Mahābhārata · Adhyāya 5.8

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

5.8.1

शल्यः श्रुत्वा तु दूतानां सैन्येन महता वृतः ।
अभ्यात्पाण्डवान्राजन्सह पुत्रैर्महारथैः ॥ ५.८.१ ॥

Śalya, nachdem er die Boten gehört hatte, von einem großen Heer umgeben, o König, zog mit seinen Söhnen und großen Wagenkämpfern zu den Pāṇḍavas.

5.8.2

तस्य सेनानिवेशोऽभूदध्वर्धमिव योजनम् ।
तथा हि विपुलां सेनां बिभर्ति स नरर्षभः ॥ ५.८.२ ॥

Das Lager seines Heeres erstreckte sich wie eine halbe Yojana, denn dieser Stier unter den Menschen unterhielt ein so gewaltiges Heer.

5.8.3

अक्षौहिणीपती राजन्महावीर्यपराक्रमाः ।
विचित्रकवचाः शूरा विचित्रध्वजकार्मुकाः ॥ ५.८.३ ॥

O König, Herren von akṣauhiṇī-Heeren, von großer Kraft und Tapferkeit, Helden in buntfarbenen Rüstungen, mit buntfarbenen Bannern und Bogen.

5.8.4

विचित्राभरणाः सर्वे विचित्ररथवाहनाः ।
विचित्रस्रग्धराः सर्वे विवित्राम्बरभूषणाः ॥ ५.८.४ ॥

Alle mit buntem Schmuck, alle mit bunten Wagen und Reittieren, alle mit bunten Girlanden, alle geschmückt mit buntem Gewand und Juwelen.

5.8.5

स्वदेशवेषाभरणा वीराः शतसहस्रशः ।
तस्य सेनाप्रणेतारो बभूवुः क्षत्रियर्षभाः ॥ ५.८.५ ॥

Helden zu Hunderttausenden, in Kleidung und Schmuck ihrer eigenen Länder; die Anführer seines Heeres waren Stiere unter den Kṣatriyas.

5.8.6

व्यथयन्निव भूतानि कम्पयन्निव मेदिनीम् ।
शनैर्विश्रामयन्सेनां स ययौ यत्र पाण्डवः ॥ ५.८.६ ॥

Als würde er die Wesen quälen und die Erde erzittern lassen, ließ er sein Heer langsam rasten und zog dorthin, wo der Pāṇḍava war.

5.8.7

ततो दुर्योधनः श्रुत्वा महात्मानं महारथम् ।
उपायान्तमभिद्रुत्य स्वयमानर्च भरत ॥ ५.८.७ ॥

Da lief Duryodhana, als er hörte, dass der großherzige große Wagenkämpfer nahte, selbst hinaus, begrüßte ihn und ehrte ihn, o Bharata.

5.8.8

कारयामास पूजार्थं तस्य दुर्योधनः सभाः ।
रमणीयेषु देशेषु रत्नचित्राः स्वलङ्कृताः ॥ ५.८.८ ॥

Duryodhana ließ zu seinen Ehren Versammlungshallen an reizvollen Orten errichten, mit Edelsteinen und Bildern geschmückt und prächtig ausgestattet.

5.8.9

शिल्पिभिर्विविधैश्चैव क्रीडास्तत्र प्रयोजिताः ।
तत्र माल्यानि मांसानि भक्ष्यं पेयं च सत्कृतम् ॥ ५.८.९ ॥

Dort waren von verschiedenen Handwerkern Vergnügungen eingerichtet, und dort waren Girlanden, Fleischspeisen, Speisen und Getränke gut zubereitet.

5.8.10

कूपाश्च विविधाकारा औदकानि गृहाणि च ।
स ताः सभाः समासाद्य पूज्यमानो यथाऽमरः । ॥ ५.८.१० ॥

Es gab auch Brunnen verschiedener Formen und Wasserhäuser; als er jene Versammlungshallen erreichte, wurde er wie ein Gott geehrt.

5.8.11

दुर्योधनस्य सचिवैर्देशे देशे समन्ततः ।
आजगाम सभामन्यां देवावसथवर्चसम् । ॥ ५.८.११ ॥

Duryodhanas Minister führten ihn von Landschaft zu Landschaft überall hin in eine andere Versammlungshalle, strahlend wie die Wohnstatt der Götter.

5.8.12

स तत्र विषयैर्युक्तैः कल्याणैरतिमानुषैः ।
मेनेऽभ्यधिकमात्मानमवमेने पुरन्दरम्। ॥ ५.८.१२ ॥

Dort, mit verheißungsvollen, übermenschlichen Genüssen ausgestattet, hielt er sich für überaus groß und verachtete sogar Indra.

5.8.13

पप्रच्छ स ततः प्रेष्यान्प्रहृष्टः क्षत्रियर्षभः ।
युधिष्ठिरस्य पुरुषाः केऽत्र चक्रुः सभा इमाः । ॥ ५.८.१३ ॥

Da fragte der Stier unter den Kṣatriyas erfreut seine Diener: 'Wer hat hier diese Versammlungshallen Yudhiṣṭhiras errichtet?'

5.8.14

आनीयन्तां सभाकाराः प्रदेयार्हा हि मे मताः ।
प्रदेयमेषां दास्यामि कुन्तीपुत्रोऽनुमन्यताम्। ॥ ५.८.१४ ॥

'Man bringe die Erbauer dieser Hallen hierher; ich halte sie für belohnungswürdig. Ich werde ihnen ein Geschenk geben; der Sohn der Kuntī möge zustimmen.'

5.8.15

ततः प्रहृष्टं राजानं ज्ञात्वा ते सचिवास्तदा ।
दुर्योधनाय तत्सर्वं कथयन्ति स्म विस्मिताः ॥ ५.८.१५ ॥

Da erzählten die Minister, die wussten, dass der König erfreut war, erstaunt Duryodhana alles.

5.8.16

संप्रहृष्टो यदा शल्यो दिदित्सुरपि जीवितम् ।
गूढो दुर्योधनस्तत्र दर्शयामास मातुलम् ॥ ५.८.१६ ॥

Als Śalya hoch erfreut und sogar bereit war, sein Leben zu geben, zeigte der verborgene Duryodhana dort seinen Onkel mütterlicherseits.

5.8.17

तं दृष्ट्वा मद्रराजश्च ज्ञात्वा यत्नं च तस्य तम् ।
परिष्वज्याब्रवीत्प्रीत इष्टोऽर्थो ध्रियतामिति ॥ ५.८.१७ ॥

Als der König der Madra ihn sah und seine Absicht erkannte, umarmte er ihn erfreut und sprach: 'Das ersehnte Ziel möge dir gehören.'

5.8.18

सत्यवाग्भव कल्याण वरो वै मम दीयताम् ।
सर्वसेनाप्रणेता वै भवान्भवितुमर्हति ॥ ५.८.१८ ॥

'Sei wahrhaftig, o Gütiger; gewähre mir eine Gabe — du verdienst es, der Anführer des ganzen Heeres zu werden.'

5.8.19

यथैव पाण्डवास्तुभ्यं तथैव भवतो ह्यहम् ।
अनुमान्यं च पाल्यं च भक्तं च भज मां विभो ॥ ५.८.१९ ॥

So wie die Pāṇḍavas die Deinen sind, so bin auch ich der Deine. O mächtiger Herr, ehre mich, beschütze mich und sei gnädig zu deinem Verehrer.

5.8.20

कृतमित्यब्रवीच्छल्यः किमन्यत्क्रियतामिति ।
कृतमित्येव गान्धारिः प्रत्युवाच पुनःपुनः ॥ ५.८.२० ॥

Śalya sprach: „Es ist getan. Was sonst soll getan werden?“ Gāndhārī antwortete immer wieder: „Es ist getan.“

5.8.21

गच्छ दुर्योधन पुरं स्वकमेव नरर्षभ ।
अहं गमिष्ये द्रुष्टुं वै युधिष्ठिरमरिंदमम् ॥ ५.८.२१ ॥

Geh, Duryodhana, Stier unter den Menschen, in deine eigene Stadt. Ich werde gehen, um Yudhiṣṭhira zu sehen, den Bezwinger der Feinde.

5.8.22

दृष्ट्वा युधिष्ठिरं राजन्क्षिप्रमेष्ये नराधिप ।
अवश्यं चापि द्रष्टव्यः पाण्डवः पुरुषर्षभः ॥ ५.८.२२ ॥

O König, nachdem ich Yudhiṣṭhira gesehen habe, werde ich schnell zurückkehren, Herr der Menschen. Der Pāṇḍava, Stier unter den Menschen, muss gewiss gesehen werden.

5.8.23

क्षिप्रामागम्यतां राजन्पाण्डवं वीक्ष्य पार्थिव ।
त्वय्यधीनाः स्म राजेन्द्र वरदानं स्मरस्व नः ॥ ५.८.२३ ॥

Eile dich, o König, und sieh den Pāṇḍava, o Herrscher. O Herr der Könige, wir sind von dir abhängig; gedenke der Gabe, die du uns verliehen hast.

5.8.24

क्षिप्रमेष्यामि भद्रं ते गच्छस्व स्वपुरं नृप ।
दृष्ट्वा तु पाण्डवान्राजन्न मिथ्या कर्तुमुत्सहे ॥ ५.८.२४ ॥

Ich werde schnell kommen; möge dir Glück beschieden sein. Geh in deine Stadt, o König. Nachdem ich die Pāṇḍavas gesehen habe, o König, will ich mein Wort nicht zur Lüge machen.

5.8.25

पर्यष्वजेतामन्योन्यं शल्यदुर्योधनावुभौ ॥ ५.८.२५ ॥

Śalya und Duryodhana umarmten einander.

5.8.26

स तथा शल्यमामन्त्र्य पुरायात्स्वकं पुरम् ।
शल्यो जगाम कौन्तेयानाख्यातुं कर्म तस्य तत् ॥ ५.८.२६ ॥

So verabschiedete er sich von Śalya und kehrte in seine Stadt zurück; Śalya aber ging, um den Söhnen der Kuntī jene seine Tat zu berichten.

5.8.27

उपप्लाव्यं स गत्वा तु स्कन्धावारं प्रविश्य च ।
पाण्डवानथ तान्सर्वाञ्शल्यस्तत्र ददर्श ह ॥ ५.८.२७ ॥

Nachdem er nach Upaplavya gegangen und das Lager betreten hatte, sah Śalya dort alle jene Pāṇḍavas.

5.8.28

चिरात्तु दृष्ट्वा राजानं मातुलं समितिञ्जयम् ।
आसनेभ्यः समुत्पेतुः सर्वे सहयुधिष्ठिराः ॥ ५.८.२८ ॥

Als sie nach langer Zeit den König, ihren Mutterbruder, den Sieger in den Schlachten, Śalya, erblickten, erhoben sich alle, zusammen mit Yudhiṣṭhira, von ihren Sitzen.

5.8.29

तथा भीमार्जुनौ हृष्टौ स्वस्त्रीयौ च यमावुभौ ।
द्रौपदी च सुभद्रा च अभिमन्युश्च भारत ॥ ५.८.२९ ॥

Ebenso freuten sich Bhīma und Arjuna, und die beiden Söhne seiner Schwester, die Zwillinge, sowie Draupadī, Subhadrā und Abhimanyu freuten sich ebenfalls, o Nachkomme des Bharata.

5.8.30

समेत्य च महापाहुं शल्यं पाण्डुसुतस्तदा ।
पाद्यमर्घ्यं च गां चैव प्रतिग्राह्य पुरोधसा ॥ ५.८.३० ॥

Nachdem er den starkarmigen Śalya getroffen hatte, ließ der Sohn des Pāṇḍu ihm durch den Hauspriester Fußwasser, die Ehrengabe und eine Kuh überreichen.

5.8.31

कताञ्जलिरदीनात्मा धर्मात्मा शल्यमब्रवीत् ।
स्वागतं तेऽस्तु वै राजन्नेतदासनमास्यताम् ॥ ५.८.३१ ॥

Mit gefalteten Händen sprach der Gerechte von unerschrockenem Sinn zu Śalya: »Willkommen, o König. Dies ist ein Sitz; nimm Platz.«

5.8.32

ततो न्यषीदच्छल्यश्च काञ्चने परमासने ।
तत्र पाद्यथार्घ्यं च न्यवेदयत पाण्डवः ॥ ५.८.३२ ॥

Dann setzte sich Śalya auf einen goldenen, vortrefflichen Sitz, und dort reichte ihm der Pāṇḍava Wasser für die Füße und die Ehrengabe.

5.8.33

दुःखस्यैतस्य महतो धार्तराष्ट्रकृतस्य वै ।
अवाप्स्यसि फलं राजन्हत्वा शत्रून्परन्तप ॥ ५.८.३३ ॥

Śalya sprach: »O König, Versenger der Feinde, die Frucht dieses großen Leides, das die Söhne Dhṛtarāṣṭras verursacht haben, wirst du gewiss erlangen, wenn du deine Feinde erschlagen hast.«

5.8.34

विदितं ते महाराज लोकतन्त्रं नराधिप ।
तस्माल्लोककृतं किञ्चित्तव तात न विद्यते ॥ ५.८.३४ ॥

Śalya sprach: »Großer König, Herr der Menschen, die Ordnung der Welt ist dir bekannt; darum, lieber Sohn, ist nichts, was die Welt schafft, dir zu eigen.«

5.8.35

निवेद्य चार्घ्यं विधिवन्मद्रराजाय भारत ।
कुशलं पाण्डवोऽपृच्छच्छल्यं सर्वसुखावहम् ॥ ५.८.३५ ॥

O Nachkomme Bharatas, nachdem er dem König der Madras den Arghya-Opfertrunk gebührend dargebracht hatte, erkundigte sich der Pāṇḍava nach dem Wohlergehen Śalyas, des Spenders allen Glücks.

5.8.36

स तैः परिवृतः सर्वैः पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
आसने चोपविष्टः स शल्यः पार्थमथाब्रवीत् ॥ ५.८.३६ ॥

Von allen Pāṇḍavas umgeben, die dem Dharma folgen, sprach Śalya, auf dem Sitz Platz genommen, da zum Sohn der Pṛthā.

5.8.37

कुशलं राजशार्दूल सर्वत्र कुरुनन्दन ।
अरण्यवासाद्दिष्ट्याऽसि विमुक्तो जयतां वर ॥ ५.८.३७ ॥

Tiger unter den Königen, Freude der Kurus, steht alles gut überall? Durch Glück bist du aus dem Waldexil befreit, o Bester der Sieger.

5.8.38

दुष्करं ते कृतं राजन्निर्जने गहने वने ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेय कृष्णाया चानयाऽनघ ॥ ५.८.३८ ॥

O König, im einsamen und dichten Wald hast du mit deinen Brüdern und mit dieser Kṛṣṇā Schweres vollbracht, o Sohn der Kuntī, o Makelloser.

5.8.39

अज्ञातवासं घोरं च वसता दुष्करं कृतम् ।
दुःखमेव कुतः सौख्यं राज्यभ्रष्टस्य भारत ॥ ५.८.३९ ॥

Nachdem du in schrecklicher Verborgenheit gelebt hast, hast du Schweres vollbracht. O Bhārata, für den vom Reich Gestürzten gibt es nur Leid; woher sollte Glück kommen?

5.8.40

सत्ये तपसि दाने च तव बुद्धिर्युधिष्ठिर ।
क्षमा दमश्चाहिंसा च सत्यं चैव युधिष्ठिर ॥ ५.८.४० ॥

Dein Sinn ist auf Wahrheit, Askese und Gabe gerichtet, o Yudhiṣṭhira. Geduld, Selbstbeherrschung, Gewaltlosigkeit und Wahrhaftigkeit ebenso, o Yudhiṣṭhira.

5.8.41

अद्भुतश्च पुनर्लोकस्त्वयि राजन्प्रतिष्ठितः ।
मृदुर्वदान्यो ब्रह्मण्यो दान्तो धर्मपरायणः ॥ ५.८.४१ ॥

Eine wunderbare Welt hat sich erneut in dir niedergelassen, o König. Du bist sanft, freigebig, den Brahmanen ergeben, selbstbeherrscht und dem dharma zugewandt.

5.8.42

धर्मास्ते विदिता राजन्बहवो लोकसाक्षिकाः ।
सर्वं जगदिदं तात विदितं ते परन्तप ॥ ५.८.४२ ॥

Viele deiner dharma sind bekannt, o König, von der Welt bezeugt. Lieber, diese ganze Welt ist dir bekannt, o Feindeverbrenner.

5.8.43

मुदितश्च पुनर्लोकस्त्वयि राजन्प्रतिष्ठिते ।
दिष्ट्या कृच्छ्रमिदं राजन्पारितं भरतर्षभ ॥ ५.८.४३ ॥

O König, als du eingesetzt warst, freute sich die Welt wieder. Durch Glück, o König, ist diese Not überwunden, o Stier der Bharatas.

5.8.44

दिष्ट्या पश्यामि राजेन्द्र धर्मात्मानं सहानुगम् ।
निस्तीर्णदुष्करं राजंस्त्वां धर्मनिचयं प्रभो ॥ ५.८.४४ ॥

Durch Glück, o Herr der Könige, sehe ich dich, den rechtschaffenen, samt deinem Gefolge. O König, o Herr, nachdem du das Schwere überwunden hast, bist du die Fülle des Dharma.

5.8.45

ततोऽस्याकथयद्राजा दुर्योधनसमागमम् ।
तच्च शुश्रूषितं सर्वं वरदानं च भारत ॥ ५.८.४५ ॥

Da erzählte ihm der König von seiner Begegnung mit Duryodhana. O Bhārata, er hörte alles, auch die Gewährung der Gunstgaben.

5.8.46

सुकृतं ते कृतं राजन्प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
दुर्योधनस्य यद्वीर त्वया वाचा प्रतिश्रुतम् ॥ ५.८.४६ ॥

O König, du hast gut gehandelt, mit erfreutem Innern. O Held, was du Duryodhana mit deinem Wort versprochen hast, das hast du gehalten.

5.8.47

एकं त्विच्छामि भद्रं ते क्रियमाणं महीपते ।
राजन्नकर्तव्यमपि कर्तुमर्हसि सत्तम ॥ ५.८.४७ ॥

Doch ich wünsche eines, o Herr der Erde, zu deinem Heil, in dem, was geschieht. O König, auch was nicht getan werden sollte, darfst du tun, o Bester der Guten.

5.8.48

मम त्ववेक्षया वीर शृणु विज्ञापयामि ते ।
भवानिह महाराज वासुदेवसमो युधि ॥ ५.८.४८ ॥

Doch aus Achtung vor mir, o Held, höre, ich bitte dich. O großer König, hier bist du im Kampf dem Vāsudeva gleich.

5.8.49

कर्णार्जुनाभ्यां संप्राप्ते द्वैरथे राजसत्तम ।
कर्णस्य भवता कार्यं सारथ्यं नात्र संशयः ॥ ५.८.४९ ॥

O Bester der Könige, wenn der Zweikampf der Streitwagen zwischen Karṇa und Arjuna stattfindet, musst du Karṇas Wagenlenker sein; daran besteht kein Zweifel.

5.8.50

तत्र पाल्योऽर्जुनो राजन्यदि मत्प्रियमिच्छसि ।
तेजोवधश्च ते कार्यः सौतेरस्मञ्जयावह्नः ।
अकर्तव्यमपि ह्येतत्कर्मुमर्हसि मातुल ॥ ५.८.५० ॥

O König, wenn du das wünschst, was mir lieb ist, sollst du dort Arjuna beschützen; und es ist deine Pflicht, den Glanz des Wagenlenkersohns zu vernichten, was uns den Sieg bringen wird. O Onkel mütterlicherseits, obwohl dies nicht getan werden sollte, musst du diese Tat vollbringen.