மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.74.1
एतछ्रुत्वा महाबाहुः केशवः प्रहसन्निव ।
अभूतपूर्वं भीमस्य मार्दवोपहितं वचः ॥ ५.७४.१ ॥
இதைக் கேட்ட மகாபாகு கேசவன், சிரிப்பவரைப் போல, பீமனின் அதுவரை கேட்டறியாத, மென்மையால் நிரம்பிய சொற்களை உணர்ந்தார்.
5.74.2
गिरेरिव लघुत्वं तच्छीतत्वमिव पावके ।
मत्वा रामानुजः शौरिः शार्ङ्गधन्वा वृकोदरम् ॥ ५.७४.२ ॥
மலையில் இலகுத்தன்மையும் நெருப்பில் குளிர்ச்சியும் போல் அதை எண்ணி, ராமனின் தம்பியும் சார்ங்க வில்லேந்திய ஷௌரியுமான அவர் வ்ருகோதரனை நோக்கினார்.
5.74.3
सन्तेजसंस्तदा वाग्भिर्भातरिश्वेव पावकम् ।
उवाच भीममासीनं कृपयाऽभिपरिप्लुतम् ॥ ५.७४.३ ॥
அப்போது தேஜஸ்வி, காற்று நெருப்பிடம் பேசுவது போல், கருணையால் நிறைந்து அமர்ந்திருந்த பீமனிடம் சொற்களால் பேசினார்.
5.74.4
त्वमन्यदा भीमसेन युद्धमेव प्रशंससि ।
वधामिनन्दिनः क्रूरान्धार्तराष्ट्रन्मिमर्दिषुः ॥ ५.७४.४ ॥
ஓ பீமசேனா! மற்ற சமயங்களில் நீ போரையே புகழ்கிறாய்; கொடிய திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்களை அழிக்க விரும்பி, அவர்களின் கொலையில் மகிழ்ந்து.
5.74.5
न च स्वपिषि जागर्षि न्युब्जः शेषे परन्तप ।
घोरामशान्तां रुशतीं सदा वाचं प्रभाषसे ॥ ५.७४.५ ॥
நீ உறங்குவதுமில்லை, விழித்திருப்பதுமில்லை; குப்புற கிடக்கிறாய், ஓ பகைவரைத் தகிப்பவனே! எப்போதும் கொடிய, அமைதியற்ற, கடுமையான சொற்களைப் பேசுகிறாய்.
5.74.6
निःश्वसन्नग्निवत्तेन सन्तप्तः स्वेन मन्युना ।
अप्रशान्तमना भीम सधूम इव पावकः ॥ ५.७४.६ ॥
நெருப்பைப் போல் பெருமூச்சு விட்டு, தன் சொந்தக் கோபத்தால் தகிக்கப்பட்டு, அமைதியற்ற மனத்துடன் இருக்கும் ஓ பீமா! புகை சூழ்ந்த நெருப்பைப் போல் இருக்கிறாய்.
5.74.7
एकान्ते निःश्वसञ्शेपे भारार्त इव दुर्बलः ।
अपि त्वां केचिदुन्मत्तं मन्यन्तेऽतद्विदो जनाः ॥ ५.७४.७ ॥
தனிமையில் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, சுமையால் வருந்தும் பலவீனனைப் போல் நீ கிடக்கிறாய். உண்மை அறியாத சிலர் உன்னை பித்தன் என்று நினைக்கக்கூடும்.
5.74.8
आरुज्य वृक्षान्निर्मूलान्गजः परिरुजन्निव ।
निघ्नन्पद्भिः क्षितिं भीम निष्टनन्परिधावसि ॥ ५.७४.८ ॥
ஓ பீமா, மரங்களை வேரோடு பிடுங்கி உடைக்கும் யானையைப் போல், கால்களால் பூமியை மிதித்து முனகிக்கொண்டு நீ ஓடுகிறாய்.
5.74.9
नास्मिञ्जने न रमसे रहः क्षिपसि पाण्डव ।
नान्यं निशि दिवा चापि कदाचिदभिनन्दसि ॥ ५.७४.९ ॥
ஓ பாண்டவா, நீ இந்த மக்களிடையே மகிழ்வதில்லை; தனிமையில் உன்னைத் தூக்கி எறிந்துகொள்கிறாய். இரவிலும் பகலிலும் வேறு எதிலும் நீ மகிழ்வதில்லை.
5.74.10
अकस्मात्स्मयमानश्च रहस्यास्से रुदन्निव ।
जान्वोर्मूर्धानमाधाय चिरमास्ते प्रमीलितः ॥ ५.७४.१० ॥
திடீரென்று சிரித்துக்கொண்டும், அழுவதுபோல் இரகசியமாக அமர்ந்திருக்கிறாய். முழங்கால்களில் தலையை வைத்து, கண்களை மூடி, நீண்ட நேரம் இருக்கிறாய்.
5.74.11
भ्रुकिटिं च पुनः कुर्वन्नोष्ठौ च विदशन्निव ।
अभीक्ष्णं दृश्यसे भीम सर्वं तन्मन्युकारितम् ॥ ५.७४.११ ॥
ஓ பீமா, புருவத்தை மீண்டும் மீண்டும் சுளித்து, உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு நீ அடிக்கடி காணப்படுகிறாய். அது அனைத்தும் கோபத்தால் உண்டானது.
5.74.12
यथा तपुरस्तात्सविता दृश्यते शुक्रमुच्चरन् ।
यथा च पश्चान्निर्मुक्तो ध्रुवं पर्येति रश्मिवान् ॥ ५.७४.१२ ॥
வெப்பம் நிறைந்த சூரியன் பேரொளியுடன் உதிக்கும்போது கிழக்கில் தோன்றுவது போலவும், பின்னர் விடுபட்டு கதிர்களுடன் நிச்சயமாகச் சுற்றிச் செல்வது போலவும் (நீ இருக்கிறாய்).
5.74.13
तथा सत्यं ब्रवीम्येतन्नास्ति तस्य व्यतिक्रमः ।
हन्ताहं गदयाभ्येत्य दुर्योधनममर्पणम् ॥ ५.७४.१३ ॥
நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன், அதை அவன் மீறுவதில்லை. நான் கதையுடன் சென்று சினம் கொண்ட துரியோதனனைக் கொல்வேன்.
5.74.14
इति स्म मध्ये भ्रातृणां सत्येनालभसे वदाम् ।
तस्य ते प्रशमे बुद्धिर्ध्रियतेऽद्य परन्तप ॥ ५.७४.१४ ॥
சகோதரர்களின் நடுவில் இவ்வாறு சத்தியத்தின் பெயரில் நீ பேசுகிறாய். பகைவரைச் சுடுபவனே, இன்று உன் புத்தி சமாதானத்தில் நிலைக்கிறது.
5.74.15
अहो युद्धाभिकाङ्क्षाणां युद्धकाल उपस्थिते ।
चेतांसि विप्रतीपानि यत्त्वां भीभीम विन्दति ॥ ५.७४.१५ ॥
ஐயோ, போரை விரும்புவோருக்குப் போர்க்காலம் வந்தபோது மனங்கள் எதிர்மறையாகின்றன. ஓ பயங்கரனே, அது உன்னைப் பற்றுகிறது.
5.74.16
अहो पार्थ निमित्तानि विपरीतानि पश्यसि ।
स्वप्नान्ते जागरान्ते च तस्मात्प्रशममिच्छसि ॥ ५.७४.१६ ॥
ஐயோ பார்த்தா, நீ எதிர்மறையான சகுனங்களைக் காண்கிறாய், தூக்கத்தின் முடிவிலும் விழிப்பின் முடிவிலும். அதனால் சமாதானத்தை விரும்புகிறாய்.
5.74.17
अहो नाशंससे किंचित्पुंस्त्वं क्लीब इवात्मनि ।
कश्मलेनाभिपन्नोऽसि तेन ते विकृतं मनः ॥ ५.७४.१७ ॥
ஐயோ, நீ உன்னிடம் எதையும் நம்பவில்லை; ஆண்மையற்ற பேடியைப் போல் ஆகிவிட்டாய். மயக்கத்தால் சூழப்பட்டாய், அதனால் உன் மனம் சிதைந்துவிட்டது.
5.74.18
उद्वेपते ते हृदयं मनस्ते प्रतिसीदति ।
ऊरुस्तम्भगृहीतोऽसि तस्मात्प्रशममिच्छसि ॥ ५.७४.१८ ॥
உன் இதயம் நடுங்குகிறது, உன் மனம் சோர்ந்து மூழ்குகிறது. தொடைகளின் விறைப்பால் பற்றப்பட்டிருக்கிறாய், அதனால் சமாதானத்தை விரும்புகிறாய்.
5.74.19
अनित्यं किल मर्त्यस्य पार्थ चित्तं चलाचलम् ।
वातवेगप्रचलिता अष्ठीला शाल्मलेरिव ॥ ५.७४.१९ ॥
பார்த்தா, மரணமுடைய மனிதனின் மனம் நிலையற்றதும் அலைபாய்வதுமாகும்; காற்றின் வேகத்தால் அசைக்கப்படும் சால்மலி மரத்தின் காய்களைப் போல.
5.74.20
तवैषा विकृता बुद्धिर्गवां वागिव मानुषी ।
मनांसि पाण्डुपुत्राणां मञ्जयत्यप्लवानिव ॥ ५.७४.२० ॥
உன் இந்தத் திரிபுற்ற புத்தி, பசுக்களின் சொல்லைப் போன்ற மனிதக் குரலைப் போலிருக்கிறது; படகில்லாமல் மூழ்குவது போல பாண்டுவின் மகன்களின் மனங்களை மூழ்கடிக்கிறது.
5.74.21
इदं मे महादाश्चर्यं पर्वतस्येव सर्पणम् ।
यदीदृशं प्रभाषेथा भीमसेनासमं वचः ॥ ५.७४.२१ ॥
இது எனக்கு மிகப் பெரிய அதிசயம்; மலை அசைவது போல, நீ பீமசேனனைப் போன்ற இத்தகைய சொற்களைப் பேசுகிறாய்.
5.74.22
स दृष्ट्वा स्वानि कर्माणि कुले जन्म च भारत ।
उत्तिष्ठस्व विषादं मा कृथा वीर स्थिरो भव ॥ ५.७४.२२ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, உன் செயல்களையும் உன் குலத்தில் உன் பிறப்பையும் நினைத்துப் பார்; எழு, துயரம் கொள்ளாதே; வீரனே, உறுதியாக இரு.
5.74.23
न चैतदनुरूपं ते यत्ते ग्लानिररिन्दम ।
यदोजसा न लभते क्षत्रियो न तदश्रुते ॥ ५.७४.२३ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, உனக்கு இந்தச் சோர்வு தகுதியானதல்ல; வீரத்தால் ஒரு க்ஷத்திரியன் அடையாததை அவன் அடைவதில்லை.