மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.62.1
तथा तु पृच्छन्तमतीव पार्थं ।
वैचित्रवीर्यं तमचिन्तयित्वा।
उवाच कर्णो धृतराष्ट्रपुत्रं ।
प्रहर्षयन्संसदि कौरवाणाम् ॥ ५.६२.१ ॥
இவ்வாறு பார்த்தனைப் பெரிதும் வினவியவனும், வைசித்திரவீரியனை (திருதராஷ்டிரனை) கருதாதவனுமாக, கர்ணன் கௌரவர்களின் சபையில் மகிழ்ச்சியூட்டியபடி திருதராஷ்டிரனின் மகனிடம் கூறினான்.
5.62.2
मिथ्या प्रतिज्ञाय मया यदस्त्रं ।
रामात्कृतं ब्रह्ममयं पुरस्तात्।
विज्ञाय तेनास्मि तदैवमुक्त-
स्ते नान्तकाले प्रतिभास्यतीति ॥ ५.६२.२ ॥
முன்பு நான் பொய்ச் சத்தியம் செய்து ராமரிடமிருந்து பிரம்மமயமான அந்த அஸ்திரத்தைப் பெற்றேன். அதை அறிந்த அவர் அப்போதே என்னிடம், 'மரண வேளையில் அது உனக்கு நினைவுக்கு வராது' என்று கூறினார்.
5.62.3
महापराधे ह्यपि यन्न तेन ।
महर्षिणाऽहं गुरुणा च शप्तः ।
शक्तः प्रदग्धुं ह्यपि तिग्मतेजाः ।
ससागरामप्यवनिं महर्षिः ॥ ५.६२.३ ॥
பெரும் குற்றத்திற்காகவும் கூட, அந்த மகரிஷி, என் குருவானவர், என்னை சபிக்கவில்லை. கூரிய தேஜஸ் கொண்ட அந்த மகரிஷி கடல்களுடன் கூடிய பூமியையும் எரிக்கவல்லவர்.
5.62.4
प्रसादितं ह्यस्य मया मनोऽभू-
च्छुश्रूषया स्वेन च पौरुषेण
तदस्ति चास्त्रं मम सावशेषं ।
तस्मात्समर्थोऽस्मि ममैष भारः ॥ ५.६२.४ ॥
என் சேவையாலும் என் சொந்த முயற்சியாலும் நான் அவரது மனதை மகிழச் செய்தேன். இன்னும் எஞ்சியுள்ள அஸ்திரம் என்னிடம் இருக்கிறது; ஆகவே நான் வல்லவன். இந்தப் பொறுப்பு என்னுடையதே.
5.62.5
निमेषमात्रात्तमृषेः प्रसाद-
मवाप्य पाञ्चालकरूशमत्स्यान्।
निहत्य पार्थान्सह पुत्रपौत्रै-
र्लोकानहं शस्त्रजितान्प्रपत्स्ये ॥ ५.६२.५ ॥
முனிவரின் அருளைப் பெற்று, ஒரு கணத்திலேயே பாஞ்சாலர், கருஷர், மத்ஸ்யர்களையும், மகன்கள் பேரன்களுடன் பார்த்தர்களையும் கொன்று, ஆயுதத்தால் வென்ற உலகங்களை நான் அடைவேன்.
5.62.6
पितामहस्तिष्ठतु ते समीपे ।
द्रोणश्च सर्वे च नरेन्द्रमुख्याः ।
ऋषिप्रसादेन बलेन गत्वा ।
पार्थान्हनिष्यामि ममैष भारः ॥ ५.६२.६ ॥
பிதாமகர் உன் அருகில் நிற்கட்டும்; துரோணரும் அனைத்து மன்னர்களில் சிறந்தோரும் நிற்கட்டும். முனிவரின் அருளாலும் வலிமையாலும் சென்று பார்த்தர்களை நான் கொல்வேன்; இந்தச் சுமை என்னுடையது.
5.62.7
एवं ब्रुवन्तं तमुवाच भीष्मः ।
किं कत्थसे कालपरीतबुद्धे।
न कर्ण जानासि यथा प्रधाने ।
हते हताः स्युर्धृतराष्ट्रपुत्राः ॥ ५.६२.७ ॥
இவ்வாறு பேசியவனிடம் பீஷ்மர் கூறினார்: 'காலத்தால் மதி மயங்கியவனே, ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்? கர்ணா, தலைவன் கொல்லப்பட்டால் திருதராஷ்டிரரின் மகன்களும் கொல்லப்படுவர் என்பதை நீ அறியவில்லையா?'
5.62.8
यत्खाण्डवं दाहयता कृतं हि ।
कृष्णद्वितीयेन धनञ्जयेन।
श्रुत्वैव तत्कर्म नियन्तुमात्मा ।
युक्तस्त्वया वै सहबान्धवेन ॥ ५.६२.८ ॥
கிருஷ்ணனை இரண்டாவதாகக் கொண்டு காண்டவத்தை எரித்த தனஞ்சயனின் அந்தச் செயலைக் கேட்டதுமே, நீ உன் உறவினர்களுடன் உன்னைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டியிருந்தது.
5.62.9
यां चापि शक्तिं त्रिदशाधिपस्ते ।
ददौ महात्मा भगवान्महेन्द्रः।
भस्मीकृतां तां समरे विशीर्णां ।
चक्राहतां द्रक्ष्यसि केशवेन ॥ ५.६२.९ ॥
தேவர்களின் தலைவரான மகாத்மா பகவான் மகேந்திரர் உனக்கு அளித்த அந்த சக்தியும், போரில் சாம்பலாகி, சிதறி, சக்கரத்தால் தாக்குண்டதாக கேசவனால் நீ காண்பாய்.
5.62.10
यस्ते शरः सर्पमुखो विभाति ।
सदाऽग्र्यमाल्यैर्महितः प्रयत्नात्।
स पाण्डुपुत्राभिहतः शरौघैः ।
सह त्वया यास्यति कर्ण नाशम् ॥ ५.६२.१० ॥
நீ எப்போதும் சிறந்த மாலைகளால் பக்தியுடன் போற்றப்பட்டு ஒளிர்கிற அந்த நாகமுகக் கணை, பாண்டுவின் மகனின் அம்புமழையால் தாக்கப்பட்டு, கர்ணா, உன்னுடன் அழிவை அடையும்.
5.62.11
बाणस्य भौमस्य च कर्ण हन्ता ।
किरीटिनं रक्षति वासुदेवः ।
यस्त्वादृशानां च वरीयसां च ।
हन्ता रिपूणां तुमुले प्रगाढे ॥ ५.६२.११ ॥
கர்ணா, பௌமனின் அம்பை அழித்தவர் வாசுதேவர்; அவரே கிரீடியான அர்ஜுனனைக் காக்கிறார். உன்னைப் போன்ற சிறந்தவர்களையும் கடுமையான பெரும் போரில் எதிரிகளை அழிப்பவர் அவரே.
5.62.12
असंशयं वृष्णिपतिर्यथोक्त-
स्तथा च भूयांश्च ततो महात्मा।
अहं यदुक्तः परुषं तु किंचि-
त्पितामहस्तस्य फलं शृणोतु ॥ ५.६२.१२ ॥
விருஷ்ணிகளின் தலைவர் சொன்னது சந்தேகமின்றி அப்படியே; மேலும் அந்த மகாத்மா அதற்கு மேலும் சொன்னார். நான் சொன்ன கடுஞ்சொற்களின் பலனை பிதாமகர் கேட்கட்டும்.
5.62.13
न्यस्यामि शस्त्राणि न जातु सङ्ख्ये ।
पितामहो द्रक्ष्यति मां सभायाम्।
त्वयि प्रशान्ते तु मम प्रभावं ।
द्रक्ष्यन्ति सर्वे भुवि भूमिपालाः ॥ ५.६२.१३ ॥
போரில் ஒருபோதும் ஆயுதங்களை வைக்க மாட்டேன். பிதாமகர் சபையில் என்னைக் காண்பார். நீ அமைதியடைந்த பின், பூமியின் அரசர்கள் அனைவரும் என் பிரபாவத்தைக் காண்பார்கள்.
5.62.14
इत्येवमुक्त्वा स महाधनुष्मान् ।
हित्वा सभां स्वं भवनं जगाम ।
भीष्मस्तु दुर्योधनमेव राजन् ।
मध्ये कुरूणां प्रहसन्नुवाच ॥ ५.६२.१४ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த மகாதனுர்தாரி சபையை விட்டுத் தன் இல்லத்துக்குச் சென்றான். ஓ அரசே, பீஷ்மர் குருக்களின் நடுவில் துரியோதனனிடமே சிரித்துக்கொண்டு பேசினார்.
5.62.15
सत्यप्रतिज्ञः किल सूतपुत्र-
स्तथा कस भारं विषहेत कस्मात्।
व्यूहं प्रतिव्यूह्य शिरांसि भित्त्वा ।
लोकक्षयं पश्यत भीमसेनात् ॥ ५.६२.१५ ॥
சத்தியப் பிரதிஞ்ஞனான சூதபுத்திரன் அப்படித்தான்; ஆனால் அவன் எப்படி அந்தச் சுமையைத் தாங்குவான், ஏன்? வியூகத்துக்கு எதிர் வியூகம் அமைத்து, தலைகளைப் பிளந்து, பீமசேனனால் நிகழும் உலகின் அழிவைப் பாருங்கள்.
5.62.16
आवन्त्यकालिङ्गजयद्रथेषु ।
चेदिध्वजे तिष्ठति बाह्लिके च।
अहं हनिष्यामि सदा परेषां ।
सहस्रशश्चायुतशश्च योधान् ॥ ५.६२.१६ ॥
ஆவந்தியர், கலிங்கர், ஜயத்ரதன் ஆகியோரிலும், சேதியின் கொடியை ஏந்தியவனிலும், பாஹ்லிகர்களிலும் நிற்கும் பகைவர்களின் வீரர்களை நான் எப்போதும் ஆயிரக்கணக்கிலும் பதினாயிரக்கணக்கிலும் கொல்வேன்.
5.62.17
यदैव रामे भगवत्यनिन्द्ये ।
ब्रह्मब्रुवाणः कृतवांस्तदस्त्रम्।
तदैव धर्मश्च तषश्च नष्टं ।
वैकर्तनस्याधमपूरुषस्य ॥ ५.६२.१७ ॥
குற்றமற்ற பூஜ்யரான பரசுராமரிடம் பிராமணன் என்று பொய் சொல்லி அந்த அஸ்திரத்தைப் பெற்றபோதே, இழிந்த மனிதன் வைகர்தனன் (கர்ணன்) தர்மமும் தவமும் அழிந்தன.
5.62.18
तथोक्तवाक्ये नृपतीन्द्र भीष्मे ।
निक्षिप्य शस्त्राणि गते च कर्णे।
वैचित्रवीर्यस्य सुतोऽल्पबुद्धि-
र्दुर्योधनः शान्तनवं बभाषे ॥ ५.६२.१८ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே! பீஷ்மர் அவ்வாறு சொல்லி, கர்ணனும் ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டுச் சென்ற பின், விசித்திரவீரியனின் சிறுபுத்தி மகன் துரியோதனன் சாந்தனுவின் மகனிடம் பேசினான்.