Mahābhārata · Adhyāya 5.84
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.84.1
कथं प्रयातो दाशार्हो महात्मा मधुसूदनः ।
कानि वा व्रजतस्तस्य निमित्तानि महौजसः ॥ ५.८४.१ ॥
Wie brach der großherzige Dāśārha Madhusūdana auf? Und welche Zeichen gab es, als der Mächtige sich auf den Weg machte?
5.84.2
तस्य प्रयाणे यान्यसन्निमित्तानि महात्मनः ।
तानि मे श्रृणु सर्वाणि दैवान्यौत्पातिकानि च ॥ ५.८४.२ ॥
Höre nun von mir alle Zeichen, göttliche und unheilvolle, die bei der Abreise dieses Großherzigen geschahen.
5.84.3
अनभ्रेऽशनिनिर्घोषः सविद्युत्समजायत ।
अन्वगेव च पर्जन्यः प्रावर्षद्विघने भृशम् ॥ ५.८४.३ ॥
Ohne Wolke erhob sich ein Donnerschlag mit Blitzen; dann folgte die Regenwolke und goss dicht und heftig herab.
5.84.4
प्रत्यगूहुर्महानद्यः प्राङ्मुखाः सिन्धुसप्तमाः ।
विपरिता दिशः सर्वा न प्राज्ञायत किंचन ॥ ५.८४.४ ॥
Die großen Flüsse, mit dem Sindhu als siebtem, kehrten um und flossen rückwärts, nach Osten gewandt; alle Richtungen waren vertauscht, und nichts war mehr zu erkennen.
5.84.5
प्राज्वलन्नग्नयो राजन्पृथिवी समकम्पत ।
उदपानाश्च कुम्भाश्च प्रासिञ्चञ्शतशो जलम् ॥ ५.८४.५ ॥
O König, die Feuer flammten auf und die Erde bebte gewaltig; Brunnen und Krüge gossen hundertfach Wasser aus.
5.84.6
तमःसंवृतमप्यासीत्सर्वं जगदिदं तथा ।
न दिशो नादिशो राजन्प्रज्ञायन्तेस्म रेणुना ॥ ५.८४.६ ॥
Auch diese ganze Welt war in Finsternis gehüllt; o König, durch den Staub waren weder die Richtungen noch die Zwischenrichtungen zu erkennen.
5.84.7
प्रादुरासीन्महाञ्छब्दः खेशरीरमदृश्यत ।
सर्वेषु राजन्देशेषु तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.८४.७ ॥
Ein großer Schall erhob sich, und im Himmel wurde ein Körper gesehen. O König, in allen Gegenden wurde es zu etwas Wunderbarem.
5.84.8
प्रामथ्नाद्धास्तिनपुरं वातो दक्षिणपश्चिमः ।
आरुजन्गणशो वृक्षान्परुषोऽशनिनिःस्वनः ॥ ५.८४.८ ॥
Ein rauher Wind aus dem Südwesten erschütterte Hāstinapura und brach die Bäume in Scharen unter einem Donnergetöse.
5.84.9
यत्रयत्र च वार्ष्णेयो वर्तते पथि भारत ।
तत्रतत्र सुखो वायुः सर्वं चासीत्प्रदक्षिणम् ॥ ५.८४.९ ॥
O Bhārata, wo immer der Nachkomme Vṛṣṇis auf dem Weg ging, dort war die Brise angenehm, und alles wandte sich nach rechts.
5.84.10
ववर्ष पुष्पवर्षं च कमलानि च भूरिशः ।
समश्च पन्था निर्दुःखो व्यपेतकुशकण्टकः ॥ ५.८४.१० ॥
Ein Blumenregen ging nieder, und Lotosblüten in Fülle. Der Weg wurde eben und leidfrei, befreit von Kuśa-Gras und Dornen.
5.84.11
संस्तुतो ब्राह्मणैर्गीर्भिस्तत्रतत्र सहस्रशः ।
अर्च्यते मधुपर्कैश्च वसुभिश्च वसुप्रदः ॥ ५.८४.११ ॥
Von Brahmanen mit Worten gepriesen, hier und dort tausendfach, wurde er mit Madhuparka und Reichtum geehrt, er, der Reichtum gibt.
5.84.12
तं किरन्ति महात्मानं वन्यैः पुष्पैः सुगन्धिभिः ।
स्त्रियः पथि समागम्य सर्वभूतहिते रतम् ॥ ५.८४.१२ ॥
Über jenen Großherzigen, der dem Wohl aller Wesen hingegeben ist, streuen Frauen, am Weg zusammengekommen, duftende Wildblumen.
5.84.13
स शालिभवनं रम्यं सर्वसस्यसमाचितम् ।
सुख परमधर्मिष्ठमभ्यगाद्भरतर्षभ ॥ ५.८४.१३ ॥
Er gelangte froh an jenen lieblichen Ort voller Reisspeicher und aller Feldfrüchte, reich an höchstem Dharma, Stier der Bharatas.
5.84.14
पश्यन्बहुपशून्ग्रामान्रम्यान्हृदयतोपणान् ।
पुराणि च व्यतिकामन्राष्ट्राणि विविधानि च ॥ ५.८४.१४ ॥
Viele viehreiche Dörfer sehend, lieblich und das Herz erfreuend, an Städten und mannigfaltigen Reichen vorbeiziehend.
5.84.15
नित्यं हृष्टाः सुमनसो भारतैरभिरक्षिताः ।
नोद्विग्नाः परचक्राणां व्यसनानामकोविदाः ॥ ५.८४.१५ ॥
Stets froh und heiteren Sinnes, von den Bharatas wohl beschützt, nicht beunruhigt von feindlichen Heeren und unkundig des Unglücks.
5.84.16
उपप्लाव्यादथागम्य जनाः पुरनिवासिनः ।
यथ्यतिष्ठन्त सहिता विष्वक्सेनदिदृक्षया ॥ ५.८४.१६ ॥
Da stellten sich die Stadtbewohner, von Upaplāvya gekommen, zusammen auf, begierig, Viṣvaksena zu sehen.
5.84.17
ते तु सर्वे समायान्तमग्निमिद्धमिव प्रभुम् ।
अर्चयामासुरर्चार्हं देशातिथिमुपस्थितम् ॥ ५.८४.१७ ॥
Sie alle ehrten jenen Herrn, der wie ein loderndes Feuer herannahte, der Ehre würdig, als Gast des Landes erschienen.
5.84.18
वृकस्थलं समासाद्य केशवः परवीरहा ।
प्रकीर्णरश्मावादित्ये व्योम्नि वै लोहितायति ॥ ५.८४.१८ ॥
Als er Vṛkasthala erreicht hatte, Keśava, der Töter feindlicher Helden, während die Sonnenstrahlen zerstreut waren und der Himmel sich rötete.
5.84.19
ततो ह्यनुचरान्सर्वानुवाच मधुसूदनः ।
युधिष्ठिरस्य कार्यार्थमिह वत्स्यामहे वयम् ॥ ५.८४.१९ ॥
Dann sprach Madhusūdana zu all seinen Gefolgsleuten: "Um Yudhiṣṭhiras Angelegenheit willen werden wir hier bleiben."
5.84.20
तस्य तन्मतमाज्ञाय चक्रुरावसथं नराः ।
क्षणेन चान्नपानानि ररावन्ति समार्जयन् ॥ ५.८४.२० ॥
Als sie seinen Entschluss vernahmen, richteten die Männer das Lager her und ordneten im Nu Speise und Trank.
5.84.21
अवतीर्य रथात्तूर्णं कृत्वा शौचं यथाविधि ।
रथमोचनमादिश्य सन्ध्यामुपविवेश ह ॥ ५.८४.२१ ॥
Schnell vom Wagen gestiegen, nach Vorschrift die Reinigung vollzogen und das Ausspannen des Wagens befohlen, setzte er sich zum Dämmerungsritus nieder.
5.84.22
दारुकोऽपि हयान्मुक्त्वा परिचर्य च शास्त्रतः ।
मुमोच सर्वं योक्तादि मुक्त्वा चैतानवासृजत् ॥ ५.८४.२२ ॥
Auch Dāruka spannte die Pferde aus, versorgte sie gemäß den Schriften, löste alle Joche und Geschirre und ließ sie frei.
5.84.23
तस्मिन्ग्रामे प्रधानास्तु य आसन्ब्राह्मणा नृप ।
आर्याः कुलीना ह्रीमन्तो ब्राह्मीं वृत्तिमनुष्ठिताः ॥ ५.८४.२३ ॥
O König, in jenem Dorf waren die vornehmsten Brahmanen: edel, aus gutem Hause, bescheiden, nach brahmanischer Lebensweise lebend.
5.84.24
तेऽभिगम्य महात्मानं हृषीकेशमरिन्दमम् ।
पूजां चक्रुर्यथान्यायमाशीर्मङ्गलसंयुताम् ॥ ५.८४.२४ ॥
Sie traten zu dem großmütigen Hṛṣīkeśa, dem Bezwinger der Feinde, und ehrten ihn nach Gebühr, mit Segenswünschen und glückverheißenden Worten.
5.84.25
ते पूजयित्वा दाशार्हं सर्वलोकेषु पूजितम् ।
न्यवेदयन्त वेश्मानि गुणवन्ति महात्मने ॥ ५.८४.२५ ॥
Nachdem sie den in allen Welten verehrten Dāśārha geehrt hatten, überreichten sie dem großen Seelen prächtige Wohnungen.
5.84.26
तान्प्रभुः कृतमित्युक्ता सत्कृत्य च यथार्हतः ।
अभ्येत्य चैषां वेश्मानि पुनरायात्सहैव तैः ॥ ५.८४.२६ ॥
Der Herr sagte: »Es ist getan«, ehrte sie gebührend, ging dann zu ihren Wohnungen und kehrte mit ihnen zurück.
5.84.27
सुमृष्टं भोजयित्वा च ब्राह्मणांस्तत्र केशवः ।
भुक्ता च सह तैः सर्वैरवसत्तां क्षपां सुखम् ॥ ५.८४.२७ ॥
Dort ließ Keśava die Brahmanen ein gut zubereitetes Mahl essen, aß dann mit allen zusammen und verbrachte jene Nacht glücklich dort.