Mahābhārata · Adhyāya 5.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.91.1
पृथामामन्त्र्य गोविन्दः कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् ।
दुर्योधनगृहं शौरिरभ्यगच्छदरिन्दमः ॥ ५.९१.१ ॥
Nachdem er sich von Pṛthā verabschiedet und sie umkreist hatte, begab sich Govinda, der Bezwinger der Feinde, zum Haus Duryodhanas.
5.91.2
लक्ष्म्या परमया युक्तं पुरन्दरगृहोपमम् ।
विचित्रैरासनैर्युक्तं प्रविवेश जनार्दनः ॥ ५.९१.२ ॥
Janārdana betrat jenes Haus, erfüllt von höchster Pracht, gleich der Wohnstatt Purandaras (Indras), ausgestattet mit mannigfaltigen Sitzen.
5.91.3
तस्य कक्ष्या व्यतिक्रम्य तिस्रो द्वाःस्थैरवारितः ।
ततोऽभ्रघनसङ्काशं गिरिकूटमिवोच्छ्रितम् ॥ ५.९१.३ ॥
Nachdem er seine drei Höfe durchschritten hatte, ohne von den Torwächtern aufgehalten zu werden, gelangte er zu jenem hohen Palast, gleich einer dichten Wolke oder einem emporragenden Bergesgipfel.
5.91.4
श्रिया ज्वलन्तं प्रासादमारुरोह महायशाः ।
तत्र राजसहस्रैश्च कुरुभिश्चाभिसंवृतम् ॥ ५.९१.४ ॥
Der hochberühmte stieg in den von Pracht strahlenden Palast hinauf, wo er von Tausenden Königen und den Kurus umgeben war.
5.91.5
धार्तराष्ट्रं महाबाहुं ददर्शासीनमासने ।
दुःशासनं च कर्णं च शकुनिं चापि सौबलम् ॥ ५.९१.५ ॥
Dort sah er den starkarmigen Sohn Dhṛtarāṣṭras auf einem Sitz sitzen, ebenso Duḥśāsana, Karṇa und Śakuni, den Sohn Subalas.
5.91.6
दुर्योधनसमीपे तानासनस्थान्ददर्श सः ।
अभ्यागच्छति दाशार्हे धार्तराष्ट्रो महायशाः ॥ ५.९१.६ ॥
Er sah sie alle auf Sitzen nahe bei Duryodhana sitzen. Als der Dāśārha (Kṛṣṇa) herannahte, sah ihn der hochberühmte Sohn Dhṛtarāṣṭras.
5.91.7
उदतिष्ठत्सहामात्यः पूजयन्मधुसूदनम् ।
समेत्य धार्तराष्ट्रेण महामात्येन केशवः ॥ ५.९१.७ ॥
Zusammen mit seinen Ministern erhob er sich und ehrte Madhusūdana; nachdem Keśava den Sohn Dhṛtarāṣṭras und den Großminister getroffen hatte, (nahm er es an).
5.91.8
राजभिस्तत्र वार्ष्णेयः समागच्छद्यथावयः ।
तत्र जाम्बूनदमयं पर्यङ्कं सुपरिष्कृतम् ॥ ५.९१.८ ॥
Dort trafen die Könige den Vārṣṇeya (Kṛṣṇa) je nach Alter; dort stand ein goldenes, schön geschmücktes Lager.
5.91.9
विविधास्तरणास्तीर्णमभ्युपाविशदच्युतः ।
तस्मिन्गां मधुपर्कं चाप्युदकं च जनार्दने ॥ ५.९१.९ ॥
Auf jenem mit vielerlei Decken bespannten Lager setzte sich der Unvergängliche nieder; dann wurden für Janārdana eine Kuh, Madhuparka und Wasser gebracht.
5.91.10
निवेदयामास तदा गृहान्राज्यं च कौरवः ।
आसनं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९१.१० ॥
Da bot der Kaurava (Kṛṣṇa) Häuser und das Reich an sowie einen Sitz namens Sarvatobhadra, geschmückt mit allen Edelsteinen.
5.91.11
कृष्णार्थमेवं संसिद्धं धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ।
तत्र गोविन्दमासीनं प्रसन्नादित्यवर्चसम् ॥ ५.९१.११ ॥
So wurde alles für Kṛṣṇa auf Befehl des Sohnes Dhṛtarāṣṭras bereitet; dort saß Govinda, strahlend wie die milde Sonne.
5.91.12
उपासाञ्चक्रिरे सर्वे कुरवो राजभिः सह ।
ततो दुर्योधनो राजा वार्ष्णेयं जयतां वरम् ॥ ५.९१.१२ ॥
Zusammen mit den Königen bedienten ihn alle Kurus. Dann sprach König Duryodhana zu dem Vārṣṇeya, dem Besten der Sieger...
5.91.13
न्यमन्त्रयद्भोजनेन नाभ्यनन्दच्च केशवः ।
ततो दुर्योधनः कृष्णमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.९१.१३ ॥
Er lud Keśava zu einer Mahlzeit ein, doch Keśava billigte es nicht. Da sprach Duryodhana in der Versammlung der Kurus zu Kṛṣṇa.
5.91.14
मृदुपूर्वं शठोदर्कं कर्णमाभाष्य कौरवः ।
कस्मादन्नानि पापानि वासांसि शयनानि च ॥ ५.९१.१४ ॥
Nachdem der Kaurava Karṇa zunächst sanft angesprochen hatte, sagte er: "Warum hast du diese sündhaften Speisen, Gewänder und Lager nicht angenommen?"
5.91.15
त्वदर्थमुपनीतानि नाग्रहीस्त्वं जनार्दन ।
उभयोश्च ददत्साह्यमुभयोश्च हिते रतः ॥ ५.९१.१५ ॥
"O Janārdana, du hast nicht angenommen, was für dich herbeigebracht wurde, obwohl du beiden Seiten hilfst und am Wohl beider Freude hast—
5.91.16
संबन्धी दयितश्चासि धृतराष्ट्रस्य माधव ।
त्वं हि गोविन्द धर्मार्थौ वेत्थ तत्त्वेन सर्वशः ।
तत्र कारणमिच्छामि श्रोतुं चक्रगदाधर ॥ ५.९१.१६ ॥
"O Mādhava, du bist ein Verwandter und Liebling Dhṛtarāṣṭras. O Govinda, du kennst Dharma und Nutzen in jeder Hinsicht wahrhaftig. O Träger von Diskus und Keule, ich möchte den Grund hören."
5.91.17
स एवमुक्तो गोविन्दः प्रत्युवाच महामनाः ।
उद्यन्मेघस्वनःक काले प्रगृह्य विपुलं भुजम् ॥ ५.९१.१७ ॥
So angesprochen, antwortete der großherzige Govinda. Seine Stimme glich dem Grollen einer aufsteigenden Gewitterwolke, und zur rechten Zeit hob er seinen mächtigen Arm.
5.91.18
अलघूकृतमग्रस्तमनिरस्तमसंकुलम् ।
राजीवनेत्रो राजानं हेतुमद्वाक्यमुत्तमम् ॥ ५.९१.१८ ॥
Der Lotusäugige sprach zum König mit begründeten, ausgezeichneten Worten—schlicht, gewichtig, nicht zurückgewiesen und ohne Verwirrung.
5.91.19
कृतार्था भुञ्जते दूताः पूजां गृह्णन्ति चैव ह ।
कृतर्थं मां सहामात्यं समर्चिष्यसि भारत ॥ ५.९१.१९ ॥
Gesandte, deren Auftrag erfüllt ist, essen und empfangen Ehrung. O Bhārata, du wirst mich samt meinen Ministern ehren.
5.91.20
एवमुक्तः प्रत्युवाच धार्तराष्ट्रो जनार्दनम् ।
न युक्तं भवताऽस्मासु प्रतिपत्तुमसांप्तम् ॥ ५.९१.२० ॥
So angesprochen erwiderte der Sohn Dhṛtarāṣṭras dem Janārdana: Es ziemt sich nicht, dass du uns gegenüber so handelst; es ist unpassend.
5.91.21
कृतार्थं वाऽकृतार्थं वा त्वां वयं मधुसूदन ।
यतामहे पूजयितुं दाशार्ह न च शक्नुमः ॥ ५.९१.२१ ॥
Ob dein Auftrag erfüllt ist oder nicht, o Madhusūdana, wir bemühen uns, dich zu ehren; o Dāśārha, doch wir vermögen es nicht.
5.91.22
न च तत्कारणं विद्मो यस्मान्नो मधुसूदन ।
पूजां कृतां प्रीयमाणो नामंस्थाः पुरुषोत्तम ॥ ५.९१.२२ ॥
Auch kennen wir den Grund nicht, o Madhusūdana, warum du die Ehrung, die wir dir darbrachten, nicht angenommen hast, obwohl du erfreut warst, o Bester der Menschen.
5.91.23
वैरं नो नास्ति भवता गोविन्द न च विग्रहः ।
स भवान्प्रसमीक्ष्यैतन्नेदृशं वक्तुमर्हति ॥ ५.९१.२३ ॥
O Govinda, zwischen dir und uns gibt es weder Feindschaft noch Streit. Du, der du dies sorgfältig erwogen hast, solltest nicht so sprechen.
5.91.24
एवमुक्तः प्रत्युवाच धार्तराष्ट्रं जनार्दनः ।
अभिवीक्ष्य सहामात्यं दाशार्हः प्रहसन्निव ॥ ५.९१.२४ ॥
So angesprochen erwiderte Janārdana dem Sohn Dhṛtarāṣṭras; ihn samt seinen Ministern betrachtend, sprach der Nachkomme Daśārhas, als lache er.
5.91.25
नाहं कामान्न संरम्भान्न द्वेषान्नार्थकारणात् ।
न हेतुवादाल्लोभाद्वा धर्मं जह्यां कथंचन ॥ ५.९१.२५ ॥
Weder aus Begierde, noch aus Zorn, noch aus Hass, noch um des Reichtums willen, noch durch Spitzfindigkeit, noch aus Gier würde ich das Dharma auf irgendeine Weise aufgeben.
5.91.26
संप्रीतिभोज्यान्यन्नानि आपद्भोज्यानि वा पुनः ।
न च संप्रीयते राजन्न चैवापद्गता वयम् ॥ ५.९१.२६ ॥
Ob Speise, die man in Zuneigung essen soll, oder Speise, die man in der Not essen soll — o König, du freust dich nicht, und wir sind nicht in Not geraten.
5.91.27
द्विषदन्नं न भोक्तव्यं द्विषन्तं नैव भोजयेत् ।
पाण्डवान्द्विषसे राजन्मम प्राणा हि पाण्डवाः ॥ ५.९१.२७ ॥
Man soll nicht die Speise eines Feindes essen und auch keinen Feind speisen. O König, du hasst die Pāṇḍavas, doch die Pāṇḍavas sind mein Lebensatem.
5.91.28
अकस्माद्द्विषसे राजञ्जन्मप्रभृति पाण्डवान् ।
प्रियानुवर्तिनो भ्रातॄन्सर्वैः समुदितान्गुणैः ॥ ५.९१.२८ ॥
O König, von Geburt an hasst du die Pāṇḍavas ohne Grund — Brüder, die dem Angenehmen folgen, mit allen Tugenden ausgestattet.
5.91.29
अकस्माच्चैव पार्थानां द्वेषणं नोपपद्यते ।
धर्मे स्थिताः पाण्डवेयाः कस्तान्किं वक्तुमर्हति ॥ ५.९१.२९ ॥
Und es ziemt sich nicht, die Söhne der Pṛthā ohne Grund zu hassen. Wer könnte etwas gegen die Pāṇḍavas sagen, die fest im Dharma stehen?
5.91.30
यस्तान्द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्ताननु समामनु ।
ऐकात्म्यं मां गतं विद्धि पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ॥ ५.९१.३० ॥
Wer sie hasst, hasst mich, und wer ihnen folgt, folgt mir. Wisse, dass ich mit den Pāṇḍavas, die das Dharma üben, eins im Geiste bin.
5.91.31
कामक्रोधानुवर्ती हि यो मोहाद्विरुरुत्सति ।
गुणवन्तं च यो द्वेष्टि तमाहुः पुरुषाधमम् ॥ ५.९१.३१ ॥
Wer, von Verblendung getrieben, den Begierden und dem Zorn folgt und widerstreben will, und wer den tugendhaften Mann hasst, den nennt man den niedrigsten der Menschen.
5.91.32
यः कल्याणगुणाञ्ज्ञातीन्मोहाल्लोभाद्दिदृक्षते ।
सोजितात्माऽजितक्रोधो न चिरं तिष्ठति श्रिया ॥ ५.९१.३२ ॥
Wer aus Verblendung und Gier seine mit glücklichen Tugenden begabten Verwandten zu sehen (zu vernichten) begehrt, dessen Selbst unbezwungen und dessen Zorn unbezwungen ist, der bleibt nicht lange im Wohlstand.
5.91.33
अथ यो गुणसंपन्नान्हृदयस्याप्रियानपि ।
प्रियेण कुरुते वश्यांश्चिरं यशसि तिष्ठति ॥ ५.९१.३३ ॥
Wer die mit Tugenden begabten Männer, auch wenn sie seinem Herzen unlieb sind, durch freundliches Verhalten sich untertan macht, der bleibt lange im Ruhm.
5.91.34
सर्वमेतन्न भोक्तव्यमन्नं दुष्टाभिसंहितम् ।
क्षुत्तुरेकस्य भोक्तव्यमिति मे धीयते मतिः ॥ ५.९१.३४ ॥
All diese Speise, mit böser Absicht bereitet, ist nicht zu essen; nur einer, der allein ist und von Hunger und Durst geplagt wird, soll sie essen—so ist meine Ansicht.
5.91.35
एवमुक्त्वा महाबाहुर्दुर्योधनममर्षणम् ।
निश्चक्राम ततः शुभ्राद्धार्तराष्ट्रनिवेशनात् ॥ ५.९१.३५ ॥
So zu dem unduldsamen Duryodhana gesprochen, ging der Starkarmige dann aus der prächtigen Wohnung der Söhne Dhṛtarāṣṭras hinaus.
5.91.36
निर्याय च महाबाहुर्वासुदेवो महामनाः ।
निवेशाय ययौ वेश्य विदुरस्य महात्मनः ॥ ५.९१.३६ ॥
Und der Starkarmige, großherzige Vāsudeva ging hinaus und begab sich zur Wohnung des großen Vidura.
5.91.37
तमभ्यगच्छद्द्रोणश्च कृपो भीष्मोऽथ बाह्लिकः ।
कुरवश्च महाबाहुं विदुरस्य गृहे स्थितम् ॥ ५.९१.३७ ॥
Droṇa, Kṛpa, Bhīṣma, dann Bāhlika und die Kurus gingen dem Starkarmigen entgegen, der im Haus Vidurās weilte.
5.91.38
त ऊचुर्माधवं वीरं कुरवो मधुसूदनम् ।
निवेदयामो वार्ष्णेय सरत्नांस्ते गृहान्वयम् ॥ ५.९१.३८ ॥
Die Kuru sprachen zu dem Helden Mādhava, Madhusūdana: O Vārṣṇeya, wir bieten dir unsere Häuser samt ihren Juwelen an.
5.91.39
तानुवाच महातेजाः कौरवान्मधुसूदनः ।
सर्वे भवन्ते गच्छन्तु सर्वा मेऽपचितिः कृता ॥ ५.९१.३९ ॥
Der strahlende Madhusūdana sprach zu den Kaurava: Geht alle; all meine Ehre ist euch erwiesen worden.
5.91.40
यातेषु कुरुषु क्षत्ता दाशार्हमपराजितम् ।
अभ्यर्चयामास तदा सर्वकामैः प्रयत्नवान् ॥ ५.९१.४० ॥
Als die Kuru gegangen waren, ehrte Vidura, eifrig, den unbesiegten Dāśārha mit allem Erwünschten.
5.91.41
ततः क्षत्राऽन्नपानानि शुचीनि गुणवन्ति च ।
उपाहरदनेकानि केशवाय महात्मने ॥ ५.९१.४१ ॥
Dann brachte Vidura dem großherzigen Keśava viele reine und vorzügliche Speisen und Getränke.
5.91.42
तैतर्पयित्वा प्रथमं ब्राह्मणान्मधुसूदनः ।
वेदविद्भ्यो ददौ कृष्णः परमद्रविणान्यपि ॥ ५.९१.४२ ॥
Nachdem er zuerst die Brahmanen damit gesättigt hatte, gab Madhusūdana Kṛṣṇa auch großen Reichtum den Vedakundigen.
5.91.43
भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु निषण्णेषु वरासने ।
शुचिः सुप्रयतो भून्वा विदुरोऽन्नमुपारत् ॥ ५.९१.४३ ॥
Als die vorzüglichsten Zweimalgeborenen gegessen hatten und auf erlesenen Sitzen Platz genommen hatten, brachte Vidura, rein und wohl beherrscht, die Speise herbei.
5.91.44
श्रद्धया परया युक्त इदं वचनमब्रवीत् ।
संवृतैस्तुष्य गोविन्द एतन्नः धनम्।
अन्यथा हि विशेषेण कस्त्वामर्चितुमर्हति ॥ ५.९१.४४ ॥
Von höchstem Vertrauen erfüllt sprach er diese Worte: »Govinda, sei zufrieden mit dieser einfachen Speise; sie ist unser Reichtum. Sonst, wer könnte dich in besonderer Weise ehren?«
5.91.45
ततोऽनुयायिभिः सार्धं मरुद्भिरिव वासवः ।
विदुरान्नानि बुभुजे शुचीनि गुणवन्ति च ॥ ५.९१.४५ ॥
Dann, zusammen mit seinem Gefolge, wie Vāsava unter den Maruts, aß er Viduras reine und vorzügliche Speise.
5.91.46
तं भुक्तवन्तं विविधाः सुशब्दाः सूतमागधाः ।
अभितुष्टुवुरासीनं दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९१.४६ ॥
Als der unbesiegte Dāśārha nach dem Essen dasaß, priesen ihn die Sūtas und Māgadhas mit vielen wohlklingenden Stimmen.