Mahābhārata · Adhyāya 5.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.71.1
प्रयाते सञ्जये साधौ कौरवान्प्रति वै तदा ।
किं चक्रुः पाण्डवास्तत्र मम पूर्वपितामहाः ॥ ५.७१.१ ॥
Als der gute Sañjaya zu den Kauravas aufgebrochen war, was taten da die Pāṇḍavas dort, meine Ahnen?
5.71.2
एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ विस्तरं मम सत्तम ।
कथयस्व प्रयत्नेन श्रोतुमिच्छामि पण्डित ॥ ५.७१.२ ॥
All dies, o Bester der Zweimalgeborenen, o Bester der Guten, o Gelehrter, erzähle mir ausführlich und sorgfältig; ich möchte es hören.
5.71.3
सञ्जये प्रतियाते तु धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
अर्जुनं भीमसेनं च माद्रीपुत्रौ च भारत ॥ ५.७१.३ ॥
Als Sañjaya zurückgekehrt war, der König der Gerechtigkeit Yudhiṣṭhira, zusammen mit Arjuna, Bhīmasena und den beiden Söhnen Mādrīs, o Bhārata.
5.71.4
विराटं द्रुपदं चैव केकयानां महारथान् ।
अब्रुवीदुपसङ्गम्य शङ्खचक्रगदाधरम् ।
अभियाचामहे गत्वा प्रयातुं कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.४ ॥
Er sprach zu Virāṭa, Drupada und den großen Wagenkämpfern der Kekaya und trat, zu dem Träger von Muschel, Rad und Keule gehend, hinzu: »Wir bitten, zur Versammlung der Kuru zu gehen.«
5.71.5
यथा भीष्मेण द्रोणेन बाह्लीकेन च धीमता ।
अन्यैश्च कुरुभिः सार्धं न युध्येमहि संयुगे ॥ ५.७१.५ ॥
Damit wir mit Bhīṣma, Droṇa, dem weisen Bāhlīka und den anderen Kuru nicht in der Schlacht kämpfen müssen.
5.71.6
एष नः प्रथमः कल्प एतन्निश्रेय उत्तमम् ।
एवमुक्ताः सुमनसस्तेऽभिजग्मुर्जनार्दनम् ॥ ५.७१.६ ॥
Dies ist unser erster Weg, dies ist das höchste Gut. So angesprochen, gingen sie mit frohem Sinn zu Janārdana.
5.71.7
पाण्डवैः सह राजानो मरुत्वन्त इवामराः ।
तदा च दुःसहाः सर्वे सदस्यास्ते नरर्षभाः ॥ ५.७१.७ ॥
Die Könige bei den Pāṇḍavas waren wie die Unsterblichen mit den Maruts. Damals waren alle Mitglieder der Versammlung unbezwingbar, Stiere unter den Menschen.
5.71.8
जनार्दनं समासाद्य कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
अब्रवीत्परवीरध्नं दाशार्हं पाण्डुनन्दनः ॥ ५.७१.८ ॥
Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs und Pāṇḍus, trat zu Janārdana und sprach zu dem Daśārha, dem Vernichter feindlicher Helden.
5.71.9
अयं स कालः संप्राप्तो मित्राणां मित्रवत्सल ।
न च त्वदन्यं पश्यामि यो न आपत्सु तारयेत् ॥ ५.७१.९ ॥
O du, der die Freunde liebt, diese Zeit ist gekommen. Ich sehe keinen außer dir, der uns aus Unglück retten könnte.
5.71.10
त्वां हि माधवमाश्रित्य निर्भया मोघदर्पितम् ।
धार्तराष्ट्रं सहामात्यं स्वयं समनुयुङ्क्ष्महे ॥ ५.७१.१० ॥
Indem wir Zuflucht bei dir suchen, Mādhava, werden wir selbst furchtlos dem Sohn Dhṛtarāṣṭras, dessen Stolz eitel ist, samt seinen Ministern entgegentreten.
5.71.11
यथा हि सर्वास्वापत्सु पासि वृष्णीनरिन्दम् ।
तथा ते पाण्डवा रक्ष्याः पाह्यस्मान्महतो भयात् ॥ ५.७१.११ ॥
So wie du, Herr der Vṛṣṇi-Männer, uns in allen Unglücken beschützt, so beschütze deine Pāṇḍavas; rette uns vor dieser großen Furcht.
5.71.12
अयमस्मि महाबाहो ब्रूहि यत्ते विवक्षितम् ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यत्त्वं वक्ष्यसि भारत ॥ ५.७१.१२ ॥
Hier bin ich, o Starkarmiger. Sprich, was du sagen willst; ich werde gewiss alles tun, was du sagst, o Nachkomme Bharatas.
5.71.13
श्रुतं ते धृतराष्ट्रस्य सपुत्रस्य चिकीर्षितम् ।
एतद्धि सकलं कृष्ण सञ्जयो मां यदब्रवीत् ॥ ५.७१.१३ ॥
O Kṛṣṇa, du hast den ganzen Plan Dhṛtarāṣṭras samt seinen Söhnen gehört; Sañjaya hat mir alles erzählt.
5.71.14
मृदुपूर्वं साममिश्रं सममुग्रं च माधव ।
न कतृं न्यायमास्थाय गर्हिताश्च ततो वयम् ॥ ५.७१.१४ ॥
O Mādhava, wir versuchten Versöhnung, die sanft beginnt, mit Frieden vermischt, ausgewogen und auch hart; doch da wir den Weg des Rechts gingen, wurden wir getadelt.
5.71.15
तन्मतं धृतराष्ट्रस्य सोऽस्यात्मा विवृतान्तरः ।
यथोक्तं दूत आचष्टे वध्यः स्यादन्यथा ब्रुवन् ॥ ५.७१.१५ ॥
Dies ist die Meinung Dhṛtarāṣṭras; sein inneres Denken ist offenbar geworden. Er spricht so, wie der Bote berichtet; spräche er anders, verdiente er den Tod.
5.71.16
अप्रदानेन राज्यस्य शान्तिमस्मासु मार्गति ।
लुब्धः पापेन मनसा चरन्नसममात्मनः ॥ ५.७१.१६ ॥
Indem er das Reich nicht abgibt, sucht er Frieden von uns; gierig und mit sündigem Sinn handelt er ungerecht zu seinem eigenen Vorteil.
5.71.17
यत्तद्द्वादशवर्षाणि वनेषु ह्युषिता वयम् ।
छद्मना शरदं चैकां धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.७१.१७ ॥
Wir lebten zwölf Jahre in den Wäldern, und durch Betrug, auf Dhṛtarāṣṭras Befehl, noch ein Jahr.
5.71.18
स्थाता नः समये तस्मिन्धृतराष्ट्र इति प्रभो ।
नाहास्म समयं कृष्ण तद्धि नो ब्राह्मणा विदुः ॥ ५.७१.१८ ॥
O Herr, wir schlossen keine Vereinbarung, dass »Dhṛtarāṣṭra zu jener Zeit unser Zeuge sein wird«; O Kṛṣṇa, die Brahmanen wissen dies.
5.71.19
गृद्धो राजा धृतराष्ट्रः स्वधर्मं नानुपश्यति ।
वश्यत्वात्पुत्रगृद्धित्वान्मन्दस्यान्वेति शासनं ॥ ५.७१.१९ ॥
Der gierige König Dhṛtarāṣṭra sieht seine eigene Pflicht nicht; weil er abhängig ist und nach seinen Söhnen giert, folgt er dem Befehl des Toren.
5.71.20
सुयोधनमते तिष्ठन्राजाऽस्मासु जनार्दन ।
मिथ्याचरति लुब्धः संश्चरन्हि प्रियमात्मनः ॥ ५.७१.२० ॥
O Janārdana, der König, der dem Rat Suyodhanas folgt, handelt uns gegenüber falsch; gierig umherstreifend sucht er nur, was ihm selbst gefällt.
5.71.21
इतो दुःखतरं किं नु यदहं मातरं ततः ।
संविधातुं न शक्नोमि मित्राणां वा जनार्दन ॥ ५.७१.२१ ॥
O Janārdana, was könnte schmerzlicher sein, als dass ich weder für meine Mutter noch für meine Freunde sorgen kann?
5.71.22
काशिभिश्चेदिपाञ्चालैर्मत्स्यैश्च मधुसूदन ।
भवता चैव नाथेन पञ्च ग्रामा वृता मया ॥ ५.७१.२२ ॥
O Madhusūdana, mit den Kāśi, den Cedi, den Pāñcāla und den Matsya und mit dir als Beschützer, habe ich fünf Dörfer erbeten.
5.71.23
अविस्थलं वृकस्थलं माकन्दी वारणावतम् ।
अवसानं च गोविन्द कंचिदेवात्र पञ्चम् ॥ ५.७१.२३ ॥
Aviṣṭhala, Vṛkasthala, Mākandī, Vāraṇāvata und Avasāna, o Govinda; und hier ein fünftes.
5.71.24
पञ्च नस्तात दीयन्तां ग्रामा वा नगराणि वा ।
वसेम सहिता येषु मा च नो भरता नशन् ॥ ५.७१.२४ ॥
Lieber Freund, mögen uns fünf Dörfer oder Städte gegeben werden, in denen wir zusammen leben können, damit die Bharata nicht zugrunde gehen.
5.71.25
न च तानपि दुष्टात्मा धार्तराष्ट्रोऽनुमन्यते ।
स्वाम्यमात्मनि मत्वाऽसावतो दुःखतरं नु किं ॥ ५.७१.२५ ॥
Und der böse Sohn Dhṛtarāṣṭras billigt ihnen nicht einmal das zu. Da er die Herrschaft in sich selbst wähnt, was könnte schmerzlicher sein als dies?
5.71.26
कुले जातस्य वृद्धस्य परवित्तेषु गृद्ध्यतः ।
लोभः प्रज्ञानमाहन्ति प्रज्ञा हन्ति हता ह्रियं ॥ ५.७१.२६ ॥
Die Gier erschlägt die Einsicht eines alten Mannes aus edler Familie, der nach fremdem Besitz gierig ist; und die Einsicht, einmal erschlagen, vernichtet die Scham.
5.71.27
ह्रीर्हता बाधते धर्मं धर्मो हन्ति हतः श्रियम् ।
श्रीर्हता पुरुषं हन्ति पुरुषस्याधं वधः ॥ ५.७१.२७ ॥
Die erschlagene Scham schadet dem Dharma; das erschlagene Dharma erschlägt das Glück; das erschlagene Glück erschlägt den Mann, denn der Untergang eines Mannes ist halb dies.
5.71.28
अधनाद्धि निवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदो द्विजाः ।
अपुष्पादफलाद्वृक्षाद्यथा कृष्ण पतत्रिणः ॥ ५.७१.२८ ॥
Denn von einem mittellosen Mann wenden sich Verwandte und Freunde ab, o Zweimalgeborene, so wie, o Kṛṣṇa, die Vögel von einem Baum ohne Blüten und Früchte fliegen.
5.71.29
एतच्च मरणं तात उन्मत्तपतितादिव ।
ज्ञातयो विनिवर्तन्ते प्रेतसत्वादिवासवः ॥ ५.७१.२९ ॥
Und dies, Liebster, ist wie der Tod: Verwandte wenden sich von dem ab, der wahnsinnig gefallen ist, so wie die Lebensatem von dem weichen, der einem lebenden Leichnam gleicht.
5.71.30
नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत् ।
यत्र नैवाऽद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते ॥ ५.७१.३० ॥
Śambara hat keinen schlimmeren Zustand beschrieben als diesen, wo weder heute noch morgen früh Essen zu sehen ist.
5.71.31
धनमाहुः परं धर्मं धने सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
जीवन्ति धनिनो लोके मृता ये त्वधना नराः ॥ ५.७१.३१ ॥
Reichtum nennt man das höchste Dharma; in ihm ruht alles. In der Welt leben die Reichen, die besitzlosen Menschen aber sind wie Tote.
5.71.32
ये धनादपकर्षन्ति नरं स्वबलमास्थिताः ।
ते धर्ममर्थं कामं च प्रमथ्नन्ति नरं च तम् ॥ ५.७१.३२ ॥
Wer sich auf die eigene Stärke verlässt und einen Menschen seines Reichtums beraubt, zerstört Dharma, Artha und Kāma dieses Menschen.
5.71.33
एतामवस्थां प्राप्यैके मरणं वव्रिरे जनाः ।
ग्रामायैके वनायैके नाशायैके प्रवव्रजुः ॥ ५.७१.३३ ॥
In diese Lage geraten, wählen manche den Tod; manche ziehen ins Dorf, manche in den Wald, manche ins Verderben.
5.71.34
उन्मादमेके पुष्यन्ति यान्त्यन्ये द्विषतां वशम् ।
दास्यमेके च गच्छन्ति परेषामर्थहेतुना ॥ ५.७१.३४ ॥
Manche verfallen dem Wahnsinn, andere geraten in die Gewalt von Feinden, und manche verfallen der Knechtschaft um des Reichtums anderer willen.
5.71.35
आपदेवास्य मरणात्पुरुषस्य गरीयसी ।
श्रियो विनाशस्तद्ध्यस्य निमित्तं धर्मकामयोः ॥ ५.७१.३५ ॥
Für einen Menschen ist dieses Unglück noch größer als der Tod, denn der Untergang seines Glücks ist selbst die Ursache für den Untergang seines Dharma und Kāma.
5.71.36
यदस्य धर्म्यं मरणं शाश्वतं लोकवर्त्मवत् ।
समन्तात्सर्वभूतानां न तदत्येति कश्चन ॥ ५.७१.३६ ॥
Jenen Tod, der für ihn gesetzmäßig, ewig und wie der Lauf der Welt ist, kann von allen Wesen keiner nach irgendeiner Seite hin überschreiten.
5.71.37
न तथा बाध्यते कृष्ण प्रकृत्या निर्धनो जनः ।
यथा भद्रां श्रियं प्राप्य तया हीनः सुखैधितः ॥ ५.७१.३७ ॥
Kṛṣṇa, ein von Natur aus armer Mensch wird nicht so sehr gequält wie der, der glückverheißenden Reichtum erlangt, ihn verloren hat und in Freuden aufgewachsen ist.
5.71.38
स तदाऽऽत्मापराधेन संप्राप्तो व्यसनं महत् ।
सेन्द्रान्गर्हयते देवान्नात्मानं च कथंचन ॥ ५.७१.३८ ॥
Dann gerät er durch eigene Schuld in großes Unglück und tadelt die Götter samt Indra, sich selbst aber tadelt er keineswegs.
5.71.39
न चास्य सर्वशास्राणि प्रभवन्ति निबर्हणे ।
सोऽभिक्रुध्याति भृत्यानां सुहृदश्चाभ्यसूयति ॥ ५.७१.३९ ॥
Und für ihn vermögen alle Schriften nichts, ihn zu bezähmen; er zürnt seinen Dienern und beneidet seine Freunde.
5.71.40
तत्तदा मन्युरेवैति स भूयः संप्रमुह्यति ।
स मोहवशमापन्नः क्रूरं कर्म निषेवते ॥ ५.७१.४० ॥
Dann kehrt jener Zorn zu ihm zurück, und er ist wieder völlig verblendet; in die Gewalt der Verblendung geraten, verfolgt er grausame Taten.
5.71.41
पापकर्मतया चैव सङ्करं तेन पुष्यति ।
सङ्करो नरकायैव सा काष्ठा पापकर्मणाम् ॥ ५.७१.४१ ॥
Und durch den Zustand böser Taten nährt er damit die Vermischung; die Vermischung führt wahrlich zur Hölle, und das ist die äußerste Grenze derer, die Böses tun.
5.71.42
न चेत्प्रबुध्यते कृष्ण नरकायैव गच्छति ।
तस्य प्रबोधः प्रज्ञैव प्रज्ञाचक्षुस्तरिष्यति ॥ ५.७१.४२ ॥
Kṛṣṇa, wenn er nicht erwacht, geht er wahrlich zur Hölle; sein Erwachen ist eben die Weisheit, und wer das Auge der Weisheit hat, wird hinübergelangen.
5.71.43
प्रज्ञालाभे हि पुरुषः शास्त्राण्येवान्ववेक्षते ।
शास्त्रनिष्ठः पुनर्धर्मं तस्य ह्रीरङ्गमुत्तमम् ॥ ५.७१.४३ ॥
Wer Weisheit erlangt, prüft eben die Schriften; in den Schriften gefestigt, erkennt er wieder den Dharma, und dessen höchstes Glied ist die Scham.
5.71.44
ह्रीमान्हि पापं प्रद्वेष्टि तस्य श्रीरभिवर्धते ।
श्रीमान्स यावद्भवति तावद्भवति पूरुषः ॥ ५.७१.४४ ॥
Der schamhafte Mensch hasst die Sünde, und sein Glück wächst; solange er glücklich ist, bleibt er ein Mensch.
5.71.45
धर्मनित्यः प्रशान्तात्मा कार्ययोगवहः सदा ।
नाधर्मे कुरुते बुद्धिं न च पापे प्रवर्तते ॥ ५.७१.४५ ॥
Wer immer beständig im Dharma ist, im Geist gelassen und das Joch der Pflicht trägt, richtet seinen Sinn nicht auf Unrecht und verfällt nicht der Sünde.
5.71.46
अह्रीको वा विमूढो वा नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति यथा शूद्रस्तथैव सः ॥ ५.७१.४६ ॥
Wer schamlos oder verblendet ist, ist weder Frau noch Mann; er hat kein Recht im Dharma, so wie ein Shudra, und so ist auch er.
5.71.47
ह्रीमानवति देवांश्च पितॄनात्मानमेव च ।
तेनामृतत्वं व्रजति सा काष्ठा पुण्यकर्मणाम् ॥ ५.७१.४७ ॥
Der schamhafte Mensch schützt die Götter, die Ahnen und sein eigenes Selbst; dadurch erlangt er die Unsterblichkeit, der höchste Gipfel verdienstvoller Taten.
5.71.48
तदिदं मयि ते दृष्टं प्रत्यक्षं मधुसूदन ।
यथा राज्यात्परिभ्रष्टो वसामि वसतीरिमाः ॥ ५.७१.४८ ॥
O Madhusūdana, du hast dies an mir klar gesehen: vom Reich gestürzt, wohne ich in diesen Wohnstätten.
5.71.49
ते वयं न श्रियं हातुमलं न्यायेन केनचित् ।
अत्र नो यतमानानां वधश्चेदपि साधु तत् ॥ ५.७१.४९ ॥
Wir sind nicht imstande, jene königliche Herrlichkeit auf gerechte Weise aufzugeben. Selbst wenn wir hier im Streben getötet würden, wäre das gut.
5.71.50
तत्र नः प्रथमः कल्पो यद्वयं ते च माधव ।
प्रशान्ताः समभूताश्च श्रियं तामश्रुवीमहि ॥ ५.७१.५० ॥
Dabei ist unser erster Plan dieser: dass wir und du, o Mādhava, nach Ruhe und Einigung jene königliche Herrlichkeit erlangen.
5.71.51
तत्रैषा परमा काष्ठा रौद्रकर्मक्षयोदया ।
यद्वयं कौरवान्हत्वा तानि राष्ट्राण्यवाप्नुमः ॥ ५.७१.५१ ॥
Darin ist dies die höchste Grenze, aufsteigend aus der Vernichtung grausamer Taten: dass wir, nachdem wir die Kauravas erschlagen haben, jene Reiche erlangen.
5.71.52
ये पुनः स्युरसंबद्धा अनार्याः कृष्ण शत्रवः ।
तेषामप्यवधः कार्यः किंपुनर्ये स्युरीदृशाः ॥ ५.७१.५२ ॥
O Kṛṣṇa, auch unverwandte, unedle Feinde soll man erschlagen; wieviel mehr jene, die so sind!
5.71.53
ज्ञातयश्चैव भूयिष्ठाः सहाया गुरवश्च नः ।
तेषां वधोऽतिपापीयान्किं नु युद्धेऽस्ति शोभनम् ॥ ५.७१.५३ ॥
Unsere Verwandten, Verbündeten und Ältesten sind die meisten; sie zu töten ist höchst sündhaft. Was ist dann im Kampf gut?
5.71.54
पापः क्षत्रियधर्मोऽयं वयं च क्षत्रबन्धवः ।
स नः स्वधर्मोऽधर्मो वा वृत्तिरन्या विगर्हिता ॥ ५.७१.५४ ॥
Diese Pflicht des Kriegers ist sündhaft, und wir sind Verwandte der Kriegerkaste. Ob es unsere eigene Pflicht oder Unrecht ist, eine andere Lebensweise ist verwerflich.
5.71.55
शूद्रः करोति शुश्रूषां वैश्मा वै पण्यजीविकाः ।
वयं वधेन जीवामः कपालं ब्राह्मणैर्वृतम् ॥ ५.७१.५५ ॥
Der Śūdra dient, die Vaiśyas leben vom Handel, wir leben vom Töten; die Brāhmaṇen haben die Bettelschale.
5.71.56
क्षत्रियः क्षत्रियं हन्ति मत्स्यो मत्स्येन जीवति ।
श्वा श्वानं हन्ति दाशार्ह पश्य धर्मो यथागतः ॥ ५.७१.५६ ॥
Ein Krieger tötet einen Krieger, ein Fisch lebt vom Fisch, ein Hund tötet einen Hund. O Dāśārha, sieh, wie das dharma überliefert ist.
5.71.57
युद्धे कृष्ण कलिर्नित्यं प्राणाः सीदन्ति संयुगे ।
बलं तु नीतिमाधाय युध्ये जयपराजयौ ॥ ५.७१.५७ ॥
O Kṛṣṇa, im Krieg herrscht stets der Streit, und Leben gehen im Gefecht verloren. Doch lasst uns kämpfen, mit Kraft und Klugheit, Sieg oder Niederlage.
5.71.58
नात्मच्छन्देन भूतानां जीवितं मरणं तथा ।
नाप्यकाले सुखं प्राप्यं दुःखं वाऽपि यदूत्तम ॥ ५.७१.५८ ॥
Leben und Tod der Wesen geschehen nicht nach ihrem eigenen Willen; auch Glück oder Leid erlangt man nicht zur Unzeit, o Bester der Yadus.
5.71.59
एको ह्यपि बहून्हन्ति घ्नन्त्येकं बहवोऽप्युत ।
शूरं कापुरुषो हन्ति अयशस्वी यशस्विनम् ॥ ५.७१.५९ ॥
Einer kann viele töten, und viele können einen töten. Ein Feigling tötet den Helden; der Ruhmlose tötet den Ruhmreichen.
5.71.60
जयो नैवोभयोर्दृष्टो नोभयोश्च पराजयः ।
तथैवापचयो दृष्टो व्यपयाने क्षयव्ययौ ॥ ५.७१.६० ॥
Für keine der beiden Seiten zeigt sich der Sieg, noch zeigt sich für beide die Niederlage; ebenso zeigt sich der Verlust, und beim Rückzug gibt es Vernichtung und Aufwand.
5.71.61
सर्वथा वृजिनं युद्धं को ध्नन्न प्रतिहन्यते ।
हतस्य च हृषीकेश समौ जयपराजयौ ॥ ५.७१.६१ ॥
Der Krieg ist in jeder Hinsicht sündhaft; wer tötet und nicht selbst im Gegenzug getötet wird? O Hṛṣīkeśa, für den Erschlagenen sind Sieg und Niederlage gleich.
5.71.62
पराजयश्च मरणान्मन्ये नैव विशिष्यते ।
यस्य स्याद्विजयः कृष्ण तस्यप्यपचयो ध्रुवम् ॥ ५.७१.६२ ॥
Ich glaube, die Niederlage ist dem Tod nicht überlegen; O Kṛṣṇa, auch für den, dem der Sieg zufällt, folgt gewiss ein Verlust.
5.71.63
अन्ततो दयितं ध्नन्ति केचिदप्यपरे जनाः ।
तस्याङ्गबलहीनस्य पुत्रान्भ्रातॄनपश्यतः ॥ ५.७१.६३ ॥
Am Ende erschlagen manche sogar ihre Liebsten, und andere ebenso; dem seiner Glieder und Kraft beraubten, der seine Söhne und Brüder nicht mehr sieht.
5.71.64
निर्वेदो जीविते कृष्ण सर्वतश्चोपजायते ।
ये ह्येव धीरा ह्रीमन्त आर्याः करुणवेदिनः ॥ ५.७१.६४ ॥
O Kṛṣṇa, Überdruss am Leben entsteht von allen Seiten; bei denen, die standhaft, schamhaft, edel sind und das Mitleid kennen.
5.71.65
त एव युद्धे हन्यन्ते यवीयान्मुच्यते जनः ।
हत्वाऽप्यनुशयो नित्यं परानपि जनार्दन ॥ ५.७१.६५ ॥
Gerade diese fallen im Kampf, während der niedrige Mensch verschont bleibt. O Janārdana, selbst nachdem man andere erschlagen hat, bleibt die Reue stets bestehen.
5.71.66
अनुबद्धश्च पापोऽत्र शेषश्चाप्यवशिष्यते ।
शेषो हि बलमासाद्य न शेषमनुशेषयेत् ॥ ५.७१.६६ ॥
Hier haftet die Sünde an, und auch das Übriggebliebene bleibt zurück; denn der Überlebende, der Kraft gewonnen hat, soll das Übrige nicht übrig lassen.
5.71.67
सर्वोच्छेदे च यतते वैरस्यान्तविधित्सया ।
जयो वैरं प्रसृजति दुःखमास्ते पराजितः ॥ ५.७१.६७ ॥
Wer auf die Vernichtung aller hinarbeitet, im Verlangen, die Feindschaft zu beenden, dessen Sieg erzeugt nur Feindschaft; der Besiegte verharrt im Leid.
5.71.68
सुखं प्रशान्तः स्वपिति हित्वा जयपराजयौ ।
जातवैरश्च पुरुषो दुःखं स्वपिति नित्यदा ॥ ५.७१.६८ ॥
Der Friedfertige schläft glücklich, nachdem er Sieg und Niederlage hinter sich gelassen hat; doch der Mensch, in dem Feindschaft entstanden ist, schläft immer in Leid.
5.71.69
अनिर्वृत्तेन मनसा ससर्प इव वेश्मनि ।
उत्सादयति यः सर्वं यशसा स विमुच्यते ॥ ५.७१.६९ ॥
Wer mit unruhigem Geist, wie eine Schlange im Haus, alles entwurzelt, wird durch Ruhm befreit.
5.71.70
अकीर्तिं सर्वभूतेषु शाश्वतीं स नियच्छति ।
न हि वैराणि शाम्यन्ति दीर्घकालधृतान्यपि ॥ ५.७१.७० ॥
Er zieht sich ewige Schmach bei allen Wesen zu; denn Feindschaften, die lange gehegt wurden, werden nicht besänftigt.
5.71.71
आख्यातारश्च विद्यन्ते पुमांश्चेद्विद्यते कुले ।
न चापि वैरं वैरेण केशव व्युपशाम्यति ॥ ५.७१.७१ ॥
O Keśava, wenn es in der Familie einen Mann gibt, gibt es auch Erzähler davon; doch Feindschaft wird niemals durch Feindschaft besänftigt.
5.71.72
हविषाऽग्निर्यथा कृष्ण भूय एवाभिवर्धते ।
अतोऽन्यथा नास्ति शान्तिर्नित्यमन्तरमन्ततः ॥ ५.७१.७२ ॥
O Kṛṣṇa, wie das Feuer durch geklärte Butter immer wieder angefacht wird, so wächst die Feindschaft; deshalb gibt es keinen anderen Frieden — am Ende bleibt immer ein Abstand.
5.71.73
अन्तरं लिप्समानानामयं दोषो निरन्तरः ।
पौरुषे यो हि बलवानाधिर्हृदयबाधनः।
तस्य त्यागेन वा शान्तिर्मरणेनापि वा भवेत् ॥ ५.७१.७३ ॥
Für jene, die eine Kluft suchen, ist dieser Fehler unablässig. Im männlichen Bemühen gibt es eine starke seelische Qual, die das Herz quält; durch ihre Aufgabe oder selbst durch den Tod mag Frieden kommen.
5.71.74
अथवा मूलघातेन द्विषतां मधुसूदन ।
फलनिर्वृत्तिरिद्धा स्यात्तन्नृशंसतरं भवेत् ॥ ५.७१.७४ ॥
Oder aber, o Madhusūdana, durch Schlagen an die Wurzel der Feinde mag die Frucht sogleich erreicht werden; doch das wäre grausamer.
5.71.75
या तु त्यागेन शान्तिः स्यात्तदृते वध एव सः ।
संशयाच्च समुच्छेदाद्द्विषतामात्मनस्तथा ॥ ५.७१.७५ ॥
Der Friede aber, der durch Verzicht kommt, ist nichts anderes als Töten; er entsteht aus dem Zweifel und aus der vollständigen Ausrottung der Feinde und ebenso des eigenen Selbst.
5.71.76
न च त्यक्तुं तदिच्छामो न चेच्छामः कुलक्षयम् ।
अत्र या प्रणिपातेन शान्तिः सैव गरीयसी ॥ ५.७१.७६ ॥
Wir wünschen weder, jenes aufzugeben, noch begehren wir den Untergang der Sippe. Hier ist der Friede durch demütige Unterwerfung der gewichtigere.
5.71.77
सर्वथा यतमानानामयुद्धमभिकाङ्क्षताम् ।
सान्त्वे प्रतिहते युद्धं प्रसिद्धं नापराक्रमः ॥ ५.७१.७७ ॥
Für jene, die auf jede Weise sich bemühen und keinen Krieg wünschen, ist es bekannt, dass bei gescheiterter Versöhnung der Krieg folgt; das ist kein Mangel an Tapferkeit.
5.71.78
प्रतिघातेन सान्त्वस्य दारुणं संप्रवर्तते ।
तच्छुनामिव संपाते पण्डितैरुपलक्षितम् ॥ ५.७१.७८ ॥
Aus dem Widerstand gegen die Versöhnung entsteht ein furchtbares Ergebnis, wie wenn Hunde aufeinanderprallen; dies haben die Weisen beobachtet.
5.71.79
लाङ्गूलचालनं क्ष्वेडा प्रतिवाचो विवर्तनम् ।
दन्तदर्शनमारावस्ततो युद्धं प्रवर्तते ॥ ५.७१.७९ ॥
Schwanzwedeln, Knurren, Antwortgeheul, Sich-Umwenden, Zähnefletschen, Gebell – dann beginnt der Kampf.
5.71.80
तत्र यो बलवान्कृष्ण जित्वा सोत्ति तदामिषम् ।
एवमेव मनुष्येषु विशेषो नास्ति कश्चन ॥ ५.७१.८० ॥
Dort frisst der Starke, o Kṛṣṇa, nach dem Sieg jene Beute. Ebenso gibt es unter den Menschen keinerlei Unterschied.
5.71.81
सर्वथा त्वेतदुचितं दुर्बलेषु बलीयसाम् ।
अनादरो विरोधश्च प्रणिपाती हि दुर्बलः ॥ ५.७१.८१ ॥
Es ist gewiss durchaus angemessen, dass die Starken gegenüber den Schwachen Missachtung und Feindschaft zeigen. Und für den Schwachen ist demütige Verneigung das Richtige.
5.71.82
पिता राजा च वृद्धश्च सर्वथा मानमर्हति ।
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च धृतराष्ट्रो जनार्दन ॥ ५.७१.८२ ॥
Ein Vater, ein König und ein Greis verdienen in jeder Hinsicht Ehre. Darum, o Janārdana, ist Dhṛtarāṣṭra zu ehren und zu verehren.
5.71.83
पुत्रस्नेहश्च बलवान्धृतराष्ट्रस्य माधव ।
स पुत्रवशमापन्नः प्रणिपातं प्रहास्यति ॥ ५.७१.८३ ॥
Und, o Mādhava, Dhṛtarāṣṭras Liebe zu seinen Söhnen ist stark. Unter die Herrschaft seiner Söhne geraten, wird er seine Verneigung aufgeben.
5.71.84
तत्र किं मन्यसे कृष्ण प्राप्तकालमनन्तरम् ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेमहि माधव ॥ ५.७१.८४ ॥
Was meinst du dazu, o Kṛṣṇa, was ist der nächste richtige Schritt zur rechten Zeit? O Mādhava, wie können wir weder von Besitz noch von Dharma abfallen?
5.71.85
ईदृशेऽत्यर्थकृच्छ्रेऽस्मिन्कमन्यं मधुसूदन ।
उपसंप्रष्टुमर्हामि त्वामृते पुरुषोत्तम ॥ ५.७१.८५ ॥
O Madhusūdana, in solch äußerster Not, wen sollte ich außer dir um Rat fragen, o Bester der Männer?
5.71.86
प्रियश्च प्रियकामश्च गतिज्ञः सर्वकर्मणाम् ।
को हि कृष्णास्ति नस्त्वादृक्सर्वनिश्चयवित्सुहृत् ॥ ५.७१.८६ ॥
O Kṛṣṇa, wer ist uns sonst wie du, lieb und unserem Wohl ergeben, kundig im Gang aller Handlungen, ein Freund, der jede Entscheidung versteht?
5.71.87
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजं जनार्दनः ।
उभयोरेव वामर्थे यास्यामि कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.८७ ॥
So angesprochen antwortete Janārdana dem König des Dharma: "Zum Wohl beider Seiten werde ich zur Versammlung der Kurus gehen."
5.71.88
शमं तत्र लभेयं चेद्युष्मदर्थमहापयन् ।
पुण्यं मे सुमहद्राजंश्चरितं स्यान्महाफलम् ॥ ५.७१.८८ ॥
Gelänge es mir dort, für euch Frieden zu erlangen, ohne euer Wohl zu verlieren, o König, so wäre das eine sehr verdienstvolle Tat mit großer Frucht für mich.
5.71.89
मोचयेयं मृत्युपाशात्संरब्धान्कुरुसृञ्जयान् ।
पाण्डवान्धार्तराष्ट्रांश्च सर्वां च पृथिवीमिमाम् ॥ ५.७१.८९ ॥
Ich würde die zornigen Kurus und Sṛñjayas, die Pāṇḍavas, die Söhne Dhṛtarāṣṭras und auch diese ganze Erde aus der Schlinge des Todes befreien.
5.71.90
न ममैतन्मतं कृष्ण यत्त्वं यायाः कुरून्प्रति ।
सुयोधनः सूक्तमपि न करिष्यति ते वचः ॥ ५.७१.९० ॥
O Kṛṣṇa, es ist nicht meine Meinung, dass du zu den Kurus gehst; Suyodhana wird nicht einmal auf deine wohlgesetzten Worte hören.
5.71.91
समेतं पार्थिवं क्षत्रं दुर्योधनवशानुगम् ।
तेषां मध्यावतरणं तव कृष्ण न रोचये ॥ ५.७१.९१ ॥
O Kṛṣṇa, ich billige nicht, dass du mitten unter jene versammelte Schar der Könige trittst, die dem Willen Duryodhanas folgen.
5.71.92
न हि नः प्रीणयेद्द्रव्यं न देवत्वं कुतः सुखम् ।
न च सर्वामरैश्वर्यं तव द्रोहेण माधव ॥ ५.७१.९२ ॥
O Mādhava, Reichtum, den wir durch Verrat an dir erlangen, würde uns nicht erfreuen, auch nicht die Göttlichkeit, geschweige denn das Glück, noch die Herrschaft über alle Unsterblichen.
5.71.93
जानाम्येतां महाराज धार्तराष्ट्रस्य पापताम् ।
अवाच्यास्तु भविष्यामः सर्वलोके महीक्षितां ॥ ५.७१.९३ ॥
O großer König, ich kenne diese Schlechtigkeit des Sohnes Dhṛtarāṣṭras; dennoch werden wir unter den Herrschern der Erde in aller Welt untadelig sein.
5.71.94
न चापि मम पर्याप्ताः सहिताः सर्वपार्थिवाः ।
क्रुद्धस्य संयुगे स्थातुं सिंहस्येवेतरे मृगाः । ॥ ५.७१.९४ ॥
Selbst alle versammelten Könige sind mir nicht gewachsen, wenn ich im Kampf zornig bin, wie andere Hirsche einem Löwen nicht gewachsen sind.
5.71.95
अथ चेत्ते प्रवर्तेरन्मयि किंचिदसांप्रतम् ।
निर्दहेयं कुरून्सर्वानिति मे धीयते मतिः ॥ ५.७१.९५ ॥
Sollten sie sich mir gegenüber in irgendeiner unziemlichen Weise verhalten, würde ich alle Kuru verbrennen — dies ist der in meinem Geist gefasste Entschluss.
5.71.96
न जातु गमनं पार्थ भवेत्तत्र निरर्थकम् ।
अर्थप्राप्तिः कदाचित्स्यादन्ततो वाप्यवाच्यता ॥ ५.७१.९६ ॥
O Pārtha, dorthin zu gehen wäre niemals vergeblich; manchmal mag das Ziel erreicht werden, und am Ende mag man sogar dem Tadel entgehen.
5.71.97
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो जनार्दनम् ।
भातॄणां समवेतानां सकाशे पुरुषोत्तमम् ॥ ५.७१.९७ ॥
So angesprochen, antwortete der König der Dharma, Yudhiṣṭhira, dem Janārdana, dem besten der Männer, in Gegenwart seiner versammelten Brüder.
5.71.98
यत्तुभ्यं रोचते कृष्ण स्वस्ति प्राप्नुहि कौरवान् ।
कृतार्थं स्वस्तिमन्तं त्वां द्रक्ष्यामि पुनरागतम् ॥ ५.७१.९८ ॥
Kṛṣṇa, tue, was dir gefällt. Geh zu den Kauravas und erlange Wohlergehen. Wenn du deinen Zweck erfüllt und wohlbehalten zurückgekehrt bist, werde ich dich wiedersehen.
5.71.99
विष्वक्सेन कुरून्गत्वा भरताञ्शमयन्प्रभो ।
यथा सर्वे सुमनसः सह स्याम सुचेतसः ॥ ५.७१.९९ ॥
O Viṣvaksena, o Herr, geh zu den Kuru und den Bharata und besänftige sie, damit wir alle mit heiteren und wohlgesinnten Herzen zusammenleben können.
5.71.100
भ्राता चासि सखा चासि बीभत्सोर्मम च प्रियः ।
सौहृदेनाविशङ्ख्योऽसि स्वस्ति प्राप्नुहि भूतये ॥ ५.७१.१०० ॥
Du bist Bruder und Freund zugleich und Arjuna wie mir lieb. An deiner Zuneigung ist nicht zu zweifeln; erlange Wohlergehen zum Gedeihen.
5.71.101
अस्मान्वेत्थ परान्वेत्थ वेत्थार्थान्वेत्थ भाषितुम् ।
यद्यदस्मद्धितं कृष्ण तत्तद्वाच्यः सुयोधनः ॥ ५.७१.१०१ ॥
Du kennst uns, du kennst die anderen, du kennst die Ziele und du weißt zu reden. Kṛṣṇa, was immer uns nützlich ist, das sollst du Suyodhana sagen.
5.71.102
यद्यद्धर्मेण संयुक्तमुपपद्येद्धितं वचः ।
तत्तत्केशव भाषेथाः सान्त्वं वा यदि वेतरत् ॥ ५.७१.१०२ ॥
Welche Worte auch immer mit dem Dharma übereinstimmen und unserem Wohl dienlich sind, die sollst du sprechen, o Keśava, seien sie versöhnlich oder anders.