மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.91.1
पृथामामन्त्र्य गोविन्दः कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् ।
दुर्योधनगृहं शौरिरभ्यगच्छदरिन्दमः ॥ ५.९१.१ ॥
குந்தியிடம் விடைபெற்று, அவரை வலம் வந்து வணங்கிய பின், எதிரிகளை அடக்கும் கோவிந்தர் துரியோதனனின் மாளிகைக்குச் சென்றார்.
5.91.2
लक्ष्म्या परमया युक्तं पुरन्दरगृहोपमम् ।
विचित्रैरासनैर्युक्तं प्रविवेश जनार्दनः ॥ ५.९१.२ ॥
மிகுந்த செல்வத்துடன் கூடியதும், இந்திரனின் மாளிகை போன்றதும், பல்வகை இருக்கைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்த மாளிகையில் ஜனார்தனர் நுழைந்தார்.
5.91.3
तस्य कक्ष्या व्यतिक्रम्य तिस्रो द्वाःस्थैरवारितः ।
ततोऽभ्रघनसङ्काशं गिरिकूटमिवोच्छ्रितम् ॥ ५.९१.३ ॥
அதன் மூன்று முற்றங்களைக் கடந்து, வாயில் காப்போரால் தடுக்கப்படாமல், பின்னர் அடர்ந்த மேகத்தைப் போன்றதும், மலைச்சிகரம் போல உயர்ந்ததுமான அதனை அடைந்தார்.
5.91.4
श्रिया ज्वलन्तं प्रासादमारुरोह महायशाः ।
तत्र राजसहस्रैश्च कुरुभिश्चाभिसंवृतम् ॥ ५.९१.४ ॥
பெரும் புகழ் கொண்டவர் செல்வ ஒளியால் ஜொலிக்கும் அந்த அரண்மனையில் ஏறினார்; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களாலும் குருக்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
5.91.5
धार्तराष्ट्रं महाबाहुं ददर्शासीनमासने ।
दुःशासनं च कर्णं च शकुनिं चापि सौबलम् ॥ ५.९१.५ ॥
அங்கே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாபாகுவான திருதராஷ்டிரன் மகனையும், துச்சாசனன், கர்ணன், சுபலன் மகன் சகுனி ஆகியோரையும் அவர் கண்டார்.
5.91.6
दुर्योधनसमीपे तानासनस्थान्ददर्श सः ।
अभ्यागच्छति दाशार्हे धार्तराष्ट्रो महायशाः ॥ ५.९१.६ ॥
துரியோதனன் அருகே ஆசனங்களில் அமர்ந்திருந்த அவர்களை அவர் கண்டார். தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) அருகில் வருவதைக் கண்டு, மகாயசஸ்வி திருதராஷ்டிரன் மகன் அவரைக் கண்டார்.
5.91.7
उदतिष्ठत्सहामात्यः पूजयन्मधुसूदनम् ।
समेत्य धार्तराष्ट्रेण महामात्येन केशवः ॥ ५.९१.७ ॥
அமைச்சர்களுடன் எழுந்து மதுசூதனனை வணங்கினான். திருதராஷ்டிரனின் மகனும் பெரும் அமைச்சனும் சந்தித்த பின் கேசவன் (அதை ஏற்றான்).
5.91.8
राजभिस्तत्र वार्ष्णेयः समागच्छद्यथावयः ।
तत्र जाम्बूनदमयं पर्यङ्कं सुपरिष्कृतम् ॥ ५.९१.८ ॥
அங்கு அரசர்கள் வயதுக்கு ஏற்ப வார்ஷ்ணேயனை (கிருஷ்ணனைச்) சந்தித்தனர். அங்கே பொன்னால் செய்யப்பட்ட, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டில் இருந்தது.
5.91.9
विविधास्तरणास्तीर्णमभ्युपाविशदच्युतः ।
तस्मिन्गां मधुपर्कं चाप्युदकं च जनार्दने ॥ ५.९१.९ ॥
பல்வேறு விரிப்புகள் விரிக்கப்பட்ட அதில் அச்சுதன் அமர்ந்தான். பின்னர் ஜனார்த்தனனுக்காக பசு, மதுபர்க்கம், நீர் (கொண்டு வரப்பட்டன).
5.91.10
निवेदयामास तदा गृहान्राज्यं च कौरवः ।
आसनं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ ५.९१.१० ॥
அப்போது கௌரவன் வீடுகளையும் அரசையும் (கிருஷ்ணனுக்கு) அர்ப்பணித்தான். எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட சர்வதோபத்ரம் என்ற இருக்கையையும் (அளித்தான்).
5.91.11
कृष्णार्थमेवं संसिद्धं धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ।
तत्र गोविन्दमासीनं प्रसन्नादित्यवर्चसम् ॥ ५.९१.११ ॥
கிருஷ்ணனுக்காக இவ்வாறு திருதராஷ்டிரன் மகனின் கட்டளைப்படி எல்லாம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அங்கே கோவிந்தன் அமர்ந்திருந்தான், தெளிந்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
5.91.12
उपासाञ्चक्रिरे सर्वे कुरवो राजभिः सह ।
ततो दुर्योधनो राजा वार्ष्णेयं जयतां वरम् ॥ ५.९१.१२ ॥
அரசர்களுடன் அனைத்து குருக்களும் (கிருஷ்ணனை) வணங்கி அருகில் அமர்ந்தனர். பின்னர் அரசன் துரியோதனன் வெற்றியாளர்களில் சிறந்த வார்ஷ்ணேயனிடம்...
5.91.13
न्यमन्त्रयद्भोजनेन नाभ्यनन्दच्च केशवः ।
ततो दुर्योधनः कृष्णमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.९१.१३ ॥
அவன் கேசவனை உணவுக்கு அழைத்தான்; ஆனால் கேசவன் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது துரியோதனன் குருக்களின் சபையில் கிருஷ்ணனிடம் கூறினான்.
5.91.14
मृदुपूर्वं शठोदर्कं कर्णमाभाष्य कौरवः ।
कस्मादन्नानि पापानि वासांसि शयनानि च ॥ ५.९१.१४ ॥
கௌரவன் முதலில் மென்மையாக கர்ணனை அழைத்து, "தீய உணவுகளும் ஆடைகளும் படுக்கைகளும் ஏன் ஏற்கப்படவில்லை?" என்றான்.
5.91.15
त्वदर्थमुपनीतानि नाग्रहीस्त्वं जनार्दन ।
उभयोश्च ददत्साह्यमुभयोश्च हिते रतः ॥ ५.९१.१५ ॥
"ஜனார்தனா, உனக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டவற்றை நீ ஏற்கவில்லை. இருபுறத்தாருக்கும் உதவி செய்து, இருவருடைய நலனிலும் ஈடுபட்டிருந்தும்—"
5.91.16
संबन्धी दयितश्चासि धृतराष्ट्रस्य माधव ।
त्वं हि गोविन्द धर्मार्थौ वेत्थ तत्त्वेन सर्वशः ।
तत्र कारणमिच्छामि श्रोतुं चक्रगदाधर ॥ ५.९१.१६ ॥
"மாதவா, நீ திருதராஷ்டிரனுக்கு உறவினனும் அன்பிற்குரியவனும் ஆவாய். கோவிந்தா, தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் உண்மையில் எல்லா வகையிலும் நீ அறிவாய். சக்ர-கதாதரா, அதன் காரணத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்."
5.91.17
स एवमुक्तो गोविन्दः प्रत्युवाच महामनाः ।
उद्यन्मेघस्वनःक काले प्रगृह्य विपुलं भुजम् ॥ ५.९१.१७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகாமனனான கோவிந்தன் பதிலளித்தான். அவனுடைய குரல் எழும் மேகத்தின் முழக்கம் போல இருந்தது; உரிய காலத்தில் அவன் தன் பெரிய கரத்தை உயர்த்தினான்.
5.91.18
अलघूकृतमग्रस्तमनिरस्तमसंकुलम् ।
राजीवनेत्रो राजानं हेतुमद्वाक्यमुत्तमम् ॥ ५.९१.१८ ॥
தாமரைக்கண்ணன் அரசனிடம் நியாயமான, உயர்ந்த சொற்களைச் சொன்னான்—எளிமையானவையாய், முதன்மையானவையாய், விலக்கப்படாதவையாய், குழப்பமற்றவையாய்.
5.91.19
कृतार्था भुञ्जते दूताः पूजां गृह्णन्ति चैव ह ।
कृतर्थं मां सहामात्यं समर्चिष्यसि भारत ॥ ५.९१.१९ ॥
காரியம் நிறைவேறிய தூதர்கள் உணவு உண்கிறார்கள், மரியாதையையும் ஏற்கிறார்கள். பாரதனே, நீ என்னையும் அமைச்சர்களுடன் கூடிய என்னையும் கௌரவிப்பாய்.
5.91.20
एवमुक्तः प्रत्युवाच धार्तराष्ट्रो जनार्दनम् ।
न युक्तं भवताऽस्मासु प्रतिपत्तुमसांप्तम् ॥ ५.९१.२० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட தார்தராஷ்டிரன் ஜனார்தனனுக்குப் பதில் சொன்னான்: உன்னால் எங்களிடம் இப்படி நடப்பது தகுதியற்றது, பொருத்தமற்றது.
5.91.21
कृतार्थं वाऽकृतार्थं वा त्वां वयं मधुसूदन ।
यतामहे पूजयितुं दाशार्ह न च शक्नुमः ॥ ५.९१.२१ ॥
உன் காரியம் நிறைவேறியதோ இல்லையோ, மதுசூதனா, நாங்கள் உன்னைக் கௌரவிக்க முயல்கிறோம்; தாசார்ஹனே, ஆனால் எங்களால் இயலவில்லை.
5.91.22
न च तत्कारणं विद्मो यस्मान्नो मधुसूदन ।
पूजां कृतां प्रीयमाणो नामंस्थाः पुरुषोत्तम ॥ ५.९१.२२ ॥
மதுசூதனா, அதற்கான காரணமும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை; நீ மகிழ்ந்திருந்தும், நாங்கள் செய்த பூஜையை ஏன் ஏற்கவில்லை, புருஷோத்தமா?
5.91.23
वैरं नो नास्ति भवता गोविन्द न च विग्रहः ।
स भवान्प्रसमीक्ष्यैतन्नेदृशं वक्तुमर्हति ॥ ५.९१.२३ ॥
கோவிந்தா, உன்னிடமிருந்து எங்களுக்கு பகையும் இல்லை, சண்டையும் இல்லை. நீ இதை நன்கு ஆராய்ந்து, இப்படிச் சொல்வது தகாது.
5.91.24
एवमुक्तः प्रत्युवाच धार्तराष्ट्रं जनार्दनः ।
अभिवीक्ष्य सहामात्यं दाशार्हः प्रहसन्निव ॥ ५.९१.२४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட ஜனார்தனன் தார்தராஷ்டிரனுக்குப் பதில் சொன்னான். அமைச்சர்களுடன் அவனை நோக்கி, தாசார்ஹன் சிரிப்பது போல் பேசினான்.
5.91.25
नाहं कामान्न संरम्भान्न द्वेषान्नार्थकारणात् ।
न हेतुवादाल्लोभाद्वा धर्मं जह्यां कथंचन ॥ ५.९१.२५ ॥
ஆசையாலோ, கோபத்தாலோ, வெறுப்பாலோ, செல்வத்தின் பொருட்டோ, தர்க்கவாதத்தாலோ, பேராசையாலோ நான் ஒருபோதும் தர்மத்தை விடமாட்டேன்.
5.91.26
संप्रीतिभोज्यान्यन्नानि आपद्भोज्यानि वा पुनः ।
न च संप्रीयते राजन्न चैवापद्गता वयम् ॥ ५.९१.२६ ॥
அன்புடன் உண்ண வேண்டிய உணவோ, ஆபத்தில் உண்ண வேண்டிய உணவோ — அரசே, நீரும் மகிழ்வதில்லை, நாங்களும் ஆபத்தில் இல்லை.
5.91.27
द्विषदन्नं न भोक्तव्यं द्विषन्तं नैव भोजयेत् ।
पाण्डवान्द्विषसे राजन्मम प्राणा हि पाण्डवाः ॥ ५.९१.२७ ॥
பகைவரின் உணவை உண்ணக்கூடாது; பகைவரையும் உண்ணச் செய்யக்கூடாது. அரசே, நீர் பாண்டவர்களை வெறுக்கிறீர்; பாண்டவர்களோ என் உயிர்கள்.
5.91.28
अकस्माद्द्विषसे राजञ्जन्मप्रभृति पाण्डवान् ।
प्रियानुवर्तिनो भ्रातॄन्सर्वैः समुदितान्गुणैः ॥ ५.९१.२८ ॥
அரசே, பிறப்பிலிருந்தே காரணமின்றி பாண்டவர்களை நீர் வெறுக்கிறீர் — விருப்பத்தைப் பின்பற்றும், எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த சகோதரர்களை.
5.91.29
अकस्माच्चैव पार्थानां द्वेषणं नोपपद्यते ।
धर्मे स्थिताः पाण्डवेयाः कस्तान्किं वक्तुमर्हति ॥ ५.९१.२९ ॥
காரணமின்றி பிருதையின் மக்களை வெறுப்பது பொருத்தமற்றது. தர்மத்தில் நிலைத்த பாண்டவர்களைப் பற்றி யார் என்ன சொல்ல முடியும்?
5.91.30
यस्तान्द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्ताननु समामनु ।
ऐकात्म्यं मां गतं विद्धि पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ॥ ५.९१.३० ॥
அவர்களை வெறுப்பவன் என்னை வெறுக்கிறான்; அவர்களைத் தொடர்பவன் என்னையே தொடர்கிறான். தர்மம் பின்பற்றும் பாண்டவர்களுடன் நான் ஒன்றானவன் என்று அறிவாய்.
5.91.31
कामक्रोधानुवर्ती हि यो मोहाद्विरुरुत्सति ।
गुणवन्तं च यो द्वेष्टि तमाहुः पुरुषाधमम् ॥ ५.९१.३१ ॥
காமத்தையும் கோபத்தையும் பின்பற்றி, மயக்கத்தால் எதிர்க்க விரும்புபவனும், நற்குணமுடையவனை வெறுப்பவனும் ஆவான்; அவனை மனிதர்களில் கீழ்மகன் என்று கூறுவர்.
5.91.32
यः कल्याणगुणाञ्ज्ञातीन्मोहाल्लोभाद्दिदृक्षते ।
सोजितात्माऽजितक्रोधो न चिरं तिष्ठति श्रिया ॥ ५.९१.३२ ॥
மயக்கத்தாலும் பேராசையாலும் நல்ல குணங்களுடைய சுற்றத்தாரை அழிக்க விரும்புபவன், வெல்லப்படாத மனமும் கோபமும் கொண்டவன்; அவன் செல்வத்தில் நீண்ட காலம் நிலைக்கமாட்டான்.
5.91.33
अथ यो गुणसंपन्नान्हृदयस्याप्रियानपि ।
प्रियेण कुरुते वश्यांश्चिरं यशसि तिष्ठति ॥ ५.९१.३३ ॥
நற்குணம் நிறைந்தவர்களை, மனத்திற்கு விருப்பமில்லாதவர்களாக இருந்தாலும், இனிய நடத்தையால் தன் வசப்படுத்துபவன் நீண்ட காலம் புகழில் நிலைத்திருப்பான்.
5.91.34
सर्वमेतन्न भोक्तव्यमन्नं दुष्टाभिसंहितम् ।
क्षुत्तुरेकस्य भोक्तव्यमिति मे धीयते मतिः ॥ ५.९१.३४ ॥
தீய நோக்கத்துடன் தயாரிக்கப்பட்ட இந்த உணவு அனைத்தையும் உண்ணக்கூடாது; பசி தாகத்தால் வருந்தும் ஒருவனே அதை உண்ணவேண்டும் என்பது என் கருத்து.
5.91.35
एवमुक्त्वा महाबाहुर्दुर्योधनममर्षणम् ।
निश्चक्राम ततः शुभ्राद्धार्तराष्ट्रनिवेशनात् ॥ ५.९१.३५ ॥
இவ்வாறு கூறிய பெரும்புயவீரன், பொறுமையற்ற துரியோதனனிடம் பேசிவிட்டு, அப்பொழுது அழகிய திருதராட்டிரன் மகன்களின் மாளிகையிலிருந்து வெளியேறினான்.
5.91.36
निर्याय च महाबाहुर्वासुदेवो महामनाः ।
निवेशाय ययौ वेश्य विदुरस्य महात्मनः ॥ ५.९१.३६ ॥
பெரும்புயவீரனும் பெருமனம் கொண்டவனுமான வாசுதேவன் வெளியேறி, மகாத்மாவான விதுரனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
5.91.37
तमभ्यगच्छद्द्रोणश्च कृपो भीष्मोऽथ बाह्लिकः ।
कुरवश्च महाबाहुं विदुरस्य गृहे स्थितम् ॥ ५.९१.३७ ॥
துரோணரும் கிருபரும் பீஷ்மரும் பின்னர் பாஹ்லீகரும், குருக்களும் விதுரரின் வீட்டில் தங்கியிருந்த அந்தப் பெரும்புயவீரனை எதிர்கொண்டு சென்றனர்.
5.91.38
त ऊचुर्माधवं वीरं कुरवो मधुसूदनम् ।
निवेदयामो वार्ष्णेय सरत्नांस्ते गृहान्वयम् ॥ ५.९१.३८ ॥
குருக்கள் வீரனான மாதவனிடம், மதுசூதனனிடம் சொன்னார்கள்: வார்ஷ்ணேயா, நாங்கள் ரத்தினங்களுடன் கூடிய எங்கள் வீடுகளை உங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறோம்.
5.91.39
तानुवाच महातेजाः कौरवान्मधुसूदनः ।
सर्वे भवन्ते गच्छन्तु सर्वा मेऽपचितिः कृता ॥ ५.९१.३९ ॥
மகாதேஜஸ்வியான மதுசூதனன் அந்த கௌரவர்களிடம் சொன்னார்: நீங்கள் அனைவரும் செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு என் மரியாதை முழுமையாகச் செலுத்தப்பட்டது.
5.91.40
यातेषु कुरुषु क्षत्ता दाशार्हमपराजितम् ।
अभ्यर्चयामास तदा सर्वकामैः प्रयत्नवान् ॥ ५.९१.४० ॥
குருக்கள் சென்ற பின்னர், விதுரர் அந்த வெல்லப்படாத தாசார்ஹனை, எல்லா விருப்பப் பொருட்களாலும், முழு முயற்சியுடன் வழிபட்டார்.
5.91.41
ततः क्षत्राऽन्नपानानि शुचीनि गुणवन्ति च ।
उपाहरदनेकानि केशवाय महात्मने ॥ ५.९१.४१ ॥
பின்னர் விதுரர் மகாத்மாவான கேசவனுக்குத் தூய்மையானதும் சிறந்ததுமான பலவகை உணவு பானங்களைக் கொண்டு வந்தார்.
5.91.42
तैतर्पयित्वा प्रथमं ब्राह्मणान्मधुसूदनः ।
वेदविद्भ्यो ददौ कृष्णः परमद्रविणान्यपि ॥ ५.९१.४२ ॥
அவற்றால் முதலில் பிராமணர்களை திருப்தி செய்து, மதுசூதனனான கிருஷ்ணர் வேதம் அறிந்தவர்களுக்கு மிகுந்த செல்வத்தையும் கொடுத்தார்.
5.91.43
भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु निषण्णेषु वरासने ।
शुचिः सुप्रयतो भून्वा विदुरोऽन्नमुपारत् ॥ ५.९१.४३ ॥
சிறந்த இருபிறப்பாளர்கள் உண்டு உயர்ந்த இருக்கைகளில் அமர்ந்தபோது, தூய்மையும் கட்டுப்பாடும் உடைய விதுரர் உணவைக் கொண்டு வந்தார்.
5.91.44
श्रद्धया परया युक्त इदं वचनमब्रवीत् ।
संवृतैस्तुष्य गोविन्द एतन्नः धनम्।
अन्यथा हि विशेषेण कस्त्वामर्चितुमर्हति ॥ ५.९१.४४ ॥
மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் அவர் இவ்வாறு கூறினார்: "கோவிந்தா, இந்த எளிய உணவில் மகிழுங்கள்; இதுவே எங்கள் செல்வம். இல்லையேல், உங்களை வழிபட யாரால் இயலும்?"
5.91.45
ततोऽनुयायिभिः सार्धं मरुद्भिरिव वासवः ।
विदुरान्नानि बुभुजे शुचीनि गुणवन्ति च ॥ ५.९१.४५ ॥
பின்னர் தம் பரிவாரத்துடன், மருத்துக்களிடையே இந்திரனைப் போல், விதுரரின் தூய்மையான சிறந்த உணவை அவர் உண்டார்.
5.91.46
तं भुक्तवन्तं विविधाः सुशब्दाः सूतमागधाः ।
अभितुष्टुवुरासीनं दाशार्हमपराजितम् ॥ ५.९१.४६ ॥
உண்டு முடித்து அமர்ந்திருந்த தோற்கடிக்கப்படாத தாசார்ஹரை, பலவகை இனிய குரலுடைய சூதர்களும் மாகதர்களும் புகழ்ந்தனர்.