மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.107.1
युध्यतामेव तेषां तु भास्करेऽस्तमुपागते ।
सन्ध्या समभवद्धोरा नापश्याम ततो रणम् ॥ ६.१०७.१ ॥
அவர்கள் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோதே சூரியன் அஸ்தமித்தான். பயங்கரமான அந்தி வேளை வந்தது; அதன்பின் போர்க்களத்தை எங்களால் காண முடியவில்லை.
6.107.2
ततो युधिष्ठिरो राजा सन्ध्यां संदृश्य भारत ।
वध्यमानं च भीष्मेण त्यक्तास्त्रं भयविह्वलम् ॥ ६.१०७.२ ॥
பின்னர் அரசன் யுதிஷ்டிரன் அந்தி வேளையைக் கண்டான்; ஓ பாரதா, பீஷ்மரால் அடிக்கப்பட்டு, ஆயுதங்களை எறிந்து, பயத்தால் கலங்கிய படைகளையும் அவன் கண்டான்.
6.107.3
स्वसैन्यं च परावृत्तं पलायनपरायणम् ।
भीष्मं च युधि संरब्धं पीडयन्तं महारथम् ॥ ६.१०७.३ ॥
தன் படை திரும்பி ஓடுவதில் ஈடுபட்டிருப்பதையும், போரில் கோபத்துடன் பெரும் தேர்வீரன் பீஷ்மன் துன்புறுத்துவதையும் கண்டான்.
6.107.4
सोमकांश्च जितान्दृष्ट्वा निरुत्साहान्महारथान् ।
निशामुखं च संप्रेक्ष्य घोररूपं भयानकम्।
चिन्तयित्वा ततो राज्ञामपहारमकारयत् ॥ ६.१०७.४ ॥
சோமகர்கள் தோற்று, ஊக்கமிழந்த மகாரதர்களாக இருப்பதைக் கண்டு, இரவின் கொடிய, அச்சமூட்டும் தோற்றத்தையும் நோக்கி, சிந்தித்த பின் அரசர்களின் படையைப் பின்வாங்கச் செய்தான்.
6.107.5
ततोऽपहारं सैन्यानां चक्रे राजा युधिष्ठिरः ।
तथैव तव सैन्यानामपहारे ह्यभूत्तदा ॥ ६.१०७.५ ॥
பின்னர் அரசன் யுதிஷ்டிரன் படைகளைப் பின்வாங்கச் செய்தான்; அதேபோல் அப்போது உங்கள் படைகளும் பின்வாங்கின.
6.107.6
ततोऽपहारं सैन्यानां कृत्वा तत्र महारथाः ।
न्यविशन्त कुरुश्रेष्ठ संग्रामे क्षतविक्षताः ॥ ६.१०७.६ ॥
படைகளைப் பின்வாங்கச் செய்த பின், அங்கிருந்த மகாரதர்கள், ஓ குருக்களில் சிறந்தவனே, போரில் காயமடைந்து சிதைந்து உள்ளே சென்றனர்.
6.107.7
भीष्मस्य समरे कर्म चिन्तयानास्तु पाण्डवाः ।
नालभन्त तदा शान्तिं भीष्मबाणप्रपीडिताः ॥ ६.१०७.७ ॥
போரில் பீஷ்மரின் செயல்களைச் சிந்தித்த பாண்டவர்கள், பீஷ்மரின் அம்புகளால் வருந்தியவர்களாக, அப்போது அமைதி அடையவில்லை.
6.107.8
भीष्मोऽपि समरे जित्वा पाण्डवान्सह सृञ्जयान् ।
पूज्यमानस्तव सुतैर्वन्द्यमानश्च भारत ॥ ६.१०७.८ ॥
பீஷ்மரும் போரில் சிருஞ்சயர்களுடன் பாண்டவர்களை வென்று, பாரதா, உம் மகன்களால் போற்றப்பட்டும் வணங்கப்பட்டும் இருந்தார்.
6.107.9
न्यविशत्कुरुभिः सार्धं हृष्टरूपैः समन्ततः ।
ततो रात्रिः समभवत्सर्वभूतप्रमोहिनी ॥ ६.१०७.९ ॥
மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் கௌரவர்களுடன் சேர்ந்து அவர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் புகுந்தனர். அப்போது எல்லா உயிர்களையும் மயக்கும் இரவு வந்தது.
6.107.10
तस्मिन्रात्रिमुखे घोरे पाण्डवा वृष्णिभिः सह ।
सृञ्जयाश्च दुराधर्षा मन्त्राय समुपाविशन् ॥ ६.१०७.१० ॥
அந்த பயங்கரமான இரவின் தொடக்கத்தில் பாண்டவர்களும், விருஷ்ணிகளுடனும், வெல்லப்படமுடியாத சிருஞ்சயர்களும் ஆலோசனைக்காக அமர்ந்தனர்.
6.107.11
आत्मनिःश्रेयसं सर्वे प्राप्तकालं महाबलाः ।
मन्त्रयामासुरव्यग्रा मन्त्रनिश्चयकोविदाः ॥ ६.१०७.११ ॥
மகா பலம் வாய்ந்த அனைவரும், தங்கள் உயர்ந்த நன்மையையும் தருணத்துக்கேற்ற செயலையும் குறித்து, கலக்கமின்றி, ஆலோசனையில் முடிவெடுக்கும் திறனுடையவர்களாக ஆலோசித்தனர்.
6.107.12
ततो युधिष्ठिरो राजा मन्त्रयित्वा चिरं नृप ।
वासुदेवं समुद्वीक्ष्य वचनं चेदमाददे ॥ ६.१०७.१२ ॥
பிறகு அரசன் யுதிஷ்டிரன் நெடுநேரம் ஆலோசித்து, அரசே, வாசுதேவனை உற்று நோக்கி, இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
6.107.13
कृष्ण पश्य माहात्मानं भीष्मं भीमपराक्रमम् ।
गजं नलवनानीव विमृद्गन्तं बलं मम ॥ ६.१०७.१३ ॥
கிருஷ்ணா, மகாத்மாவான பீஷ்மரைப் பார், பயங்கர பராக்கிரமம் கொண்டவர். யானை நாணல் வனத்தை மிதிப்பது போல என் படையை அவர் மிதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
6.107.14
न चैवैनं महात्मानमुत्सहामो निरीक्षितुम् ।
लेलिह्यमानं सैन्येषु प्रवृद्धमिव पावकम् ॥ ६.१०७.१४ ॥
பெருமை மிக்க இவரை எங்களால் நேரில் பார்க்கவும் முடியவில்லை. படைகளுக்கு இடையே பெருகிய நெருப்பு நாவால் நக்குவது போல அவர் நக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.
6.107.15
यथा घोरो महानागस्तक्षको वै विषोल्बणः ।
तथा भीष्मो रणे क्रुद्धस्तीक्ष्णशस्त्रः प्रतापवान् ॥ ६.१०७.१५ ॥
கொடிய பெரும்பாம்பு தட்சகன் விஷத்தால் பயங்கரமாவது போல, போரில் கோபமுற்ற பீஷ்மர் கூர்மையான ஆயுதங்களுடன் பேராற்றல் கொண்டவராக இருக்கிறார்.
6.107.16
गृहीतचापः समरे प्रमुञ्चन्निशिताञ्छरान् ।
शक्यो जेतुं यमः क्रुद्धो वज्रपाणिश्च देवराट् ॥ ६.१०७.१६ ॥
வில்லைக் கையில் ஏந்தி, போரில் கூர் அம்புகளை எய்தும் அவரை, கோபமுற்ற யமனையும், வஜ்ரம் ஏந்திய தேவராஜனையும் வெல்ல முடியும்.
6.107.17
वरुणः पाशभृच्चापि सगदो वा धनेश्वरः ।
न तु भीष्मः सुसंक्रुद्धः शक्यो जेतुं महाहवे ॥ ६.१०७.१७ ॥
பாசம் ஏந்திய வருணனும், கதையுடன் கூடிய குபேரனும் வெல்லப்படலாம். ஆனால் மிகக் கோபமுற்ற பீஷ்மரை பெரும் போரில் வெல்ல முடியாது.
6.107.18
सोऽहमेवं गते कृष्ण निमग्नः शोकसागरे ।
आत्मनो बुद्धिदौर्बल्याद्भीष्ममासाद्य संयुगे ॥ ६.१०७.१८ ॥
கிருஷ்ணா, இப்படி ஆகிவிட்ட நிலையில் நான் சோகக் கடலில் மூழ்கியிருக்கிறேன். என் புத்தியின் பலவீனத்தால்தானே போரில் பீஷ்மரை எதிர்கொண்டேன்.
6.107.19
वनं यास्यामि दुर्धर्ष श्रेयो वै तत्र मे गतम् ।
न युद्धं रोचते कृष्ण हन्ति भीष्मो हि नः सदा ॥ ६.१०७.१९ ॥
ஊடுருவ முடியாதவனே, நான் காட்டிற்குச் செல்வேன்; அங்குதான் எனக்கு நன்மை கிடைக்கும். கிருஷ்ணா, போர் எனக்கு விருப்பமில்லை; பீஷ்மர் எப்போதும் நம்மைத் தாக்குகிறார்.
6.107.20
यथा प्रज्वलितं वह्निं पतङ्गः समभिद्रवन् ।
एकतो मृत्युमभ्येति तथाऽहं भीष्ममेयिवान् ॥ ६.१०७.२० ॥
எரியும் நெருப்பை நோக்கி விரைந்து செல்லும் விட்டில் பூச்சி ஒரே வழியில் மரணத்தை அடைவது போல, நானும் பீஷ்மரை அணுகி அவ்வாறே (மரணத்தை அடைகிறேன்).
6.107.21
क्षयं नीतोऽस्मि वार्ष्णेय राज्यहेतोः पराक्रमी ।
भ्रातरश्चैव मे शुराः सायकैर्भृशपीडिताः ॥ ६.१०७.२१ ॥
வார்ஷ்ணேயா, அரசுக்காக வீரனாகிய நான் அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லப்பட்டேன்; என் வீரச் சகோதரர்களும் அம்புகளால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.
6.107.22
मत्कृते भ्रातृसौहार्दाद्राज्यभ्रष्टा वनं गताः ।
परिक्लिष्टा तथा कृष्णा मत्कृते मधुसूदन ॥ ६.१०७.२२ ॥
என் காரணமாக, சகோதரர்களின் பாசத்தால், அரசை இழந்து அவர்கள் காட்டிற்குச் சென்றனர்; என் காரணமாகவே, மதுசூதனா, கிருஷ்ணையும் அவ்வாறே மிகவும் துன்புற்றாள்.
6.107.23
जीवितं बहु मन्येऽहं जीवितं ह्यद्य दुर्लभम् ।
जीवितस्याद्य शेषेण चरिष्ये धर्ममुत्तमम् ॥ ६.१०७.२३ ॥
நான் வாழ்க்கையை மிகவும் மதிக்கிறேன்; ஏனெனில் இன்று வாழ்க்கை அரியது. இனி வாழ்வின் எஞ்சிய பகுதியில் உயர்ந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பேன்.
6.107.24
यदि तेऽहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः स केशव ।
स्वधर्मस्याविरोधेन हितं व्याहर केशव ॥ ६.१०७.२४ ॥
சகோதரர்களின் பார்வையில் நான் உமது அருளுக்குத் தகுதியுடையவனாயிருந்தால், கேசவா, தன் தர்மத்திற்கு முரணின்றி எனக்கு நன்மையான சொல்லைக் கூறுவீராக, கேசவா.
6.107.25
एवं श्रुत्वा वचस्तस्य कारुण्याद्बहुविस्तरम् ।
प्रत्युवाच ततः कृष्णः सान्त्वयानो युधिष्ठिरम् ॥ ६.१०७.२५ ॥
இவ்வாறு அவருடைய சொற்களைக் கேட்டு, இரக்கத்தால் பெரிதும் விரிவாக, கிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரரைத் தேற்றியவாறு பதிலளித்தான்.
6.107.26
धर्मपुत्र विषादं त्वं मा कृथाः सत्यसंगर ।
यस्य ते भ्रातरः शूरा दुर्जयाः सत्रुसूदनाः ॥ ६.१०७.२६ ॥
தர்மபுத்திரனே, சத்திய வாக்கை உடையவனே, துயரம் கொள்ளாதே; உன் சகோதரர்கள் வீரர்கள், வெல்ல முடியாதவர்கள், எதிரிகளை அழிப்பவர்கள்.
6.107.27
अर्जुनो भीमसेनश्च वाय्वग्निसमतेजसौ ।
माद्रीपुत्रौ च विक्रान्तौ त्रिदशानामिविश्वरौ ॥ ६.१०७.२७ ॥
அர்ஜுனனும் பீமசேனனும் வாயு, அக்னிக்கு இணையான தேஜஸ் உடையவர்கள்; மாத்ரியின் வீர மகன்கள், தேவர்களைப் போல் வெல்ல முடியாத தலைவர்கள்.
6.107.28
मां वा नियुङ्क्ष्व सौहार्दाद्योत्स्ये भीष्मेण पाण्डव ।
त्वप्रयुक्तो महाराज किं न कुर्यां महाहवे ॥ ६.१०७.२८ ॥
அல்லது என்னை நியமி, பாண்டவனே! நட்பின் காரணமாக பீஷ்மருடன் போரிடுவேன். மகாராஜனே, உன்னால் ஏவப்பட்டு இந்த மகாப் போரில் நான் எதைச் செய்யமாட்டேன்?
6.107.29
हनिष्यामि रणे भीष्ममाहूय पुरुषर्षभम् ।
पश्यतां धार्तराष्ट्राणां यदि नेच्छति फल्गुनः ॥ ६.१०७.२९ ॥
பல்குனன் (அர்ஜுனன்) விரும்பாவிட்டால், போரில் நரஸ்ரேஷ்டரான பீஷ்மரை அறைகூவி, தார்தராஷ்டிரர்களின் மகன்கள் பார்த்திருக்க, நான் கொல்வேன்.
6.107.30
यदि भीष्मे हते वीरे जयं पश्यसि पण्डव ।
हन्तास्म्येकरथेनाद्य कुरुवृद्धं पितामहम् ॥ ६.१०७.३० ॥
பாண்டவனே, வீர பீஷ்மர் கொல்லப்பட்ட பின் நீ வெற்றியைக் கண்டால், இன்று ஒரே தேரில் குருக்களின் மூத்தவரும் பிதாமகருமான அவரைக் கொல்வேன்.
6.107.31
पश्य मे विक्रमं राजन्महेन्द्रस्येव संयुगे ।
विमुञ्चन्तं महास्त्रामि पातयिष्यामि तं रथात् ॥ ६.१०७.३१ ॥
அரசே, போரில் மகேந்திரனைப் போன்ற என் பராக்கிரமத்தைப் பார். மகாஸ்திரங்களை எய்து அவனை ரதத்திலிருந்து வீழ்த்துவேன்.
6.107.32
यः शत्रुः पाण्डुपुत्राणां मच्छत्रुः स न संशयः ।
मदर्था भवदर्था ये ये मदीयास्तवैव ते ॥ ६.१०७.३२ ॥
பாண்டுவின் மகன்களின் எதிரி எவனோ, அவன் சந்தேகமின்றி எனக்கும் எதிரி. எனக்காக உள்ளவர்களும் உனக்காக உள்ளவர்களும், அவர்கள் எல்லாரும் என்னவர்களே, உன்னவர்களுமே.
6.107.33
तव भ्राता मम सखा संबन्धी शिष्य एव च ।
मांसान्युत्कृत्य दास्यामि फल्गुनार्थे महीपते ॥ ६.१०७.३३ ॥
உன் சகோதரன், என் நண்பன், உறவினன், சீடனும் அவனே. மகீபதியே, பல்குனனுக்காக என் சதையை அறுத்துக் கொடுப்பேன்.
6.107.34
एष चापि नरव्याघ्रो मत्कृते जीवितं त्यजेत् ।
एष नः समयस्तात तारयेम परस्परम् ॥ ६.१०७.३४ ॥
இந்த நரவியாக்ரனும் எனக்காக உயிரை விடட்டும். இதுவே நம் ஒப்பந்தம், அன்பனே, நாம் ஒருவரை ஒருவர் காப்பாற்றுவோம்.
6.107.35
स मां नियुङ्क्ष्व राजेन्द्र यावत्सज्जो भवाम्यहम् ।
प्रतिज्ञातमुपप्लाव्ये यत्तत्पार्थेन पूर्वतः ॥ ६.१०७.३५ ॥
அரசர்களின் அரசே, நான் தயாராகும் வரை அவனை என் மீது நியமி. உபப்லவ்யத்தில் பார்த்தன் முன்பு செய்த சபதம் அதுவே.
6.107.36
पातयिष्यामि गाङ्गेयमित्युलूकस्य संनिधौ ।
परिरक्ष्यमिदं तावद्वचः पार्थस्य धीमतः ॥ ६.१०७.३६ ॥
'கங்கையின் மகனாகிய பீஷ்மரை வீழ்த்துவேன்' என்று உலூகனின் முன்னிலையில் கூறு. அறிவுள்ள பார்த்தனின் இந்த வாக்கை இப்போது காப்பாற்று.
6.107.37
अनुज्ञातेन पार्थेन मया कार्यं न संशयः ।
अथवा फल्गुनस्यैष भारः परिमितो रणे ॥ ६.१०७.३७ ॥
அர்ஜுனனின் அனுமதி கிடைத்தால் இச்செயலை நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்; இதில் ஐயமில்லை. அல்லது போரில் இந்தச் சுமை ஃபல்குனனுக்கே அளவிடப்பட்டதாகும்.
6.107.38
स हनिष्यति संग्रामे भीष्मं परपुरंजयम् ।
अशक्यमपि कुर्याद्धि रणे पार्थः समुद्यतः ॥ ६.१०७.३८ ॥
போரில் எதிரி நகரங்களை வெல்லும் பீஷ்மரை அவன் கொல்வான். போருக்குத் தயாராக நிற்கும் பார்த்தன் இயலாததையும் செய்வான்.
6.107.39
त्रिदशान्वा समुद्युक्तान्सहितान्दैत्यदानवैः ।
निहन्त्यादर्जुनः सङ्ख्ये किमु भीष्मं नराधिप ॥ ६.१०७.३९ ॥
போரில் தைத்தியர், தானவர்களுடன் கூடி ஆயத்தமாக நிற்கும் தேவர்களையும் அர்ஜுனன் கொல்வான்; அப்படியிருக்க, ஓ மன்னா, பீஷ்மரைப் பற்றி என்ன சொல்வது!
6.107.40
विपरीतो महावीर्यो गतसत्वोऽल्पजीवनः ।
भीष्मः शान्तनवो नूनं कर्तव्यं नावबुध्यते ॥ ६.१०७.४० ॥
பெரும் வீரியமுடைய பீஷ்மர், சாந்தனுவின் மகன், இப்போது எதிர்நிலையில் நிற்கிறார்; அவரது வலிமை குன்றி ஆயுள் குறுகியது; நிச்சயமாக அவர் தனது கடமையை உணரவில்லை.
6.107.41
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि माधव ।
सर्वे ह्येते न पर्याप्तास्तव वेगविधारणे ॥ ६.१०७.४१ ॥
ஓ மகாபாகு, மாதவா, நீர் சொல்வது போலவே இது; இவர்கள் அனைவரும் உமது வேகத்தைத் தடுக்கப் போதுமானவர்கள் அல்லர்.
6.107.42
नियतं समावाप्स्यामि सर्वमेतद्यथेप्सितम् ।
यस्य मे पुरुषव्याघ्र भवान्पक्षे व्यवस्थितः ॥ ६.१०७.४२ ॥
ஓ நரவியாக்ரா, எனது பக்கத்தில் நீர் நிற்கும்போது, நான் விரும்பியவை அனைத்தையும் நிச்சயமாக அடைவேன்.
6.107.43
सेन्द्रानपि रणे देवाञ्जयेयं जयतां वर ।
त्वया नाथेन गोविन्द किमु भीष्मं महारथम् ॥ ६.१०७.४३ ॥
வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, கோவிந்தா, நீ துணைவனாக இருக்கையில் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களையும் போரில் நான் வெல்வேன்; மகாரதனான பீஷ்மரைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
6.107.44
न तु त्वामनृतं कर्तुमुत्सहे स्वात्मगौरवात् ।
अयुध्यमानाः सहाय्यं यथोक्तं कुरु माधव ॥ ६.१०७.४४ ॥
ஆனால் என் சுயகௌரவத்தின் காரணமாக உன்னிடம் பொய் சொல்ல நான் துணியமாட்டேன்; மாதவா, சொன்னபடியே போரிடாமல் உதவி செய்.
6.107.45
समयस्तु कृतः कश्चिन्मम भीष्मेण संयुगे ।
मन्त्रयिष्ये तवार्थाय न तु योत्स्ये कथंचन ॥ ६.१०७.४५ ॥
போரில் பீஷ்மருடன் எனக்கு ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது; உன் நன்மைக்காக நான் ஆலோசிப்பேன், ஆனால் எந்த வகையிலும் போரிடமாட்டேன்.
6.107.46
दुर्योधनार्थं योत्स्यामि सत्यमेतदिति प्रभो ।
स हि राज्यस्य मे दाता मन्त्रस्यैव च माधव ॥ ६.१०७.४६ ॥
பிரபுவே, துரியோதனனுக்காக நான் போரிடுவேன் என்பது உண்மை; மாதவா, அவனே என் அரசைத் தந்தவன், என் ஆலோசனைகளுக்கும் அவனே ஆதாரம்.
6.107.47
तस्माद्देवव्रतं भूयो वधोपायार्थमात्मनः ।
भवता सहिताः सर्वे प्रयाम मधुसूदन ॥ ६.१०७.४७ ॥
ஆகவே, மது சூதனா, நாம் அனைவரும் உன்னுடன் சேர்ந்து, நமக்கே அழிவின் வழியை அறிவதற்காக மீண்டும் தேவவ்ரதரிடம் செல்வோம்.
6.107.48
तद्वयं सहिता गत्वा भीष्ममाशु नरोत्तमम् ।
रुचिते तव पृच्छामि मन्त्रं वार्ष्णेय माचिरम् ॥ ६.१०७.४८ ॥
அப்படியானால் நாம் அனைவரும் சேர்ந்து நரர்களில் சிறந்த பீஷ்மரிடம் விரைவாகச் செல்வோம்; வார்ஷ்ணேயா, உனக்கு உகந்ததாக இருந்தால் இந்த ஆலோசனையை உன்னிடம் கேட்கிறேன், தாமதிக்காதே.
6.107.49
स वक्ष्यति हितं वाक्यं सत्यमस्माज्जनार्दन ।
यथा च वक्ष्यते कृष्ण तथा कर्तास्मि संयुगे ॥ ६.१०७.४९ ॥
அவர் நன்மையான வார்த்தையை உண்மையாகச் சொல்வார், ஜனார்தனா. கிருஷ்ணா, அவர் சொல்வதை நான் போரில் அப்படியே செய்வேன்.
6.107.50
स नो जयस्य दाता स्यान्मन्त्रस्य च दृढव्रतः ।
बालाः पित्रा विहीनाश्च तेन संवर्धिता वयम् ॥ ६.१०७.५० ॥
அவர் நமக்கு வெற்றியைத் தருபவராகவும், ஆலோசனையில் உறுதியான விரதமுடையவராகவும் இருப்பார். தந்தையற்ற குழந்தைகளான நாம் அவரால் வளர்க்கப்பட்டோம்.
6.107.51
तं चेत्पितामहं वृद्धं हन्तुमिच्छामि माधव ।
पितुः पितरमिष्टं च धिगस्तु क्षत्रजीविकाम् ॥ ६.१०७.५१ ॥
மாதவா, என் தந்தையின் தந்தையும் அன்புக்குரியவருமான அந்த முதிய பிதாமகரைக் கொல்ல நான் விரும்பினால், க்ஷத்திரிய வாழ்க்கைக்கு இகழ்ச்சி உண்டாகட்டும்.
6.107.52
ततोऽब्रवीन्महाराज वार्ष्णेयः कुरुनन्दनम् ।
रोचते मे महाप्राज्ञ राजेन्द्र तव भाषितम् ॥ ६.१०७.५२ ॥
அப்போது மகாராஜனே, வார்ஷ்ணேயர் (கிருஷ்ணர்) குருக்களின் மகிழ்ச்சியான யுதிஷ்டிரரிடம் சொன்னார்: மகாபிராஜ்ஞா, ராஜேந்திரா, உங்கள் பேச்சு எனக்கு உகந்ததாக இருக்கிறது.
6.107.53
देवव्रतः कृती भीष्मः प्रेक्षितेनापि निर्दहेत् ।
गम्यतां स्ववधोपायं प्रष्टुं सागरगासुतम् ॥ ६.१०७.५३ ॥
தேவவிரதரான பீஷ்மர் திறமையுள்ளவர், பார்வையாலேயே எரித்துவிடக்கூடியவர். கடலை நோக்கிச் செல்லும் கங்கையின் மகனிடம் அவருடைய சொந்த மரண வழியைக் கேட்கச் செல்லலாம்.
6.107.54
वक्तमर्हति सत्यं स त्वया पृष्टो विशेषतः ।
ते वयं तत्र गच्छामः प्रष्टुं कुरुपितामहम् ॥ ६.१०७.५४ ॥
அவர் உண்மையைச் சொல்லத் தகுந்தவர், குறிப்பாக நீங்கள் கேட்டால். நாம் அங்கே சென்று குருக்களின் பிதாமகரிடம் கேட்போம்.
6.107.55
गत्वा शान्तनवं वृद्धं मन्त्रं पृच्छाम भारत ।
स नो दास्यति मन्त्रं यं तेन योत्स्यामहे परान् ॥ ६.१०७.५५ ॥
பாரதா, முதியவரான சாந்தனுவின் மகனிடம் சென்று ஆலோசனை கேட்போம். அவர் நமக்கு அந்த ஆலோசனையைத் தருவார்; அதன்படி நாம் பகைவர்களுடன் போரிடுவோம்.
6.107.56
एवमामन्त्र्य ते वीराः पाण्डवाः पाण्डुपूर्वज ।
जग्मुस्ते सहिताः सर्वे वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ ६.१०७.५६ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்ட அந்த வீர பாண்டவர்கள், பாண்டுவின் மூத்த மகனே, அனைவரும் ஒன்றாகச் சென்றனர்; வலிமைமிக்க வாசுதேவனும் சென்றார்.
6.107.57
विमुक्तशस्त्रकवचा भीष्मस्य सदनं प्रति ।
प्रविश्य च तदा भीष्मं शिरोभिः प्रणिपेदिरे ॥ ६.१०७.५७ ॥
ஆயுதங்களையும் கவசங்களையும் களைந்து, பீஷ்மரின் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றனர்; உள்ளே நுழைந்து பீஷ்மரை தலை வணங்கி வீழ்ந்து வணங்கினர்.
6.107.58
पूजयन्तो महाराज पाण्डवा भरतर्षभम् ।
प्रणम्य शिरसा चैनं भीष्मं शरणमभ्ययुः ॥ ६.१०७.५८ ॥
மகாராஜாவே, பாண்டவர்கள் பாரத சிறந்தவரான பீஷ்மரை மதித்து, தலை வணங்கி, அவரையே அடைக்கலமாகப் பெற்றனர்.
6.107.59
तानुवाच महाबाहुर्भीष्मः कुरुपितामहः ।
स्वागतं तव वार्ष्णेय स्वागतं ते धनञ्जय ॥ ६.१०७.५९ ॥
அவர்களிடம் பெரும் புஜபலம் கொண்ட குருப் பிதாமகர் பீஷ்மர் கூறினார்: 'வார்ஷ்ணேயனே, உனக்கு நல்வரவு; தனஞ்சயனே, உனக்கு நல்வரவு.'
6.107.60
स्वागतं धर्मपुत्राय भीमाय यमयोस्तथा ।
किं वा कार्यं करोम्यद्य युष्माकं प्रीतिवर्धनं ॥ ६.१०७.६० ॥
தர்மனின் மகனுக்கு, பீமனுக்கு, யமனின் இரு மகன்களுக்கும் நல்வரவு. இன்று உங்கள் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் எந்தச் செயலை நான் உங்களுக்காகச் செய்ய வேண்டும்?
6.107.61
युद्धादन्यत्र हे वत्साः प्रीयन्तां मा विशङ्कथ ।
सर्वात्मनापि कर्तास्मि यदपि स्यात्सदुष्करम् ।
तथा ब्रुवाणं गाङ्गेयं प्रीतियुक्तं पुनःपुनः ॥ ६.१०७.६१ ॥
அன்பான குழந்தைகளே, போரைத் தவிர மற்ற எதிலும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள், சந்தேகப்பட வேண்டாம். கடினமானதாக இருந்தாலும், அதை நான் முழு மனதுடன் செய்வேன்." இவ்வாறு அன்புடன் மீண்டும் மீண்டும் பேசிய காங்கேயரிடம் (பீஷ்மரிடம்)—
6.107.62
उवाच राजा दीनात्मा प्रीतियुक्तमिदं वचः ।
कथं जयेम सर्वज्ञ कथं राज्यं लभेमहि ॥ ६.१०७.६२ ॥
துன்பமடைந்த மனமுடைய அரசர் அன்புடன் இந்தச் சொற்களைக் கூறினார்: "சர்வஞ்ஞரே, நாம் எவ்வாறு வெற்றி பெறுவோம்? எவ்வாறு அரசை அடைவோம்?"
6.107.63
प्रजानां संशयो न स्यात्कथं तन्मे बद प्रभो ।
भवान्हि नो वधोपायं ब्रवीतु स्वयमात्मनः ॥ ६.१०७.६३ ॥
"பிரபுவே, மக்களுக்கு ஐயம் இல்லாமல் இருக்க அது எவ்வாறு ஆகும் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நீங்களே உங்கள் (எதிரிகளின்) அழிவுக்கான உபாயத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்."
6.107.64
भवन्तं समरे वीर विषहेम कथं वयम् ।
न हि ते सूक्ष्ममप्यस्ति रन्ध्रं कुरुपितामह ॥ ६.१०७.६४ ॥
"வீரரே, போரில் உம்மை நாங்கள் எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்வோம்? குருக்களின் பிதாமகரே, உம்மிடம் நுண்ணிய ஓட்டையும் இல்லையே."
6.107.65
मण्डलेनैव धनुषा दृश्यसे संयुगे सदा ।
आददानं संदधानं विकर्षन्तं धनुर्न च ॥ ६.१०७.६५ ॥
"போரில் நீர் எப்போதும் வில்லை வட்டமாகவே சுழற்றுவதாகத் தெரிகிறது; அம்பை எடுப்பதோ, பூட்டுவதோ, வில்லை இழுப்பதோ தெரிவதில்லை."
6.107.66
पश्यामस्त्वां महाबाहो रथे सूर्यमिवापरम् ।
रथाश्वनरनागानां हन्तारं परवीरहन् ॥ ६.१०७.६६ ॥
"மகாபாகுவே, தேரில் உம்மை வேறொரு சூரியனைப் போல நாங்கள் காண்கிறோம்—தேர்கள், குதிரைகள், மனிதர்கள், யானைகள் ஆகியவற்றை அழிப்பவரே, பகை வீரர்களை வீழ்த்துபவரே."
6.107.67
कोऽथवोत्सहते जेतुं वां पुमान्भरतर्षभ ।
वर्षता शरवर्षाणि महान्ति पुरुषर्षभ ॥ ६.१०७.६७ ॥
பரதர்களில் காளையே, நரர்களில் சிறந்தவனே, பெரும் அம்பு மழையைப் பொழியும் உங்கள் இருவரையும் வெல்ல எந்த மனிதன் துணிவான்?
6.107.68
क्षयं निता हि पृतना संयुगे महती मम ।
यथा युधि जयेम त्वां यथा राज्यं भृशं मम ॥ ६.१०७.६८ ॥
என் பெரும் படை போரில் அழிவுக்கு இட்டுச்செல்லப்பட்டுள்ளது. போரில் உங்களை எவ்வாறு வெல்வது, என் அரசு எவ்வாறு பெரிதும் காக்கப்படும் என்பதைச் சொல்லுங்கள்.
6.107.69
मम सैन्यस्य च क्षेमं तन्मे ब्रूहि पितामह ।
ततोऽब्रवीच्छान्तनवः पाण्डवान्पाण्डुपूर्वज ॥ ६.१०७.६९ ॥
"பாட்டனே, என் படையின் நலன் எது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்." அப்போது சாந்தனுவின் மகனும், பாண்டுவின் மூதாதையுமான பீஷ்மர் பாண்டவர்களிடம் கூறினார்.
6.107.70
न कथंचन कौन्तेय मयि जीवति संयुगे ।
जयो भवति सर्वज्ञ सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ६.१०७.७० ॥
குந்தியின் மகனே, நான் போரில் உயிரோடு இருக்கும்வரை எவ்வகையிலும் வெற்றி உண்டாகாது. எல்லாம் அறிந்தவனே, இதுவே உண்மை, நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
6.107.71
निर्जिते मयि युद्धेन रणे जेष्यथ पाण्डवाः ।
क्षिप्रं मयि प्रहरत यदीच्छथ रणे जयम् ॥ ६.१०७.७१ ॥
பாண்டவர்களே, போரில் என்னை வென்ற பின்னரே நீங்கள் களத்தில் வெல்வீர்கள். போரில் வெற்றி விரும்பினால், விரைவில் என்மீது தாக்குங்கள்.
6.107.72
अनुजानामि वः पार्थाः प्रहरध्वं यथासुखम् ।
एवं हि सुकृतं मन्ये भवतां विदितो ह्यहम् ।
हते मयि हतं सर्वं तस्मादेवं विधीयताम् ॥ ६.१०७.७२ ॥
பிருதையின் மகன்களே, நான் உங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்; விருப்பம்போல் தாக்குங்கள். இதுவே உங்களுக்கு நல்ல செயல் என்று நான் கருதுகிறேன், ஏனெனில் என்னை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். நான் கொல்லப்பட்டால் எல்லாமே கொல்லப்படும்; ஆகவே இவ்வாறே செய்யப்படட்டும்.
6.107.73
ब्रूहि तस्मादुपायं नो यथा युद्धे जयेमहि ।
भवन्तं समरे क्रुद्धं दण्डहस्तमिवान्तकम् ॥ ६.१०७.७३ ॥
ஆகையால் போரில் நாங்கள் வெல்லக்கூடிய வழியை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; போரில் கோபங்கொண்டு தண்டத்தைக் கையில் ஏந்திய யமனைப் போன்ற நீங்கள் இருக்கும்போது.
6.107.74
शक्यो वज्रधरो जेतुं वरुणोऽथ यमस्तथा ।
न भवान्समरे शक्यः सेन्द्रैरपि सुरासुरैः ॥ ६.१०७.७४ ॥
வஜ்ரதாரியான இந்திரனையும், வருணனையும், யமனையும் வெல்லலாம்; ஆனால் போரில் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் நீங்கள் வெல்லப்படமுடியாதவர்.
6.107.75
सत्यमेतन्महाबाहो यथा वदसि पाण्डव ॥ ६.१०७.७५ ॥
மகாபாகு பாண்டவனே, நீ சொல்வது போல இது உண்மை.
6.107.76
नाहं जेतुं रणे शक्यः सेन्द्रैरपि सुरासुरैः ।
आत्तशस्त्रो रणे यत्तो गृहीतवरकार्मुकः ।
ततो मां न्यस्तशस्त्रं तु एते हन्युर्महारथाः ॥ ६.१०७.७६ ॥
போரில் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் நான் வெல்லப்பட முடியாதவன்; ஆயுதம் ஏந்தி, சிறந்த வில்லைப் பிடித்து போருக்கு ஆயத்தமாக இருக்கும்போது. ஆனால் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்தபோது இந்த மகாரதர்கள் என்னைக் கொல்லக்கூடும்.
6.107.77
निक्षिप्तशस्त्रे पतिते विमुक्तकवचध्वजे ।
द्रवमाणे च भीते च तवास्मीति च वादिनि ॥ ६.१०७.७७ ॥
ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்தவனும், விழுந்தவனும், கவசமும் கொடியும் நீக்கப்பட்டவனும், ஓடுபவனும், பயந்தவனும், "நான் உங்களுடையவன்" என்று சொல்பவனுமான ஒருவனை.
6.107.78
स्त्रीजिते स्त्रीप्रधाने च स्त्रीप्रधायिनि धर्मज ।
स्त्रियां स्त्रीनामधेये च विकले चैकपुत्रिणि ।
अप्रसूते च षण्डे च न युद्धं रोचते मम ॥ ६.१०७.७८ ॥
தர்மபுத்திரனே, பெண்ணால் வெல்லப்பட்டவனும், பெண்களை முதன்மையாகக் கொண்டவனும், பெண்ணை முதன்மைப்படுத்துபவனும், பெண்ணோ பெண்ணின் பெயர் கொண்டவனோ, ஊனமுற்றவனும், ஒரே மகனை உடையவனும், மகப்பேறு பெறாதவனும், அலியுமானவனுடன் போர் செய்வது எனக்கு விருப்பமில்லை.
6.107.79
इमं मे शृणु राजेन्द्र संकल्पं पूर्वचिन्तितम् ।
असंकल्पध्वजं दृष्ट्वा न युध्येयं कदाचन ॥ ६.१०७.७९ ॥
ராஜேந்திரா, முன்பு நான் சிந்தித்த என் இந்த சங்கல்பத்தைக் கேள். சங்கல்பமற்ற கொடியுடையவனைக் கண்டால் நான் ஒருபோதும் போரிட மாட்டேன்.
6.107.80
य एष द्रौपदो राजंस्तव सैन्ये महारथः ।
शिखण्डी समरामर्षी शूरश्च समितिंजयः ॥ ६.१०७.८० ॥
ராஜனே, உன் படையில் இருக்கும் இந்த த்ரௌபதியின் மகன் மஹாரதனான சிகண்டி, போரில் சினமுள்ளவன், வீரன், போர்க்களங்களை வெல்பவன்.
6.107.81
यथाऽभवच्च स्त्रीपूर्वं पश्चात्पुंस्त्वं समागतः ।
जानन्ति च भवन्तोऽपि सर्वमेतद्यथातथम् ॥ ६.१०७.८१ ॥
அவன் முன்பு பெண்ணாக இருந்து பின்னர் ஆண்மையை அடைந்தான்; இவை அனைத்தையும் நீங்களும் உள்ளபடியே அறிவீர்கள்.
6.107.82
अर्जुनः समरे शूरः पुरस्कृत्य शिखण्डीनम् ।
मामेव विशिखैस्तीक्ष्णैरभिद्रवतु दंशितः ॥ ६.१०७.८२ ॥
போரில் வீரனான அர்ஜுனன் சிகண்டியை முன்னிறுத்தி, கவசம் அணிந்து, கூரிய அம்புகளால் என்னையே தாக்கட்டும்.
6.107.83
असंकल्पध्वजे तस्मिन्स्त्रीपूर्वे च विशेषतः ।
न प्रहर्तुमभीप्सामि गृहीतेषु कथंचन ॥ ६.१०७.८३ ॥
சங்கல்பமற்ற கொடியுடைய அவன் மீதும், குறிப்பாக முன்பு பெண்ணாக இருந்தவன் மீதும், எவ்வகையிலும் சிக்கினாலும் நான் தாக்க விரும்பவில்லை.
6.107.84
तदन्तरं समासाद्य पाण्डवो मां धनञ्जयः ।
शरैर्घातयतु क्षिप्रं समन्ताद्भरतर्षभ ॥ ६.१०७.८४ ॥
பரதகுலக் காளையே, அந்த இடைவெளியைக் கண்டு பாண்டவன் தனஞ்சயன் என்னை விரைவாக நாற்புறமும் அம்புகளால் தாக்கட்டும்.
6.107.85
न तं पश्यामि लोकेष मां हन्याद्यः समुद्यतम् ।
ऋते कृष्णान्महाभागात्पाण्डवाद्वा धनञ्जयात् ॥ ६.१०७.८५ ॥
முன்னேறி வரும் என்னை உலகில் கொல்லக்கூடியவன் யாரையும் நான் காணவில்லை; மஹாபாக்கியசாலியான கிருஷ்ணனையும் பாண்டுவின் மகன் தனஞ்சயனையும் தவிர.
6.107.86
पार्षतं तु पुरोधाय क्लीबमद्य ममाग्रतः ।
आत्तशस्त्रो रणे यत्तो गृहीतवरकार्मुकः ।
मां पातयतु बीभत्सुरेवं तव जयो ध्रुवम् ॥ ६.१०७.८६ ॥
இன்று என் முன் பார்ஷதனை (சிகண்டியை) முன்னிறுத்தி, ஆயுதம் ஏந்தி, போருக்கு தயாராக, சிறந்த வில்லை பிடித்த பீபத்சு (அர்ஜுனன்) என்னை வீழ்த்தட்டும்; இவ்வாறு உனக்கு வெற்றி நிச்சயம்.
6.107.87
एतत्कुरुष्व कौन्तेय यथोक्तं मम सुव्रत ।
ततो जेष्वसि संग्रामे धार्तराष्ट्रान्समागतान् ॥ ६.१०७.८७ ॥
குந்தியின் மகனே, நல்ல விரதம் உடையவனே, நான் சொன்னபடியே இதைச் செய்; அப்போது போரில் கூடியிருக்கும் திருதராஷ்டிரனின் மக்களை நீ வெல்வாய்.
6.107.88
तेऽनुज्ञातास्ततः पार्था जग्मुः स्वशिबिरं प्रति ।
अभिवाद्य महात्मानं भीष्मं कुरुपितामहम् ॥ ६.१०७.८८ ॥
அதன்பின் அனுமதி பெற்ற பார்த்தர்கள் குருக்களின் பிதாமகரும் மகாத்மாவுமான பீஷ்மரை வணங்கி தங்கள் பாசறை நோக்கிச் சென்றனர்.
6.107.89
तथोक्तवति गाङ्गेये परलोकाय दीक्षिते ।
अर्जुनो दुःखसंतप्तः सव्रीडमिदमब्रवीत् ॥ ६.१०७.८९ ॥
கங்கையின் மகனான பீஷ்மர் இவ்வாறு சொல்லி, மறுலோகத்திற்காக தீட்சை பெற்றிருக்க, துயரத்தால் வருந்திய அர்ஜுனன் வெட்கத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.107.90
गुरुणा कुरुवृद्धेन कृतप्रज्ञेन धीमता ।
पितामहेन संग्रामे कथं योद्धास्मि माधव ॥ ६.१०७.९० ॥
குரு, குருக்களில் மூத்தவரும், ஞானம் பெற்றவரும், அறிவாளியுமான பிதாமகருடன் போரில் நான் எவ்வாறு போரிடுவேன், மாதவா?
6.107.91
क्रीडता हि मया बाल्ये वासुदेव महामनाः ।
पांसुरूषितगात्रेण महात्मा परुषीकृतः ॥ ६.१०७.९१ ॥
வாசுதேவரே! சிறுவயதில் விளையாடும்போது நான் அந்த மகாமனஸ்கரான மகாத்மாவை, உடல் தூசியால் மூடியிருக்க, கடுஞ்சொல் கூறி அவமதித்தேன்.
6.107.92
यस्याहमधिरुह्याङ्कं वालः किल गदाग्रज ।
तातेत्यवोचं पितरं पितुः पाण्डोर्महात्मनः ॥ ६.१०७.९२ ॥
கதாக்ரஜரே! சிறுவனாக நான் யாருடைய மடியில் ஏறி 'தாதா' என்று அழைத்தேனோ, அந்த மகாத்மா பாண்டுவின் தந்தையை.
6.107.93
नाहं तातस्तव पितुस्तातोऽस्मि तव भारत ।
इति मामब्रवीद्बाल्ये यः स वध्यः कथं मया ॥ ६.१०७.९३ ॥
பாரதரே! 'நான் உன் தந்தை அல்ல; உன் தந்தையின் தந்தை' என்று சிறுவயதில் என்னிடம் கூறியவர் — அவர் எப்படி என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவர்?
6.107.94
कामं वध्यतु सैन्यं मे नाहं योत्स्ये महात्मना ।
जयो वास्तु वधो वा मे कथं वा कृष्ण मन्यसे ॥ ६.१०७.९४ ॥
என் படை அழியட்டும்; நான் அந்த மகாத்மாவுடன் போரிடமாட்டேன். எனக்கு வெற்றியோ மரணமோ — கிருஷ்ணா, நீ எப்படி நினைக்கிறாய்?
6.107.95
कथमस्माद्विधः कृष्ण जानन्धर्मं सनातनम् ।
न्यस्तशस्त्रे च वृद्धे च प्रहरेद्धि पितामहे ॥ ६.१०७.९५ ॥
கிருஷ்ணா! சனாதன தர்மத்தை அறிந்த என்னைப் போன்றவன், ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்த, முதியவரான அந்தப் பிதாமகர் மீது எப்படித் தாக்குவான்?
6.107.96
प्रतिज्ञाय वधं जिष्णो पुरा भीष्मस्य संयुगे ।
क्षत्रधर्मे स्थितः पार्थ कथं नैनं हनिष्यसि ॥ ६.१०७.९६ ॥
வெற்றியாளனே! முன்பு போரில் பீஷ்மரைக் கொல்வதாகச் சபதம் செய்து, க்ஷத்ரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் பார்த்தா, நீ இவரைக் கொல்லாமல் எப்படி இருப்பாய்?
6.107.97
पातयैनं रथात्पार्थ क्षत्रियं युद्धदुर्मदम् ।
नाहत्वा युधि गाङ्गेयं विजयस्ते भविष्यति ॥ ६.१०७.९७ ॥
பார்த்தா, போரில் செருக்குடன் நிற்கும் இந்த க்ஷத்ரியனை தேரிலிருந்து வீழ்த்துக. கங்கையின் மகனை போரில் கொல்லாமல் உனக்கு வெற்றி கிடைக்காது.
6.107.98
दृष्टमेतत्पुरा देवैर्भविष्यत्यवशस्य ते ।
यद्दृष्टं हि पुरा पार्थ तत्तथा न तदन्यथा ॥ ६.१०७.९८ ॥
இது முன்பே தேவர்களால் காணப்பட்டது; உனக்கு இது நிச்சயம் நடக்கும். பார்த்தா, முன்பு காணப்பட்டது அப்படியே ஆகும், மாறாக அல்ல.
6.107.99
न हि भीष्मं दुराधर्षं व्यात्ताननमिवान्तकम् ।
त्वदन्यः शक्नुयाद्योद्धुमपि वज्रधरः स्वयम् ॥ ६.१०७.९९ ॥
பிளந்த வாயுடைய யமனைப் போன்ற, எதிர்க்க முடியாத பீஷ்மனுடன் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் போரிட முடியாது; வஜ்ரதாரியான இந்திரனே ஆயினும் கூட.
6.107.100
जहि भीष्मं स्थिरो भूत्वा शृणु चेदं वचो मम ।
यथोवाच पुरा शक्रं महाबुद्धिर्बृहस्पतिः ॥ ६.१०७.१०० ॥
உறுதியுடன் பீஷ்மனைக் கொல். என் இந்த வார்த்தையைக் கேள்; பண்டைக் காலத்தில் மகாபுத்தியான பிருஹஸ்பதி சக்கிரனுக்குச் சொன்னது போல.
6.107.101
ज्यायांसमपि चेद्वृद्धं गुणैरपि समन्वितम् ।
आततायिनमायान्तं हन्याद्धातकमात्मनः ॥ ६.१०७.१०१ ॥
மூத்தவராகவும், முதியவராகவும், நற்குணங்கள் நிறைந்தவராகவும் இருந்தாலும், ஆததாயியாக வந்து தன்னைக் கொல்ல வருபவனை ஒருவன் கொல்ல வேண்டும்.
6.107.102
शाश्वतोऽयं स्थितो धर्मः क्षत्रियाणां धनञ्जय ।
योद्धव्यं रक्षितव्यं च यष्टव्यं चानसूयुभिः ॥ ६.१०७.१०२ ॥
தனஞ்சயா, க்ஷத்திரியருக்கு இது நிலையான தர்மம்: போரிடுதல், காத்தல், பொறாமையற்றவர்களால் யாகம் செய்தல்.
6.107.103
शिखण्डी निधनं कृष्ण भीष्मस्य भविता ध्रुवम् ।
दृष्ट्वैव हि सदा भीष्मः पाञ्चाल्यं विनिवर्तते ॥ ६.१०७.१०३ ॥
கிருஷ்ணா, சிகண்டி நிச்சயமாக பீஷ்மரின் மரணத்தை ஏற்படுத்துவான். பாஞ்சால இளவரசனைக் கண்டாலே பீஷ்மர் எப்போதும் பின்வாங்குகிறார்.
6.107.104
ते वयं प्रमुखे तस्य पुरस्कृत्य शिखण्डिनम् ।
गाङ्गेयं पातयिष्याम उपायेनेति मे मतिः ॥ ६.१०७.१०४ ॥
நாம் அவரின் முன்னால் சிகண்டியை நிறுத்தி கங்கையின் மகனை வீழ்த்துவோம்; இதுவே என் கருத்து.
6.107.105
अहमन्यान्महेष्वासान्वारयिष्यामि सायकैः ।
शिखण्ड्यपि युधां श्रेष्ठं भीष्ममेवाभियोधयेत् ॥ ६.१०७.१०५ ॥
நான் என் அம்புகளால் மற்ற மாபெரும் வில்லாளிகளைத் தடுப்பேன்; வீரர்களில் சிறந்த சிகண்டி பீஷ்மருடன் மட்டுமே போரிடட்டும்.
6.107.106
श्रुतं हि कुरुमुख्यस्य नाहं हन्यां शिखण्डिनम् ।
कन्या ह्येषा पुरा भूत्वा पुरुषः समपद्यत ॥ ६.१०७.१०६ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரின் உறுதிமொழியை நான் கேட்டிருக்கிறேன்: நான் சிகண்டியைக் கொல்ல மாட்டேன்; இவள் முன்பு கன்னியாக இருந்து பின்னர் ஆணாக ஆனாள்.
6.107.107
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा भीष्मस्य वधसंयुतम् ।
जहृषुर्हृष्टरोमाणः सकृष्णाः पाण्डवास्तदा ॥ ६.१०७.१०७ ॥
பீஷ்மரின் வதம் பற்றிய அர்ஜுனனின் சொற்களைக் கேட்டு, கிருஷ்ணருடன் கூடிய பாண்டவர்கள் அப்போது மயிர்ச்சிலிர்ப்புடன் மகிழ்ந்தனர்.
6.107.108
इत्येवं निश्चयं कृत्वा पाण्डवाः सहमाधवाः ।
अनुमान्य महात्मानं प्रययुर्हृष्टमानसाः।
शयनानि यथा स्वानि भेजिरे पुरुषर्षभाः ॥ ६.१०७.१०८ ॥
இவ்வாறு முடிவெடுத்து, மாதவனுடன் பாண்டவர்கள் மகாத்மாவிடம் விடைபெற்று மகிழ்ந்த மனத்தோடு சென்றனர்; அந்த நரசிங்கங்கள் தங்கள் தங்கும் இடங்களுக்குச் சென்றனர்.