மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.90.1
अथोपगम्य विदुरमपराह्णे जनार्दनः ।
पितृष्वसारं स पृथामभ्यगच्छदरिन्दमः ॥ ५.९०.१ ॥
பின்னர் பகல் கடந்ததும், பகைவரை அடக்கும் ஜனார்தனர் விதுரரை அணுகி, தம் அத்தை பிருதையிடம் சென்றார்.
5.90.2
सा दृष्ट्वा कृष्णमायान्तं प्रसन्नादित्यवर्चसम् ।
कण्ठे गृहीत्वा प्राक्रोशत्स्मरन्ती तनयान्पृथा ॥ ५.९०.२ ॥
தெளிந்த சூரியனின் ஒளியுடன் வரும் கிருஷ்ணனைக் கண்டதும், பிருதை அவரைக் கழுத்தில் தழுவி, தன் மகன்களை நினைத்துக் கதறினாள்.
5.90.3
तेषां सत्ववतां मध्ये गोविन्दं सहचारिणम् ।
चिरस्य दृष्ट्वा वार्ष्णेयं बाष्पमाहारयत्मृथा ॥ ५.९०.३ ॥
அந்த வலிமை மிக்கவர்களுக்கு நடுவில், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தம் தோழரான கோவிந்தரையும் வார்ஷ்ணேயரையும் கண்டதும் பிருதைக்குக் கண்ணீர் பெருகியது.
5.90.4
साऽब्रवीत्कृष्णमासीनं कृतातिथ्यं युधां पतिम् ।
बाष्पगद्गदपूर्णेन मुखेन परिशुष्यता ॥ ५.९०.४ ॥
விருந்தோம்பல் பெற்று அமர்ந்திருந்த போர்வீரர்களின் தலைவரான கிருஷ்ணரிடம், கண்ணீரால் நிறைந்த, உலர்ந்த வாயால் அவள் பேசினாள்.
5.90.5
एते बाल्यान्प्रभृत्येव गुरुशुश्रूषणे रताः ।
परस्परस्य सुहृदः संमताः समचेतसः।
निकृत्या भ्रंशिता राज्याञ्जनार्हा निर्जनं गताः ॥ ५.९०.५ ॥
இவர்கள் சிறுவயது முதலே பெரியோரைப் பணிவிடையில் ஈடுபட்டவர்கள்; ஒருவருக்கொருவர் நண்பர்களாய், மதிக்கப்பட்டவர்களாய், சம மனம் கொண்டவர்களாய் இருந்தனர். வஞ்சனையால் அரசை இழந்து, மக்கள் மதிப்புக்குத் தகுதியுடையவர்களாக இருந்தும் காட்டிற்குச் சென்றனர்.
5.90.6
विनीतक्रोधहर्षाश्च ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
त्यक्त्वा प्रियमुखे पार्था रुदतीमपहाय माम् ॥ ५.९०.६ ॥
கோபத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அடக்கியவர்கள், பிராமணர்களில் பக்தி கொண்டவர்கள், உண்மை பேசுபவர்கள் ஆகிய பிருதையின் மக்கள்—அன்புமுகம் கொண்டவனே!—என்னை அழுதுகொண்டிருக்கவிட்டு விட்டுச் சென்றனர்.
5.90.7
अहार्षुश्च वनं यान्तः समूलं हृदयं मम ।
अतदर्हा महात्मानः कथं केशव पाण्डवाः ॥ ५.९०.७ ॥
காட்டுக்குச் சென்றபோது அவர்கள் என் இதயத்தை வேரோடு கவர்ந்து சென்றனர். கேசவா, அந்த மகாத்மாக்களாகிய பாண்டவர்கள் அதற்குத் தகுதியற்றவர்கள்.
5.90.8
ऊषुर्महावने तात सिंहव्याघ्रगजाकुले ।
बाला विहीनाः पित्रा ते मया सततलालिताः ॥ ५.९०.८ ॥
அன்பனே, சிங்கங்களும் புலிகளும் யானைகளும் நிறைந்த அந்தப் பெரிய காட்டில் அவர்கள் தங்கினர் — தந்தையற்ற அந்தச் சிறுவர்கள், நான் எப்போதும் செல்லமாக வளர்த்தவர்கள்.
5.90.9
अपश्यन्तश्च पितरौ कथमुषूर्महावने ।
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्भृदङ्गैर्वेणुनिस्वनैः ॥ ५.९०.९ ॥
தாய் தந்தையரைக் காணாமல் அவர்கள் அந்தப் பெரிய காட்டில் எப்படி வாழ்ந்தனர்? சங்கொலியும் துந்துபி முழக்கமும் மிருதங்கமும் புல்லாங்குழல் ஒலியும் அங்கு இல்லையே.
5.90.10
पाण्डवाः समबोध्यन्त बाल्यात्प्रभृति केशव ।
ये स्म वारणशब्देन हयानां हेषितेन च ॥ ५.९०.१० ॥
கேசவா, பாண்டவர்கள் சிறுவயது முதலே யானைகளின் பிளிறல் ஒலியாலும் குதிரைகளின் கனைப்பொலியாலும் விழிப்பூட்டப்பட்டனர்.
5.90.11
रथेनेमिनिनादैश्च व्यबोध्यन्त तदा गृहे ।
शङ्खभेरीनिनादेन वेणुवीणानुनादिना ॥ ५.९०.११ ॥
அப்போது வீட்டில் தேர்ச் சக்கரங்களின் முழக்கத்தாலும், சங்கு பேரிகைகளின் ஒலியாலும், புல்லாங்குழல் வீணையின் எதிரொலியாலும் அவர்கள் விழித்தெழுந்தனர்.
5.90.12
पुण्याहघोषमिश्रेण पूज्यमाना द्विजातिभिः ।
वस्त्रै रत्नैरलङ्कारैः पूजयन्तो द्विजन्मनः ॥ ५.९०.१२ ॥
புண்ணியாக வாசன மங்கல முழக்கத்தோடு கலந்து, த்விஜர்களால் மதிக்கப்பட்டு, ஆடைகளாலும் ரத்தினங்களாலும் ஆபரணங்களாலும் த்விஜர்களைக் கௌரவித்தபடி.
5.90.13
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिर्ब्राह्मणानां महात्मनाम् ।
अर्चितैरर्चनार्हैश्च स्तुवद्भिरभिनन्दिताः ॥ ५.९०.१३ ॥
மகாத்மாக்களான அந்தணர்களின் மங்கல வாக்குகளாலும், போற்றுதலுக்குரியவர்களால் புகழப்பட்டும், அவர்கள் மகிழ்விக்கப்பட்டனர்.
5.90.14
प्रासादाग्नेष्वबोध्यन्त राङ्खवाजिनशायिनः ।
क्रूरं च निनदं श्रुत्वा श्वापदानां महावने ॥ ५.९०.१४ ॥
அரண்மனை நெருப்புகளருகே, மான்தோலிலும் கம்பளத்திலும் படுத்திருந்தவர்கள் விழித்தனர்; பெரிய காட்டில் கொடிய விலங்குகளின் முழக்கத்தைக் கேட்டு.
5.90.15
न स्मोपयान्ति निद्रां ते नतदर्हा जनार्दन ।
भेरीमृदङ्गनिनदैः शङ्खवैणवनिस्वनैः ॥ ५.९०.१५ ॥
ஜனார்தனா! அவர்கள் உறக்கத்தை அடைவதில்லை; அவர்கள் அதற்குத் தகுதியற்றவர்கள். பேரிகை, மிருதங்கம் ஒலிகளாலும், சங்கு, புல்லாங்குழல் முழக்கங்களாலும்.
5.90.16
स्त्रीणां गीतनिनादैश्च मधुरैर्मधुसूदन ।
वन्दिमागधसूतैश्च स्तुवद्भिर्बोधिताः कथम् ॥ ५.९०.१६ ॥
மதுசூதனா! பெண்களின் இனிய பாடல் ஒலிகளாலும், வந்தி, மாகதர், சூதர்கள் துதிபாடி எழுப்புவதாலும் அவர்கள் எப்படி விழிக்கிறார்கள்?
5.90.17
महावनेष्वबोध्यन्त श्वापदानां रुतेन च ।
ह्रीमात्सत्यधृतिर्दान्तो भूतानामनुकम्पिता ॥ ५.९०.१७ ॥
பெரிய காடுகளில் விலங்குகளின் முழக்கத்தால் விழித்தனர். நாணமுடையவர், உண்மையிலும் உறுதியிலும் நிலைத்தவர், அடக்கமுடையவர், உயிர்களிடம் இரக்கமுடையவர்.
5.90.18
कामद्वेषौ वशे कृत्वा सतां वर्त्मानुवर्तते ।
अम्बरीषस्य मान्धातुर्ययातेर्नहुषस्य च ॥ ५.९०.१८ ॥
ஆசையையும் வெறுப்பையும் வசப்படுத்தி, நல்லோர் வழியை அவன் பின்பற்றுகிறான்; அம்பரீஷன், மாந்தாதா, யயாதி, நகுஷன் ஆகியோரைப் போல.
5.90.19
भरतस्य दिलीपस्य शिबेरौशीनरस्य च ।
राजर्षीणां पुराणानां धुरं धत्ते दुरुद्वहाम् ॥ ५.९०.१९ ॥
பரதன், திலீபன், சிபி, உசீநரரின் மகன் ஆகிய பழங்கால அரசரிஷிகளின் கடும் சுமையை அவன் தாங்குகிறான்।
5.90.20
शीलवृत्तोपसंपन्नोः धर्मज्ञः सत्यसङ्गरः ।
राजा सर्वगुणोपेतस्त्रौलोक्यस्यापि यो भवेत् ॥ ५.९०.२० ॥
நற்பண்பும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த, தர்மத்தை அறிந்த, சத்திய சங்கல்பமுள்ள, எல்லா குணங்களும் பொருந்திய அரசன், மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதியாக இருக்கக்கூடியவன்।
5.90.21
अजातशत्रुर्धर्मात्मा शुद्धजाम्बूनदप्रभः ।
श्रेष्ठः कुरुषु सर्वेषु धर्मतः श्रुतवृत्ततः ।
प्रियदर्शो दीर्घभुजः कथं कृष्ण युधिष्ठिरः ॥ ५.९०.२१ ॥
பகைவரில்லாதவன், தர்ம ஆத்மா, சுத்தமான பொன்னின் ஒளியுடையவன், குருக்களில் எல்லோரையும் விட சிறந்தவன், தர்மத்திலும் கல்வியிலும் ஒழுக்கத்திலும் சிறந்தவன், அழகிய தோற்றமுடையவன், நீண்ட கரங்களுடையவன் — கிருஷ்ணா, யுதிஷ்டிரன் எவ்வாறு?
5.90.22
यः स नागायुतप्राणो वातरंहा महाबलः ।
सामर्षः पाण्डवो नित्यं प्रियो भ्रातुः प्रियंकरः ॥ ५.९०.२२ ॥
பதினாயிரம் யானைகளின் உயிர்வலிமை கொண்டவன், காற்றின் வேகமுள்ளவன், பெரும் பலமுள்ளவன், சினம் நிறைந்தவன் — அந்த பாண்டவன் எப்போதும் தன் சகோதரனுக்கு பிரியமானவனும் நலம் செய்பவனுமாவான்.
5.90.23
कीचकस्य तु सज्ञातेर्यो हन्ता मधुसूदन ।
शूरः क्रोधवशानां च हिडिम्बस्य बकस्य च ॥ ५.९०.२३ ॥
கீசகனின் உறவினர்களை அழித்தவனும், மதுசூதனா, சூரனும், சினம் கொண்ட அரக்கர்களான ஹிடிம்பனையும் பகனையும் கொன்றவனும் அவனே.
5.90.24
पराक्रमे शक्रसमो मातरिश्वसमो बले ।
महेश्वरसमः क्रोधे भीमः प्रहरतां वरः ॥ ५.९०.२४ ॥
வீரத்தில் இந்திரனுக்கு சமமானவன், வலிமையில் வாயுவுக்கு சமமானவன், சினத்தில் மகேசுவரனுக்கு சமமானவன் — பீமன் போர்புரிவோருள் சிறந்தவன்.
5.90.25
क्रोधं बलममर्षं च यो निधाय परंतपः ।
जितात्मा पाण्डवोऽमर्षी भ्रातुस्तिष्ठति शासने ॥ ५.९०.२५ ॥
எதிரிகளை வாட்டும் அந்தப் பாண்டவன், கோபத்தையும் பலத்தையும் ஆத்திரத்தையும் அடக்கி, தன்னடக்கமுடையவனாய், சகோதரனின் கட்டளையில் நிற்கிறான்.
5.90.26
तेजोराशिं महात्मानं वरिष्ठमभितौजसम् ।
भीमं प्रदर्शनेनापि भीमसेनं जनार्दन ॥ ५.९०.२६ ॥
ஜனார்தனா, தேஜஸின் குவியலும், மகாத்மாவும், சிறந்தவனும், மிகுந்த ஓஜஸ் உடையவனுமான பீமனை, அவன் தோற்றத்தாலேயே, பீமசேனனை அறிவாய்.
5.90.27
तं ममाचक्ष्व वार्ष्णेय कथमद्य वृकोदरः ।
आस्ते परिघबाहुः स मध्यमः पाण्डवो बली ॥ ५.९०.२७ ॥
வார்ஷ்ணேயா, இன்று அந்த வ்ருகோதரன் எப்படி இருக்கிறான் என்று எனக்குச் சொல். பரிகம் போன்ற தோள்களுடைய நடுவிலுள்ள பாண்டவனான அந்த பலவான் எங்கே இருக்கிறான்?
5.90.28
अर्जुनेनार्जुनो यः स कृष्ण बाहुसहस्रिणा ।
द्विबाहुः स्पर्धते नित्यमतीतेनापि केशव ॥ ५.९०.२८ ॥
கிருஷ்ணா, அர்ஜுனனுடன் போட்டியிடும் அர்ஜுனன் அவனே. ஆயிரம் கரங்களுடையவனுடன் இரு கரங்களுடையவன் எப்போதும் போட்டியிடுகிறான் — கேசவா, கடந்துபோனவனுடனும் கூட.
5.90.29
क्षिपत्येकेन वेगेन पञ्चबाणशतानि यः ।
इष्वस्त्रे सदृशो राज्ञः कार्तवीर्यस्य पाण्डवः ॥ ५.९०.२९ ॥
ஒரே வேகத்தில் ஐநூறு அம்புகளை எய்பவன், வில்வித்தையில் அரசன் கார்த்தவீர்யனுக்கு இணையான அந்தப் பாண்டவன் இவன்.
5.90.30
तेजसाऽऽदित्यसदृशो महर्षिसदृशो दमे ।
क्षमया पृथिवीतुल्यो महेन्द्रसमविक्रमः ॥ ५.९०.३० ॥
தேஜஸில் ஆதித்யனுக்குச் சமமானவன், தமத்தில் மகரிஷிக்குச் சமமானவன், பொறுமையில் பூமிக்குச் சமமானவன், வீரத்தில் மகேந்திரனுக்குச் சமமானவன்.
5.90.31
आधिराज्यं महद्दीप्तं प्रथितं मधुसूदन ।
आहृतं येन वीर्येण कुरूणां सर्वराजसु ॥ ५.९०.३१ ॥
மதுசூதனா, குருக்கள் எந்த வீரியத்தால் அனைத்து அரசர்களின் மீதும் பெரிய, ஒளிமிக்க, புகழ்பெற்ற பேரரசுரிமையைப் பெற்றனரோ.
5.90.32
यस्य बाहुबलं सर्वे पाण्डवाः पर्युपासते ।
स सर्वरथिनां श्रेष्ठः पाण्डवः सत्यविक्रमः ॥ ५.९०.३२ ॥
எவருடைய புயபலத்தை அனைத்துப் பாண்டவர்களும் சார்ந்திருக்கின்றனரோ, அவர் அனைத்து தேர்வீரர்களிலும் சிறந்தவர், உண்மையான வீரம் கொண்ட பாண்டவன்.
5.90.33
यं गत्वाऽभिमुखः सङ्ख्ये न जीवन्तश्चिदाव्रजेत् ।
यो जेता सर्वभूतानामजेयो जिष्णुरच्युत ॥ ५.९०.३३ ॥
போரில் அவனுக்கு எதிர்நின்று உயிருடன் திரும்புவதும் அரிது; அவன் அனைத்து உயிரினங்களையும் வென்றவன், வெல்லப்பட முடியாதவன், வெற்றியாளன் — ஓ அச்யுதா.
5.90.34
योऽपाश्रयः पाण्डवानां देवानामिव वासवः ।
स ते भ्राता सखा चैव कथमद्य धनञ्जयः ॥ ५.९०.३४ ॥
பாண்டவர்களுக்குப் புகலிடமாக இருப்பவன், தேவர்களுக்கு இந்திரன் போல — அவனே உன் சகோதரனும் நண்பனும் தனஞ்சயன்; இன்று அவன் எப்படி?
5.90.35
दयावान्सर्वभूतेषु ह्रीनिषेवो महास्रवित् ।
मृदुश्च सुकुमारश्च धार्मिकश्च प्रियश्च मे ॥ ५.९०.३५ ॥
அனைத்து உயிர்களிடத்தும் இரக்கம் கொண்டவன், நாணம் உடையவன், பெரிய சாத்திர அறிஞன், மென்மையானவன், மென்மையான மனமுடையவன், தர்மவான், எனக்கு அன்பானவன்.
5.90.36
सहदेवो महेष्वासः शूरः समितिशोभनः ।
भ्रातृणां कृष्ण शुश्रूषुर्धर्मार्थकुशलो युवा ॥ ५.९०.३६ ॥
சகாதேவன், மாபெரும் வில்லாளி, வீரன், சபையிலும் போரிலும் சிறப்புற்றவன் — ஓ கிருஷ்ணா, சகோதரர்களுக்கு சேவை செய்வதில் ஈடுபட்டவன், தர்மம் மற்றும் அர்த்தத்தில் திறமையான இளைஞன்.
5.90.37
सदैव सहदेवस्य भ्रातरो मधुसूदन ।
वृत्तं कल्याणवृत्तस्य पूजयन्ति महात्मनः ॥ ५.९०.३७ ॥
மதுசூதனா, சகதேவனின் சகோதரர்கள் எப்போதும் நல்ல நடத்தை கொண்ட அந்த மகாத்மாவின் நடத்தையைப் போற்றுகிறார்கள்.
5.90.38
ज्येष्ठोपचायिनं वीरं सहदेवं युधां पतिम् ।
शुश्रूषुं मम वार्ष्णेय माद्रीपुत्रं प्रचक्ष्व मे ॥ ५.९०.३८ ॥
மூத்தவருக்குப் பணிவிடை செய்பவனும், வீரனும், போர்வீரர்களின் தலைவனும், எனக்குப் பணிவிடை செய்பவனுமான சகதேவனை, வார்ஷ்ணேயா, மாத்ரியின் அந்த மகனை எனக்கு விவரித்துச் சொல்.
5.90.39
सुकुमारो युवा शूरो दर्शनीयश्च पाण्डवः ।
भ्रातॄणां चैव सर्वेषां प्रियः प्राणो बहिश्चरः ॥ ५.९०.३९ ॥
மென்மையானவனும், இளைஞனும், வீரனும், காண்பதற்கு இனியவனுமான அந்தப் பாண்டவன் அனைத்துச் சகோதரர்களுக்கும் பிரியமானவன்; அவர்களின் வெளியே உலவும் உயிர் போன்றவன்.
5.90.40
चित्रयोधी च नकुलो महेष्वासो महाबलः ।
कच्चित्स कुशली कृष्ण वत्सो मम सुखैधितः ॥ ५.९०.४० ॥
பல்வகைப் போர் வல்லவனும், மகா வில்லாளனும், மகாபலசாலியுமான நகுலன் — கிருஷ்ணா, அவன் நலமாக இருக்கிறானா? சுகத்தில் வளர்ந்த என் மகன்?
5.90.41
सुखोचितमदुःखार्हं सुकुमारं महारथम् ।
अपि जातु महाबाहो पश्येयं नकुलं पुनः ॥ ५.९०.४१ ॥
சுகத்திற்குத் தகுதியானவனும், துக்கத்திற்குத் தகாதவனும், மென்மையானவனும், மகாரதனுமான நகுலனை — மகாபாஹுவே, நான் மீண்டும் ஒருமுறை பார்ப்பேனோ?
5.90.42
पक्ष्मसंपातजे काले नकुलेन विनाकृता ।
न लभामि धृतिं वीर साऽद्य जीवामि पश्य माम् ॥ ५.९०.४२ ॥
கண் இமைக்கும் நேரம் கூட நகுலன் இல்லாமல் நான் மனத்திடத்தை அடையவில்லை; வீரனே, அந்த நான் இன்று உயிருடன் இருக்கிறேன் — என்னைப் பார்.
5.90.43
सर्वैः पुत्रैः प्रियतरा द्रौपदी मे जनार्दन ।
कुलीना रूपसंपन्ना सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ ५.९०.४३ ॥
ஜனார்தனா, திரௌபதி எனக்கு எல்லா மகன்களைவிடவும் மிகவும் பிரியமானவள். அவள் உயர்குலத்தவள், அழகுடையவள், எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவள்.
5.90.44
पुत्रलोकात्पतिलोकं वृण्वाना सत्यवादिनी ।
प्रियान्पुत्रान्परित्यज्य पाण्डवाननुरुध्यते ॥ ५.९०.४४ ॥
மகன்களின் உலகைவிட கணவர்களின் உலகைத் தேர்ந்தெடுத்த சத்தியம் பேசும் திரௌபதி, தன் அன்புக்குரிய மகன்களைத் துறந்து பாண்டவர்களையே பின்பற்றுகிறாள்.
5.90.45
महाभिजनसंपन्ना सर्वकामैः सुपूजिता ।
ईश्वरी सर्वकल्याणी द्रौपदी कथमच्युत ॥ ५.९०.४५ ॥
அச்யுதா, உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவளும், எல்லா விருப்பங்களாலும் நன்கு போற்றப்பட்டவளும், அரசியும், எல்லா நலன்களும் நிறைந்தவளுமான திரௌபதி எப்படி (இப்படி ஆனாள்)?
5.90.46
पतिभिः पञ्चभिः शूरैरग्निकल्पैः प्रहारिभिः ।
उपपन्ना महेष्वासैर्द्रौपदी दुःखभागिनी ॥ ५.९०.४६ ॥
நெருப்புக்கு ஒப்பான, தாக்கும் திறனுடைய ஐந்து வீர கணவர்களைக் கொண்ட, பெரும் வில்லாளிகளின் மனைவியான திரௌபதி துன்பத்தின் பங்காளியாகிவிட்டாள்.
5.90.47
चतुर्दशमिदं वर्षं यन्नापश्यमरिन्दम ।
पुत्रादिभिः परिद्यूनां द्रौपदीं सत्यवादिनीम् ॥ ५.९०.४७ ॥
அரிந்தமா, இது பதினான்காம் ஆண்டு; மகன்கள் முதலானோருடன் மெலிந்து போன சத்தியம் பேசும் திரௌபதியை நான் பார்க்கவில்லை.
5.90.48
न नूनं कर्मभिः पुण्यैरश्रुते पुरुषः सुखम् ।
द्रौपदी चेत्तथावृत्ता नाश्रुते सुखमव्ययम् ॥ ५.९०.४८ ॥
நிச்சயமாக, புண்ணிய கர்மங்களால் மனிதன் இன்பம் அடைவதில்லை; திரௌபதிக்கு இப்படி நேர்ந்திருந்தால், அவள் அழியாத இன்பத்தைப் பெறவில்லை.
5.90.49
न प्रियो मम कृष्णाया बीभत्सुर्न युधिष्ठिरः ।
भीमसेनो यमौ वापि यदपश्यं सभागताम् ॥ ५.९०.४९ ॥
சபைக்கு அழைத்து வரப்பட்ட கிருஷ்ணையை நான் கண்டபோது, பீபத்ஸு, யுதிஷ்டிரர், பீமசேனன் அல்லது இரட்டையர்கள் எவரும் அவளுக்கு அன்பானவர்களாகத் தெரியவில்லை.
5.90.50
न मे दुःखतरं किंचिद्भूतपूर्वं ततोऽधिकम् ।
स्त्रीधर्मिणीं द्रौपदीं यच्छ्वशुराणां समीपगाम् ॥ ५.९०.५० ॥
இதைவிட துயரமானது எதுவும் முன்பு எனக்கு நேர்ந்ததில்லை — கற்புடைய திரௌபதி மாமனார்களின் அருகே கொண்டுவரப்பட்டதுபோல்.
5.90.51
आनायितामनार्येण क्रोधलोभानुवर्तिना ।
सर्वे प्रैक्षन्त कुरव एकवस्त्रां सभागताम् ॥ ५.९०.५१ ॥
சினம், பேராசை ஆகியவற்றைப் பின்பற்றும் அனார்யனால் கொண்டுவரப்பட்டவளை, ஒரே ஆடையுடன் சபைக்கு வந்தவளை, எல்லா குரு வீரர்களும் பார்த்தனர்.
5.90.52
तत्रैव धृतराष्ट्रश्च महाराजश्च बाह्लिकः ।
कृपश्च कसोमदत्तश्च निर्विष्णाः कुरवस्तथा ॥ ५.९०.५२ ॥
அங்கேயே திருதராஷ்டிரரும், மகாராஜனும், பாஹ்லிகனும், கிருபரும், சோமதத்தரும் இருந்தனர்; குருக்களும் அதுபோல் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.
5.90.53
तस्यां संसदि सर्वेषां क्षत्तारं पूजयाम्यहम् ।
वृत्तेन हि भवत्यार्यो न धनेन न विद्यया ॥ ५.९०.५३ ॥
அந்த சபையில் அனைவருக்கிடையே நான் க்ஷத்தாவை (விதுரரை) வணங்குகிறேன்; ஏனெனில் நடத்தையால்தான் ஒருவர் ஆர்யர் ஆகிறார், செல்வத்தாலோ கல்வியாலோ அல்ல.
5.90.54
तस्य कृष्ण महाबुद्धेर्गम्भीरस्य महात्मनः ।
क्षत्तुःक शीलमलङ्कारो लोकान्विष्टभ्य तिष्ठति ॥ ५.९०.५४ ॥
கிருஷ்ணா! அந்த மகாபுத்தியுடைய, ஆழமான, மகாத்மாவான க்ஷத்தாவின் (விதுரரின்) நற்குணமே அவரது அணிகலன்; அது உலகங்களைத் தாங்கி நிற்கிறது.
5.90.55
सा शोकार्ता च हृष्टा च दृष्ट्वा गोविन्दमागतम् ।
नानाविधानि दुःखानि सर्वाण्येवान्वकीर्तयम् ॥ ५.९०.५५ ॥
துயரால் வாடியும் மகிழ்ந்தும், வந்த கோவிந்தனைக் கண்டு அவள் தன் பல வகைத் துயரங்களையும் அனைத்தையும் எடுத்துரைத்தாள்.
5.90.56
पूर्वैराचरितं यत्तत्कुराजभिररिन्दम ।
अक्षद्यूतं मृगवधः कच्चिदेषां सुखावहम् ॥ ५.९०.५६ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, முன்னோர் கடைப்பிடித்த, குரு அரசர்கள் செய்த பகடையாட்டமும் வேட்டையாடுதலும் அவர்களுக்கு இன்பம் தருவனவாக இருந்திருக்கலாம்.
5.90.57
तन्मां दहति यत्कृष्णा सभायां कुरुसन्निधौ ।
धार्तराष्ट्रैः परिक्लिष्टा यथा न कुशलं तथा ॥ ५.९०.५७ ॥
குருக்களின் முன்னிலையில் சபையில் கிருஷ்ணை (திரௌபதி) தார்தராஷ்டிரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டது எனை எரிக்கிறது; அது நன்மையாக நடக்கவில்லை.
5.90.58
निर्वासनं च नगरात्प्रव्रज्या च परन्तप ।
नानाविधानां दुःखानामावासोऽस्मि जनार्दन ॥ ५.९०.५८ ॥
பகைவர்களை வருத்துபவனே, நகரிலிருந்து வெளியேற்றமும் துறவுக்குச் செல்லுதலும்; ஜனார்தனா, பல வகைத் துயரங்களின் உறைவிடமாக நான் ஆகியிருக்கிறேன்.
5.90.59
अज्ञातचर्या बालानामवरोधश्च माधव ।
न मे क्लेशतमं तत्स्यात्पुत्रैः सह परन्तप ॥ ५.९०.५९ ॥
மாதவா, அறியப்படாத வாழ்க்கை நடத்துவதும் குழந்தைகளின் சிறைவாசமும்; பகைவரை வருத்துபவனே, புதல்வர்களுடன் இருப்பது எனக்கு மிகுந்த துன்பமாக இருக்காது.
5.90.60
दुर्योधनेन निकृता वर्षमद्य चतुर्दशम् ।
दुःखादपि सुखं नः स्याद्यदि पुण्यफलक्षयः ॥ ५.९०.६० ॥
துரியோதனனால் வஞ்சிக்கப்பட்ட நாம், இன்று பதினான்காம் ஆண்டு; புண்ணியப் பலன் குறைந்திருந்தால், துன்பத்திலிருந்தும் நமக்கு இன்பம் உண்டாகலாம்.
5.90.61
न मे विशेपो जात्वासीद्धार्तराष्ट्रेषु पाण्डवैः ।
तेन सत्येन कृष्ण त्वां हतामित्रं श्रिया वृतम् ।
अस्माद्विमुक्तं सङ्ग्रामात्पश्येयं पाण्डवैः सह ॥ ५.९०.६१ ॥
பாண்டவர்களுக்கும் தார்தராஷ்டிரர்களுக்கும் இடையில் என்னிடம் ஒருபோதும் வேறுபாடு இருந்ததில்லை. அந்த சத்தியத்தின் மீது, கிருஷ்ணா, பகைவரை வெல்பவரும் செல்வத்தால் நிறைந்தவருமான உம்மிடம் சொல்கிறேன்: இந்தப் போரிலிருந்து விடுபட்டு பாண்டவர்களுடன் நான் காண வேண்டும்.
5.90.62
नैव शक्याः पराजेतुं सर्वं ह्येषां तथाविधम् ।
पितरं त्वेव गर्हेयं नात्मानं न सुयोधनम् ॥ ५.९०.६२ ॥
அவர்களை வெல்வது இயலாது, ஏனென்றால் அவர்களுடையது அனைத்தும் அத்தகையது. ஆனால் நான் தந்தையையே நிந்திப்பேன்; என்னையோ சுயோதனனையோ அல்ல.
5.90.63
येनाहं कुन्तिभोजाय धनं वृत्तैरिवार्पिता ।
बालां मामार्यकस्तुभ्यं क्रीडन्तीं कन्दुहस्तिकां ॥ ५.९०.६३ ॥
பந்தை கையில் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுமியான என்னை, செல்வம் போல, குந்திபோஜனுக்குக் கொடுத்தவர் (தந்தை) ஆவார்; விதியின் வசப்பட்டது போல.
5.90.64
अदात्तु कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ।
साऽहं पित्रा च निकृता श्वशुरैश्च परन्तप।
अत्यन्तदुःखिता कृष्ण किं जीवितफलं मम ॥ ५.९०.६४ ॥
நண்பர் (சூரசேனர்) தன் தோழியை மகாத்மா குந்திபோஜனுக்குக் கொடுத்தார். தந்தையாலும் மாமனார்களாலும் ஏமாற்றப்பட்டவளாய் இருக்கிறேன், பகைவரை எரிப்பவனே. கிருஷ்ணா, மிகுந்த துயரில் உள்ள எனக்கு இவ்வாழ்வின் பயன் என்ன?
5.90.65
यन्मां वागब्रवीन्नक्तं सूतके सव्यसाचिनः ।
पुत्रस्ते पृथिवीं जेता यशश्चास्य दिवं स्पृशेत् । ॥ ५.९०.६५ ॥
சவ்யசாசியின் (அர்ஜுனனின்) பிறப்பறையில் இரவில் என்னிடம் பேசிய அந்த வாக்கு: 'உன் மகன் பூமியை வெல்பவனாவான்; அவனுடைய புகழ் வானத்தைத் தொடும்.'
5.90.66
हत्वा कुरून्महाजन्ये राज्यं प्राप्य धनञ्जयः ।
भ्रातृभिः सह कौन्तेयस्त्रीन्मेधानाहरिष्यति ॥ ५.९०.६६ ॥
மகாசங்ஷயத்தில் குருக்களைக் கொன்று, அரசைப் பெற்று, குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் சகோதரர்களுடன் மூன்று வேள்விகளைச் செய்வான்.
5.90.67
नाहं तामभ्यसूयामि नमो धर्माय वेधसे ।
कृष्णाय महते नित्यं धर्मो धारयति प्रजाः ॥ ५.९०.६७ ॥
நான் அவளைக் குறை கூறவில்லை; தர்மத்திற்கும் படைப்பாளருக்கும் வணக்கம். மகா கிருஷ்ணருக்கு எப்போதும் வணக்கம்; தர்மமே உயிர்களைத் தாங்குகிறது.
5.90.68
धर्मश्चेदस्ति वार्ष्णेय यथा वागभ्यभाषत ।
त्वं चापि तत्तथा कृष्ण सर्वं संपादयिष्यसि ॥ ५.९०.६८ ॥
வார்ஷ்ணேயனே, தர்மம் உண்டெனில், வாக்கு சொன்னபடியே, கிருஷ்ணா, நீயும் அனைத்தையும் அவ்வாறே நிறைவேற்றுவாய்.
5.90.69
न मां माधव वैधव्यं नार्थनाशो न वैरिता ।
तथा शोकाय दहति यथा पुत्रैर्विना भवः ॥ ५.९०.६९ ॥
ஓ மாதவா, விதவைத்தன்மையும் பொருளிழப்பும் பகைமையும் என்னை அவ்வளவு துன்புறுத்தவில்லை; புதல்வர்கள் இன்றி வாழ்வு எரிப்பது போல.
5.90.70
याऽहं गाण्डीवधन्वानं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
धनञ्जयं न पश्यामि का शान्तिर्हृदयस्य मे।
इतश्चतुर्दशं वर्षं यन्नापश्यं युधिष्ठिरम् ॥ ५.९०.७० ॥
காண்டீவ வில்லாளனும், ஆயுதம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவனுமான தனஞ்சயனை நான் காணாதபோது, என் இதயத்திற்கு அமைதி எங்கே? இந்தப் பதினான்காம் ஆண்டிலிருந்து யுதிஷ்டிரனைக் காணவில்லை.
5.90.71
धनञ्जयं च गोविन्द यमौ तं च वृकोदरम् ।
जीवनाशं प्रनष्टानां श्राद्धं कुर्वन्ति मानवाः ॥ ५.९०.७१ ॥
ஓ கோவிந்தா, தனஞ்சயனையும், அந்த இரட்டையர்களையும், வ்ருகோதரனையும் — உயிரிழந்தவர்களாக மக்கள் சிராத்தம் செய்கின்றனர்.
5.90.72
अर्थतस्ते मम मृतास्तेषां चाहं जनार्दना ।
ब्रूया माधव राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ॥ ५.९०.७२ ॥
ஜனார்தனா, அவர்கள் உண்மையில் எனக்கு இறந்தவர்கள்; நானும் அவர்களுக்கு இறந்தவனே. மாதவா, தர்மாத்மாவான அரசன் யுதிஷ்டிரனிடம் சொல்லுங்கள்.
5.90.73
भूयांस्ते हीयते धर्मो मा पुत्रक वृथा कृथाः ।
पराश्रया वासुदेव या जीवति घिगस्तु ताम् ॥ ५.९०.७३ ॥
உன் தர்மம் பெரிதும் குறைகிறது; மகனே, வீணாக ஏதும் செய்யாதே. வாசுதேவா, பிறரைச் சார்ந்து வாழும் அந்த வாழ்வுக்குச் சாபம்.
5.90.74
वृत्तेः कार्पण्यलब्धाया अप्रतिष्ठैव ज्यायसी ।
अथो धनञ्जयं ब्रूया नित्योद्युक्तं वृकोदरम् ॥ ५.९०.७४ ॥
கருமித்தனத்தால் பெற்ற நடத்தையால் வரும் இழிவுதான் பெரியது. பின்னர் தனஞ்சயனிடமும், எப்போதும் தயாராக இருக்கும் வ்ருகோதரனிடமும் சொல்லுங்கள்.
5.90.75
यदर्थं क्षत्रिया सूते तस्य कालोऽयमागतः ।
अस्मिंश्चेदागते काले मिथ्या चातिक्रमिष्यति ॥ ५.९०.७५ ॥
எதற்காக க்ஷத்திரியர்கள் பிறக்கிறார்களோ அதற்கான காலம் இதோ வந்துவிட்டது. இந்தக் காலம் வந்தபின் அது வீணாக கடந்துவிடுமானால்...
5.90.76
लोकसंभाविताः संतः सुनृशंसं करिष्यथ ।
नृशंसेन च वो युक्तांस्त्यजेयं शाश्वतीः समाः ॥ ५.९०.७६ ॥
உலகில் மதிக்கப்படும் சான்றோர்களே, நீங்கள் மிகவும் கொடூரமான செயலைச் செய்வீர்கள். கொடுமையுடன் இணைந்த உங்களை நான் நித்திய ஆண்டுகளுக்கு விட்டுவிடுவேன்.
5.90.77
काले हि समनुप्राप्ते त्यक्तव्यमपि जीवनम् ।
माद्रीपुत्रौ च व्यक्तव्यौ क्षत्रधर्मरतौ सदा ॥ ५.९०.७७ ॥
காலம் வந்தடைந்தால் உயிரையும் துறக்க வேண்டும். க்ஷத்ர தர்மத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்ட மாத்ரியின் இரு மகன்களும் வெளிப்பட வேண்டும்.
5.90.78
विक्रमेणार्जितान्भोगान्वृणीतं जीवितादपि ।
विक्रमाधिगता ह्यर्थाः क्षत्रधर्मेण जीवतः ॥ ५.९०.७८ ॥
வீரத்தால் ஈட்டிய இன்பங்களை உயிரைவிடவும் மேலாக விரும்பு; வீரத்தால் அடையப்பட்ட செல்வம் க்ஷத்ரிய தர்மப்படி வாழ்பவனுடையதே.
5.90.79
मनो मनुष्यस्य सदा प्रीणन्ति पुरुषोत्तम ।
गत्वा ब्रूहि महाबाहो सर्वशस्त्रभृतां वरम् ॥ ५.९०.७९ ॥
புருஷோத்தமனே, மனிதனின் மனத்தை எப்போதும் மகிழ்விப்பவை இவை. மகாபாகுவே, சென்று எல்லா ஆயுததாரிகளிலும் சிறந்தவனிடம் சொல்லு.
5.90.80
अर्जुनं पाण्डवं वीरं द्रौपद्याः पदवीं चर ।
विदितौ हि तवात्यन्तं क्रुद्धौ तौ तु यथान्तकौ ॥ ५.९०.८० ॥
வீரனான பாண்டவன் அர்ஜுனனிடம் சென்று, திரௌபதியின் வழியைப் பின்பற்று. அந்த இருவரும் கோபமுற்றால் யமனைப் போன்றவர்கள் என்பது உனக்கு நன்கு தெரியும்.
5.90.81
भीमार्जुनौ नयेतां हि देवानपि परां गतिम् ।
तयोश्चैतदवज्ञानं यत्सा कृष्णा सभां गता ॥ ५.९०.८१ ॥
பீமனும் அர்ஜுனனும் தேவர்களையும் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்லக்கூடியவர்கள். அவர்களை அவமதித்ததுதான், கிருஷ்ணை சபைக்கு இழுத்துவரப்பட்டது.
5.90.82
दुःशासतश्च कर्णश्च परुषाण्यभ्यभाषताम् ।
दुर्योधनो भीमसेनमभ्यगच्छन्मनस्विनम् ॥ ५.९०.८२ ॥
துச்சாசனனும் கர்ணனும் கடுஞ்சொற்களைப் பேசினர்; துரியோதனன் மனவலிமையுள்ள பீமசேனனிடம் சென்றான்.
5.90.83
पश्यतां कुरुमुख्यानां तस्य द्रक्ष्यति यत्फलम् ।
न हि वैरं समासाद्य प्रशाम्यति वृकोदरः ॥ ५.९०.८३ ॥
குருக்களின் தலைவர்கள் பார்த்திருக்கையில் அவன் தன் செயலின் பலனைக் காண்பான். பகைமை ஏற்பட்டால் வ்ருகோதரன் ஒருபோதும் சாந்தமடைவதில்லை.
5.90.84
सुचिरादपि भीमस्य न हि वैरं प्रशाम्यति ।
यावदन्तं न नयति शात्रवाञ्चत्रुकर्शनः ॥ ५.९०.८४ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பின்னும் பீமனின் பகை தணியாது; எதிரிகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் வரை, எதிரிகளை அடக்குபவன் அவன்.
5.90.85
न दुःखं राज्यहरणं न च द्यूते पराजयः ।
प्रव्राजनं तु पुत्राणां न मे तद्दुःखकारणम् ॥ ५.९०.८५ ॥
அரசு பறிபோனது துன்பமல்ல, சூதாட்டத்தில் தோல்வியும் அல்ல; ஆனால் மகன்களின் நாடுகடத்தல் எனக்கு அந்தத் துன்பத்தின் காரணமல்ல.
5.90.86
यत्तु सा बृहती श्यामा एकवस्त्रा सभां गता ।
अशृणोत्परुषा वाचः किं नु दुःखतरं ततः ॥ ५.९०.८६ ॥
ஆனால் அந்த விரிந்த, கருநிற நங்கை ஒரே ஆடையுடன் சபைக்குச் சென்று கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டாளே — அதைவிடத் துயரமானது வேறு என்ன?
5.90.87
स्त्रीधर्मिणी वरारोहा क्षत्रधर्मरता सदा ।
नाभ्यगच्छत्तदा नाथं कृष्णा नाथवती सती ॥ ५.९०.८७ ॥
பெண் தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்த, அழகிய இடையுடைய, எப்போதும் க்ஷத்ரிய தர்மத்தில் ஈடுபட்ட அவள் — நாதன் உள்ளவளாயிருந்தும், அப்போது கிருஷ்ணை தன் நாதனிடம் செல்லவில்லை; அவள் கற்புடைய சதி.
5.90.88
यस्या मम सपुत्रायास्त्वं नाथो मधुसूदन ।
रामश्च बलिनां श्रेष्ठः प्रद्युम्नश्च महारथः ॥ ५.९०.८८ ॥
என் நாதனாக நீயே இருக்கிறாய், மதுசூதனா — எனக்கும் என் மகன்களுக்கும்; பலவான்களில் சிறந்த ராமனும், மகாரதன் பிரத்யும்னனும் இருக்கிறார்கள்.
5.90.89
साऽहमेवंविधं दुःखं सहेयं पुरुषोत्तम ।
भीमे जीवति दुर्धर्षे विजये चापलायिनि ॥ ५.९०.८९ ॥
புருஷோத்தமனே, இத்தகைய துயரத்தை நான் தாங்கக்கூடும் — துர்த்தர்ஷனான பீமன் உயிருடன் இருக்கையில், வெற்றியை நழுவவிடாத விஜயனும் (இருக்கையில்).
5.90.90
तत आश्वासयामास पुत्राधिभिरभिप्लुताम् ।
पितृष्वसारं शोचन्तीं शौरिः पार्थसखः पृथाम् ॥ ५.९०.९० ॥
அப்போது மகன்களைப் பற்றிய கவலையால் மூழ்கி, துயருற்ற தன் அத்தை பிருதையை பார்த்தர்களின் நண்பரான சௌரி (கிருஷ்ணர்) ஆறுதல்படுத்தினார்.
5.90.91
का नु सीमन्तिनी त्वादृग्लोकेष्वस्ति पितृष्वसः ।
शूरस्य राज्ञो दुहिता आजमीढकुलं गता ॥ ५.९०.९१ ॥
அத்தையே! உலகங்களில் உம்மைப் போன்ற நற்குணவதி யார் இருக்கிறார்? சூர மன்னனின் மகளாகி அஜமீடரின் குலத்தில் சென்றவர் நீர்தானே.
5.90.92
महाकुलीना भवती ह्रदाद्ध्रदमिवागता ।
ईश्वरी सर्वकल्याणी भर्त्रा परमपूजिता ॥ ५.९०.९२ ॥
நீர் உயர்குடிப் பிறந்தவர்; ஒரு குளத்திலிருந்து மற்றொரு குளத்திற்கு வந்தவர் போல் வந்தவர். கணவரால் மிகவும் போற்றப்பட்ட நீர் எல்லா நலன்களுக்கும் தலைவியானவர்.
5.90.93
वीरसूर्वीरपत्नी त्वं सर्वैः समुदिता गुणैः ।
मुखदुःखे महाप्राज्ञे त्वादृशी सोढुमर्हति ॥ ५.९०.९३ ॥
நீர் வீரர்களின் தாய், வீரரின் மனைவி; எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவர். மகா ஞானமுள்ளவரே, உம்மைப் போன்றவரே இன்ப துன்பங்களைத் தாங்கத் தகுந்தவர்.
5.90.94
निद्रातन्द्रे क्रोधहर्षौ क्षुत्पिपासे हिमातपौ ।
एतानि पार्था निर्जित्य नित्यं वीरसुखे रताः ॥ ५.९०.९४ ॥
உறக்கம், சோம்பல், கோபம், மகிழ்ச்சி, பசி, தாகம், குளிர், வெப்பம் ஆகியவற்றை வென்று, பார்த்தர்கள் எப்போதும் வீரர்களின் இன்பத்தில் மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள்.
5.90.95
त्यक्तग्राम्यसुखाः पार्था नित्यं वीरसुखप्रियाः ।
न तु स्वल्पेन तुष्येयुर्महोत्साहा महाबलाः ॥ ५.९०.९५ ॥
உலக இன்பங்களைத் துறந்து, எப்போதும் வீரர்களின் இன்பத்தை விரும்பும் பார்த்தர்கள், சிறியதில் திருப்தி அடைய மாட்டார்கள்; அவர்கள் பெரும் ஊக்கமும் பெரும் வலிமையும் உடையவர்கள்.
5.90.96
अन्तं धीरा निषेवन्ते मध्यं ग्राम्यसुखप्रियाः ।
उत्तमांश्च परिक्लेशान्भोगांश्चातीव मानुषान् ॥ ५.९०.९६ ॥
தீரர்கள் எல்லையை ஏற்கின்றனர்; கிராம்ய சுகங்களை விரும்புவோர் நடுவை. உயர்ந்த துன்பங்களையும், மிக மானுட இன்பங்களையும் (அவர்கள் ஏற்கின்றனர்).
5.90.97
अन्तेषु रेमिरे धीरा न ते मध्येषु रेमिरे ।
अन्तप्राप्तिं सुखं प्राहुर्दुःखमन्तरमन्तयोः ॥ ५.९०.९७ ॥
தீரர்கள் எல்லைகளில் மகிழ்கின்றனர்; நடுவில் அவர்கள் மகிழ்வதில்லை. எல்லையை அடைவதே சுகம் என்கின்றனர்; இரு எல்லைகளுக்கு இடைப்பட்ட இடைவெளியே துக்கம்.
5.90.98
अभिवादयन्ति भवतीं पाण्डवाः सह कृष्णया ।
आत्मानं ते कुशलिनं निवेद्याहुरनामयम् ॥ ५.९०.९८ ॥
பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணையுடன் உங்களுக்கு வணக்கம் கூறுகின்றனர்; தங்களைப் பற்றி நலமாக இருப்பதாகத் தெரிவித்து, நோயற்றவர்கள் என்கின்றனர்.
5.90.99
अरोगान्सर्वसिद्धार्थान्क्षिप्रं द्रक्ष्यसि पाण्डवान् ।
ईश्वरान्सर्वलोकस्य हतामित्राञ्श्रिया वृतान् ॥ ५.९०.९९ ॥
விரைவில் நீங்கள் பாண்டவர்களைக் காண்பீர்கள் — நோயற்றவர்களாய், எல்லாக் காரியங்களும் நிறைவேறியவர்களாய், எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவர்களாய், பகைவர்களை அழித்தவர்களாய், செல்வத்தால் சூழப்பட்டவர்களாய்.
5.90.100
एवमाश्वासिता कुन्ती प्रत्युवाच जनार्दनम् ।
पुत्राधिभिरभिध्वस्ता निगृह्याबुद्धिजं तमः ॥ ५.९०.१०० ॥
இவ்வாறு ஆறுதல் பெற்ற குந்தி ஜனார்தனனுக்குப் பதில் கூறினாள். புதல்வர்களைப் பற்றிய கவலைகளால் சூழப்பட்டு, அறியாமையில் பிறந்த அந்த இருளை அடக்கி.
5.90.101
यद्यत्तेषां महाबाहो पथ्यं स्यान्मधुसूदन ।
यथायथा त्वं मन्येथाः कुर्याः कृष्ण तथातथा ॥ ५.९०.१०१ ॥
மகாபாஹுவே, மதுசூதனா, அவர்களுக்கு எது எது நன்மையானதோ, கிருஷ்ணா, நீ எப்படி எப்படி நினைக்கிறாயோ அப்படி அப்படியே செய்.
5.90.102
अविलोपेन धर्मस्य अनिकृत्या परन्तप ।
प्रभावज्ञाऽस्मि ते कृष्ण सत्यस्याभिजनस्य च ॥ ५.९०.१०२ ॥
பரந்தபா கிருஷ்ணா, தர்மத்தை அழிக்காமலும் வஞ்சனையின்றியும், உன் மகிமையையும், சத்தியத்தையும் உயர்குலத்தையும் நான் அறிவேன்.
5.90.103
व्यवस्थायां च मित्रेषु बुद्धिविक्रमयोस्तथा ।
त्वमेव नः कुले धर्मस्त्वं सत्यं त्वं तपो महत् ॥ ५.९०.१०३ ॥
நண்பர்களிடையே தீர்ப்பு வழங்குவதிலும், அறிவிலும் வீரத்திலும், எங்கள் குலத்தில் நீயே தர்மம், நீயே சத்தியம், நீயே பெரிய தவம்.
5.90.104
त्वं त्राता त्वं महद्ब्रह्म त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
यथैवात्थ तथैवैतत्त्वयि सत्यं भविष्यति ॥ ५.९०.१०४ ॥
நீயே காப்பாளன், நீயே மகத்தான பிரம்மம், உன்னிடமே எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது. நீ சொன்னபடியே இது உன்னிடம் உண்மையாகும்.
5.90.105
कुरूणां पाण्डवानां च लोकानां चापराजित ।
सर्वस्यैतस्य वार्ष्णेय गतिस्त्वमसि माधव।
प्रभावो बुद्धिवीर्यं च तादृशं तव केशव ॥ ५.९०.१०५ ॥
தோல்வியறியாதவனே, குருக்கள், பாண்டவர்கள் மற்றும் அனைத்து உலகங்களுக்கும், விருஷ்ணி குலத்தவனே, மாதவா, நீயே புகலிடம். கேசவா, உன் மகிமையும் அறிவும் வலிமையும் அத்தகையவை.
5.90.106
तामामन्त्र्य च गोविन्दः कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् ।
प्रातिष्ठत महाबाहुर्दुर्योधनगृहान्प्रति ॥ ५.९०.१०६ ॥
அவளிடம் விடைபெற்று, அவளை வலமாகச் சுற்றி வந்து, மகாபாகுவான கோவிந்தன் துரியோதனனின் இல்லங்களை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.