மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.101.1
आर्जुनं समरे शूरं विनिघ्नन्तं महारथान् ।
अलम्बुसः कथं युद्धे प्रत्ययुध्यत सञ्जय ॥ ६.१०१.१ ॥
சஞ்ஜயா, போரில் மகாரதர்களைக் கொன்ற வீரன் அர்ஜுனனை அலம்புசன் எவ்வாறு எதிர்த்துப் போரிட்டான்?
6.101.2
आर्श्यशृङ्गिं कथं चैव सौभद्रः परवीरहा ।
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यथावृत्तं स्म संयुगे ॥ ६.१०१.२ ॥
பகைவீரர்களைக் கொல்லும் சௌபத்ரன் ஆர்ச்யசிருங்கியுடன் எவ்வாறு போரிட்டான்? போரில் நடந்ததை உண்மையாக எனக்குச் சொல்.
6.101.3
धनंजयश्च किं चक्रे मम सैन्येषु संयुगे ।
भीमो वा रथिनां श्रेष्ठो राक्षसो वा घटोत्कचः ॥ ६.१०१.३ ॥
போரில் என் படைகளுக்கு நடுவே தனஞ்சயன் என்ன செய்தான்? அல்லது ரதர்களில் சிறந்த பீமனும், அரக்கன் கடோத்கசனும் என்ன செய்தனர்?
6.101.4
नकुलः सहदेवो वा सात्यकिर्वा महारथः ।
एतदाचक्ष्व मे सत्यं कुशलो ह्यसि सञ्जय ॥ ६.१०१.४ ॥
அல்லது நகுலனும் சகதேவனும், மகாரதர் சாத்யகியும் என்ன செய்தனர்? சஞ்ஜயா, நீ திறமையானவன்; இதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்.
6.101.5
हन्ते तेऽहं प्रवक्ष्यामि संग्रामं रोमहर्षणम् ।
यथाऽभूद्राक्षसेन्द्रस्य सौभद्रस्य च मारिष ॥ ६.१०१.५ ॥
ஐயா, அரக்கர் தலைவனுக்கும் சௌபத்ரனுக்கும் நடந்த, மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் அந்தப் போரை உமக்குச் சொல்வேன்.
6.101.6
अर्जुनश्च यथा सङ्ख्ये भीमसेनश्च पाण्डवः ।
नकुलः सहदेवश्च रणे चक्रुः पराक्रमम् ॥ ६.१०१.६ ॥
போரில் அர்ஜுனனும், பீமசேனனும், பாண்டவனான நகுலனும் சகதேவனும் வீரத்தைக் காட்டியவாறு—
6.101.7
तथैव तावकाः सर्वे भीष्मद्रोणपुरःसराः ।
अद्भुतानि विचिन्राणि चक्रुः कर्माण्यभीतवत् ॥ ६.१०१.७ ॥
அதே போல உங்கள் அனைத்து வீரர்களும், பீஷ்மரும் துரோணரும் முன்னிருக்க, அஞ்சாதவர்கள் போல அற்புதமான பல்வேறு செயல்களைச் செய்தனர்.
6.101.8
अलम्बुसस्तु समरे अभिमन्युं महारथम् ।
विनद्य सुमहानादं तर्जयित्वा मुहुर्मुहुः ॥ ६.१०१.८ ॥
ஆனால் அலம்புசன் போரில் மகாரதனான அபிமன்யுவை மீண்டும் மீண்டும் அச்சுறுத்தி, மிகப் பெரிய முழக்கத்துடன் கர்ஜித்தான்.
6.101.9
अभिदुद्राव वेगेन तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ।
अभिमन्युश्च वेगेन सिंहवद्विनदन्मुहुः ॥ ६.१०१.९ ॥
அவன் வேகமாக விரைந்து, "நில், நில்!" என்று கூறினான். அபிமன்யுவும் வேகமாகச் சிங்கம் போல மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
6.101.10
आर्श्यशृङ्गिं महेष्वासि पितुरत्यन्तवैरिणम् ।
ततः समीपतुः सङ्ख्ये त्वरितौ नरराक्षसौ ॥ ६.१०१.१० ॥
பின்னர் தந்தையின் (அர்ஜுனனின்) பெரும் பகைவனான மகா வில்லாளி ஆர்ச்யசிருங்கியை, போரில் நரனும் ராட்சசனுமான இருவரும் விரைந்து அணுகினர்.
6.101.11
रथाभ्यां रथिनौ श्रेष्ठौ यथा वै देवदानवौ ।
मायावा राक्षसश्रेष्ठो दिव्यास्त्रश्चैव फाल्गुनिः ॥ ६.१०१.११ ॥
தங்கள் தேர்களில் இருந்த அந்த இரு சிறந்த தேரோட்டிகளும் தேவனும் தானவனும் போல இருந்தனர். மாயம் அறிந்த ராட்சசர்களில் சிறந்தவனும், திவ்யாஸ்திரங்கள் கொண்ட பால்குனியின் மகனும் அங்கிருந்தனர்.
6.101.12
ततः कर्ष्णिर्महाराज निशितैः सायकैस्त्रिभिः ।
आर्श्यशृङ्गिं रणे विद्ध्वा पुनर्विव्याव पञ्चभिः ॥ ६.१०१.१२ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, கிருஷ்ணனின் குலத்தவனான அபிமன்யு, கூரிய மூன்று அம்புகளால் போரில் ஆர்ச்யசிருங்கியைத் துளைத்து, மீண்டும் ஐந்தினால் தாக்கினான்.
6.101.13
अलम्बुरोऽपि संक्रुद्धः कार्ष्णि नवभिराशुगैः ।
हृदि विव्याध वेगेन तोत्रैरिव महाद्विपम् ॥ ६.१०१.१३ ॥
அலம்புசனும் மிகுந்த கோபமுற்று, கார்ஷ்ணியை ஒன்பது விரைவுக் கணைகளால் வேகமாக நெஞ்சில் துளைத்தான்; அங்குசங்கள் மாபெரும் யானையைக் குத்துவது போல.
6.101.14
ततः शरसहस्रेण क्षिप्रकारी निशाचरः ।
अर्जुनास सुतं सङ्ख्ये पीडयामास भारत ॥ ६.१०१.१४ ॥
பின்னர் விரைந்து செயல்படும் அந்த இரவுஞ்சரன், ஆயிரம் கணைகளால் போரில் அர்ஜுனனின் மகனை வருத்தினான், ஓ பாரதா.
6.101.15
अभिमन्युस्ततः क्रुद्धो नवभिर्नतपर्वभिः ।
बिभेद निशिसैर्बाणै राक्षसेन्द्रं महोरसि ॥ ६.१०१.१५ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற அபிமன்யு, வளைந்த கணுக்களுடைய ஒன்பது கூரிய அம்புகளால் அரக்கர் தலைவனின் பரந்த மார்பில் துளைத்தான்.
6.101.16
ते तस्य विविशुस्तूर्णं कायं निर्भिद्य मर्मसु ।
स तैर्विभिन्नसर्वाङ्गः शुशुभे राक्षसोत्तमः ॥ ६.१०१.१६ ॥
அவை விரைந்து அவன் உடலைத் துளைத்து மர்மஸ்தானங்களில் நுழைந்தன; அவற்றால் எல்லா அங்கங்களும் துளைக்கப்பட்ட அந்த உத்தம அரக்கன் ஒளிர்ந்தான்.
6.101.17
पुष्पितैः किंशुकै राजन्संस्तीर्ण इव पर्वतः ।
स संदधानश्च शरान्हेमपुङ्खान्महाबलः ॥ ६.१०१.१७ ॥
அரசே, பூத்த கிம்சுக மரங்களால் மூடப்பட்ட மலையைப் போல; அந்த மாபலவான் பொன் இறகுகளுள்ள கணைகளைத் தொடுத்தபடி.
6.101.18
विबभौ राक्षसश्रेष्ठः सज्वाल इव पर्वतः ।
ततः क्रुद्धो महाराज आर्श्यशृङ्गिरमर्षणः ॥ ६.१०१.१८ ॥
அரக்கர்களில் சிறந்தவன் எரியும் மலையைப் போல் ஒளிர்ந்தான். பின்னர், மகாராஜனே, கோபமும் பொறுமையின்மையும் கொண்ட ஆர்ஷ்யசிருங்கி—
6.101.19
महेन्द्रप्रतिमं कार्ष्णि छादयामास पत्रिभिः ।
तेन ते विशिखा मुक्ता यमदण्डोपमाः शिताः ॥ ६.१०१.१९ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரான கார்ஷ்ணி அம்புகளால் அவனை மறைத்தான். அவனால் ஏவப்பட்ட கூர்மையான அம்புகள் யமதண்டத்தைப் போல இருந்தன.
6.101.20
अभिमन्युं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम् ।
तथैवार्जुनिना मुक्ताः शराः कनकभूषणाः ॥ ६.१०१.२० ॥
அபிமன்யுவைத் துளைத்து அவை பூமியின் மேற்பரப்பில் புகுந்தன. அதுபோலவே அர்ஜுனனால் ஏவப்பட்ட பொன்னணி பூண்ட அம்புகளும்.
6.101.21
अलम्बुसं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम् ।
सौभद्रस्तु रणे रक्षः शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ६.१०१.२१ ॥
அலம்புஷனைத் துளைத்து அவை பூமியின் மேற்பரப்பில் புகுந்தன. ஆனால் சௌபத்ரன் போரில் அந்த அரக்கனை வளைந்த முடிச்சுகள் கொண்ட அம்புகளால்
6.101.22
चक्रे विमुखमासाद्य बलं शक्र इवाहवे ।
विमुखं च रणे रक्षो वध्यमानं रणेऽरिणा ॥ ६.१०१.२२ ॥
இந்திரன் போரில் படையை அணுகித் திருப்புவது போல அவன் அரக்கர் படையைப் புறமுதுகிட வைத்தான். போரில் புறமுதுகிட்ட அந்த அரக்கன் எதிரியால் போரில் அடிக்கப்பட்டான்.
6.101.23
प्रादुश्चक्रे महामायां तामसीमरिघातिनीम् ।
ततस्ते तमसा सर्वे वृताश्चासन्महीपते ॥ ६.१०१.२३ ॥
அவன் எதிரிகளை அழிக்கும் பெரிய தாமச மாயையை வெளிப்படுத்தினான். அப்போது, ஓ மன்னா, அவர்கள் அனைவரும் இருளால் சூழப்பட்டனர்.
6.101.24
नाभिमन्युमपश्यन्त नैव स्वान्न परान्रणे ।
अभिमन्युश्च तदृष्ट्वा घोररूपं महत्तमः ॥ ६.१०१.२४ ॥
போரில் அவர்கள் அபிமன்யுவையும் காணவில்லை, தங்களவரையும் காணவில்லை, எதிரிகளையும் காணவில்லை. அபிமன்யுவும் அந்த பயங்கரமான உருவம் கொண்ட பெரும் இருளைக் கண்டு.
6.101.25
प्रादुश्चक्रेऽस्त्रमत्सुग्रं भास्करं कुरुनन्दनः ।
ततः प्रकाशमभवज्जगत्सर्वं महीपते ॥ ६.१०१.२५ ॥
குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியானவன் மிகக் கொடிய சூரியாஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான். அப்போது, ஓ மன்னா, உலகம் முழுவதும் ஒளி பரவியது.
6.101.26
तां चाभिजघ्निवान्मायां राक्षसस्य दुरात्मनः ।
संक्रुद्धश्च महावीर्यो राक्षसेन्द्रं नरोत्तमः ॥ ६.१०१.२६ ॥
அந்தத் தீய மனமுடைய அரக்கனின் மாயையை அவன் அழித்தான். மிகுந்த வீரியமுள்ள அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன் கோபமடைந்து அரக்கர் தலைவனைத் தாக்கினான்.
6.101.27
छादयामास समरे शरैः सन्नतपर्वभिः ।
बह्वीस्तथाऽन्या मायाश्च प्रयुक्तास्तेन रक्षसा ॥ ६.१०१.२७ ॥
போரில் வளைந்த கணுக்களுடைய அம்புகளால் அவன் அதை மறைத்தான். அந்த அரக்கன் பிரயோகித்த பல்வேறு மாயைகளையும்.
6.101.28
सर्वास्त्रविदमेयात्मा वारयामास फाल्गुनिः ।
हतमायं ततो रक्षो वध्यमानं च सायकैः ॥ ६.१०१.२८ ॥
எல்லா ஆயுதங்களையும் அறிந்தவனும், அளவிட முடியாத ஆன்மா கொண்ட பால்குனி அதைத் தடுத்தான். பின்னர் மாயைகள் அழிந்தன; அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த அரக்கன்.
6.101.29
रथं तत्रैव संत्यज्य प्राद्रवन्महतो भयात् ।
तस्मिन्विनिर्जिते तूर्णं कूटयोधिनि राक्षसे ॥ ६.१०१.२९ ॥
அங்கேயே தன் தேரைக் கைவிட்டு அவன் பெரும் அச்சத்தால் ஓடினான். வஞ்சகப் போர்வீரனான அந்த அரக்கன் விரைவில் தோற்கடிக்கப்பட்டதும்.
6.101.30
आर्जुनिः समरे सैन्यं तावकं संममर्द ह ।
मदान्धो वन्यनागेन्द्रः सपद्मां पद्मिनीमिव ॥ ६.१०१.३० ॥
ஆர்ஜுனி போரில் உம் படையை நசுக்கினான்; மதத்தால் குருடான காட்டு யானைத் தலைவன் தாமரைகள் நிறைந்த குளத்தை மிதிப்பது போல.
6.101.31
ततः शान्तनवो भीष्मः सैन्यं दृष्ट्वाऽभिविद्रुतम् ।
महता शरवर्षेण सौभद्रं पर्यवारयत् ॥ ६.१०१.३१ ॥
அப்பொழுது சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், தமது படை ஓடுவதைக் கண்டு, பெரும் அம்பு மழையால் சௌபத்ரனைச் சூழ்ந்தார்.
6.101.32
कोष्ठीकृत्य च तं वीरं धार्तराष्ट्रा महारथः ।
एवं सुबहवो युद्धे ततक्षुः सायकैर्दृढम् ॥ ६.१०१.३२ ॥
அந்த வீரனை ஒரு கூண்டு போல் சூழ்ந்து, திருதராட்டிரனின் மகன்களான பல மகாரதர்கள் போரில் அம்புகளால் அவனை உறுதியாகத் தாக்கினர்.
6.101.33
स तेषां रथिनां वीरः पितुस्तुल्यपराक्रमः ।
सदृशो वासुदेवस्य विक्रमेण बलेन च ॥ ६.१०१.३३ ॥
அந்த வீரன், அந்த ரதர்களிடையே தன் தந்தைக்கு நிகரான வீரத்தையும், வாசுதேவனுக்கு ஒத்த பராக்கிரமத்தையும் பலத்தையும் கொண்டிருந்தான்.
6.101.34
उभयोः सदृशं कर्म स पितुर्मातुलस्य च ।
रणे बहुविधं चक्रे सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ६.१०१.३४ ॥
தன் தந்தையும் மாமனும் ஆகிய இருவருக்கும் ஏற்ற செயல்களை அவன் போரில் பலவகையாகச் செய்தான்; அவன் அனைத்து ஆயுததாரிகளிலும் சிறந்தவன்.
6.101.35
ततो धनञ्जयो वीरो विनिघ्नंस्तव सैनिकान् ।
आससाद रणे भीष्मं पुत्रप्रेप्सुरमर्षणः ॥ ६.१०१.३५ ॥
அப்பொழுது வீரன் தனஞ்சயன், உங்கள் படைவீரர்களை அழித்தவாறு, மகனைக் காக்கும் விருப்பத்துடன் சினத்தோடு போரில் பீஷ்மரை நெருங்கினான்.
6.101.36
तथैव समरे राजन्पिता देवव्रतस्तव ।
आससाद रणे पार्थं स्वर्भानुरिव भास्करम् ॥ ६.१०१.३६ ॥
அவ்வாறே, அரசே, உங்கள் தந்தை தேவவிரதர் போரில் பார்த்தனை நெருங்கினார்; ஸ்வர்பானு சூரியனை நெருங்குவது போல.
6.101.37
ततः सरथनागाश्वाः पुत्रास्तव जनेश्वर ।
परिवव्रू रणे भीष्मं जुगुपुश्च समन्ततः ॥ ६.१०१.३७ ॥
மன்னா, அப்போது தேர், யானை, குதிரைகளுடன் உம் புதல்வர்கள் போரில் பீஷ்மரைச் சுற்றி வளைத்து எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவரைக் காத்தனர்.
6.101.38
तथैव पाण्डवा राजन्परिवार्य धनञ्जयम् ।
रणाय महते युक्ता दंशिता भरतर्षभ ॥ ६.१०१.३८ ॥
பரத குலக் காளையே, மன்னா, அதேபோல பாண்டவர்களும் கவசம் பூண்டு பெரும் போருக்குத் தயாராகி தனஞ்சயனைச் சுற்றி நின்றனர்.
6.101.39
शारद्वतस्ततो राजन्भीष्मस्य प्रमुखे स्थितम् ।
अर्जुनं पञ्चविंशत्या सायकानां समाचिनोत् ॥ ६.१०१.३९ ॥
மன்னா, பின்னர் சாரத்வதர் (கிருபர்) பீஷ்மருக்கு முன் நின்ற அர்ஜுனனை இருபத்தைந்து அம்புகளால் முழுவதும் மூடினார்.
6.101.40
प्रत्युद्गम्याथ विव्याध सात्यकिस्तं शितैः शरैः ।
पाण्डवप्रियकामार्थं शार्दूल इव कुञ्जरम् ॥ ६.१०१.४० ॥
பின்னர் சாத்யகி முன்னேறி பாண்டவர்களின் நலனை விரும்பி கூரிய அம்புகளால் அவரைத் துளைத்தான், புலி யானையைத் தாக்குவது போல.
6.101.41
गौतमोऽपि त्वरायुक्तो माधवं नवभिः शरैः ।
हृदि विव्याध संक्रुद्धः कङ्कपत्रपरिच्छदैः ॥ ६.१०१.४१ ॥
கௌதமர் (கிருபர்) விரைந்து, மிகுந்த கோபத்துடன், மாதவனின் (சாத்யகியின்) மார்பை கங்கப் பறவையின் இறகுடைய ஒன்பது அம்புகளால் துளைத்தார்.
6.101.42
शैनेयोऽपि ततः क्रुद्धश्चापमानम्य वेगवान् ।
गौतमान्तकरं तूर्णं समाधत्त शिलीमुखम् ॥ ६.१०१.४२ ॥
பின்னர் சைனேயன் (சாத்யகி) கோபம் கொண்டு, வேகமாக, வில்லை வளைத்து விரைவில் கௌதமருக்கு முடிவு தரும் அம்பைப் பூட்டினான்.
6.101.43
तमापतन्तं वेगेन शक्राशनिसमद्युतिम् ।
द्विधा चिच्छेद संक्रुद्धो द्रौणिः परमकोपनः ॥ ६.१०१.४३ ॥
வேகமாக தன்மீது பாய்ந்து வந்த, இந்திரனின் இடி போன்ற ஒளியுடைய அம்பை, கோபம் கொண்ட துரோணபுத்திரன் இரண்டாக வெட்டினான்; அவன் மிகுந்த கோபமுடையவன்.
6.101.44
समुत्सृज्याथ शैनेयो गौतमं रथिनां वरः ।
अभ्यद्रवद्रणे द्रौणिं राहुः खे शशिनं यथा ॥ ६.१०१.४४ ॥
அப்போது தேரர்களில் சிறந்த சைனேயன் கௌதமனை விட்டுவிட்டு, போரில் துரோணபுத்திரனை நோக்கி, வானில் ராகு சந்திரனை நோக்கி பாய்வது போல் பாய்ந்தான்.
6.101.45
तस्य द्रोणसुतश्चापं द्विधा चिच्छेद भारत ।
अथैनं छिन्नधन्वानं ताडयामास सायकैः ॥ ६.१०१.४५ ॥
பரதகுலத்தோனே! துரோணபுத்திரன் அவனது வில்லை இரண்டாக வெட்டினான்; பின்னர் வில்லை இழந்த அவனை அம்புகளால் தாக்கினான்.
6.101.46
सोऽन्यत्कार्मुकमादाय शत्रुघ्नं भारसाधनम् ।
द्रौणिं षष्ट्या महाराज बाह्वोरुरसि चार्पयत् ॥ ६.१०१.४६ ॥
அவன் மற்றொரு வில்லை எடுத்தான்—எதிரிகளை அழிக்கவல்ல, சுமையைத் தாங்கும் வில்லை; மகாராஜனே! அறுபது அம்புகளால் துரோணபுத்திரனின் தோள்களிலும் மார்பிலும் தாக்கினான்.
6.101.47
स विद्धो व्यथितश्चैव मुहूर्तं कश्मलायुतः ।
निषसाद रथोपस्थे ध्वजयष्टिं समाश्रितः ॥ ६.१०१.४७ ॥
அவன் (துரோணபுத்திரன்) அம்பால் துளைக்கப்பட்டு வேதனையுற்று, ஒரு கணம் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு தேர்த்தளத்தில் அமர்ந்தான்.
6.101.48
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां द्रोणपुत्रः प्रतापवान् ।
वार्ष्णेयं समरे क्रुद्धो नाराचेन समार्पयत् ॥ ६.१०१.४८ ॥
பின்னர் உணர்வு மீண்ட வீரமிக்க துரோணபுத்திரன், கோபத்துடன் போரில் வார்ஷ்ணேயனை (சாத்யகியை) இரும்பு அம்பால் தாக்கினான்.
6.101.49
शैनेयं स तु निर्भिद्य प्राविशद्धरणीतलम् ।
वसन्तकाले बलवान्बिलं सर्पशिशुर्यथा ॥ ६.१०१.४९ ॥
அவன் சைனேயனைத் துளைத்து பூமித்தளத்துக்குள் புகுந்தான்; வசந்த காலத்தில் வலிமையான பாம்புக் குட்டி வளைக்குள் நுழைவது போல.
6.101.50
अथापरेण भल्लेन माधवस्य ध्वजोत्तमम् ।
चिच्छेद समरे द्रौणिः सिंहनादं मुमोच ह ॥ ६.१०१.५० ॥
பின்னர் மற்றொரு பல்லத்தால் துரோணன் மகன் போரில் மாதவனின் சிறந்த கொடியை அறுத்து சிம்ம முழக்கம் செய்தான்.
6.101.51
पुनश्चैनं शरैर्घोरैश्छादयामास भारत ।
निदाघान्ते महाराज यथा मेघो दिवाकरम् ॥ ६.१०१.५१ ॥
பாரதரே, மீண்டும் அவன் கொடிய அம்புகளால் இவனை மூடினான்; மகாராஜாவே, கோடையின் முடிவில் மேகம் சூரியனை மறைப்பது போல.
6.101.52
सात्यकोऽपि महाराज शरजालं निहत्य तत् ।
द्रौणिमभ्याकिरत्तूर्णं शरजालैरनेकधा ॥ ६.१०१.५२ ॥
மகாராஜாவே, சாத்யகியும் அந்த அம்புவலையை அழித்து, விரைவில் துரோணன் மகன்மீது பல வகையில் அம்பு வலைகளைப் பொழிந்தான்.
6.101.53
तापयामास च द्रौणिं शैनेयः परवारहा ।
विमुक्तो मेघजालेन यथैव तपनस्तथा ॥ ६.१०१.५३ ॥
எதிரிப் படைவீரர்களைக் கொல்பவனான சைனேயன் துரோணன் மகனை வருத்தினான்; மேக வலையிலிருந்து விடுபட்ட சூரியன் சுடுவது போல.
6.101.54
शराणां च सहस्रेण पुनरेव समुद्यतः ।
सात्यकिश्छादयामास ननाद च महाबलः ॥ ६.१०१.५४ ॥
ஆயிரம் அம்புகளுடன் மீண்டும் எழுந்த மகாபலசாலி சாத்யகி அவனை மூடி முழங்கினான்.
6.101.55
दृष्ट्वा पुत्रं च तं ग्रस्तं राहुणेव निशाकरम् ।
अभ्यद्रवत शैनेयं भारद्वाजः प्रतापवान् ॥ ६.१०१.५५ ॥
ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சந்திரனைப் போல் தன் மகன் பிடிபட்டிருப்பதைக் கண்டு, வீரம் மிக்க பாரத்வாஜர் (துரோணர்) சைனேயனை நோக்கி விரைந்தார்.
6.101.56
विव्याध च सुतीक्ष्णेन पृषत्केन महामृधे ।
परीप्सन्खसुतं राजन्वार्ष्णेयेनाभिपीडितम् ॥ ६.१०१.५६ ॥
ஓ மன்னா! பெரும் போரில் வார்ஷ்ணேயனால் (சாத்யகியால்) நெருக்கப்பட்ட தன் மகனைக் காக்க விரும்பி, கூர்மையான அம்பால் அவனை எய்தார்.
6.101.57
सात्यकिस्तु रणे हित्वा गुरुपुत्रं महारथम् ।
द्रोणं विव्याध विंशत्या सर्वपारशवैः शरैः ॥ ६.१०१.५७ ॥
ஆனால் சாத்யகி போரில் குருபுத்திரனாகிய அந்தப் பெரும் தேர்வீரனை விட்டுவிட்டு, துரோணரை இருபது அனைத்துப்பக்க அம்புகளால் எய்தார்.
6.101.58
तदन्तरममेयात्मा कौन्तेयः शत्रुतापनः ।
अभ्यद्रवद्रणे क्रुद्धो द्रोणं प्रति महारथः ॥ ६.१०१.५८ ॥
அதே வேளையில், அளவற்ற ஆன்மா கொண்ட, எதிரிகளை வாட்டும் குந்தியின் மகன் (அர்ஜுனன்) சினந்து போரில் பெரும் தேர்வீரனாக துரோணரை நோக்கி விரைந்தார்.
6.101.59
ततो द्रोणश्च पार्थश्च समेयातां महामृधे ।
यथा बुधश्च शुक्रश्च महाराज नभस्तले ॥ ६.१०१.५९ ॥
பின்பு, ஓ மகாராஜா! பெரும் போரில் துரோணரும் பார்த்தனும் வானத்தில் புதனும் சுக்கிரனும் சந்திப்பதுபோல் நேருக்கு நேர் மோதினர்.