மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.64.1
शकुनीनामिहार्थाय पाशं भूमावयोजयत् ।
कश्चिच्छाकुनिकस्तात पूर्वेषामिति शुश्रुम् ॥ ५.६४.१ ॥
இங்கே பறவைகளைப் பிடிக்க அவன் தரையில் வலையை விரித்தான். அன்பனே, முன்னோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம்; ஒரு வேடன் இருந்தான் என்று.
5.64.2
तस्मिंस्तौ शकुनौ बद्धौ युगपत्सहचारिणौ ।
तावुपादाय तं पाशं जग्मतुः खचरावुभौ ॥ ५.६४.२ ॥
அந்த வலையில் அந்த இரண்டு பறவைகளும் ஒன்றாகச் சிக்கின; அவை இரண்டும் ஒன்றாகத் திரிபவை. அவை வலையையே தூக்கிக்கொண்டு இருவரும் வானில் பறந்தன.
5.64.3
तौ विहायसमाक्रान्तौ दृष्ट्वा शाकुनिकस्तदा ।
अन्वधावदनिर्विण्णो येन येन स्म गच्छतः ॥ ५.६४.३ ॥
வானில் உயர்ந்து சென்ற அவ்விருவரையும் கண்ட வேடன் அப்போது சோர்வின்றி, அவை எங்கெங்கு சென்றனவோ அங்கெல்லாம் பின்தொடர்ந்து ஓடினான்.
5.64.4
तथा तमनुधावन्तमृगयुं शकुनार्थिनम् ।
आश्रमस्थो मुनिः कश्चिद्ददर्शाथ कृताह्निकः ॥ ५.६४.४ ॥
இவ்வாறு பறவைகளைத் தேடி அவற்றின் பின்னால் ஓடிய அந்த வேடனை, தம் நித்திய கடன்களை முடித்த ஒரு முனிவர் ஆசிரமத்தில் இருந்தபடி கண்டார்.
5.64.5
तावन्तरिक्षगौ शीघ्रमनुयान्तं महीचरम् ।
श्लोकेनानेन कौरव्य पप्च्छ स मुनिस्तदा ॥ ५.६४.५ ॥
குருவின் வழித்தோன்றலே, வானில் திரியும் அவ்விருவரையும் வேகமாகப் பின்தொடர்ந்து நிலத்தில் ஓடும் வேடனிடம், அப்போது அந்த முனிவர் இந்தச் சுலோகத்தால் கேட்டார்.
5.64.6
विचित्रमिदमाश्चर्यं मृगहन्प्रतिभाति मे ।
प्लवमानौ हि खचरौ पदातिरनुधावसि ॥ ५.६४.६ ॥
மான் வேட்டையாடுபவனே, வானில் பறக்கும் அவ்விருவரையும் நீ கால்நடையாக ஓடிப் பின்தொடர்வது எனக்கு இது விசித்திரமாகவும் வியப்பாகவும் தோன்றுகிறது.
5.64.7
पाशमेकमुभावेतौ सहितौ हरतो मम ।
यत्र वै विवदिष्येते तत्र मे वशमेष्यतः ॥ ५.६४.७ ॥
இவ்விரண்டையும் ஒரே கண்ணியால் ஒன்றாகப் பிடிப்பேன். இவை எங்கே சண்டையிடுகின்றனவோ, அங்கேயே என் வசத்துக்கு வரும்.
5.64.8
तौ विवादमनुप्राप्तौ शकुनौ मृत्युसन्धितौ ।
विगृह्य च स्रुदुर्बुद्धी पृथिव्यां संनिपेततुः ॥ ५.६४.८ ॥
அவ்விரு பறவைகளும் சண்டையில் ஈடுபட்டு, மரணக் கட்டில் பிணைக்கப்பட்டு, மூடமனம் கொண்டு ஒன்றையொன்று எதிர்த்து நிலத்தில் வீழ்ந்தன.
5.64.9
तौ युध्यमानौ संरब्धौ मृत्युपाशवशानुगौ ।
उपसृत्य प्रमत्तौ तौ जग्राह मृगहा तदा ॥ ५.६४.९ ॥
சினத்தில் சண்டையிட்டு, மரணக் கண்ணியின் வசத்தில் சென்ற அவ்விருவரையும், அவர்கள் கவனமற்றிருந்தபோது, மான் வேட்டையாடுபவன் அணுகிப் பிடித்தான்.
5.64.10
एवं ये ज्ञातयोऽर्थेषु मिथो गच्छन्ति विग्रहम् ।
ते मृत्युवशमायान्ति शकुनाविव विग्रहात् ॥ ५.६४.१० ॥
இவ்வாறே பொருளுக்காக உறவினர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையில் ஈடுபடுகின்றனர்; அவர்கள் அந்தச் சண்டையால் பறவைகளைப் போல மரணத்தின் வசத்திற்கு வருகின்றனர்.
5.64.11
संभोजनं संकथनं संप्रश्नोऽथ समागमः ।
एतानि ज्ञातिकार्याणि न विरोधः कदाचन ॥ ५.६४.११ ॥
ஒன்றாக உண்பது, ஒன்றாகப் பேசுவது, ஒருவருக்கொருவர் நலம் விசாரிப்பது, சந்திப்பது ஆகியவையே உறவினர்களின் கடமைகள்; எதிர்ப்பு ஒருபோதும் இல்லை.
5.64.12
ये स्म काले सुमनसः सर्वे वृद्धानुपासते ।
सिंहगुप्तमिवारण्यमप्रधृष्या भवन्ति ते ॥ ५.६४.१२ ॥
காலத்தில் மகிழ்ந்த மனத்துடன் எல்லா பெரியவர்களையும் வணங்கிப் பணிபுரிபவர்கள், சிங்கத்தால் காக்கப்படும் காட்டைப் போல் வெல்லப்பட முடியாதவர்களாக ஆகின்றனர்.
5.64.13
येऽर्थं सन्ततमासाद्य दीना इव समासते ।
श्रियं ते संप्रयच्छन्ति द्विषद्भ्यो भरतर्षभ ॥ ५.६४.१३ ॥
யார் செல்வத்தைப் பெறுவதற்காக எப்போதும் தாழ்ந்தவர்களைப் போல் அமர்ந்திருக்கிறார்களோ, அவர்கள் தங்கள் செல்வத்தை எதிரிகளுக்கு அளிக்கின்றனர், ஓ பரதர்களில் காளையே.
5.64.14
धूमायन्ते व्यपेतानि ज्वलन्ति सहितानि च ।
धृतराष्ट्रोल्मुकानीव ज्ञातयो भरतर्षभ ॥ ५.६४.१४ ॥
பிரிந்துபோன உறவினர்கள் புகைந்து எரிகின்றனர், ஒன்றாக இருப்பவர்கள் பற்றியெரியும் தீப்பந்தங்கள் போல் ஒளிர்கின்றனர், ஓ பரதர்களில் காளையே, திருதராஷ்டிரனின் தீப்பந்தங்களைப் போல்.
5.64.15
इदमन्यत्प्रवक्ष्यामि यथा दृष्टं गिरौ मया ।
श्रुत्वा तदपि कौरव्य यथा श्रेयस्तथा कुरु ॥ ५.६४.१५ ॥
மலையில் நான் கண்ட மற்றொன்றையும் கூறுவேன். ஓ குருவின் வழித்தோன்றலே, அதையும் கேட்டு எது நன்மையோ அதைச் செய்வாயாக.
5.64.16
वयं किरातैः सहिता गच्छामो गिरिमुत्तरम् ।
ब्राह्मणैर्देवकल्पैश्च विद्याजम्भकवार्तिकैः ॥ ५.६४.१६ ॥
நாங்கள் கிராதர்களுடன் சேர்ந்து வடக்கு மலையை நோக்கிச் செல்கிறோம், தெய்வத்திற்கு ஒப்பான அந்தணர்களுடனும் அறிவு மாயக்காரர்களுடனும்.
5.64.17
कुञ्चभूतं गिरिं सर्वमभितो गन्धमादनम् ।
दीप्यमानौषधिगणं सिद्धगन्धर्वसेवितम् ॥ ५.६४.१७ ॥
கந்தமாதனம் மலை எங்கும் கொக்கின் திமில்போல் உயர்ந்திருந்தது; அங்கே ஒளிரும் மூலிகைகள் நிறைந்திருந்தன, சித்தர்களும் கந்தர்வர்களும் அதைச் சேவித்தனர்.
5.64.18
तत्रापश्याम वै सर्वे मधु पीतकमाक्षिकम् ।
मरुप्रपाते विषमे निविष्टं कुम्भसंमितम् ॥ ५.६४.१८ ॥
அங்கே நாங்கள் அனைவரும் மஞ்சள் தேன்மெழுகுடன் கூடிய தேனைக் கண்டோம்; அது காற்று வீசும் பள்ளத்தில், சீரற்ற இடத்தில், குடத்தின் அளவில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
5.64.19
आशीविषै रक्ष्यमाणं कुबेरदयितं भृशम् ।
यत्प्राप्य पुरुषो मर्त्योऽप्यमरत्वं नियच्छति ॥ ५.६४.१९ ॥
கூவேரனுக்கு மிகவும் பிரியமானதும், விஷப் பாம்புகளால் நன்கு காக்கப்படுவதுமான அது; அதை அடைந்த மனிதன், மரணமுடையவனாயினும், அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
5.64.20
अचक्षुर्लभते चक्षुर्वृद्धो भवति वै युवा ।
इति ते कथयन्तिस्म ब्राह्मणा जम्भसाधकाः ॥ ५.६४.२० ॥
குருடன் பார்வை பெறுகிறான், முதியவன் இளைஞனாகிறான் — என்று ஜம்ப சாதனை செய்யும் பிராமணர்கள் அவர்களுக்குச் சொல்லி வந்தனர்.
5.64.21
ततः किरातास्तद्दृष्ट्वा प्रार्थयन्तो महीपते ।
विनेशुर्विषमे तस्मिन्ससर्पे गिरिगह्वरे ॥ ५.६४.२१ ॥
அப்போது கிராதர்கள் அதைக் கண்டு, ஓ மன்னா, ஆசையால் அதை விரும்பி, அந்த அபாயமான, பாம்புகள் நிறைந்த மலைக் குகையில் அழிந்தனர்.
5.64.22
तथैव तव पुत्रोऽयं पृथिवीमेक इच्छति ।
मधु पश्यति संमोहात्प्रपातं नानुपश्यति ॥ ५.६४.२२ ॥
அதேபோல உங்கள் இந்த மகன் ஒருவனே பூமியை விரும்புகிறான்; மயக்கத்தால் தேனைப் பார்க்கிறான், ஆனால் விழும் பள்ளத்தைக் காண்பதில்லை.
5.64.23
दुर्योधनो योद्धुमनाः समरे सव्यसाचिना ।
न च पश्यामि तेजोस्य विक्रमं वा तथाविधम् ॥ ५.६४.२३ ॥
துரியோதனன் போரில் சவ்யசாசியுடன் (அர்ஜுனனுடன்) போரிட விரும்புகிறான்; ஆனால் அவனிடம் அப்படிப்பட்ட தேஜஸையோ வீரத்தையோ நான் காணவில்லை.
5.64.24
एकेन रथमास्थाय पृथिवी येन निर्जिता ।
भीष्मद्रोणप्रभृतयः सन्त्रस्ताः साधुयायिनः ॥ ५.६४.२४ ॥
ஒருவனாக தேரில் ஏறி எவன் பூமியை வென்றானோ; பீஷ்மர், துரோணர் முதலிய நல்லொழுக்கத்துடன் போரிடுபவர்களும் அவனைக் கண்டு அஞ்சுகின்றனர்.
5.64.25
विराटनगरे भग्नाः किं तत्र तव दृश्यताम् ।
प्रतीक्षमाणो यो वीरः क्षमते वीक्षितं तव ॥ ५.६४.२५ ॥
விராட நகரில் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்கள் — அங்கு உன்னுடையது என்ன காணப்படட்டும்? காத்திருக்கும் வீரன் உன் பார்வையைத் தாங்குகிறான்.
5.64.26
द्रुपदो मत्स्यराजश्च सङ्कुद्धश्च धनञ्जयः ।
न शेषयेयुः समरे वायुयुक्ता इवाग्नयः ॥ ५.६४.२६ ॥
துருபதனும் மத்சய அரசனும், கோபமுற்ற தனஞ்சயனும் — போரில் எதையும் மிஞ்ச வைக்க மாட்டார்கள், காற்றால் தூண்டப்பட்ட நெருப்புகள் போல.
5.64.27
अङ्के कुरुष्व राजानं धृतराष्ट्र युधिष्ठिरम् ।
युध्यतोर्हि द्वयोर्युद्धे नैकान्तेन भवेञ्जयः ॥ ५.६४.२७ ॥
திருதராஷ்டிரா, அரசன் யுதிஷ்டிரனை உன் மடியில் வை; போரிடும் இருவருக்கும் போரில் நிச்சயமான வெற்றி இல்லை.