत्येता न समः कश्चिद्युधि गाण्डीवधन्वनः ॥ ५.५२.३ ॥
Keiner im Kampf ist als Gegner dem Bogenschützen des Gāṇḍīva gleich, der hakenspitzige Pfeile schießt, die das Herz durchbohren.
5.52.4
द्रोणाकर्णौ प्रतीयातां यदि वीरौ नरर्षभौ ।
कृतास्त्रौ बलिनां श्रेष्ठौ समरेष्वपराजितौ ॥ ५.५२.४ ॥
Wenn Droṇa und Karṇa, diese beiden Helden, Stiere unter den Menschen, in Waffen erfahren, die besten der Starken, in Schlachten unbesiegt, ihm entgegentreten könnten.
5.52.5
महान्स्यात्संशयो लोके न त्वस्ति विजयो मम ।
घृणी कर्णः प्रमादी च आचार्यः स्थविरो गुरुः ॥ ५.५२.५ ॥
Es wäre ein großer Zweifel in der Welt, doch für mich gibt es keinen Sieg. Karṇa ist mitfühlend und nachlässig; der Lehrer ist betagt, ein Guru.
5.52.6
समर्थो बलवान्पार्थो दृढधन्वा जितक्लमः ।
भवेत्सुतुमुलं युद्धं सर्वशोऽप्यपराजयः ॥ ५.५२.६ ॥
Fähig und stark, Pārtha, fest im Bogen, der die Erschöpfung besiegt hat: Die Schlacht würde furchtbar sein, und in jeder Hinsicht wäre er unbesiegt.
5.52.7
सर्वे ह्यस्त्रविदः शूराः सर्वे प्राप्ता महद्यशः ।
अपि सर्वामरैश्वर्यं त्यजेयुर्न पुनर्जयम् ॥ ५.५२.७ ॥
Alle diese Helden, Kenner der Waffen, haben großen Ruhm erlangt; selbst wenn sie die ganze Herrschaft der Unsterblichen aufgäben, würden sie den Sieg nicht wieder aufgeben.
5.52.8
वधे नूनं भवेच्छान्तिस्तयोर्वा फाल्गुनस्य च ।
न तु हन्तार्जुनस्यास्ति जेता चास्य न विद्यते ॥ ५.५२.८ ॥
Durch den Tod der beiden oder Phālgunas würde sicher Frieden kommen; aber es gibt niemanden, der Arjuna tötet, und keinen Sieger über ihn ist zu finden.
5.52.9
मन्युस्तस्य कथं शाम्येन्मन्दान्प्रति य उत्थितः ।
अन्येऽप्यस्त्राणि जानन्ति जीयन्ते च जयन्ति च।
एकान्तविजयस्त्वेव श्रूयते फाल्गुनस्य ह ॥ ५.५२.९ ॥
Wie sollte sein Zorn, der sich gegen diese Toren erhoben hat, sich legen? Andere kennen ebenfalls die Waffen; sie werden besiegt und siegen. Doch der Sieg Phālgunas wird als ganz und gar einseitig gerühmt.
5.52.10
त्रयस्त्रिंशत्समाहूय खाण्डवेऽग्निमतर्पयत् ।
जिगाय च सुरान्सर्वान्नास्य विद्मः पराजयम् ॥ ५.५२.१० ॥
Nachdem er die dreiunddreißig Götter herbeigerufen hatte, befriedigte er das Feuer in Khāṇḍava; er besiegte alle Götter, und wir kennen keine Niederlage von ihm.
5.52.11
यस्य यन्ता हृषीकेशः शीलवृत्तसमो युधि ।
ध्रुवस्तस्य जयस्तात यथेन्द्रस्य जयस्तथा ॥ ५.५२.११ ॥
Wessen Wagenlenker Hṛṣīkeśa ist, der im Kampf ihm an Charakter und Wandel gleich ist, lieber Sohn, dessen Sieg ist gewiss, so wie der Sieg Indras.
5.52.12
कृष्णावेकरथे यत्तावधिज्यं गाण्डिवं धनुः ।
युगपत्रीणि तेजांसि समेतान्यनुशुश्रुम ॥ ५.५२.१२ ॥
Die beiden Kṛṣṇas sitzen bereit auf einem Wagen, mit dem gespannten Gāṇḍīva-Bogen; wir haben gehört, dass drei Glanzkräfte zugleich vereint sind.
5.52.13
नैवास्ति नो धनुस्तदृङ्व योद्धा न च सारथिः ।
तच्च मन्दा न जानन्ति दुर्योधनवशानुगाः । ॥ ५.५२.१३ ॥
Wir haben keinen solchen Bogen, keinen solchen Krieger und keinen Wagenlenker. Die Toren, die Duryodhanas Willen folgen, wissen das nicht.
5.52.14
शेषयेदशनिर्दीप्तो विपतन्मूर्ध्नि सञ्जय ।
न तु शेषं शरास्तात कुर्युरस्ताः किरीटिना ॥ ५.५२.१४ ॥
O Sañjaya, wie ein brennender Donnerkeil, der auf das Haupt fällt, nichts übrig lässt, so werden, mein Lieber, die Pfeile des Diadem-Trägers nichts übrig lassen.
5.52.15
अपि चास्यन्निवाभाति निघ्नन्निव धनञ्जयः ।
उद्धरन्निव कायेभ्यः शिरांसि शरवृष्टिभिः ॥ ५.५२.१५ ॥
Dhanañjaya erscheint, als schieße und schlage er, als risse er mit seinem Pfeilregen die Häupter von den Leibern.
5.52.16
अपि बाणमयं तेजः प्रदीप्तमिव सर्वतः ।
गाण्डीवोत्थं दहेताजौ पुत्राणां मम वाहिनी ॥ ५.५२.१६ ॥
Jener Glanz aus Pfeilen, nach allen Seiten lodernd, aus dem Gāṇḍīva aufsteigend, würde im Kampf das Heer meiner Söhne verbrennen.
5.52.17
अपि सा रथघोषेण भयार्ता सव्यसाचिनः ।
वित्रस्ता बहुधा सेना भारती प्रतिभाति मे ॥ ५.५२.१७ ॥
Scheint mir nicht das Heer der Bhāratas, von Furcht gequält durch das Dröhnen des Wagens des Linkshänders, vielfach erschreckt?
5.52.18
यथा कक्षं महानग्निः प्रदहेत्सर्वतश्चरन् ।
महार्चिरनिलोद्धूतस्तद्वद्धक्ष्यति मामकान् ॥ ५.५२.१८ ॥
Wie ein großes Feuer, überall umherlaufend, das trockene Gras des Waldes verbrennt, so wird die vom Wind getriebene große Flamme die Meinen verbrennen.
5.52.19
यदोद्वमन्निशितान्बाणसङ्घां-
स्तानाततायी समरे किरीटी।
सृष्टोऽन्तकः सर्वहरो विधात्रा ।
यथा भवेत्तद्वदपारणीयः ॥ ५.५२.१९ ॥
Wenn der Angreifer, der Diademtragende, im Kampf scharfe Pfeilschwärme ausstößt, wird er unerträglich sein wie der Tod, der Allzerstörer, vom Schöpfer entsandt.
5.52.20
यदा हयभीक्ष्णं सुबुहून्प्रकारान् ।
श्रोतास्मि तानावसथे कुरूणाम्।
तेषां समन्ताच्च तथा रणाग्रे ।
क्षयः किलायं भरतानुपैति ॥ ५.५२.२० ॥
Wenn ich in meiner Wohnung ständig vielerlei Nachrichten über die Pferde der Kurus höre und die Vernichtung tatsächlich von allen Seiten über die Bharatas kommt, von ihrer Seite an der Front der Schlacht.