Mahābhārata · Adhyāya 5.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.71.1
प्रयाते सञ्जये साधौ कौरवान्प्रति वै तदा ।
किं चक्रुः पाण्डवास्तत्र मम पूर्वपितामहाः ॥ ५.७१.१ ॥
Depois que o virtuoso Sañjaya partiu em direção aos Kauravas, o que fizeram então os Pāṇḍavas ali, ó meus antepassados?
5.71.2
एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ विस्तरं मम सत्तम ।
कथयस्व प्रयत्नेन श्रोतुमिच्छामि पण्डित ॥ ५.७१.२ ॥
Tudo isto, ó melhor dos duas vezes nascidos, ó melhor dos bons, ó sábio, conta-mo em detalhe e com cuidado; desejo ouvi-lo.
5.71.3
सञ्जये प्रतियाते तु धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
अर्जुनं भीमसेनं च माद्रीपुत्रौ च भारत ॥ ५.७१.३ ॥
Quando Sañjaya retornou, o rei da justiça Yudhiṣṭhira, com Arjuna, Bhīmasena e os dois filhos de Mādrī, ó Bhārata.
5.71.4
विराटं द्रुपदं चैव केकयानां महारथान् ।
अब्रुवीदुपसङ्गम्य शङ्खचक्रगदाधरम् ।
अभियाचामहे गत्वा प्रयातुं कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.४ ॥
Falou a Virāṭa, Drupada e aos grandes guerreiros dos Kekaya, e, aproximando-se do portador da concha, do disco e da maça, disse: 'Pedimos ir à assembleia dos Kuru.'
5.71.5
यथा भीष्मेण द्रोणेन बाह्लीकेन च धीमता ।
अन्यैश्च कुरुभिः सार्धं न युध्येमहि संयुगे ॥ ५.७१.५ ॥
Para que não tenhamos de combater na batalha contra Bhīṣma, Droṇa, o sábio Bāhlīka e os outros Kuru.
5.71.6
एष नः प्रथमः कल्प एतन्निश्रेय उत्तमम् ।
एवमुक्ताः सुमनसस्तेऽभिजग्मुर्जनार्दनम् ॥ ५.७१.६ ॥
Este é o nosso primeiro caminho, este é o bem supremo. Assim falados, de ânimo alegre, foram a Janārdana.
5.71.7
पाण्डवैः सह राजानो मरुत्वन्त इवामराः ।
तदा च दुःसहाः सर्वे सदस्यास्ते नरर्षभाः ॥ ५.७१.७ ॥
Os reis junto aos Pāṇḍavas eram como os imortais acompanhados dos Marutas. Então todos os membros da assembleia eram invencíveis, touros entre os homens.
5.71.8
जनार्दनं समासाद्य कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
अब्रवीत्परवीरध्नं दाशार्हं पाण्डुनन्दनः ॥ ५.७१.८ ॥
Aproximando-se de Janārdana, Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, aquele filho de Pāṇḍu, falou ao descendente de Daśārha, destruidor de heróis inimigos.
5.71.9
अयं स कालः संप्राप्तो मित्राणां मित्रवत्सल ।
न च त्वदन्यं पश्यामि यो न आपत्सु तारयेत् ॥ ५.७१.९ ॥
Ó tu que amas os teus amigos, chegou aquele tempo. Não vejo outro além de ti que nos pudesse salvar das calamidades.
5.71.10
त्वां हि माधवमाश्रित्य निर्भया मोघदर्पितम् ।
धार्तराष्ट्रं सहामात्यं स्वयं समनुयुङ्क्ष्महे ॥ ५.७१.१० ॥
Buscando refúgio em ti, Mādhava, nós mesmos, sem medo, enfrentaremos o filho de Dhṛtarāṣṭra, cujo orgulho é vão, junto com seus ministros.
5.71.11
यथा हि सर्वास्वापत्सु पासि वृष्णीनरिन्दम् ।
तथा ते पाण्डवा रक्ष्याः पाह्यस्मान्महतो भयात् ॥ ५.७१.११ ॥
Assim como tu, senhor dos homens vṛṣṇi, nos proteges em todas as calamidades, protege os teus Pāṇḍavas; salva-nos deste grande temor.
5.71.12
अयमस्मि महाबाहो ब्रूहि यत्ते विवक्षितम् ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यत्त्वं वक्ष्यसि भारत ॥ ५.७१.१२ ॥
Aqui estou, ó de braços poderosos. Fala o que desejas dizer; certamente farei tudo o que disseres, ó descendente de Bharata.
5.71.13
श्रुतं ते धृतराष्ट्रस्य सपुत्रस्य चिकीर्षितम् ।
एतद्धि सकलं कृष्ण सञ्जयो मां यदब्रवीत् ॥ ५.७१.१३ ॥
Ó Kṛṣṇa, ouviste todo o desígnio de Dhṛtarāṣṭra com os seus filhos; Sañjaya contou-me tudo.
5.71.14
मृदुपूर्वं साममिश्रं सममुग्रं च माधव ।
न कतृं न्यायमास्थाय गर्हिताश्च ततो वयम् ॥ ५.७१.१४ ॥
Ó Mādhava, tentámos a conciliação, começando suave, misturada com paz, equilibrada e também dura; mas, tendo seguido o caminho da justiça, fomos censurados.
5.71.15
तन्मतं धृतराष्ट्रस्य सोऽस्यात्मा विवृतान्तरः ।
यथोक्तं दूत आचष्टे वध्यः स्यादन्यथा ब्रुवन् ॥ ५.७१.१५ ॥
Esta é a opinião de Dhṛtarāṣṭra; a sua mente interior ficou exposta. Fala como o mensageiro relatou; de outro modo, falando diferente, mereceria a morte.
5.71.16
अप्रदानेन राज्यस्य शान्तिमस्मासु मार्गति ।
लुब्धः पापेन मनसा चरन्नसममात्मनः ॥ ५.७१.१६ ॥
Recusando entregar o reino, procura a paz connosco; ganancioso e com mente pecaminosa, age injustamente em seu próprio proveito.
5.71.17
यत्तद्द्वादशवर्षाणि वनेषु ह्युषिता वयम् ।
छद्मना शरदं चैकां धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.७१.१७ ॥
Vivemos doze anos nas florestas, e, por engano, por ordem de Dhṛtarāṣṭra, mais um ano.
5.71.18
स्थाता नः समये तस्मिन्धृतराष्ट्र इति प्रभो ।
नाहास्म समयं कृष्ण तद्धि नो ब्राह्मणा विदुः ॥ ५.७१.१८ ॥
Ó senhor, não fizemos nenhum acordo de que «Dhṛtarāṣṭra será a nossa testemunha naquele tempo»; Ó Kṛṣṇa, os brâmanes sabem isto.
5.71.19
गृद्धो राजा धृतराष्ट्रः स्वधर्मं नानुपश्यति ।
वश्यत्वात्पुत्रगृद्धित्वान्मन्दस्यान्वेति शासनं ॥ ५.७१.१९ ॥
O rei Dhṛtarāṣṭra, ávido, não olha para o seu próprio dever; por estar sob controle e ansioso pelos filhos, segue a ordem do tolo.
5.71.20
सुयोधनमते तिष्ठन्राजाऽस्मासु जनार्दन ।
मिथ्याचरति लुब्धः संश्चरन्हि प्रियमात्मनः ॥ ५.७१.२० ॥
Ó Janārdana, o rei, seguindo o conselho de Suyodhana, age falsamente conosco; sendo ávido, vagueia buscando apenas o que lhe agrada.
5.71.21
इतो दुःखतरं किं नु यदहं मातरं ततः ।
संविधातुं न शक्नोमि मित्राणां वा जनार्दन ॥ ५.७१.२१ ॥
Ó Janārdana, o que poderia ser mais doloroso do que isto: não conseguir prover para minha mãe nem para meus amigos?
5.71.22
काशिभिश्चेदिपाञ्चालैर्मत्स्यैश्च मधुसूदन ।
भवता चैव नाथेन पञ्च ग्रामा वृता मया ॥ ५.७१.२२ ॥
Ó Madhusūdana, junto com os Kāśi, os Cedi, os Pāñcāla e os Matsya, e tendo você como protetor, pedi cinco aldeias.
5.71.23
अविस्थलं वृकस्थलं माकन्दी वारणावतम् ।
अवसानं च गोविन्द कंचिदेवात्र पञ्चम् ॥ ५.७१.२३ ॥
Aviṣṭhala, Vṛkasthala, Mākandī, Vāraṇāvata e Avasāna, ó Govinda; e aqui, algum quinto.
5.71.24
पञ्च नस्तात दीयन्तां ग्रामा वा नगराणि वा ।
वसेम सहिता येषु मा च नो भरता नशन् ॥ ५.७१.२४ ॥
Caro amigo, que nos sejam dadas cinco aldeias ou cidades onde possamos viver juntos, para que os Bharatas não pereçam.
5.71.25
न च तानपि दुष्टात्मा धार्तराष्ट्रोऽनुमन्यते ।
स्वाम्यमात्मनि मत्वाऽसावतो दुःखतरं नु किं ॥ ५.७१.२५ ॥
E o filho de Dhṛtarāṣṭra, de mente perversa, nem sequer consente nisso. Julgando a soberania residir em si mesmo, o que poderia ser mais doloroso do que isso?
5.71.26
कुले जातस्य वृद्धस्य परवित्तेषु गृद्ध्यतः ।
लोभः प्रज्ञानमाहन्ति प्रज्ञा हन्ति हता ह्रियं ॥ ५.७१.२६ ॥
A ganância destrói o discernimento de um velho nascido em família nobre que cobiça a riqueza alheia; e o discernimento, uma vez destruído, destrói o pudor.
5.71.27
ह्रीर्हता बाधते धर्मं धर्मो हन्ति हतः श्रियम् ।
श्रीर्हता पुरुषं हन्ति पुरुषस्याधं वधः ॥ ५.७१.२७ ॥
A vergonha destruída prejudica o dharma; o dharma destruído destrói a fortuna; a fortuna destruída destrói o homem, pois a ruína de um homem é, em parte, isto.
5.71.28
अधनाद्धि निवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदो द्विजाः ।
अपुष्पादफलाद्वृक्षाद्यथा कृष्ण पतत्रिणः ॥ ५.७१.२८ ॥
Pois é de um homem sem riqueza que parentes e amigos se afastam, ó nascidos duas vezes, assim como, ó Kṛṣṇa, as aves deixam uma árvore sem flores nem frutos.
5.71.29
एतच्च मरणं तात उन्मत्तपतितादिव ।
ज्ञातयो विनिवर्तन्ते प्रेतसत्वादिवासवः ॥ ५.७१.२९ ॥
E isto, querido, é como a morte: os parentes se afastam de quem caiu na loucura, como os sopros vitais se afastam de quem é como um cadáver vivo.
5.71.30
नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत् ।
यत्र नैवाऽद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते ॥ ५.७१.३० ॥
Śambara não descreveu condição mais perversa do que esta, onde não se vê comida nem hoje nem amanhã de manhã.
5.71.31
धनमाहुः परं धर्मं धने सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
जीवन्ति धनिनो लोके मृता ये त्वधना नराः ॥ ५.७१.३१ ॥
Dizem que a riqueza é o dharma supremo; na riqueza tudo está estabelecido. No mundo vivem os ricos; os homens sem riqueza são como mortos.
5.71.32
ये धनादपकर्षन्ति नरं स्वबलमास्थिताः ।
ते धर्ममर्थं कामं च प्रमथ्नन्ति नरं च तम् ॥ ५.७१.३२ ॥
Aqueles que, confiando na própria força, arrastam um homem para longe da riqueza, destroem o dharma, o artha e o kāma desse homem.
5.71.33
एतामवस्थां प्राप्यैके मरणं वव्रिरे जनाः ।
ग्रामायैके वनायैके नाशायैके प्रवव्रजुः ॥ ५.७१.३३ ॥
Chegados a essa condição, alguns escolhem a morte; uns partem para a aldeia, outros para a floresta, outros para a ruína.
5.71.34
उन्मादमेके पुष्यन्ति यान्त्यन्ये द्विषतां वशम् ।
दास्यमेके च गच्छन्ति परेषामर्थहेतुना ॥ ५.७१.३४ ॥
Alguns entregam-se à loucura, outros caem sob o poder dos inimigos, e alguns se tornam servos pela riqueza de outrem.
5.71.35
आपदेवास्य मरणात्पुरुषस्य गरीयसी ।
श्रियो विनाशस्तद्ध्यस्य निमित्तं धर्मकामयोः ॥ ५.७१.३५ ॥
Para um homem, esta calamidade é maior do que a morte, pois a ruína de sua fortuna é a própria causa da ruína de seu dharma e de seu desejo.
5.71.36
यदस्य धर्म्यं मरणं शाश्वतं लोकवर्त्मवत् ।
समन्तात्सर्वभूतानां न तदत्येति कश्चन ॥ ५.७१.३६ ॥
Essa morte, que para ele é conforme o dharma, eterna e semelhante ao curso do mundo, nenhum dos seres pode ultrapassar de nenhum lado.
5.71.37
न तथा बाध्यते कृष्ण प्रकृत्या निर्धनो जनः ।
यथा भद्रां श्रियं प्राप्य तया हीनः सुखैधितः ॥ ५.७१.३७ ॥
Kṛṣṇa, o homem pobre por natureza não é tão atormentado quanto aquele que, tendo obtido uma fortuna auspiciosa e dela privado, cresceu entre prazeres.
5.71.38
स तदाऽऽत्मापराधेन संप्राप्तो व्यसनं महत् ।
सेन्द्रान्गर्हयते देवान्नात्मानं च कथंचन ॥ ५.७१.३८ ॥
Então, por culpa própria, cai em grande calamidade, e censura os deuses junto com Indra, mas de modo algum censura a si mesmo.
5.71.39
न चास्य सर्वशास्राणि प्रभवन्ति निबर्हणे ।
सोऽभिक्रुध्याति भृत्यानां सुहृदश्चाभ्यसूयति ॥ ५.७१.३९ ॥
E para ele, todas as escrituras não têm poder para contê-lo; irrita-se com os servos e inveja os amigos.
5.71.40
तत्तदा मन्युरेवैति स भूयः संप्रमुह्यति ।
स मोहवशमापन्नः क्रूरं कर्म निषेवते ॥ ५.७१.४० ॥
Então essa mesma ira volta a ele, e ele fica novamente totalmente iludido; caído sob o domínio da ilusão, persegue ações cruéis.
5.71.41
पापकर्मतया चैव सङ्करं तेन पुष्यति ।
सङ्करो नरकायैव सा काष्ठा पापकर्मणाम् ॥ ५.७१.४१ ॥
E, pela condição de suas más ações, ele nutre a confusão por meio disso; a confusão leva certamente ao inferno, e esse é o limite extremo dos que praticam o mal.
5.71.42
न चेत्प्रबुध्यते कृष्ण नरकायैव गच्छति ।
तस्य प्रबोधः प्रज्ञैव प्रज्ञाचक्षुस्तरिष्यति ॥ ५.७१.४२ ॥
Kṛṣṇa, se ele não despertar, certamente vai para o inferno; seu despertar é a própria sabedoria, e aquele cujo olho é a sabedoria atravessará.
5.71.43
प्रज्ञालाभे हि पुरुषः शास्त्राण्येवान्ववेक्षते ।
शास्त्रनिष्ठः पुनर्धर्मं तस्य ह्रीरङ्गमुत्तमम् ॥ ५.७१.४३ ॥
Ao obter sabedoria, o homem examina precisamente as escrituras; firme nas escrituras, ele de novo (compreende) o dharma, e seu membro supremo é o pudor.
5.71.44
ह्रीमान्हि पापं प्रद्वेष्टि तस्य श्रीरभिवर्धते ।
श्रीमान्स यावद्भवति तावद्भवति पूरुषः ॥ ५.७१.४४ ॥
O homem modesto odeia o pecado, e sua fortuna cresce; enquanto for próspero, continua sendo um homem.
5.71.45
धर्मनित्यः प्रशान्तात्मा कार्ययोगवहः सदा ।
नाधर्मे कुरुते बुद्धिं न च पापे प्रवर्तते ॥ ५.७१.४५ ॥
Quem permanece sempre constante no dharma, sereno de espírito e carrega o jugo do dever, não fixa sua mente na injustiça nem se entrega ao pecado.
5.71.46
अह्रीको वा विमूढो वा नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
नास्याधिकारो धर्मेऽस्ति यथा शूद्रस्तथैव सः ॥ ५.७१.४६ ॥
Quem é desavergonhado ou confuso não é nem mulher nem homem; não tem direito no dharma, assim como um shudra, e assim é ele.
5.71.47
ह्रीमानवति देवांश्च पितॄनात्मानमेव च ।
तेनामृतत्वं व्रजति सा काष्ठा पुण्यकर्मणाम् ॥ ५.७१.४७ ॥
O homem modesto protege os deuses, os antepassados e o seu próprio eu; por isso alcança a imortalidade, o cume das obras meritórias.
5.71.48
तदिदं मयि ते दृष्टं प्रत्यक्षं मधुसूदन ।
यथा राज्यात्परिभ्रष्टो वसामि वसतीरिमाः ॥ ५.७१.४८ ॥
Ó Madhusūdana, tu o viste claramente em mim: caído do reino, habito estas moradas.
5.71.49
ते वयं न श्रियं हातुमलं न्यायेन केनचित् ।
अत्र नो यतमानानां वधश्चेदपि साधु तत् ॥ ५.७१.४९ ॥
Não somos capazes de abandonar essa fortuna real por nenhum meio justo. Mesmo que nós, que aqui nos esforçamos, sejamos mortos, isso seria bom.
5.71.50
तत्र नः प्रथमः कल्पो यद्वयं ते च माधव ।
प्रशान्ताः समभूताश्च श्रियं तामश्रुवीमहि ॥ ५.७१.५० ॥
Nesse assunto, nosso primeiro caminho é este: que nós e tu, ó Mādhava, tornados calmos e unidos, obtenhamos essa fortuna real.
5.71.51
तत्रैषा परमा काष्ठा रौद्रकर्मक्षयोदया ।
यद्वयं कौरवान्हत्वा तानि राष्ट्राण्यवाप्नुमः ॥ ५.७१.५१ ॥
Nesse assunto, este é o limite supremo, que surge da destruição dos atos ferozes: que nós, tendo matado os Kauravas, obtenhamos esses reinos.
5.71.52
ये पुनः स्युरसंबद्धा अनार्याः कृष्ण शत्रवः ।
तेषामप्यवधः कार्यः किंपुनर्ये स्युरीदृशाः ॥ ५.७१.५२ ॥
Ó Kṛṣṇa, mesmo os inimigos ignóbeis sem parentesco devem ser mortos; quanto mais aqueles que são assim!
5.71.53
ज्ञातयश्चैव भूयिष्ठाः सहाया गुरवश्च नः ।
तेषां वधोऽतिपापीयान्किं नु युद्धेऽस्ति शोभनम् ॥ ५.७१.५३ ॥
Nossos parentes, aliados e anciãos são muito numerosos; matá-los é gravemente pecaminoso. Então, o que há de bom na batalha?
5.71.54
पापः क्षत्रियधर्मोऽयं वयं च क्षत्रबन्धवः ।
स नः स्वधर्मोऽधर्मो वा वृत्तिरन्या विगर्हिता ॥ ५.७१.५४ ॥
Este dever do guerreiro é pecaminoso, e nós somos parentes da casta guerreira. Seja ele nosso dever próprio ou injustiça, outro meio de vida é censurável.
5.71.55
शूद्रः करोति शुश्रूषां वैश्मा वै पण्यजीविकाः ।
वयं वधेन जीवामः कपालं ब्राह्मणैर्वृतम् ॥ ५.७१.५५ ॥
O śūdra serve, os vaiśyas vivem do comércio, e nós vivemos de matar; os brâmanes têm a tigela de esmola.
5.71.56
क्षत्रियः क्षत्रियं हन्ति मत्स्यो मत्स्येन जीवति ।
श्वा श्वानं हन्ति दाशार्ह पश्य धर्मो यथागतः ॥ ५.७१.५६ ॥
Um guerreiro mata um guerreiro, um peixe vive de peixe, um cão mata um cão. Ó Dāśārha, vê como o dharma chegou até nós.
5.71.57
युद्धे कृष्ण कलिर्नित्यं प्राणाः सीदन्ति संयुगे ।
बलं तु नीतिमाधाय युध्ये जयपराजयौ ॥ ५.७१.५७ ॥
Ó Kṛṣṇa, na guerra há sempre discórdia, e as vidas perecem no combate. Ainda assim, lutemos, empregando força e estratégia, vitória ou derrota.
5.71.58
नात्मच्छन्देन भूतानां जीवितं मरणं तथा ।
नाप्यकाले सुखं प्राप्यं दुःखं वाऽपि यदूत्तम ॥ ५.७१.५८ ॥
A vida e a morte dos seres não ocorrem por sua própria vontade; nem a felicidade ou a dor se obtêm fora de tempo, ó melhor dos Yadus.
5.71.59
एको ह्यपि बहून्हन्ति घ्नन्त्येकं बहवोऽप्युत ।
शूरं कापुरुषो हन्ति अयशस्वी यशस्विनम् ॥ ५.७१.५९ ॥
Um só pode matar muitos, e muitos podem matar um. O covarde mata o herói; o sem glória mata o renomado.
5.71.60
जयो नैवोभयोर्दृष्टो नोभयोश्च पराजयः ।
तथैवापचयो दृष्टो व्यपयाने क्षयव्ययौ ॥ ५.७१.६० ॥
Não se vê vitória para nenhum dos lados, nem derrota para ambos; da mesma forma se vê a perda, e na retirada há ruína e despesa.
5.71.61
सर्वथा वृजिनं युद्धं को ध्नन्न प्रतिहन्यते ।
हतस्य च हृषीकेश समौ जयपराजयौ ॥ ५.७१.६१ ॥
A guerra é em todos os sentidos pecaminosa; quem mata e não é, por sua vez, morto? Ó Hṛṣīkeśa, para o morto, vitória e derrota são iguais.
5.71.62
पराजयश्च मरणान्मन्ये नैव विशिष्यते ।
यस्य स्याद्विजयः कृष्ण तस्यप्यपचयो ध्रुवम् ॥ ५.७१.६२ ॥
Penso que a derrota não é superior à morte; ó Kṛṣṇa, para aquele a quem a vitória é concedida, certamente também haverá perda.
5.71.63
अन्ततो दयितं ध्नन्ति केचिदप्यपरे जनाः ।
तस्याङ्गबलहीनस्य पुत्रान्भ्रातॄनपश्यतः ॥ ५.७१.६३ ॥
No fim, alguns matam até os seus queridos, e outros também; daquele privado da força dos membros, que não vê seus filhos nem irmãos.
5.71.64
निर्वेदो जीविते कृष्ण सर्वतश्चोपजायते ।
ये ह्येव धीरा ह्रीमन्त आर्याः करुणवेदिनः ॥ ५.७१.६४ ॥
Ó Kṛṣṇa, o cansaço da vida surge por todos os lados; nos que são firmes, pudicos, nobres e conhecedores da compaixão.
5.71.65
त एव युद्धे हन्यन्ते यवीयान्मुच्यते जनः ।
हत्वाऽप्यनुशयो नित्यं परानपि जनार्दन ॥ ५.७१.६५ ॥
São precisamente eles que tombam na batalha, enquanto o homem vil é poupado. Ó Janārdana, mesmo depois de matar outros, o arrependimento permanece sempre.
5.71.66
अनुबद्धश्च पापोऽत्र शेषश्चाप्यवशिष्यते ।
शेषो हि बलमासाद्य न शेषमनुशेषयेत् ॥ ५.७१.६६ ॥
Aqui o pecado se apega, e o que resta também fica; pois o sobrevivente, tendo obtido força, não deve deixar que o restante permaneça.
5.71.67
सर्वोच्छेदे च यतते वैरस्यान्तविधित्सया ।
जयो वैरं प्रसृजति दुःखमास्ते पराजितः ॥ ५.७१.६७ ॥
Quem se empenha na destruição de todos, desejando pôr fim à inimizade, sua vitória apenas gera inimizade; o derrotado permanece no sofrimento.
5.71.68
सुखं प्रशान्तः स्वपिति हित्वा जयपराजयौ ।
जातवैरश्च पुरुषो दुःखं स्वपिति नित्यदा ॥ ५.७१.६८ ॥
O homem sereno dorme feliz, tendo abandonado vitória e derrota; mas o homem em quem nasceu a inimizade dorme sempre em sofrimento.
5.71.69
अनिर्वृत्तेन मनसा ससर्प इव वेश्मनि ।
उत्सादयति यः सर्वं यशसा स विमुच्यते ॥ ५.७१.६९ ॥
Quem, com mente inquieta, como uma serpente numa casa, arranca tudo, é libertado pela fama.
5.71.70
अकीर्तिं सर्वभूतेषु शाश्वतीं स नियच्छति ।
न हि वैराणि शाम्यन्ति दीर्घकालधृतान्यपि ॥ ५.७१.७० ॥
Ele incorre em infâmia eterna entre todos os seres; pois as inimizades mantidas por muito tempo não se apaziguam.
5.71.71
आख्यातारश्च विद्यन्ते पुमांश्चेद्विद्यते कुले ।
न चापि वैरं वैरेण केशव व्युपशाम्यति ॥ ५.७१.७१ ॥
Ó Keśava, se há um homem na família, há também os que falam disso; mas a inimizade nunca se apazigua com inimizade.
5.71.72
हविषाऽग्निर्यथा कृष्ण भूय एवाभिवर्धते ।
अतोऽन्यथा नास्ति शान्तिर्नित्यमन्तरमन्ततः ॥ ५.७१.७२ ॥
Ó Kṛṣṇa, assim como o fogo se reacende com manteiga clarificada, a inimizade cresce; portanto não há paz de outro modo — no fim sempre resta uma brecha.
5.71.73
अन्तरं लिप्समानानामयं दोषो निरन्तरः ।
पौरुषे यो हि बलवानाधिर्हृदयबाधनः।
तस्य त्यागेन वा शान्तिर्मरणेनापि वा भवेत् ॥ ५.७१.७३ ॥
Para aqueles que buscam uma brecha, esta falha é contínua. No esforço viril há uma forte angústia mental que aflige o coração; abandonando-a, ou mesmo pela morte, a paz pode chegar.
5.71.74
अथवा मूलघातेन द्विषतां मधुसूदन ।
फलनिर्वृत्तिरिद्धा स्यात्तन्नृशंसतरं भवेत् ॥ ५.७१.७४ ॥
Ou então, ó Madhusūdana, ao golpear a própria raiz dos inimigos, o fruto pode ser alcançado de imediato; mas isso seria mais cruel.
5.71.75
या तु त्यागेन शान्तिः स्यात्तदृते वध एव सः ।
संशयाच्च समुच्छेदाद्द्विषतामात्मनस्तथा ॥ ५.७१.७५ ॥
Mas a paz que vem pelo abandono nada mais é que matança; surge da dúvida e da completa erradicação dos inimigos e também de si mesmo.
5.71.76
न च त्यक्तुं तदिच्छामो न चेच्छामः कुलक्षयम् ।
अत्र या प्रणिपातेन शान्तिः सैव गरीयसी ॥ ५.७१.७६ ॥
Não desejamos abandoná-lo, nem desejamos a ruína da família. Aqui, a paz que vem pela humilde submissão é a mais valiosa.
5.71.77
सर्वथा यतमानानामयुद्धमभिकाङ्क्षताम् ।
सान्त्वे प्रतिहते युद्धं प्रसिद्धं नापराक्रमः ॥ ५.७१.७७ ॥
Para aqueles que se esforçam de todas as maneiras e desejam não ter guerra, quando a conciliação é frustrada, a guerra é bem conhecida; não é falta de bravura.
5.71.78
प्रतिघातेन सान्त्वस्य दारुणं संप्रवर्तते ।
तच्छुनामिव संपाते पण्डितैरुपलक्षितम् ॥ ५.७१.७८ ॥
Do choque da conciliação surge um resultado terrível, como quando cães se chocam; isto foi observado pelos sábios.
5.71.79
लाङ्गूलचालनं क्ष्वेडा प्रतिवाचो विवर्तनम् ।
दन्तदर्शनमारावस्ततो युद्धं प्रवर्तते ॥ ५.७१.७९ ॥
Abanar a cauda, rosnar, responder com uivos, virar-se, mostrar os dentes, latir: então a guerra começa.
5.71.80
तत्र यो बलवान्कृष्ण जित्वा सोत्ति तदामिषम् ।
एवमेव मनुष्येषु विशेषो नास्ति कश्चन ॥ ५.७१.८० ॥
Ali, o forte, ó Kṛṣṇa, tendo vencido, devora aquela presa. Assim também entre os homens não há distinção alguma.
5.71.81
सर्वथा त्वेतदुचितं दुर्बलेषु बलीयसाम् ।
अनादरो विरोधश्च प्रणिपाती हि दुर्बलः ॥ ५.७१.८१ ॥
De todo modo, isto é apropriado para os fortes diante dos fracos: desprezo e hostilidade. E para o fraco, a submissão reverente é o que convém.
5.71.82
पिता राजा च वृद्धश्च सर्वथा मानमर्हति ।
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च धृतराष्ट्रो जनार्दन ॥ ५.७१.८२ ॥
Um pai, um rei e um ancião merecem honra em todos os sentidos. Portanto, ó Janārdana, Dhṛtarāṣṭra deve ser honrado e reverenciado.
5.71.83
पुत्रस्नेहश्च बलवान्धृतराष्ट्रस्य माधव ।
स पुत्रवशमापन्नः प्रणिपातं प्रहास्यति ॥ ५.७१.८३ ॥
E, ó Mādhava, o amor de Dhṛtarāṣṭra por seus filhos é forte. Caído sob o domínio dos filhos, ele abandonará a reverência.
5.71.84
तत्र किं मन्यसे कृष्ण प्राप्तकालमनन्तरम् ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेमहि माधव ॥ ५.७१.८४ ॥
Nesta questão, o que pensas, ó Kṛṣṇa, é o próximo passo certo, no momento oportuno? Ó Mādhava, como não cairemos nem da riqueza nem do dharma?
5.71.85
ईदृशेऽत्यर्थकृच्छ्रेऽस्मिन्कमन्यं मधुसूदन ।
उपसंप्रष्टुमर्हामि त्वामृते पुरुषोत्तम ॥ ५.७१.८५ ॥
Ó Madhusūdana, em tamanha angústia extrema, a quem mais deveria consultar senão a ti, ó melhor dos homens?
5.71.86
प्रियश्च प्रियकामश्च गतिज्ञः सर्वकर्मणाम् ।
को हि कृष्णास्ति नस्त्वादृक्सर्वनिश्चयवित्सुहृत् ॥ ५.७१.८६ ॥
Ó Kṛṣṇa, quem mais existe para nós como tu, querido e desejoso do nosso bem, conhecedor do curso de todas as ações, amigo que compreende toda decisão?
5.71.87
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजं जनार्दनः ।
उभयोरेव वामर्थे यास्यामि कुरुसंसदम् ॥ ५.७१.८७ ॥
Assim interpelado, Janārdana respondeu ao rei do dharma: "Pelo bem de ambos os lados irei à assembleia dos Kurus."
5.71.88
शमं तत्र लभेयं चेद्युष्मदर्थमहापयन् ।
पुण्यं मे सुमहद्राजंश्चरितं स्यान्महाफलम् ॥ ५.७१.८८ ॥
Se eu puder obter ali a paz por vossa causa, sem perder o vosso bem, ó rei, isso será para mim um ato de grande mérito e de grande fruto.
5.71.89
मोचयेयं मृत्युपाशात्संरब्धान्कुरुसृञ्जयान् ।
पाण्डवान्धार्तराष्ट्रांश्च सर्वां च पृथिवीमिमाम् ॥ ५.७१.८९ ॥
Libertaria da corda da morte os kurus e sṛñjayas furiosos, os pāṇḍavas, os filhos de Dhṛtarāṣṭra, e também toda esta terra.
5.71.90
न ममैतन्मतं कृष्ण यत्त्वं यायाः कुरून्प्रति ।
सुयोधनः सूक्तमपि न करिष्यति ते वचः ॥ ५.७१.९० ॥
Ó Kṛṣṇa, não é minha opinião que vás aos kurus; Suyodhana não atenderá nem às tuas palavras bem ditas.
5.71.91
समेतं पार्थिवं क्षत्रं दुर्योधनवशानुगम् ।
तेषां मध्यावतरणं तव कृष्ण न रोचये ॥ ५.७१.९१ ॥
Ó Kṛṣṇa, não aprovo que entres no meio daquela assembleia de reis que seguem a vontade de Duryodhana.
5.71.92
न हि नः प्रीणयेद्द्रव्यं न देवत्वं कुतः सुखम् ।
न च सर्वामरैश्वर्यं तव द्रोहेण माधव ॥ ५.७१.९२ ॥
Ó Mādhava, a riqueza obtida traindo-te não nos alegraria, nem a divindade, muito menos a felicidade, nem o domínio de todos os imortais.
5.71.93
जानाम्येतां महाराज धार्तराष्ट्रस्य पापताम् ।
अवाच्यास्तु भविष्यामः सर्वलोके महीक्षितां ॥ ५.७१.९३ ॥
Ó grande rei, conheço esta maldade do filho de Dhṛtarāṣṭra; ainda assim, entre os governantes da terra em todo o mundo estaremos acima de qualquer censura.
5.71.94
न चापि मम पर्याप्ताः सहिताः सर्वपार्थिवाः ।
क्रुद्धस्य संयुगे स्थातुं सिंहस्येवेतरे मृगाः । ॥ ५.७१.९४ ॥
Nem mesmo todos os reis reunidos se igualam a mim quando estou irado na batalha, como outros cervos diante de um leão.
5.71.95
अथ चेत्ते प्रवर्तेरन्मयि किंचिदसांप्रतम् ।
निर्दहेयं कुरून्सर्वानिति मे धीयते मतिः ॥ ५.७१.९५ ॥
Se se comportarem de maneira imprópria comigo, queimaria todos os Kuru — esta é a resolução fixada em minha mente.
5.71.96
न जातु गमनं पार्थ भवेत्तत्र निरर्थकम् ।
अर्थप्राप्तिः कदाचित्स्यादन्ततो वाप्यवाच्यता ॥ ५.७१.९६ ॥
Ó Pārtha, ir até lá nunca seria em vão; às vezes o objetivo pode ser alcançado, e no fim pode-se até escapar da censura.
5.71.97
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो जनार्दनम् ।
भातॄणां समवेतानां सकाशे पुरुषोत्तमम् ॥ ५.७१.९७ ॥
Assim interpelado, o rei do dharma, Yudhiṣṭhira, respondeu a Janārdana, o melhor dos homens, na presença de seus irmãos reunidos.
5.71.98
यत्तुभ्यं रोचते कृष्ण स्वस्ति प्राप्नुहि कौरवान् ।
कृतार्थं स्वस्तिमन्तं त्वां द्रक्ष्यामि पुनरागतम् ॥ ५.७१.९८ ॥
Kṛṣṇa, faze o que te agradar. Vai aos Kauravas e alcança o bem-estar. Quando tiveres cumprido o teu propósito e voltares em segurança, tornarei a ver-te.
5.71.99
विष्वक्सेन कुरून्गत्वा भरताञ्शमयन्प्रभो ।
यथा सर्वे सुमनसः सह स्याम सुचेतसः ॥ ५.७१.९९ ॥
Ó Viṣvaksena, ó senhor, vai aos Kuru e aos Bharata e apazigua-os, para que todos possamos viver juntos com mentes alegres e bem dispostas.
5.71.100
भ्राता चासि सखा चासि बीभत्सोर्मम च प्रियः ।
सौहृदेनाविशङ्ख्योऽसि स्वस्ति प्राप्नुहि भूतये ॥ ५.७१.१०० ॥
És irmão e amigo, e querido por Arjuna e por mim. Não se pode duvidar do teu afeto; alcança o bem-estar para a prosperidade.
5.71.101
अस्मान्वेत्थ परान्वेत्थ वेत्थार्थान्वेत्थ भाषितुम् ।
यद्यदस्मद्धितं कृष्ण तत्तद्वाच्यः सुयोधनः ॥ ५.७१.१०१ ॥
Conheces-nos, conheces os outros, conheces os objetivos e sabes falar. Kṛṣṇa, tudo o que nos for benéfico, isso deves dizer a Suyodhana.
5.71.102
यद्यद्धर्मेण संयुक्तमुपपद्येद्धितं वचः ।
तत्तत्केशव भाषेथाः सान्त्वं वा यदि वेतरत् ॥ ५.७१.१०२ ॥
Todas as palavras unidas ao dharma e convenientes para o nosso bem, essas, ó Keśava, deves proferir, sejam elas palavras de conciliação ou não.