மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.112.1
अथ वीरो महेष्वासो मत्तवारणविक्रमः ।
समादाय महच्चापं मत्तवारणवारणम् ॥ ६.११२.१ ॥
அப்போது வீரனும், பெரிய வில்லாளியும், மதயானையின் வீரியம் கொண்டவனுமான அவன், மதயானைகளையும் தடுக்கும் பெரிய வில்லை எடுத்து.
6.112.2
विधुन्वानो नरश्रेष्ठो द्रावयाणो वरूथिनीम् ।
पृतनां पाण्डवेयानां गाहमानो महाबलः ॥ ६.११२.२ ॥
வில்லை அசைத்தபடி, மனிதர்களில் சிறந்தவனான, எதிர்ப்படையை விரட்டியபடி, பாண்டவர்களின் அந்தப் படையில் புகுந்தவனான, பெரும்பலம் கொண்டவன்.
6.112.3
निमित्तानि निमित्तज्ञः सर्वतो वीक्ष्य वीर्यवान् ।
प्रतपन्तमनीकानि द्रोणः पुत्रमभाषत ॥ ६.११२.३ ॥
சகுனங்களை அறிந்தவனும், வீரியம் மிக்கவனுமான துரோணன், எல்லாப் பக்கமும் சகுனங்களைப் பார்த்து, படைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்த தன் மகனிடம் பேசினான்.
6.112.4
अयं हि दिवसस्तात यत्र पार्थो महाबलः ।
जिघांसुः समरे भीष्मं परं यत्नं करिष्यति ॥ ६.११२.४ ॥
மகனே, இதுவே அந்த நாள்; மகாபலனான பார்த்தன் போரில் பீஷ்மனைக் கொல்ல விரும்பி பெரு முயற்சி செய்வான்.
6.112.5
उत्पतन्ति हि मे बाणा धनुः प्रस्फुरतीव च ।
योगमस्त्राणि नेच्छन्ति क्रूरं मे वर्तते मनः ॥ ६.११२.५ ॥
என் அம்புகள் மேலெழுகின்றன, வில் துடிப்பது போல் இருக்கிறது; அஸ்திரங்கள் மந்திரப் பிரயோகத்தை விரும்புவதில்லை, என் மனம் கொடுமையாகிறது.
6.112.6
दिक्ष्वशान्तानि घोराणि व्याहरन्ति मृगद्विजाः ।
नीचैर्गृध्रा निलीयन्ते भारतानां चमूं प्रति ॥ ६.११२.६ ॥
திசைகளில் பயங்கரமான அபசகுனமாக மிருகங்களும் பறவைகளும் கத்துகின்றன; கழுகுகள் தாழ்ந்து பதுங்கி பாரதர்களின் படையை நோக்கி மறைகின்றன.
6.112.7
नष्टप्रभ इवादित्यः सर्वतो लोहिता दिशः ।
रसते व्यथते भूमिः कम्पतीव च सर्वशः ॥ ६.११२.७ ॥
சூரியன் ஒளி இழந்தவன் போல் உள்ளான்; எல்லாத் திசைகளும் எங்கும் சிவந்துள்ளன. பூமி அலறுகிறது, வேதனையால் நடுங்குகிறது, எங்கும் அதிர்வது போல் உள்ளது.
6.112.8
कङ्कगृध्रा बलाकाश्च व्याहरन्ति मुहुर्मुहुः ।
शिवाश्चैवाशिवा घोरा वेदयन्त्यो महद्भयम् ॥ ६.११२.८ ॥
கங்கப் பறவைகளும் கழுகுகளும் நாரைகளும் மீண்டும் மீண்டும் கத்துகின்றன. பயங்கரமான அமங்கல நரிகளும் பெரும் அச்சத்தை அறிவித்து ஊளையிடுகின்றன.
6.112.9
पपात महती चोल्का मध्येनादित्यमण्डलात् ।
सकबन्धश्च परिघो भानुमावृत्य तिष्ठति ॥ ६.११२.९ ॥
சூரிய மண்டலத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு பெரிய எரிகல் விழுந்தது. தலையற்ற உடலைப் போன்ற வட்டம் சூரியனைச் சூழ்ந்து நிற்கிறது.
6.112.10
परिवेषस्तथा घोरश्चन्द्रभास्करयोरभूत् ।
वेदयानो भयं घोरं राज्ञां देहावकर्तनम् ॥ ६.११२.१० ॥
சந்திரனையும் சூரியனையும் சுற்றி பயங்கரமான ஒளிவட்டம் தோன்றியது; அது அரசர்களுக்கு பயங்கர அச்சத்தையும் உடல்கள் வெட்டுண்பதையும் அறிவிக்கிறது.
6.112.11
देवतायतनस्थाश्च कौरवेन्द्रस्य देवताः ।
कम्पन्ते च हसन्ते च नृत्यन्ति च रुदन्ति च ॥ ६.११२.११ ॥
கௌரவத் தலைவனின் கோயில்களில் உள்ள தேவதைகள் நடுங்குகின்றனர், சிரிக்கின்றனர், ஆடுகின்றனர், அழுகின்றனர்.
6.112.12
अपसव्यं ग्रहाश्चक्रुरलक्ष्माणं दिवाकरम् ।
अवाक्शिराश्च भगवानुपातिष्ठत चन्द्रकमाः ॥ ६.११२.१२ ॥
கோள்கள் சூரியனை அபசவ்யமாக, ஒளியற்றவனாக்கின; பகவான் சந்திரனும் தலை கீழே தாழ்த்தியவனாக அருகில் வந்து நின்றான்.
6.112.13
वपूंषि च नरेन्द्राणां विगताभानि लक्षये ।
धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु न च भ्राजन्ति दंशिताःक ॥ ६.११२.१३ ॥
அரசர்களின் உடல்கள் ஒளியிழந்திருப்பதை நான் காண்கிறேன்; திருதராஷ்டிரரின் மகனின் படைகளில் கவசமணிந்த வீரர்கள் ஒளிரவில்லை.
6.112.14
सेनयोरुभयोश्चापि समन्ताच्छ्रूयते महान् ।
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषो गाण्डीवस्य च निःस्वनः ॥ ६.११२.१४ ॥
இரு படைகளின் நாலாபுறமும் பாஞ்சஜன்யச் சங்கின் பெரும் முழக்கமும் காண்டீவ வில்லின் நாணொலியும் கேட்கின்றன.
6.112.15
ध्रुवमास्थाय बीभत्सुरुत्तमास्त्राणि संयुगे ।
अपास्यान्यान्रणे योधानभ्येष्यति पितामहम् ॥ ६.११२.१५ ॥
நிச்சயமாக பீபத்சு (அர்ஜுனன்) உயர்ந்த ஆயுதங்களை ஏந்தி, போரில் மற்ற வீரர்களை விலக்கி, பிதாமகரை நோக்கி வருவான்.
6.112.16
हृष्यन्ति रोमकूपाणि सीदतीव च मे मनः ।
चिन्तयित्वा महाबाहो भीष्मार्जुनसमागमम् ॥ ६.११२.१६ ॥
என் மயிர்க்கால்கள் சிலிர்க்கின்றன, என் மனம் மூழ்குவது போல் இருக்கிறது; ஓ மகாபாகு, பீஷ்மரும் அர்ஜுனனும் சந்திப்பதை எண்ணியதால்.
6.112.17
तं चेह निकृतिप्रज्ञं पाञ्चाल्यं पापचेतसम् ।
पुरस्कृत्य रणे पार्थो भीष्मस्यायोधनं गतः ॥ ६.११२.१७ ॥
இங்கே பாஞ்சாலனை—வஞ்சகச் சிந்தையும் தீய மனமும் கொண்டவனை—முன்னிறுத்திக்கொண்டு, போரில் பார்த்தன் பீஷ்மரின் போர்க்களத்துக்கு வந்திருக்கிறான்.
6.112.18
अब्रवीच्च पुरा भीष्मो नाहं हन्यां शिखण्डिनम् ।
स्त्री ह्येषा विहिता धात्रा दैवाच्च स पुनः पुमान् ॥ ६.११२.१८ ॥
முன்பு பீஷ்மர் சொன்னார்: 'சிகண்டியை நான் கொல்ல மாட்டேன்; ஏனெனில் இவள் படைப்பாளியால் பெண்ணாகப் படைக்கப்பட்டவள்; ஊழால் இவன் மீண்டும் ஆணாகியிருக்கிறான்.'
6.112.19
असंकल्पध्वजश्चैव याज्ञसेनिर्महाबलः ।
न चामङ्गलिके तस्मिन्प्रहरेदापगासुतः ॥ ६.११२.१९ ॥
சங்கல்பமற்ற கொடியுடையவனும் மகாபலனுமான யாஜ்ஞசேனி; அவன்மீது, அமங்கலமான வேளையில் ஆபகாவின் மகன் (பீஷ்மர்) பிரहारம் செய்யக்கூடாது.
6.112.20
एतद्विचिन्तयानस्य प्रज्ञा सीदति मे भृशम् ।
अभ्युद्यतो रणे पार्थः कुरुवृद्धमुपाद्रवत् ॥ ६.११२.२० ॥
இதை சிந்திக்கையில் என் அறிவு மிகவும் தளர்கிறது; போரில் எழுந்த பார்த்தன் குருக்களின் மூத்தவரை நோக்கி ஓடினான்.
6.112.21
युधिष्ठिरस्य च क्रोधो भीष्मश्चार्जुनसंगतः ।
मम चास्त्रसमारम्भः प्रजानामशिवं ध्रुवम् ॥ ६.११२.२१ ॥
யுதிஷ்டிரனின் கோபமும், அர்ஜுனனுடன் இணைந்த பீஷ்மரும், என் அஸ்திர ஆரம்பமும் — மக்களுக்கு நிச்சயமாக அமங்கலமே.
6.112.22
मनस्वी बलवाञ्शूरः कृतास्त्रोऽलघुविक्रमः ।
दूरपाती दृढेषुश्च निमित्तज्ञश्च पाण्डवः ॥ ६.११२.२२ ॥
மனவுறுதியுள்ளவன், வலியவன், வீரன், அஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவன், பெரும் வீரியமுடையவன், தொலைவில் அம்பெய்பவன், உறுதியான அம்புடையவன், சகுனங்களை அறிந்தவன் — அந்தப் பாண்டவன்.
6.112.23
अजेयः समरे चापि देवैरपि सवासवैः ।
बलवान्बुद्धिमांश्चैव जितक्लेशो युधां वरः ॥ ६.११२.२३ ॥
போரில் தேவர்களாலும், வாசவனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவன்; வலியவன், அறிவுடையவன், துன்பங்களை வென்றவன், வீரர்களில் சிறந்தவன்.
6.112.24
विजयी च रणे नित्यं भैरवास्त्रश्च पाण्डवः ।
अभ्युद्यतं रणे दृष्ट्वा भैरवास्त्रं च पाण्डवम् ।
तस्य मार्गं परिहरन्द्रुतं गच्छ यतव्रत ॥ ६.११२.२४ ॥
போரில் எப்போதும் வெற்றியாளனும், பைரவாஸ்திரம் கொண்ட பாண்டவனும்; போரில் எழுந்த, பைரவாஸ்திரமுடைய பாண்டவனைக் கண்டு அவனது வழியை விலகி விரைவாகச் செல், விரதம் உறுதியானவனே.
6.112.25
पश्याद्यैतन्महाघोरे संयुगे वैशसं महत् ।
हेमचित्राणि शूरणां महान्ति च शुभानि च ॥ ६.११२.२५ ॥
இந்தக் கொடும் போரில் நிகழும் இந்தப் பெரும் படுகொலையைப் பார், வீரர்களின் பொன்னலங்காரப் பெரிய அழகிய (ஆயுதங்களையும்) பார்.
6.112.26
कवचान्यवदीर्यन्ते शरैः सन्नतपर्वभिः ।
छिद्यन्ते च ध्वजाग्राणि तोमराश्च धनूंषि च ॥ ६.११२.२६ ॥
வளைந்த கணுக்களைக் கொண்ட அம்புகளால் கவசங்கள் கிழிக்கப்படுகின்றன; கொடிமுனைகளும், ஈட்டிகளும், வில்களும் வெட்டப்படுகின்றன.
6.112.27
प्रासाश्च विमलास्तीक्ष्णाः शक्त्यश्च कनकोज्ज्वलाः ।
वैजयन्त्यश्च नागानां संक्रुद्धेन किरीटिना ॥ ६.११२.२७ ॥
ஒளிரும் கூர்மையான ஈட்டிகளும், பொன்போல் ஒளிரும் வேல்களும், யானைகளின் வெற்றிக் கொடிகளும் சினம் கொண்ட கிரீடியால் (அறுபடுகின்றன).
6.112.28
नायं संरक्षितुं कालः प्राणान्पुत्रोपजीविभिः ।
याहि स्वर्गं पुरस्कृत्य यशसे विजयाय च ॥ ६.११२.२८ ॥
இது உயிர்களைக் காக்கும் நேரம் அல்ல; மகன்களைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள் (காக்கட்டும்). சொர்க்கத்தை முன்னிட்டு, புகழுக்காகவும் வெற்றிக்காகவும் செல்.
6.112.29
रथनागहयावर्तां महाघोरां सुदुर्गमाम् ।
रथेन संग्रामनदीं तरत्येष कपिध्वजः ॥ ६.११२.२९ ॥
தேர், யானை, குதிரைகளாகிய சுழல்களைக் கொண்ட, மிகக் கொடிய, கடப்பதற்கரிய போர் ஆற்றை இந்தக் கபிக்கொடியோன் (அர்ஜுனன்) தேரால் கடக்கிறான்.
6.112.30
ब्रह्मण्यता दमो दानं तपश्च चरितं महत् ।
इहैव दृश्यते पार्थे भ्राता यस्य धनञ्जयः ॥ ६.११२.३० ॥
பிராமண பக்தி, சுயக்கட்டுப்பாடு, தானம், தவம், பெரிய நடத்தை ஆகியவை இங்கேயே பிருதையின் மகனிடம் காணப்படுகின்றன; அவனுடைய சகோதரன் தனஞ்சயன்.
6.112.31
भीमसेनश्च बलवान्माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ।
वासुदेवश्च वार्ष्णेयो यस्य नाथो व्यवस्थितः ॥ ६.११२.३१ ॥
வலிமைமிக்க பீமசேனனும், மாத்ரியின் இரு புதல்வர்களான பாண்டவர்களும், வ்ருஷ்ணி குலத்து வாசுதேவனும்—அவர்களின் காவலனாக அவன் நிலைகொண்டுள்ளான்.
6.112.32
तस्यैष मन्युप्रभवो धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
तपोभावितदेहस्य कोपो दहति वाहिनीम् ॥ ६.११२.३२ ॥
இது துர்மதியான திருதராஷ்டிரனின் மகனின் கோபத்திலிருந்து பிறந்தது; தவத்தால் தூய்மையான உடலுடையவனின் இந்தக் கோபம் படையை எரிக்கிறது.
6.112.33
एष संदृश्यते पार्थो वासुदेवव्यपाश्रयः ।
दारयन्सर्वसैन्यानि धार्तराष्ट्राणि सर्वशः ॥ ६.११२.३३ ॥
இதோ பார்த்தன் தெரிகிறான்—வாசுதேவனை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, திருதராஷ்டிரனின் மகன்களின் அனைத்துப் படைகளையும் எல்லாப் பக்கமும் பிளந்தபடி.
6.112.34
एतदालोक्यते सैन्यं क्षोभ्यमाणं किरीटिना ।
महोर्मिनद्धं सुमहत्तिमिनेव महाजलम् ॥ ६.११२.३४ ॥
கிரீடியால் (அர்ஜுனனால்) கலக்கப்படும் இந்தப் படை தெரிகிறது—பெரும் அலைகளால் சூழப்பட்டு, திமி மீனால் அசைக்கப்படும் பெரிய மாக்கடல் போல.
6.112.35
हाहाकिलकिलाशब्दाः श्रूयन्ते च चमूमुखे ।
याहि पाञ्चालदायादमहं यास्ये युधिष्ठिरम् ॥ ६.११२.३५ ॥
படையின் முகப்பில் 'ஹாஹா' 'கிலகிலா' என்ற ஒலிகள் கேட்கின்றன. ஓட்டுநரே, செல்! பாஞ்சாலர் வாரிசிடம், யுதிஷ்டிரனிடம் நான் செல்வேன்.
6.112.36
दुर्गमं ह्यन्तरं राज्ञो व्यूहस्यामिततेजसः ।
समुद्रकुक्षिप्रतिमं सर्वतोऽतिरथैः स्थितैः ॥ ६.११२.३६ ॥
அளவற்ற தேஜஸ்வியான அரசனின் வியூகத்தின் இடைவெளி உண்மையில் கடக்க அரியது—கடலின் வயிறு போல, எல்லாப் பக்கமும் நிற்கும் அதிரதர்களால் சூழப்பட்டு.
6.112.37
सात्यकिश्चाभिमन्युश्च धृष्टद्युम्नवृकोदरौ ।
पर्यरक्षन्त राजानं यमौ च मनुजेश्वरम् ॥ ६.११२.३७ ॥
சாத்யகியும் அபிமன்யுவும், திருஷ்டத்யும்னனும் வ்ருகோதரனும், இரட்டையர்களும் மனிதர்களின் அரசனை சுற்றிலும் காத்து நின்றனர்.
6.112.38
उपेन्द्रसदृशश्यामो महाशाल इवोद्गतः ।
एष गच्छत्यनीकाग्रे द्वितीय इव फल्गुनः ॥ ६.११२.३८ ॥
உபேந்திரனைப் போல கருநிறமுடையவன், உயர்ந்தெழுந்த பெரிய சால மரம் போன்றவன், இதோ படையின் முன்னணியில் செல்கிறான்; இரண்டாம் பல்குனனைப் போலிருக்கிறான்.
6.112.39
उत्तमास्त्राणि चाधत्स्व गृहीत्वा च महद्धनुः ।
पार्षतं याहि राजानं युध्यस्व च वृकोदरम् ॥ ६.११२.३९ ॥
சிறந்த அஸ்திரங்களை எடுத்துக்கொள், பெரிய வில்லைப் பிடித்து பார்ஷதனிடம் செல், அரசனிடம் சென்று வ்ருகோதரனுடன் போரிடு.
6.112.40
को हि नेच्छेत्प्रियं पुत्रं जीवन्तं शाश्वतीः समाः ।
क्षत्रधर्मं तु संप्रेक्ष्य ततस्त्वां नियुनज्म्यहम् ॥ ६.११२.४० ॥
தன் அன்புமகன் நீண்ட நெடுங்காலம் வாழ்வதை எவன்தான் விரும்பமாட்டான்? ஆனால் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நோக்கியே நான் உன்னை நியமிக்கிறேன்.
6.112.41
एष चातिरणे भीष्मो दहते वै महाचमूम् ।
युद्धेषु सदृशस्तात यमस्य वरुणस्य च ॥ ६.११२.४१ ॥
இதோ பீஷ்மர் கடும் போரில் பெரும் படையை எரிக்கிறார், அன்பு மகனே! போர்களில் அவர் யமனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவர்.
6.112.42
पुत्रं समनुशास्यैवं भारद्वाजः प्रतापवान् ।
महारणे महाराज धर्मराजमयोधयत् ॥ ६.११२.४२ ॥
இவ்வாறு மகனுக்கு உபதேசித்த பிறகு, வலிமைமிக்க பாரத்வாஜர், மகாராஜனே, அந்தப் பெரும்போரில் தர்மராஜனுடன் போரிட்டார்.