மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.79.1
उक्तं बहुविधं वाक्यं धर्मराजेन माधव ।
धर्मज्ञेन वदान्येन श्रुतं चैव हि तत्त्वया ॥ ५.७९.१ ॥
மாதவா, அறம் அறிந்த, கொடையுள்ள தர்மராஜர் பலவகையான சொற்களைச் சொன்னார்; அவற்றை நீரும் கேட்டீர்.
5.79.2
मतमाज्ञाय राज्ञश्च भीमसेनेन माधव ।
संशमो बाहुवीर्य च ख्यापितं माधवात्मनः ॥ ५.७९.२ ॥
மாதவா, அரசனின் கருத்தையும், பீமசேனனின் கருத்தையும் அறிந்து; அமைதியும் புயபலமும் மாதவனாகிய உம்மால் அறிவிக்கப்பட்டன.
5.79.3
तथैव फाल्गुनेनापि यदुक्तं तत्त्वया श्रुतम् ।
आत्मनश्च मतं वीर कथितं भवताऽसकृत् ॥ ५.७९.३ ॥
வீரனே, அதுபோலவே பால்குனன் சொன்னதையும் நீர் கேட்டீர்; உமது கருத்தையும் நீர் பலமுறை சொன்னீர்.
5.79.4
सर्वमेतदतिक्रम्य श्रुत्वा परमतं भवान् ।
यत्प्राप्तकालं मन्येथास्तत्कुर्याः पुरुषोत्तम ॥ ५.७९.४ ॥
புருஷோத்தமனே, இவை அனைத்தையும் கடந்து, பிறரின் கருத்தைக் கேட்டு, காலத்திற்கு ஏற்ற எதை நீர் சரியென்று கருதுகிறீரோ அதைச் செய்யும்.
5.79.5
तस्मिंरतस्मिन्निमित्ते हि मतं भवति केशव ।
प्राप्तकालं मनुष्येण क्षमं कार्यमरिन्दम ॥ ५.७९.५ ॥
கேசவா, ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் மனிதனின் கருத்து அதுவே ஆகும்; அரிந்தமனே, மனிதன் காலத்தில் தகுந்ததைச் செய்ய வேண்டும்.
5.79.6
अन्यथा चिन्तितो ह्यर्थः पुनर्भवति सोऽन्यथा ।
अनित्यमतयो लोके नराः पुरुषसत्तम ॥ ५.७९.६ ॥
புருஷசத்தமனே, நினைத்த காரியம் வேறுவிதமாக ஆகிறது, பின்னும் அது வேறுவிதமாகிறது; உலகில் மனிதர்களின் கருத்துகள் நிலையற்றவை.
5.79.7
अन्यथाबुद्धयो ह्यासन्नस्मासु वनवासिषु ।
अदृश्येष्वन्यथा कृष्ण दृश्येषु पुनरन्यथा ॥ ५.७९.७ ॥
கிருஷ்ணா, வனவாசம் செய்த எங்களைப் பற்றி அவர்கள் கண்ணுக்கு மறைந்திருந்தபோது ஒரு விதமாகவும், கண்ணுக்குத் தெரிந்தபோது மற்றொரு விதமாகவும் எண்ணினர்.
5.79.8
अस्माकमपि वार्ष्णेय वने विचरतां तदा ।
न तथा प्रणयो राज्ये यथा संप्रति वर्तते ॥ ५.७९.८ ॥
வார்ஷ்ணேயா, அன்று காட்டில் அலைந்து திரிந்த எங்கள் மீதும் இப்போது அரசில் இருப்பது போன்ற அன்பு இருக்கவில்லை.
5.79.9
निवृत्तवनवासान्नः श्रुत्वा वीर समागताः ।
अक्षौहिण्यो हि सप्ते मास्त्वत्प्रसादाज्जनार्दन ॥ ५.७९.९ ॥
வீரனே, நாங்கள் வனவாசத்திலிருந்து திரும்பியதைக் கேட்டு ஏழு அக்ஷௌஹிணி படைகள் கூடியுள்ளன; ஜனார்த்தனா, உன் அருளால்.
5.79.10
इमान्हि पुरुषव्याघ्रानचिन्त्यबलपौरुषात् ।
आत्तशस्त्रान्रणे दृष्ट्वा न व्यथेदिह कः पुमान् ॥ ५.७९.१० ॥
அளவிடமுடியாத வலிமையும் வீரமும் கொண்டு, போர்க்களத்தில் ஆயுதம் ஏந்திய இந்த புருஷவ்யாக்ரர்களைக் கண்டு இங்கு எந்த மனிதன்தான் கலங்காதிருப்பான்?
5.79.11
स भवान्कुरुमध्ये तं सान्त्वपूर्वं भयोत्तरम् ।
ब्रूयाद्वाक्यं यथा मन्दो न व्यथेत सुयोधनः ॥ ५.७९.११ ॥
ஆகவே நீர் குருக்களின் நடுவே அவனிடம் முதலில் ஆறுதலாகவும் பின்னர் எச்சரிக்கையாகவும் சொற்களைக் கூற வேண்டும்; அப்போதுதான் மூடனான துரியோதனன் கலங்கமாட்டான்.
5.79.12
युधिष्ठिरं भीमसेनं बीभत्सुं चापराचितम् ।
सहदेवं च मां चैव त्वां च रामं च केशव ॥ ५.७९.१२ ॥
கேசவா, யுதிஷ்டிரர், பீமசேனர், அபராஜிதனான பீபத்ஸு, சகாதேவன், என்னை, உன்னை, ராமனை —
5.79.13
सात्यकिं च महावीर्यं विराटं च महात्मजम् ।
द्रुपदं च महामात्यं धृष्टद्युम्नं च माधव ॥ ५.७९.१३ ॥
சாத்யகியும் மகா வீரியமுள்ளவனும், விராடனும் மகாத்மாவின் மகனும், துருபதனும் மகாமந்திரியும், திருஷ்டத்யும்னனும், ஓ மாதவா.
5.79.14
काशिराजं च विक्रान्तं धृष्टकेतुं च चेदिपम् ।
मांसशोणितभृन्मर्त्यः प्रतियुध्येत को युधि ॥ ५.७९.१४ ॥
காசி மன்னனும், வீரனான திருஷ்டகேதுவும், சேதிகளின் தலைவனும்; மாம்சமும் இரத்தமும் கொண்ட எந்த மனிதன் போரில் அவர்களை எதிர்ப்பான்?
5.79.15
स भवान्गमनादेव साधयिष्यत्यसंशयम् ।
इष्टमर्थं महाबाहो धर्मराजस्य केवलम् ॥ ५.७९.१५ ॥
மஹாபாகுவே, நீர் செல்வதாலேயே அவர் சந்தேகமின்றி தர்மராஜனின் விரும்பிய காரியத்தை மட்டுமே நிறைவேற்றுவார்.
5.79.16
विदुरश्चैव भीष्मश्च द्रोणश्च सहबाह्लिकः ।
श्रेयः समर्था विज्ञातुमुच्यमानास्त्वयाऽनघ ॥ ५.७९.१६ ॥
விதுரனும் பீஷ்மனும் துரோணனும் பாஹ்லிகனுடன் சேர்ந்து — ஓ குற்றமற்றவனே, உன்னால் சொல்லப்பட்டால் நன்மையை உணர அவர்கள் வல்லவர்கள்.
5.79.17
ते चैनमनुनेष्यन्ति धृतराष्ट्रं जनाधिपम् ।
तं च पापसमाचारं सहामात्यं सुयोधनम् ॥ ५.७९.१७ ॥
அவர்கள் அவரை — மக்கள் தலைவன் திருதராஷ்டிரனை வற்புறுத்துவார்கள்; தீய நடத்தையுள்ள சுயோதனனையும் அவனுடைய அமைச்சர்களுடன்.
5.79.18
श्रोता चार्थस्य विदुरस्त्वं च वक्ता जनार्दन ।
कमिवार्थं निवर्तन्तं स्थापयेतां न वर्त्मनि ॥ ५.७९.१८ ॥
விதுரன் விஷயத்தைக் கேட்பவன்; நீயோ பேசுபவன், ஓ ஜனார்தனா — திரும்பிப் போகும் காரியத்தை அவர்கள் இருவரும் வழியில் நிலைநிறுத்த மாட்டார்களா?