மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.71.1
प्रयाते सञ्जये साधौ कौरवान्प्रति वै तदा ।
किं चक्रुः पाण्डवास्तत्र मम पूर्वपितामहाः ॥ ५.७१.१ ॥
சாது சஞ்சயன் கௌரவர்களை நோக்கிப் புறப்பட்டபோது, அப்போது பாண்டவர்கள் அங்கே என்ன செய்தார்கள், என் முன்னோர்களே?
5.71.2
एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ विस्तरं मम सत्तम ।
कथयस्व प्रयत्नेन श्रोतुमिच्छामि पण्डित ॥ ५.७१.२ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நல்லவர்களில் சிறந்தவரே, அறிஞரே, இவை அனைத்தையும் விரிவாக முயற்சியுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; கேட்க விரும்புகிறேன்.
5.71.3
सञ्जये प्रतियाते तु धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
अर्जुनं भीमसेनं च माद्रीपुत्रौ च भारत ॥ ५.७१.३ ॥
சஞ்சயன் திரும்பிச் சென்ற பின், தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனும், அர்ஜுனனும், பீமசேனனும், மாத்ரியின் இரு மகன்களும், ஓ பாரதா!
5.71.4
विराटं द्रुपदं चैव केकयानां महारथान् ।
अब्रुवीदुपसङ्गम्य शङ्खचक्रगदाधरम् ।
अभियाचामहे गत्वा प्रयातुं कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.४ ॥
விராடனிடமும் துருபதனிடமும் கேகயர்களின் பெரும் தேர்வீரர்களிடமும் பேசி, சங்கு-சக்கரம்-கதை தரித்தவனை அணுகி, அவர் சொன்னார்: 'குருக்களின் சபைக்குச் செல்ல நாங்கள் வேண்டுகிறோம்.'
5.71.5
यथा भीष्मेण द्रोणेन बाह्लीकेन च धीमता ।
अन्यैश्च कुरुभिः सार्धं न युध्येमहि संयुगे ॥ ५.७१.५ ॥
பீஷ்மர், துரோணர், அறிவுள்ள பாஹ்லீகர் மற்றும் பிற குருக்களுடன் நாம் போரில் போரிடாமல் இருக்கும் வண்ணம்.
5.71.6
एष नः प्रथमः कल्प एतन्निश्रेय उत्तमम् ।
एवमुक्ताः सुमनसस्तेऽभिजग्मुर्जनार्दनम् ॥ ५.७१.६ ॥
இதுவே நமது முதல் திட்டம், இதுவே மிக உயர்ந்த நன்மை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவர்கள் மகிழ்ந்த மனதுடன் ஜனார்த்தனனை நோக்கிச் சென்றனர்.
5.71.7
पाण्डवैः सह राजानो मरुत्वन्त इवामराः ।
तदा च दुःसहाः सर्वे सदस्यास्ते नरर्षभाः ॥ ५.७१.७ ॥
பாண்டவர்களுடன் இருந்த அரசர்கள் மருத்களால் சூழ்ந்த தேவர்களைப் போல இருந்தனர். அப்போது அந்தச் சபையின் அனைத்து உறுப்பினர்களான அந்த நரர்களில் சிறந்தவர்கள் எதிர்கொள்ள முடியாதவர்களாக இருந்தனர்.
5.71.8
जनार्दनं समासाद्य कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
अब्रवीत्परवीरध्नं दाशार्हं पाण्डुनन्दनः ॥ ५.७१.८ ॥
குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரர் ஜனார்தனரை அணுகி, பகைவீரர்களை அழிக்கும் தாசார்ஹரிடம் பேசினார், பாண்டுவின் அந்த மகன்.
5.71.9
अयं स कालः संप्राप्तो मित्राणां मित्रवत्सल ।
न च त्वदन्यं पश्यामि यो न आपत्सु तारयेत् ॥ ५.७१.९ ॥
நண்பர்களிடம் அன்பு கொண்டவரே! அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது; உம்மைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை, இடர்களிலிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றக்கூடியவர்.
5.71.10
त्वां हि माधवमाश्रित्य निर्भया मोघदर्पितम् ।
धार्तराष्ट्रं सहामात्यं स्वयं समनुयुङ्क्ष्महे ॥ ५.७१.१० ॥
மாதவரான உம்மைச் சரணடைந்து, அச்சமின்றி, வீணான செருக்குடைய தார்தராஷ்டிரனையும் அவனுடைய அமைச்சர்களையும் நாமே எதிர்கொள்வோம்.
5.71.11
यथा हि सर्वास्वापत्सु पासि वृष्णीनरिन्दम् ।
तथा ते पाण्डवा रक्ष्याः पाह्यस्मान्महतो भयात् ॥ ५.७१.११ ॥
வൃஷ்ணிகளின் மன்னரே! எல்லா இடர்களிலும் நீர் காப்பாற்றுவது போலவே, உமது பாண்டவர்களைக் காப்பீர்; இந்தப் பெரும் பயத்திலிருந்து எங்களைக் காப்பீர்.
5.71.12
अयमस्मि महाबाहो ब्रूहि यत्ते विवक्षितम् ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यत्त्वं वक्ष्यसि भारत ॥ ५.७१.१२ ॥
இதோ நான் இருக்கிறேன், மஹாபாஹுவே! உமது மனதில் உள்ளதைச் சொல்லும். பாரதரே! நீர் சொல்லும் அனைத்தையும் நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்.
5.71.13
श्रुतं ते धृतराष्ट्रस्य सपुत्रस्य चिकीर्षितम् ।
एतद्धि सकलं कृष्ण सञ्जयो मां यदब्रवीत् ॥ ५.७१.१३ ॥
கிருஷ்ணா, மகன்களுடன் கூடிய திருதராஷ்டிரனின் நோக்கத்தை நீ கேட்டிருக்கிறாய். சஞ்சயன் என்னிடம் அது முழுவதையும் சொன்னான்.
5.71.14
मृदुपूर्वं साममिश्रं सममुग्रं च माधव ।
न कतृं न्यायमास्थाय गर्हिताश्च ततो वयम् ॥ ५.७१.१४ ॥
மாதவா, மென்மையுடன் தொடங்கும், சமாதானம் கலந்த, சமமான மற்றும் கடுமையான வழிகளையும் நாங்கள் கையாண்டோம்; ஆனால் நீதியின் வழியைக் கடைப்பிடித்ததால் நாங்கள் பழிக்கப்பட்டோம்.
5.71.15
तन्मतं धृतराष्ट्रस्य सोऽस्यात्मा विवृतान्तरः ।
यथोक्तं दूत आचष्टे वध्यः स्यादन्यथा ब्रुवन् ॥ ५.७१.१५ ॥
இதுவே திருதராஷ்டிரனின் கருத்து; அவனுடைய உள்ளம் தெளிவாக வெளிப்பட்டுவிட்டது. தூதன் சொன்னபடியே அவன் கூறுகிறான்; மாறாகப் பேசினால் அவன் கொல்லத்தக்கவனாவான்.
5.71.16
अप्रदानेन राज्यस्य शान्तिमस्मासु मार्गति ।
लुब्धः पापेन मनसा चरन्नसममात्मनः ॥ ५.७१.१६ ॥
அரசைக் கொடுக்காமல் அவன் எங்களிடம் அமைதியை விரும்புகிறான்; பேராசையும் தீய மனமும் கொண்டு அவன் தனக்கே சாதகமாக அநீதியாக நடக்கிறான்.
5.71.17
यत्तद्द्वादशवर्षाणि वनेषु ह्युषिता वयम् ।
छद्मना शरदं चैकां धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.७१.१७ ॥
நாங்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காடுகளில் வாழ்ந்தோம்; திருதராஷ்டிரனின் கட்டளையால் வஞ்சனையாக ஒரு ஆண்டையும் கழித்தோம்.
5.71.18
स्थाता नः समये तस्मिन्धृतराष्ट्र इति प्रभो ।
नाहास्म समयं कृष्ण तद्धि नो ब्राह्मणा विदुः ॥ ५.७१.१८ ॥
ஐயனே, "அந்த நேரத்தில் திருதராஷ்டிரன் எங்களுக்கு சாட்சியாக நிற்பான்" என்ற அடிப்படையில் நாங்கள் எந்த ஒப்பந்தமும் செய்யவில்லை; கிருஷ்ணா, அதை அந்தணர்கள் அறிவார்கள்.
5.71.19
गृद्धो राजा धृतराष्ट्रः स्वधर्मं नानुपश्यति ।
वश्यत्वात्पुत्रगृद्धित्वान्मन्दस्यान्वेति शासनं ॥ ५.७१.१९ ॥
பேராசை கொண்ட அரசன் திருதராஷ்டிரன் தன் கடமையை காண்பதில்லை. பிறர் வசத்தில் இருப்பதாலும் மகன்கள் மீதான பேராசையாலும் அவன் மூடனின் கட்டளையைப் பின்பற்றுகிறான்.
5.71.20
सुयोधनमते तिष्ठन्राजाऽस्मासु जनार्दन ।
मिथ्याचरति लुब्धः संश्चरन्हि प्रियमात्मनः ॥ ५.७१.२० ॥
ஜனார்தனா, சுயோதனனின் எண்ணப்படி நடக்கும் அரசன் நம்மிடம் பொய்யாக நடந்துகொள்கிறான். பேராசை கொண்டவனாய் அவன் தனக்கு விருப்பமானதையே நாடி நடக்கிறான்.
5.71.21
इतो दुःखतरं किं नु यदहं मातरं ततः ।
संविधातुं न शक्नोमि मित्राणां वा जनार्दन ॥ ५.७१.२१ ॥
ஜனார்தனா, இதை விடக் கொடிய துயரம் என்ன? என் தாயை வழிநடத்தவும், நண்பர்களுக்கு ஏற்பாடு செய்யவும் நான் இயலாதிருக்கிறேனே.
5.71.22
काशिभिश्चेदिपाञ्चालैर्मत्स्यैश्च मधुसूदन ।
भवता चैव नाथेन पञ्च ग्रामा वृता मया ॥ ५.७१.२२ ॥
மதுசூதனா, காசிகள், சேதிகள், பாஞ்சாலர்கள், மத்சியர்கள் ஆகியோருடனும், உம்மை எங்கள் தலைவராகக் கொண்டும், நான் ஐந்து கிராமங்களை வேண்டினேன்.
5.71.23
अविस्थलं वृकस्थलं माकन्दी वारणावतम् ।
अवसानं च गोविन्द कंचिदेवात्र पञ्चम् ॥ ५.७१.२३ ॥
அவிஸ்தலம், வ்ருகஸ்தலம், மாகந்தீ, வாரணாவதம், அவசானம், ஓ கோவிந்தா; இங்கே ஐந்தாவதாக வேறு ஏதேனும் ஒன்று.
5.71.24
पञ्च नस्तात दीयन्तां ग्रामा वा नगराणि वा ।
वसेम सहिता येषु मा च नो भरता नशन् ॥ ५.७१.२४ ॥
அன்பனே, எங்களுக்கு ஐந்து கிராமங்களோ நகரங்களோ கொடுக்கப்படட்டும்; அவற்றில் நாங்கள் ஒன்றாக வாழலாம், பரதர்கள் அழியாமலிருக்கட்டும்.
5.71.25
न च तानपि दुष्टात्मा धार्तराष्ट्रोऽनुमन्यते ।
स्वाम्यमात्मनि मत्वाऽसावतो दुःखतरं नु किं ॥ ५.७१.२५ ॥
தீய மனமுடைய தார்த்தராஷ்டிரன் அவர்களுக்கு அதற்கும் இசைவளிக்கவில்லை. தன்னையே அரசனாகக் கருதிக் கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு இதைவிடத் துன்பம் தரும் வேறு என்ன இருக்கும்?
5.71.26
कुले जातस्य वृद्धस्य परवित्तेषु गृद्ध्यतः ।
लोभः प्रज्ञानमाहन्ति प्रज्ञा हन्ति हता ह्रियं ॥ ५.७१.२६ ॥
உயர்குலத்தில் பிறந்த முதியவன் பிறர் செல்வத்தில் ஆசை கொண்டால், பேராசை அவனுடைய அறிவை அழிக்கிறது; அழிந்த அறிவு நாணத்தை அழிக்கிறது.
5.71.27
ह्रीर्हता बाधते धर्मं धर्मो हन्ति हतः श्रियम् ।
श्रीर्हता पुरुषं हन्ति पुरुषस्याधं वधः ॥ ५.७१.२७ ॥
அழிந்த நாணம் தர்மத்தைத் தடுக்கிறது; அழிந்த தர்மம் ஸ்ரீ (செல்வம்) யை அழிக்கிறது; அழிந்த ஸ்ரீ மனிதனை அழிக்கிறது; மனிதனின் அழிவில் பாதி இதுவே ஆகும்.
5.71.28
अधनाद्धि निवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदो द्विजाः ।
अपुष्पादफलाद्वृक्षाद्यथा कृष्ण पतत्रिणः ॥ ५.७१.२८ ॥
ஓ, துவிஜர்களே! பொருளற்றவனிடமிருந்து உறவினர்களும் நண்பர்களும் விலகிவிடுவர்; கிருஷ்ணா, பூவும் காயும் இல்லாத மரத்திலிருந்து பறவைகள் விலகுவது போல.
5.71.29
एतच्च मरणं तात उन्मत्तपतितादिव ।
ज्ञातयो विनिवर्तन्ते प्रेतसत्वादिवासवः ॥ ५.७१.२९ ॥
அன்பே, இது மரணமே போன்றது; பைத்தியமாகி வீழ்ந்தவனிடமிருந்து உறவினர் விலகுவது போல, உயிரற்ற பிணம் போன்றவனிடமிருந்து உயிர்ச்சக்திகள் விலகுவது போல.
5.71.30
नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत् ।
यत्र नैवाऽद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते ॥ ५.७१.३० ॥
இதைவிடக் கொடிய வேறு நிலையை சம்பரன் சொல்லவில்லை; அங்கே இன்றும், நாளை காலையிலும் உணவு காணப்படுவதில்லை.
5.71.31
धनमाहुः परं धर्मं धने सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
जीवन्ति धनिनो लोके मृता ये त्वधना नराः ॥ ५.७१.३१ ॥
செல்வமே மிகச் சிறந்த தர்மம் என்பர்; செல்வத்தில்தான் எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது. உலகில் செல்வர்கள் வாழ்கின்றனர்; செல்வமற்ற மனிதர்கள் இறந்தவர்களுக்குச் சமம்.
5.71.32
ये धनादपकर्षन्ति नरं स्वबलमास्थिताः ।
ते धर्ममर्थं कामं च प्रमथ्नन्ति नरं च तम् ॥ ५.७१.३२ ॥
தங்கள் வலிமையை நம்பி மனிதனை செல்வத்திலிருந்து பறிப்பவர்கள், அம்மனிதனின் தர்மம், பொருள், காமம் ஆகிய மூன்றையும் அழிக்கின்றனர்.
5.71.33
एतामवस्थां प्राप्यैके मरणं वव्रिरे जनाः ।
ग्रामायैके वनायैके नाशायैके प्रवव्रजुः ॥ ५.७१.३३ ॥
இந்நிலையை அடைந்து சிலர் மரணத்தை வரிக்கின்றனர்; சிலர் கிராமத்திற்கும், சிலர் காட்டிற்கும், சிலர் அழிவிற்கும் புறப்படுகின்றனர்.
5.71.34
उन्मादमेके पुष्यन्ति यान्त्यन्ये द्विषतां वशम् ।
दास्यमेके च गच्छन्ति परेषामर्थहेतुना ॥ ५.७१.३४ ॥
சிலர் பித்தத்தைத் தழுவுகின்றனர்; வேறு சிலர் பகைவர்களின் வசப்படுகின்றனர்; சிலர் பிறருடைய பொருளுக்காக அடிமைத்தனத்தை அடைகின்றனர்.
5.71.35
आपदेवास्य मरणात्पुरुषस्य गरीयसी ।
श्रियो विनाशस्तद्ध्यस्य निमित्तं धर्मकामयोः ॥ ५.७१.३५ ॥
மனிதனுக்கு மரணத்தை விட பெரிய துன்பம் இதுவே; ஏனெனில் அவனுடைய செல்வத்தின் அழிவே அவனுடைய தர்மத்திற்கும் காமத்திற்கும் அழிவுக்குக் காரணமாகும்.
5.71.36
यदस्य धर्म्यं मरणं शाश्वतं लोकवर्त्मवत् ।
समन्तात्सर्वभूतानां न तदत्येति कश्चन ॥ ५.७१.३६ ॥
இவனுக்கு இயற்கையானதும் நிலையானதும் உலகின் வழிபோல் உள்ளதுமான அந்த மரணத்தை, எல்லா உயிர்களிலும் எவரும் கடக்க முடியாது.
5.71.37
न तथा बाध्यते कृष्ण प्रकृत्या निर्धनो जनः ।
यथा भद्रां श्रियं प्राप्य तया हीनः सुखैधितः ॥ ५.७१.३७ ॥
கிருஷ்ணா, இயல்பாகவே ஏழை மனிதன் அவ்வளவு துன்புறுவதில்லை; நல்ல செல்வத்தை அடைந்து அதை இழந்து, இன்பங்களில் வளர்ந்தவன் போல் அல்ல.
5.71.38
स तदाऽऽत्मापराधेन संप्राप्तो व्यसनं महत् ।
सेन्द्रान्गर्हयते देवान्नात्मानं च कथंचन ॥ ५.७१.३८ ॥
அவன் அப்போது தன் சொந்தக் குற்றத்தால் பெரும் துன்பத்தை அடைந்து, இந்திரனுடன் தேவர்களை நிந்திக்கிறான்; எவ்வகையிலும் தன்னைக் குறை கூறுவதில்லை.
5.71.39
न चास्य सर्वशास्राणि प्रभवन्ति निबर्हणे ।
सोऽभिक्रुध्याति भृत्यानां सुहृदश्चाभ्यसूयति ॥ ५.७१.३९ ॥
அவனை அடக்குவதற்கு அவனுக்கு எல்லா சாஸ்திரங்களும் பயனளிப்பதில்லை; அவன் ஊழியர்கள் மீது சினக்கிறான், நண்பர்களிடமும் பொறாமைப்படுகிறான்.
5.71.40
तत्तदा मन्युरेवैति स भूयः संप्रमुह्यति ।
स मोहवशमापन्नः क्रूरं कर्म निषेवते ॥ ५.७१.४० ॥
அப்போது அந்தக் கோபமே மீண்டும் அவனிடம் வருகிறது; அவன் மீண்டும் முழுவதும் மயக்கமடைகிறான்; மயக்கத்தின் வசப்பட்டு கொடிய செயல்களைச் செய்கிறான்.
5.71.41
पापकर्मतया चैव सङ्करं तेन पुष्यति ।
सङ्करो नरकायैव सा काष्ठा पापकर्मणाम् ॥ ५.७१.४१ ॥
தீய செயலின் நிலையால் அவன் அதன் மூலமே குழப்பத்தை வளர்க்கிறான்; குழப்பம் நரகத்திற்கே; அதுவே தீயச் செயல் செய்பவர்களின் எல்லை.
5.71.42
न चेत्प्रबुध्यते कृष्ण नरकायैव गच्छति ।
तस्य प्रबोधः प्रज्ञैव प्रज्ञाचक्षुस्तरिष्यति ॥ ५.७१.४२ ॥
கிருஷ்ணா, அவன் விழித்துக்கொள்ளாவிட்டால் நரகத்திற்கே செல்கிறான்; அவனுடைய விழிப்பு ஞானமே; ஞானக் கண்ணுடையவன் கடந்துவிடுவான்.
5.71.43
प्रज्ञालाभे हि पुरुषः शास्त्राण्येवान्ववेक्षते ।
शास्त्रनिष्ठः पुनर्धर्मं तस्य ह्रीरङ्गमुत्तमम् ॥ ५.७१.४३ ॥
ஞானம் பெற்ற மனிதன் சாஸ்திரங்களையே ஆராய்கிறான். சாஸ்திரங்களில் நிலைபெற்றவன் மீண்டும் தர்மத்தை அறிகிறான்; அதன் உயர்ந்த அங்கம் நாணம் ஆகும்.
5.71.44
ह्रीमान्हि पापं प्रद्वेष्टि तस्य श्रीरभिवर्धते ।
श्रीमान्स यावद्भवति तावद्भवति पूरुषः ॥ ५.७१.४४ ॥
நாணமுள்ளவன் பாவத்தை வெறுக்கிறான்; அவனுடைய செல்வம் பெருகுகிறது. அவன் செல்வமுடையவனாக இருக்கும் வரை அவன் மனிதனாகவே இருக்கிறான்.
5.71.45
धर्मनित्यः प्रशान्तात्मा कार्ययोगवहः सदा ।
नाधर्मे कुरुते बुद्धिं न च पापे प्रवर्तते ॥ ५.७१.४५ ॥
எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து, மனம் அமைதியுற்று, கடமையின் யோகத்தைச் சுமப்பவன் அதர்மத்தில் புத்தியைச் செலுத்துவதில்லை; பாவத்திலும் ஈடுபடுவதில்லை.
5.71.46
अह्रीको वा विमूढो वा नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति यथा शूद्रस्तथैव सः ॥ ५.७१.४६ ॥
நாணமற்றவனோ அல்லது மயக்கமுற்றவனோ பெண்ணும் அல்ல, ஆணும் அல்ல; அவனுக்கு தர்மத்தில் உரிமை இல்லை, சூத்திரனைப் போலவே அவனும் இருக்கிறான்.
5.71.47
ह्रीमानवति देवांश्च पितॄनात्मानमेव च ।
तेनामृतत्वं व्रजति सा काष्ठा पुण्यकर्मणाम् ॥ ५.७१.४७ ॥
நாணமுள்ளவன் தேவர்களையும், முன்னோர்களையும், தன் ஆன்மாவையும் காக்கிறான். அதனால் அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்; அதுவே புண்ணியச் செயல்களின் உச்சநிலை.
5.71.48
तदिदं मयि ते दृष्टं प्रत्यक्षं मधुसूदन ।
यथा राज्यात्परिभ्रष्टो वसामि वसतीरिमाः ॥ ५.७१.४८ ॥
மதுசூதனா! இவை அனைத்தையும் என்னிடம் நீங்கள் நேரடியாகக் கண்டீர்கள்; ராஜ்யத்திலிருந்து வீழ்ந்தவனாக நான் இந்த இருப்பிடங்களில் வசிக்கிறேன்.
5.71.49
ते वयं न श्रियं हातुमलं न्यायेन केनचित् ।
अत्र नो यतमानानां वधश्चेदपि साधु तत् ॥ ५.७१.४९ ॥
நியாயமான எந்த வழியிலும் அந்த செல்வத்தை விட்டுவிட நாங்கள் சக்தியற்றவர்கள். இங்கு முயலும் எங்களுக்கு மரணம் நேர்ந்தாலும் அது நல்லதே.
5.71.50
तत्र नः प्रथमः कल्पो यद्वयं ते च माधव ।
प्रशान्ताः समभूताश्च श्रियं तामश्रुवीमहि ॥ ५.७१.५० ॥
அதில் எங்களுக்கு முதல் வழி இதுவே: நாமும் நீயும், ஓ மாதவா, அமைதியடைந்து ஒன்று சேர்ந்து அந்த செல்வத்தைப் பெறுவது.
5.71.51
तत्रैषा परमा काष्ठा रौद्रकर्मक्षयोदया ।
यद्वयं कौरवान्हत्वा तानि राष्ट्राण्यवाप्नुमः ॥ ५.७१.५१ ॥
அதில் இதுவே உச்ச எல்லை: கொடிய செயல்களின் அழிவிலிருந்து எழும் அது — நாம் கௌரவர்களைக் கொன்று அந்த நாடுகளை அடைவது.
5.71.52
ये पुनः स्युरसंबद्धा अनार्याः कृष्ण शत्रवः ।
तेषामप्यवधः कार्यः किंपुनर्ये स्युरीदृशाः ॥ ५.७१.५२ ॥
கிருஷ்ணா, உறவற்ற அநாகரிகமான பகைவர்களையும் கொல்ல வேண்டும்; இத்தகையவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
5.71.53
ज्ञातयश्चैव भूयिष्ठाः सहाया गुरवश्च नः ।
तेषां वधोऽतिपापीयान्किं नु युद्धेऽस्ति शोभनम् ॥ ५.७१.५३ ॥
எங்கள் பெரும்பாலான உறவினர்களும், துணையாளர்களும், பெரியோர்களும் உள்ளனர்; அவர்களைக் கொல்வது மிக்க பாவம். அப்படியானால் போரில் என்ன நல்லது இருக்கிறது?
5.71.54
पापः क्षत्रियधर्मोऽयं वयं च क्षत्रबन्धवः ।
स नः स्वधर्मोऽधर्मो वा वृत्तिरन्या विगर्हिता ॥ ५.७१.५४ ॥
இந்த க்ஷத்திரிய தர்மம் பாவமானது; நாங்கள் க்ஷத்திரிய உறவினர்கள். அது எங்கள் சுதர்மமா அல்லது அதர்மமா — வேறு வாழ்க்கைமுறை இகழப்பட்டதே.
5.71.55
शूद्रः करोति शुश्रूषां वैश्मा वै पण्यजीविकाः ।
वयं वधेन जीवामः कपालं ब्राह्मणैर्वृतम् ॥ ५.७१.५५ ॥
சூத்திரன் பணிவிடை செய்கிறான், வைசியர் வணிகத்தால் வாழ்கின்றனர், நாங்களோ கொல்வதால் வாழ்கிறோம்; பிராமணர்களுக்கோ பிச்சைப் பாத்திரம் உண்டு.
5.71.56
क्षत्रियः क्षत्रियं हन्ति मत्स्यो मत्स्येन जीवति ।
श्वा श्वानं हन्ति दाशार्ह पश्य धर्मो यथागतः ॥ ५.७१.५६ ॥
க்ஷத்திரியன் க்ஷத்திரியனைக் கொல்கிறான், மீன் மீனால் வாழ்கிறது, நாய் நாயைக் கொல்கிறது. தாசார்ஹனே, பார், தர்மம் இருந்தவாறே இருக்கிறது.
5.71.57
युद्धे कृष्ण कलिर्नित्यं प्राणाः सीदन्ति संयुगे ।
बलं तु नीतिमाधाय युध्ये जयपराजयौ ॥ ५.७१.५७ ॥
கிருஷ்ணா, போரில் எப்போதும் கலி உண்டு; போர்க்களத்தில் உயிர்கள் அழிகின்றன. ஆனால் பலத்தையும் நீதியையும் கொண்டு நாம் போரிடுவோம்—வெற்றியும் தோல்வியும் வரட்டும்.
5.71.58
नात्मच्छन्देन भूतानां जीवितं मरणं तथा ।
नाप्यकाले सुखं प्राप्यं दुःखं वाऽपि यदूत्तम ॥ ५.७१.५८ ॥
உயிரினங்களின் வாழ்வும் மரணமும் அவற்றின் சொந்த விருப்பத்தால் அல்ல; காலமல்லாத காலத்தில் இன்பமும் துன்பமும் அடையப்படுவதில்லை, யாதவ சிறந்தவனே.
5.71.59
एको ह्यपि बहून्हन्ति घ्नन्त्येकं बहवोऽप्युत ।
शूरं कापुरुषो हन्ति अयशस्वी यशस्विनम् ॥ ५.७१.५९ ॥
ஒருவனே பலரைக் கொல்கிறான்; பலரும் ஒருவனைக் கொல்கின்றனர். கோழை வீரனைக் கொல்கிறான்; புகழற்றவன் புகழ் பெற்றவனைக் கொல்கிறான்.
5.71.60
जयो नैवोभयोर्दृष्टो नोभयोश्च पराजयः ।
तथैवापचयो दृष्टो व्यपयाने क्षयव्ययौ ॥ ५.७१.६० ॥
இருவருக்கும் நிலையான வெற்றியும் காணப்படுவதில்லை; இருவருக்கும் தோல்வியும் காணப்படுவதில்லை. அதேபோல் இழப்பும் காணப்படுகிறது; பின்வாங்குவதில் அழிவும் செலவும் உண்டு.
5.71.61
सर्वथा वृजिनं युद्धं को ध्नन्न प्रतिहन्यते ।
हतस्य च हृषीकेश समौ जयपराजयौ ॥ ५.७१.६१ ॥
போர் எல்லா வகையிலும் பாவமானது; யார் கொல்லப்பட்டு, பதிலுக்குக் கொல்லப்படாமல் இருக்கிறான்? ஹ்ருஷீகேசா, இறந்தவனுக்கு வெற்றியும் தோல்வியும் சமம்.
5.71.62
पराजयश्च मरणान्मन्ये नैव विशिष्यते ।
यस्य स्याद्विजयः कृष्ण तस्यप्यपचयो ध्रुवम् ॥ ५.७१.६२ ॥
தோல்வி மரணத்தை விட உயர்ந்ததில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். ஓ கிருஷ்ணா, வெற்றி பெறுபவனுக்கும் நிச்சயமாக இழப்பு உண்டு.
5.71.63
अन्ततो दयितं ध्नन्ति केचिदप्यपरे जनाः ।
तस्याङ्गबलहीनस्य पुत्रान्भ्रातॄनपश्यतः ॥ ५.७१.६३ ॥
இறுதியில் சிலர் தங்கள் அன்பானவரையும் கொல்கிறார்கள்; மற்றவர்களும் அவ்வாறே. உடல் வலிமையற்று, மகன்களையும் சகோதரர்களையும் காணாதவனுக்கு.
5.71.64
निर्वेदो जीविते कृष्ण सर्वतश्चोपजायते ।
ये ह्येव धीरा ह्रीमन्त आर्याः करुणवेदिनः ॥ ५.७१.६४ ॥
ஓ கிருஷ்ணா, வாழ்க்கையின்மீது எல்லாப் பக்கமும் வெறுப்பு எழுகிறது. உறுதியுள்ளவர்கள், நாணமுள்ளவர்கள், உயர்ந்தவர்கள், கருணையை அறிந்தவர்கள் ஆகியோருக்கு.
5.71.65
त एव युद्धे हन्यन्ते यवीयान्मुच्यते जनः ।
हत्वाऽप्यनुशयो नित्यं परानपि जनार्दन ॥ ५.७१.६५ ॥
அவர்களே போரில் கொல்லப்படுகிறார்கள்; கீழ்மையானவன் தப்பிவிடுகிறான். ஜனார்தனா, பிறரைக் கொன்றாலும் எப்போதும் வருத்தம் நீடிக்கிறது.
5.71.66
अनुबद्धश्च पापोऽत्र शेषश्चाप्यवशिष्यते ।
शेषो हि बलमासाद्य न शेषमनुशेषयेत् ॥ ५.७१.६६ ॥
இங்கே பாவம் தொடர்ந்து பற்றிக்கொள்கிறது; எஞ்சியவனும் எஞ்சியே நிற்கிறான். எஞ்சியவன் வலிமை பெற்று, எஞ்சியதை எஞ்சவிடாமல் செய்யக்கூடாது.
5.71.67
सर्वोच्छेदे च यतते वैरस्यान्तविधित्सया ।
जयो वैरं प्रसृजति दुःखमास्ते पराजितः ॥ ५.७१.६७ ॥
எல்லாவற்றையும் அழிப்பதிலும், பகையை முடிக்கும் விருப்பத்துடன் முயல்பவனுக்கு வெற்றி பகையையே உண்டாக்குகிறது; தோற்றவன் துன்பத்தில் கிடக்கிறான்.
5.71.68
सुखं प्रशान्तः स्वपिति हित्वा जयपराजयौ ।
जातवैरश्च पुरुषो दुःखं स्वपिति नित्यदा ॥ ५.७१.६८ ॥
அமைதியடைந்தவன் வெற்றி தோல்வியை விட்டு இன்பமாக உறங்குகிறான்; பகை பிறந்த மனிதனோ எப்போதும் துன்பத்துடனேயே உறங்குகிறான்.
5.71.69
अनिर्वृत्तेन मनसा ससर्प इव वेश्मनि ।
उत्सादयति यः सर्वं यशसा स विमुच्यते ॥ ५.७१.६९ ॥
அமைதியற்ற மனதுடன், வீட்டில் பாம்பைப் போல, எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி எறிபவன் புகழால் விடுபடுவதாகச் சொல்லப்படுகிறான்.
5.71.70
अकीर्तिं सर्वभूतेषु शाश्वतीं स नियच्छति ।
न हि वैराणि शाम्यन्ति दीर्घकालधृतान्यपि ॥ ५.७१.७० ॥
அவன் எல்லா உயிர்களிடையேயும் நிலையான பழியை அடைகிறான்; நீண்ட காலமாகப் பற்றிக்கொண்ட பகையும் தணிவதில்லை.
5.71.71
आख्यातारश्च विद्यन्ते पुमांश्चेद्विद्यते कुले ।
न चापि वैरं वैरेण केशव व्युपशाम्यति ॥ ५.७१.७१ ॥
கேசவா! குலத்தில் ஒரு ஆண்மகன் இருந்தால், எடுத்துரைப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் பகை பகையால் ஒருபோதும் தணிவதில்லை.
5.71.72
हविषाऽग्निर्यथा कृष्ण भूय एवाभिवर्धते ।
अतोऽन्यथा नास्ति शान्तिर्नित्यमन्तरमन्ततः ॥ ५.७१.७२ ॥
கிருஷ்ணா! நெய்யால் நெருப்பு மேலும் மேலும் பெருகுவது போல, இதற்கு மாறாக அமைதி இல்லை; முடிவில் எப்போதும் இடைவெளியே நிற்கிறது.
5.71.73
अन्तरं लिप्समानानामयं दोषो निरन्तरः ।
पौरुषे यो हि बलवानाधिर्हृदयबाधनः।
तस्य त्यागेन वा शान्तिर्मरणेनापि वा भवेत् ॥ ५.७१.७३ ॥
இடைவெளியை விரும்புவோருக்கு இந்தக் குறை இடைவிடாதது. முயற்சியில் வலிமையான, இதயத்தை வருத்தும் மனத் துயர் உண்டு; அதைத் துறப்பதாலோ மரணத்தாலோ அமைதி வரலாம்.
5.71.74
अथवा मूलघातेन द्विषतां मधुसूदन ।
फलनिर्वृत्तिरिद्धा स्यात्तन्नृशंसतरं भवेत् ॥ ५.७१.७४ ॥
அல்லது மதுசூதனா, பகைவரின் வேரையே வெட்டுவதால் பலன் விரைவில் கிடைக்கலாம்; ஆனால் அது மிகவும் கொடியதாக இருக்கும்.
5.71.75
या तु त्यागेन शान्तिः स्यात्तदृते वध एव सः ।
संशयाच्च समुच्छेदाद्द्विषतामात्मनस्तथा ॥ ५.७१.७५ ॥
ஆனால் துறப்பதால் வரும் அமைதி, கொலையின்றி அமையாது; அது ஐயத்தாலும் பகைவரையும் தன்னையும் முழுமையாக அழிப்பதாலும் வரும்.
5.71.76
न च त्यक्तुं तदिच्छामो न चेच्छामः कुलक्षयम् ।
अत्र या प्रणिपातेन शान्तिः सैव गरीयसी ॥ ५.७१.७६ ॥
அதைத் துறக்கவும் விரும்பவில்லை; குலத்தின் அழிவை விரும்பவும் இல்லை. இங்கு வணங்கிப் பணிவதால் வரும் அமைதியே மேலானது.
5.71.77
सर्वथा यतमानानामयुद्धमभिकाङ्क्षताम् ।
सान्त्वे प्रतिहते युद्धं प्रसिद्धं नापराक्रमः ॥ ५.७१.७७ ॥
எல்லா வழியிலும் முயல்பவர்களுக்கு, போரின்றி விரும்புபவர்களுக்கு, சமாதானம் தடைபட்டால் போர் நேர்வது பிரசித்தம்; அது வீரமின்மை அல்ல.
5.71.78
प्रतिघातेन सान्त्वस्य दारुणं संप्रवर्तते ।
तच्छुनामिव संपाते पण्डितैरुपलक्षितम् ॥ ५.७१.७८ ॥
சமாதானத்தின் எதிர்ப்பால் கொடிய விளைவு உண்டாகும்; நாய்கள் மோதும்போது நிகழ்வது போல; இதை அறிஞர்கள் கண்டிருக்கின்றனர்.
5.71.79
लाङ्गूलचालनं क्ष्वेडा प्रतिवाचो विवर्तनम् ।
दन्तदर्शनमारावस्ततो युद्धं प्रवर्तते ॥ ५.७१.७९ ॥
வால் ஆட்டுதல், உறுமுதல், பதில் குரல் எழுப்பி திரும்புதல், பற்களைக் காட்டுதல், கூச்சலிடுதல் — அதன் பின்னர் போர் தொடங்குகிறது.
5.71.80
तत्र यो बलवान्कृष्ण जित्वा सोत्ति तदामिषम् ।
एवमेव मनुष्येषु विशेषो नास्ति कश्चन ॥ ५.७१.८० ॥
அங்கே பலவான் வென்று அந்த இரையை உண்கிறான். மனிதர்களிலும் இவ்வாறே எந்த வேறுபாடும் இல்லை, கிருஷ்ணா.
5.71.81
सर्वथा त्वेतदुचितं दुर्बलेषु बलीयसाम् ।
अनादरो विरोधश्च प्रणिपाती हि दुर्बलः ॥ ५.७१.८१ ॥
பலவான்களுக்கு, பலவீனர்களிடம் இவ்வாறு நடப்பது முற்றிலும் பொருத்தமானது — அவமதிப்பும் பகைமையும். பலவீனனுக்கோ தாழ்ந்து வணங்குவதே.
5.71.82
पिता राजा च वृद्धश्च सर्वथा मानमर्हति ।
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च धृतराष्ट्रो जनार्दन ॥ ५.७१.८२ ॥
தந்தை, அரசன், முதியவர் — இவர்கள் எவ்வகையிலும் மரியாதைக்கு உரியவர்கள். ஆகவே, ஜனார்தனா, திருதராஷ்டிரர் மதிக்கத்தக்கவரும் வணங்கத்தக்கவருமாவார்.
5.71.83
पुत्रस्नेहश्च बलवान्धृतराष्ट्रस्य माधव ।
स पुत्रवशमापन्नः प्रणिपातं प्रहास्यति ॥ ५.७१.८३ ॥
மாதவா, திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்கள் மீதான பாசம் வலிமையானது. அவர் புதல்வர்களின் வசப்பட்டு, வணக்கத்தைக் கைவிட்டுவிடுவார்.
5.71.84
तत्र किं मन्यसे कृष्ण प्राप्तकालमनन्तरम् ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेमहि माधव ॥ ५.७१.८४ ॥
இதில் நீ என்ன நினைக்கிறாய், கிருஷ்ணா? உரிய காலத்தில் அடுத்து என்ன செய்வது? மாதவா, பொருளிலிருந்தும் அறத்திலிருந்தும் நாம் வீழாமல் இருப்பது எப்படி?
5.71.85
ईदृशेऽत्यर्थकृच्छ्रेऽस्मिन्कमन्यं मधुसूदन ।
उपसंप्रष्टुमर्हामि त्वामृते पुरुषोत्तम ॥ ५.७१.८५ ॥
மதுசூதனா, இத்தகைய மிகக் கடுமையான துயரத்தில், உன்னையன்றி வேறு யாரிடம் ஆலோசனை கேட்பேன், புருஷோத்தமா?
5.71.86
प्रियश्च प्रियकामश्च गतिज्ञः सर्वकर्मणाम् ।
को हि कृष्णास्ति नस्त्वादृक्सर्वनिश्चयवित्सुहृत् ॥ ५.७१.८६ ॥
கிருஷ்ணா, உன்னைப் போல் அன்பானவனும், எங்கள் நலம் விரும்புபவனும், எல்லாச் செயல்களின் போக்கை அறிந்தவனும், எல்லா முடிவுகளையும் அறிந்த நண்பனும் எங்களுக்கு வேறு யார் இருக்கிறார்?
5.71.87
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजं जनार्दनः ।
उभयोरेव वामर्थे यास्यामि कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.८७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட ஜனார்த்தனன் தர்மராஜனுக்கு மறுமொழி கூறினான்: "இருதரப்பினரின் நன்மைக்காகவே நான் குருக்களின் சபைக்குச் செல்வேன்."
5.71.88
शमं तत्र लभेयं चेद्युष्मदर्थमहापयन् ।
पुण्यं मे सुमहद्राजंश्चरितं स्यान्महाफलम् ॥ ५.७१.८८ ॥
அங்கே உங்கள் பொருட்டு அமைதியைப் பெற முடிந்தால், உங்கள் நலனை இழக்காமல் இருந்தால், அரசே, அது எனக்கு மிகப் பெரிய புண்ணியமான, மகத்தான பலனளிக்கும் செயலாகும்.
5.71.89
मोचयेयं मृत्युपाशात्संरब्धान्कुरुसृञ्जयान् ।
पाण्डवान्धार्तराष्ट्रांश्च सर्वां च पृथिवीमिमाम् ॥ ५.७१.८९ ॥
மரணக் கயிற்றிலிருந்து, சினம் கொண்ட குருக்களையும் சிருஞ்சயர்களையும், பாண்டவர்களையும் துரியோதனாதியரையும், இந்த முழு பூமியையும் நான் விடுவிப்பேன்.
5.71.90
न ममैतन्मतं कृष्ण यत्त्वं यायाः कुरून्प्रति ।
सुयोधनः सूक्तमपि न करिष्यति ते वचः ॥ ५.७१.९० ॥
கிருஷ்ணா, நீ குருக்களிடம் செல்வது என் கருத்தன்று. துரியோதனன் உன் நல்ல சொல்லையும் கேட்கமாட்டான்.
5.71.91
समेतं पार्थिवं क्षत्रं दुर्योधनवशानुगम् ।
तेषां मध्यावतरणं तव कृष्ण न रोचये ॥ ५.७१.९१ ॥
கிருஷ்ணா, துரியோதனனின் விருப்பத்திற்கு அடங்கி நிற்கும் அரசர்கள் ஒன்று கூடியிருக்கும் அந்தக் க்ஷத்திரியக் கூட்டத்தின் நடுவில் நீ நுழைவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
5.71.92
न हि नः प्रीणयेद्द्रव्यं न देवत्वं कुतः सुखम् ।
न च सर्वामरैश्वर्यं तव द्रोहेण माधव ॥ ५.७१.९२ ॥
மாதவா, உன்னுடன் துரோகம் செய்து பெறும் செல்வம் எங்களை மகிழ்விக்காது; தேவத்துவம் கூட இல்லை, இன்பம் எங்கிருந்து வரும்; எல்லா தேவர்களின் ஐசுவரியமும் கூட இல்லை.
5.71.93
जानाम्येतां महाराज धार्तराष्ट्रस्य पापताम् ।
अवाच्यास्तु भविष्यामः सर्वलोके महीक्षितां ॥ ५.७१.९३ ॥
மகாராஜா, திருதராஷ்டிரரின் மகனின் இந்தப் பாவத்தை நான் அறிவேன்; ஆயினும் உலகில் நிலமன்னர்கள் மத்தியில் நாம் குற்றம் சொல்லப்படாதவர்களாக இருப்போம்.
5.71.94
न चापि मम पर्याप्ताः सहिताः सर्वपार्थिवाः ।
क्रुद्धस्य संयुगे स्थातुं सिंहस्येवेतरे मृगाः । ॥ ५.७१.९४ ॥
கோபத்தில் இருக்கும் எனக்கு போரில் எதிர்நிற்க, ஒன்று சேர்ந்த எல்லா அரசர்களும் போதுமானவர்கள் அல்லர்; சிங்கத்தின் முன் மற்ற மான்கள் போல.
5.71.95
अथ चेत्ते प्रवर्तेरन्मयि किंचिदसांप्रतम् ।
निर्दहेयं कुरून्सर्वानिति मे धीयते मतिः ॥ ५.७१.९५ ॥
அவர்கள் என்னிடம் ஏதேனும் தகாததைச் செய்தால், எல்லா குருக்களையும் எரித்துவிடுவேன் என்பதே என் மனதில் உறுதியாகியிருக்கிறது.
5.71.96
न जातु गमनं पार्थ भवेत्तत्र निरर्थकम् ।
अर्थप्राप्तिः कदाचित्स्यादन्ततो वाप्यवाच्यता ॥ ५.७१.९६ ॥
பார்த்தா, அங்குச் செல்வது ஒருபோதும் வீணாகாது; சில சமயம் நோக்கம் நிறைவேறலாம், இறுதியில் நிந்தையும் தவிர்க்கப்படலாம்.
5.71.97
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो जनार्दनम् ।
भातॄणां समवेतानां सकाशे पुरुषोत्तमम् ॥ ५.७१.९७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தர்மராஜன் ஒன்றுகூடியிருந்த சகோதரர்களின் முன்னிலையில் புருஷோத்தமனான ஜனார்த்தனனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.
5.71.98
यत्तुभ्यं रोचते कृष्ण स्वस्ति प्राप्नुहि कौरवान् ।
कृतार्थं स्वस्तिमन्तं त्वां द्रक्ष्यामि पुनरागतम् ॥ ५.७१.९८ ॥
கிருஷ்ணா, உனக்கு எது விருப்பமோ அதைச் செய். கௌரவர்களிடம் சென்று நலம் பெறு. உன் காரியம் நிறைவேறி, நலத்துடன் திரும்பி வரும் உன்னை நான் மீண்டும் காண்பேன்.
5.71.99
विष्वक्सेन कुरून्गत्वा भरताञ्शमयन्प्रभो ।
यथा सर्वे सुमनसः सह स्याम सुचेतसः ॥ ५.७१.९९ ॥
விஷ்வக்சேனா, பிரபுவே, நீ குருக்களிடமும் பாரதர்களிடமும் சென்று அவர்களை சமாதானப்படுத்து; நாம் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடனும் நல்ல எண்ணத்துடனும் ஒன்றாக வாழலாம்.
5.71.100
भ्राता चासि सखा चासि बीभत्सोर्मम च प्रियः ।
सौहृदेनाविशङ्ख्योऽसि स्वस्ति प्राप्नुहि भूतये ॥ ५.७१.१०० ॥
நீ சகோதரனும் நண்பனும் ஆவாய்; அர்ஜுனனுக்கும் எனக்கும் பிரியமானவன். உன் அன்பில் சந்தேகம் கொள்ள முடியாது; நலமும் வளமும் பெற்று வாழ்வாயாக.
5.71.101
अस्मान्वेत्थ परान्वेत्थ वेत्थार्थान्वेत्थ भाषितुम् ।
यद्यदस्मद्धितं कृष्ण तत्तद्वाच्यः सुयोधनः ॥ ५.७१.१०१ ॥
நீ எங்களை அறிவாய், பிறரையும் அறிவாய், காரியங்களையும் அறிவாய், பேசுவதையும் அறிவாய். கிருஷ்ணா, எங்களுக்கு நன்மை தரும் எதுவோ அதை எல்லாம் சுயோதனனிடம் சொல்.
5.71.102
यद्यद्धर्मेण संयुक्तमुपपद्येद्धितं वचः ।
तत्तत्केशव भाषेथाः सान्त्वं वा यदि वेतरत् ॥ ५.७१.१०२ ॥
தர்மத்துடன் பொருந்தியதும் நலம் தருவதுமான சொற்கள் எவையோ அவற்றையே, கேசவா, நீ பேசவேண்டும்; அது சமாதானமாக இருந்தாலும் சரி, அல்லாதாக இருந்தாலும் சரி.