மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.117.1
शिखण्डी तु रणे भीष्ममासाद्य पुरुषर्षभम् ।
दशभिर्निशितैर्भल्लैराजघान स्तनान्तरे ॥ ६.११७.१ ॥
போரில் சிகண்டி மனிதர்களில் காளை போன்ற பீஷ்மரை அணுகி, கூரிய பத்து பல்லங்களால் அவரது மார்பின் நடுவில் தாக்கினான்.
6.117.2
शिखण्डिनं तु गाङ्गेयः क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ।
संप्रेक्षत कटाक्षेण निर्दहन्निव भारत ॥ ६.११७.२ ॥
கங்கையின் மகன் பீஷ்மர் கோபத்தால் எரியும் கண்களால் சிகண்டியை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தார், அவனை எரித்துவிடுவது போல், பாரதனே.
6.117.3
स्त्रीत्वं तस्य स्मरन्राजन्सर्वलोकस्य पश्यतः ।
नाजघान रणे भीष्मः स च तन्नावबुद्धवान् ॥ ६.११७.३ ॥
ராஜனே, அனைத்து மக்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவனது பெண்மையை நினைவுகூர்ந்து பீஷ்மர் போரில் அவனைத் தாக்கவில்லை; அதை அவர் உணரவும் இல்லை.
6.117.4
अर्जुनस्तु महाराज शिखण्डिनमभाषत ।
अभित्वरस्वास्य वधे शिखण्डिन्रथसत्तम ॥ ६.११७.४ ॥
மகாராஜனே, அர்ஜுனன் சிகண்டியிடம் கூறினான்: சிகண்டியே, தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, அவனைக் கொல்ல விரைவாக இரு.
6.117.5
किं ते विवक्षया वीर जहि भीष्मं महारथम् ।
न ह्यन्यमनुपश्यामि कंचिद्यौधिष्ठिरे बले ॥ ६.११७.५ ॥
வீரனே, பேசுவதால் உனக்கு என்ன பயன்? மகாரதனான பீஷ்மரைக் கொல். யுதிஷ்டிரனின் படையில் வேறு எவரையும் நான் காணவில்லை.
6.117.6
यः शक्तः समरे भीष्मं योधयेत पितामहम् ।
ऋते त्वां पुरुषव्याघ्र सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ६.११७.६ ॥
மனிதர்களில் புலியே, உன்னைத் தவிர போரில் பிதாமகர் பீஷ்மருடன் சண்டையிடக்கூடிய வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? இதை உண்மையாகவே உனக்குச் சொல்கிறேன்.
6.117.7
एवमुक्तस्तु पार्थेन शिखण्डी भरतर्षभ ।
शरैर्नानाविधैस्तूर्णं पितामहमुपाद्रवत् ॥ ६.११७.७ ॥
பார்த்தன் இவ்வாறு கூறியதும், பரதர்களில் சிறந்தவரே, சிகண்டி விரைவாகப் பலவகையான அம்புகளால் பிதாமகரை நோக்though விரைந்து தாக்கினான்.
6.117.8
अचिन्तयित्वा तान्बाणान्पिता देवव्रतस्तव ।
अर्जुनं समरे क्रुद्धं वारयामास सायकैः ॥ ६.११७.८ ॥
உங்கள் தந்தை தேவவ்ரதர் அந்த அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், போரில் கோபமுற்ற அர்ஜுனனை தம் அம்புகளால் தடுத்தார்.
6.117.9
तथैव च चमूं सर्वां पाण्डवानां महारथः ।
अप्रैषीत्स शरैस्तीक्ष्णैः परलोकाय मारिष ॥ ६.११७.९ ॥
அவ்வாறே அந்த மகாரதர் பாண்டவர்களின் முழுப் படையையும் கூரிய அம்புகளால் பரலோகத்திற்கு அனுப்பினார், ஐயா.
6.117.10
तथैव पाण्डवा राजन्सैन्येन महता वृताः ।
भीष्मं संछादयामासुर्मेघा इव दिवाकरम् ॥ ६.११७.१० ॥
அவ்வாறே, அரசே, பாண்டவர்களும் பெரும் படையால் சூழப்பட்டு, மேகங்கள் சூரியனை மறைப்பதுபோல பீஷ்மரை மறைத்தனர்.
6.117.11
स समन्तात्परिवृतो भीष्मो हि भरतर्षभ ।
निर्ददाह रणे शूरान्वने वह्निरिव ज्वलन् ॥ ६.११७.११ ॥
பரத சிரேஷ்டரே, சுற்றிலும் சூழப்பட்ட பீஷ்மர், காட்டில் எரியும் நெருப்புபோல போரில் வீரர்களை எரித்தார்.
6.117.12
तत्राद्भुतमपश्याम तव पुत्रस्य पौरुषम् ।
अयोधयच्च यत्पार्थं जुगोप च पितामहम् ॥ ६.११७.१२ ॥
அங்கே உங்கள் மகனின் அற்புதமான வீரத்தைக் கண்டோம்; அவன் பார்த்தனுடன் போரிட்டு பிதாமகரைக் காத்தான்.
6.117.13
कर्मणा तेन समरे तव पुत्रस्य धन्विनः ।
दुःशासनस्य तुतुषुः सर्वे लोका महात्मनः ॥ ६.११७.१३ ॥
போரில் உங்கள் வில்லாளி மகன் துச்சாசனனின் அந்தச் செயலால், அந்த மகாத்மாவைக் கண்டு எல்லா உலகங்களும் மகிழ்ந்தன.
6.117.14
यदेकः समरे पार्थान्सानुगान्समयोधयत् ।
न चैनं पाण्डवा युद्धे वारयामासुरुल्बणम् ॥ ६.११७.१४ ॥
தனியாக போரில் பார்த்தர்களையும் அவர்களின் பரிவாரங்களையும் எதிர்த்துப் போரிட்டான்; பாண்டவர்களால் அந்தக் கொடியவனைப் போரில் தடுக்க முடியவில்லை.
6.117.15
दुःशासनेन समरे रथिनो विरथीकृताः ।
सादिनश्च महेष्वासा हस्तिनश्च महाबलाः ॥ ६.११७.१५ ॥
போரில் துச்சாசனனால் தேர்வீரர்கள் தேரிழந்தனர்; குதிரை வீரர்களும் பெரும் வில்லாளிகளும் வலிமைமிக்க யானைகளும் அப்படியே.
6.117.16
विनिर्भिन्नाः शरैस्तीक्ष्णैर्निपेतुर्वसुधातले ।
शरातुरास्तथैवान्ये दन्तिनो विद्रुता दिशः ॥ ६.११७.१६ ॥
கூரிய அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு அவர்கள் நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்; அம்புகளால் வருந்திய மற்ற யானைகளும் திசைகளை நோக்கி ஓடின.
6.117.17
यथाग्निरिन्धनं प्राप्य ज्वलेद्दीप्तार्चिरुल्बणम् ।
तथा जज्वाल पुत्रस्ते पाण्डुसेनां विनिर्दहन् ॥ ६.११७.१७ ॥
எரிபொருளைப் பெற்ற நெருப்பு கொடிய ஒளிச் சுடர்களுடன் கொழுந்துவிட்டெரிவது போல, உங்கள் மகன் பாண்டவப் படையை எரித்தபடி கொழுந்துவிட்டான்.
6.117.18
तं भारतमहामात्रं पाण्डवानां महारथः ।
जेतुं नोत्सहते कश्चिन्नाभ्युद्यातुं कथंचन ॥ ६.११७.१८ ॥
பாண்டவர்களின் அந்த மகாரதன், பரத குலத்தின் அந்தப் பெரும் யானைப்பாகனை வெல்லவும், எந்த வகையிலும் எதிர்க்கவும் எவரும் துணியவில்லை.
6.117.19
ऋते महेन्द्रतनयाच्छ्वेताश्वात्कृष्णसारथेः ।
स हि तं समरे राजन्निर्जित्य विजयोऽर्जुनः ॥ ६.११७.१९ ॥
அரசே, இந்திரனின் மகனும், வெண்குதிரைகளை உடையவனும், கிருஷ்ணனைத் தேரோட்டியாகக் கொண்டவனுமான அர்ஜுனனைத் தவிர, போரில் அவனை வெல்ல வல்லவர் இல்லை; வெற்றியாளன் அர்ஜுனனே அவனை வென்றான்.
6.117.20
भीष्ममेवाभिदुद्राव सर्वसैन्यस्य पश्यतः ।
विजितस्तव पुत्रोऽपि भीष्मबाहुव्यपाश्रयः ॥ ६.११७.२० ॥
அனைத்துப் படைகளும் காண, அவன் பீஷ்மரையே தாக்கினான்; பீஷ்மரின் தோள்களை நம்பியிருந்த உமது மகனும் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.
6.117.21
पुनः पुनः समाश्वस्य प्रायुध्यत मदोत्कटः ।
अर्जुनस्तु रणे राजन्योधयन्संव्यराजत ॥ ६.११७.२१ ॥
மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, செருக்கால் வெறியெடுத்தவன் கடுமையாகப் போரிட்டான்; அரசே, போரில் போராடிய அர்ஜுனனோ மிகவும் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்.
6.117.22
शिखण्डी तु रणे राजन्विव्याधैव पितामहम् ।
शरैरशनिसंस्पर्शैस्तथा सर्पविषोपमैः ॥ ६.११७.२२ ॥
ஆனால் அரசே, சிகண்டி போரில் பிதாமகரான பீஷ்மரையே இடியின் தொடுகைபோன்றும் பாம்பு விஷம்போன்றும் கொடிய அம்புகளால் துளைத்தான்.
6.117.23
न च स्म ते रुजं चक्रुः पितुस्तव जनेश्वर ।
स्मय्रमानस्तु गाङ्गेयस्तान्बाणाञ्जगृहे तदा ॥ ६.११७.२३ ॥
மக்களின் அரசே, அவை உமது தந்தையை (பீஷ்மரை) சிறிதும் வருத்தவில்லை; அப்போது கங்கைமகன் புன்னகையுடன் அந்த அம்புகளைப் பற்றிக்கொண்டார்.
6.117.24
उष्णार्तो हि नरो यद्वज्जलधाराः प्रतीच्छति ।
तथा जग्राह गाङ्गेयः शरधाराः शिखण्डिनः ॥ ६.११७.२४ ॥
வெப்பத்தால் வருந்தும் மனிதன் நீரின் தாரைகளை ஏற்றுக்கொள்வது போல, கங்கைமகன் சிகண்டியின் அம்பு-தாரைகளை ஏற்றுக்கொண்டார்.
6.117.25
तं क्षत्रिया महाराज ददृशुर्घोरमाहवे ।
भीष्मं दहन्तं सैन्यानि पाण्डवानां महात्मनां ॥ ६.११७.२५ ॥
மகாராஜாவே, போரில் க்ஷத்திரியர்கள் அந்த பயங்கரமான பீஷ்மரைக் கண்டனர்; அவர் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் படைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்தார்.
6.117.26
ततोऽब्रवीत्तव सुतः सर्वसैन्यानि मारिष ।
अभिद्रवत संग्रामे फल्गुनं सर्वतो रणे ॥ ६.११७.२६ ॥
பின்னர் உங்கள் மகன் அனைத்துப் படைகளிடமும் கூறினான்: ஐயா, போரில் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் போர்க்களத்தில் பால்குனனை நோக்கி விரைந்து தாக்குங்கள்.
6.117.27
भीष्मो वः समरे सर्वान्पायिष्यति धर्मवित् ।
तद्भयं सुमहत्त्यक्त्वा पाण्डवान्प्रति युध्यत ॥ ६.११७.२७ ॥
தர்மத்தை அறிந்த பீஷ்மர் போரில் உங்கள் அனைவரையும் காப்பார்; ஆகவே அந்தப் பெரிய பயத்தை விட்டுவிட்டு பாண்டவர்களை எதிர்த்துப் போரிடுங்கள்.
6.117.28
एष तालेन महता भीष्मस्तिष्ठति पालयन् ।
सर्वेषां धार्तराष्ट्राणां समरे शर्म वर्म च ॥ ६.११७.२८ ॥
இதோ, பெரிய தாலக் கொடியுடன் பீஷ்மர் நின்று போரில் திருதராஷ்டிரரின் மக்கள் அனைவருக்கும் புகலிடமாகவும் கவசமாகவும் இருந்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
6.117.29
देवा अपि समुद्युक्ता नालं भीष्मं समासितुम् ।
किमु पार्था महात्मानं मर्त्यभूता महाबलाः ॥ ६.११७.२९ ॥
தேவர்கள் கூட ஒன்றுசேர்ந்து எழுந்தாலும் பீஷ்மரை எதிர்க்க முடியாது; அப்படியிருக்க மரணமுடைய மகாபலம் கொண்ட பார்த்தர்கள் மகாத்மாவான அவரை எதிர்ப்பது எங்ஙனம்?
6.117.30
तस्माद्द्रवत मा योधाः फल्गुनं प्राप्य संयुगे ।
अहमद्य रणे यत्तो योधयिष्यामि पाण्डवम् ॥ ६.११७.३० ॥
ஆகவே, வீரர்களே, போரில் பால்குனனை அடைந்து ஓடாதீர்கள்; இன்று நான் போர்க்களத்தில் உறுதியுடன் பாண்டவனுடன் போரிடுவேன்.
6.117.31
सहितः सर्वतो यत्तैर्भवद्भिर्वसुधाधिपैः ।
तच्छ्रुत्वा तु वचो राजंस्तव पुत्रस्य धन्विनः ॥ ६.११७.३१ ॥
ஓ அரசே, நீங்கள் அனைவரும் எல்லா பக்கங்களிலும் தயாராக ஒன்றுகூடி, வில்லாளியான உங்கள் மகனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு—
6.117.32
अर्जुनं प्रति संयत्ता बलवन्तो महाबलाः ।
ते विदेहाः कलिङ्गाश्च दासेरकगणाश्च ह ॥ ६.११७.३२ ॥
அர்ஜுனனுக்கு எதிராக தயாராக நின்ற வலிமையும் மிக்க பலசாலிகளான அவர்கள்: விதேஹர்களும், கலிங்கர்களும், தாசேரகக் கூட்டங்களும்—
6.117.33
अभिपेतुर्निषादाश्च सौवीराश्च महारणे ।
बाह्लीका दरदाश्चैव प्रतीच्योदीच्यमालवाः ॥ ६.११७.३३ ॥
பெரும் போரில் நிஷாதர்களும் சௌவீரர்களும் பாய்ந்தனர்; பாஹ்லீகர்களும் தரதர்களும், மேற்கு, வடக்கு மாளவர்களும்—
6.117.34
अभीषाहाः शूरसेनाः शिबयोऽथ वसातयः ।
साल्वः शकास्त्रिगर्ताश्च अम्बष्ठाः केकयौः सह ॥ ६.११७.३४ ॥
அபீஷாஹர்களும் சூரசேனர்களும், சிபிகளும் வசாதிகளும், சால்வர்களும் சகர்களும், த்ரிகர்தர்களும் அம்பஷ்டர்களும் கேகயர்களுடன்—
6.117.35
अभिपेतू रणे पार्थं पतङ्गा इव पावकम् ।
स तान्सर्वान्सहानीकान्महाराज महारथान् ॥ ६.११७.३५ ॥
விட்டில்கள் நெருப்பின் மேல் பாய்வது போல் போரில் அவர்கள் பார்த்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். ஓ மகாராஜா, அவன் அந்த அனைத்து மகாரதர்களையும் அவர்களின் படைகளுடன்—
6.117.36
दिव्यान्यस्त्राणि संचिन्त्य प्रसंधाय धनञ्जयः ।
स तैरस्त्रैर्महावेगैर्ददाह सुमहाबलः ॥ ६.११७.३६ ॥
தெய்வீக அஸ்திரங்களை நினைவுகூர்ந்து, அம்புகளைத் தொடுத்து, தனஞ்சயன் அந்த விரைந்த அஸ்திரங்களால்—அந்த மிகு வலிமையுடையவன் அவர்களைச் சுட்டெரித்தான்.
6.117.37
शरप्रतापैर्बीभत्सुः पतङ्गानिव पावकः ।
तस्य बाणसहस्राणि सृजतो दृढधन्विनः ॥ ६.११७.३७ ॥
அம்புகளின் வலிமையால் பீபத்சு (அர்ஜுனன்) பறவைகள் மீது விழும் நெருப்பைப் போல இருந்தான். அந்த உறுதியான வில்லாளி ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை ஏவினான்.
6.117.38
दीप्यमानमिवाकाशे गाण्डीवं समदृश्यत ।
ते शरार्ता महाराज विप्रकीर्णमहाध्वजाः ॥ ६.११७.३८ ॥
காண்டீவம் வானில் ஒளிர்வதுபோலத் தோன்றியது. மகாராஜா, அம்புகளால் வருந்திய அவர்களின் பெரிய கொடிகள் சிதறின.
6.117.39
नाभ्यवर्तन्त राजानः सहिता वानरध्वजम् ।
सध्वजा रथिनः पेतुर्हयारोहा हयैः सह ॥ ६.११७.३९ ॥
ஒன்றுகூடிய அரசர்கள் குரங்குக் கொடியுடைய அர்ஜுனனை எதிர்த்து முன்னேற முடியவில்லை. கொடிகளுடன் தேர்வீரர்கள் விழுந்தனர், குதிரை வீரர்கள் குதிரைகளுடன் விழுந்தனர்.
6.117.40
सगजाश्च गजारोहाः किरीटिशरताडिताः ।
ततोऽर्जुनभुजोत्सृष्टैरावृताऽऽसीद्वसुंधरा ॥ ६.११७.४० ॥
யானைகளுடன் யானைப் பாகர்களும் கிரீடியின் (அர்ஜுனனின்) அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தனர். பின்னர் அர்ஜுனனின் கரங்களிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகளால் பூமி மூடப்பட்டது.
6.117.41
विद्रुतं दिक्षु सर्वासु शरैर्बलमदृश्यत ।
अथ पार्थो महाराज द्रावयित्वा वरूथिनीम् ॥ ६.११७.४१ ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் அம்புகளால் விரட்டப்பட்ட படை ஓடுவது தெரிந்தது. மகாராஜா, பின்னர் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) அந்தப் படையை விரட்டி—
6.117.42
दुःशासनाय सुबहून्प्रेषयामास सायकान् ।
ते तु भित्त्वा तव सुतं दुःशासनमयोमुखाः ॥ ६.११७.४२ ॥
துச்சாசனனை நோக்கி அவன் மிகப் பல அம்புகளை ஏவினான். அந்த இரும்பு முனை அம்புகள் உமது மகன் துச்சாசனனைத் துளைத்து—
6.117.43
धरणीं विविशुः सर्वे वल्मीकमिव पन्नगाः ।
हयांश्चास्य ततो जघ्ने सारथिं च न्यपातयत् ॥ ६.११७.४३ ॥
அவர்கள் அனைவரும் புற்றில் நுழையும் பாம்புகளைப் போல நிலத்துள் புகுந்தனர். பின்னர் அவன் அவர்களின் குதிரைகளைக் கொன்று சாரதியையும் வீழ்த்தினான்.
6.117.44
विविंशतिं च विंशत्या विरथीकृतवान्प्रभुः ।
आजघान भृशं चैव पञ्चभिर्नतपर्वभिः ॥ ६.११७.४४ ॥
வல்லமை மிக்கவன் விவிம்சதியை இருபது அம்புகளால் தேர் இழக்கச் செய்தான்; வளைந்த முனைகளைக் கொண்ட ஐந்து அம்புகளால் அவனை கடுமையாகத் தாக்கினான்.
6.117.45
कृपं विकर्णं शल्यं च विद्ध्वा बहुभिरायसैः ।
चकार विरथांश्चैव कौन्तेयः श्वेतवाहनः ॥ ६.११७.४५ ॥
குந்தியின் மகனான வெண்குதிரையன், கிருபனையும் விகர்ணனையும் சல்யனையும் பல இரும்பு அம்புகளால் துளைத்து, அவர்களையும் தேரற்றவர்களாக்கினான்.
6.117.46
एवं ते विरथाः सर्वे कृपः शल्यश्च मारिष ।
दुःशासनो विकर्णश्च तथैव च विविंशतिः ॥ ६.११७.४६ ॥
ஓ ஐயனே, இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் தேரற்றவர்களாயினர்—கிருபன், சல்யன், துச்சாசனன், விகர்ணன், விவிம்சதி.
6.117.47
संप्राद्रवन्त समरे निर्जिताः सव्यसाचिना ।
पूर्वाह्णे भरतश्रेष्ठ पराजित्य महारथान् ॥ ६.११७.४७ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, போரில் சவ்யசாசியால் வெல்லப்பட்டு அவர்கள் ஓடினர்; முற்பகலில் அந்த மகாரதர்களை வென்று.
6.117.48
प्रजज्वाल रणे पार्थो विधूम इव पावकः ।
तथैव शरवर्षेण भास्करो रश्मिवानिव ॥ ६.११७.४८ ॥
போரில் பிருதையின் மகன் புகையற்ற நெருப்பைப் போல சுடர்விட்டான்; அம்பு மழையால் கிரணங்களுடைய சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
6.117.49
अन्यानपि महाराज तापयामास पार्थिवान् ।
पराङ्मुखीकृत्य तथा शरवर्षैर्महारथान् ॥ ६.११७.४९ ॥
மகாராஜாவே, அவன் மற்ற அரசர்களையும் வருத்தினான்; அம்புமழையால் மகாரதர்களைப் புறமுதுகிடச் செய்தான்.
6.117.50
प्रावर्तयत संग्रामे शोणितोदां महानदीम् ।
मध्येन कुरुसैन्यानां पाण्डवानां च भारत ॥ ६.११७.५० ॥
பாரதனே, அவன் போரில் இரத்த ஆற்றைப் பெருக்கினான்; அது குரு மற்றும் பாண்டவப் படைகளின் நடுவே ஓடியது.
6.117.51
तस्मिन्नतिमहाभीमे राजन्वीरवरक्षये ।
भीष्मं प्रति पराक्रान्ताः पाण्डवाः सह सृञ्जयैः ॥ ६.११७.५१ ॥
அரசே, அந்த மிகக் கொடிய வீரர்கள் அழிந்த போரில், பாண்டவர்கள் சிருஞ்சயர்களுடன் சேர்ந்து பீஷ்மரை நோக்கி வீரத்துடன் பாய்ந்தனர்.
6.117.52
ते पराक्रान्तमालोक्य युधि राजन्पितामहम् ।
न न्यवर्तन्त ते पुत्रा ब्रह्मलोकपुरस्कृताः ॥ ६.११७.५२ ॥
அரசே, போரில் பிதாமகர் வீரத்துடன் போரிடுவதைக் கண்டும், அவர்களாகிய மகன்கள் பின்வாங்கவில்லை; பிரம்மலோகமே அவர்கள் இலக்காக இருந்தது.
6.117.53
इच्छन्तो निधनं युद्धे स्वर्गलोकपरायणाः ।
पाण्डवानभ्यवर्तन्त तावका युद्धदुर्मदाः ॥ ६.११७.५३ ॥
போரில் மரணத்தை விரும்பி, சுவர்க்கலோகத்தையே இலக்காகக் கொண்டு, போர்வெறியால் மதம்கொண்ட உங்கள் வீரர்கள் பாண்டவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
6.117.54
पाण्डवाश्च महाराज स्मरन्तो विविधान्बहून् ।
क्लेशान्कृतान्सपुत्रेण त्वया पूर्वं नराधिप ॥ ६.११७.५४ ॥
மகாராஜாவே, நரர்களின் தலைவனே, பாண்டவர்கள் முன்பு நீயும் உன் மகன்களும் செய்த பல்வேறு துன்பங்களை நினைவுகூர்ந்தவர்களாய்...
6.117.55
भयं त्यक्त्वा रणे शूराः स्वर्गलोकपुरस्कृताः ।
तावकांस्तव पुत्रांश्च योधयन्ति स्म हृष्टवत् ॥ ६.११७.५५ ॥
போரில் அச்சத்தை விட்டு, சொர்க்கலோகத்தை முன்னிட்ட வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் உமது மகன்களையும் உமது படையினரையும் எதிர்த்துப் போரிட்டனர்.
6.117.56
गजाश्च रथसङ्घाश्च बहुधा रथिभिर्हताः ।
रथाश्च निहता नागैर्हयाश्चैव पदातिभिः ॥ ६.११७.५६ ॥
யானைகளும் தேர்க்கூட்டங்களும் தேர்வீரர்களால் பலவிதமாக வீழ்த்தப்பட்டன; தேர்கள் யானைகளால் அழிக்கப்பட்டன, குதிரைகள் காலாட்படையினரால் கொல்லப்பட்டன.
6.117.57
अन्तरा च्छिद्यमानानि शरीराणि शिरांसि च ।
निपेतुर्दिक्षु सर्वासु गजाश्वरथयोधिनाम् ॥ ६.११७.५७ ॥
யானை, குதிரை, தேர் வீரர்களின் உடல்களும் தலைகளும் நடுவில் வெட்டப்பட்டு எல்லாத் திசைகளிலும் விழுந்தன.
6.117.58
छन्नमायोधनं राजन्कुण्डलाङ्गदधारिभिः ।
पतितैः पात्यमानैश्च राजपुत्रैर्महारथैः ॥ ६.११७.५८ ॥
அரசே, குண்டலங்களும் அங்கதங்களும் அணிந்த அரசகுமாரர்களும் மகாரதர்களும் விழுந்து கிடக்க, விழ வைக்கப்பட்டுக் கொண்டும் இருக்க, போர்க்களம் மூடப்பட்டிருந்தது.
6.117.59
रथनेमिनिकृत्तैश्च गजैश्चैवावपोथितैः ।
पादातश्चाप्यधावन्त साश्वाश्च हययोधिनः ॥ ६.११७.५९ ॥
தேர்ச்சக்கர விளிம்புகளால் வெட்டப்பட்டும், யானைகளால் மிதிக்கப்பட்டும், காலாட்படையினரும் ஓடினர்; குதிரைகளுடன் குதிரை வீரர்களும் ஓடினர்.
6.117.60
गजाश्च रथयोधाश्च परिपेतुः समन्ततः ।
विकीर्णाश्च रथा भूमौ भग्रचक्रयुगध्वजाः ॥ ६.११७.६० ॥
யானைகளும் தேர்வீரர்களும் நாலா பக்கமும் விழுந்தனர்; சக்கரங்களும் நுகங்களும் கொடிகளும் உடைந்த தேர்கள் நிலத்தில் சிதறிக் கிடந்தன.
6.117.61
तद्गजाश्वरथौघानां रुधिरेण समुक्षितम ।
छन्नमायोधनं रेजे रक्ताभ्रमिव शारदम् ॥ ६.११७.६१ ॥
யானைகள், குதிரைகள், தேர்களின் கூட்டத்தின் இரத்தத்தால் நனைக்கப்பட்ட அந்தப் போர்க்களம், சரத்கால செம்மேகம் போல மூடப்பட்டு ஒளிர்ந்தது.
6.117.62
श्वानः काकाश्च गृध्राश्च वृका गोमायुभिः सह ।
प्रणेर्दुर्भक्ष्यमासाद्य विकृताश्च सगद्विजाः ॥ ६.११७.६२ ॥
நாய்கள், காகங்கள், கழுகுகள், ஓநாய்கள் நரிகளுடன் சேர்ந்து உண்ணத்தகாத இறைச்சியைக் கண்டு நிறைவடைந்தன; சிதைந்த பறவைகளும் அங்கு வந்தன.
6.117.63
ववुर्बहुविधश्चैव दिक्षु सर्वासु मारुताः ।
दृश्यमानेषु रक्षःसु भूतेषु च नदत्सु च ॥ ६.११७.६३ ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் பல வகையான காற்றுகள் வீசின; அப்போது அரக்கர்கள் காணப்பட்டனர், பூதங்கள் கர்ஜித்தன.
6.117.64
काञ्चनानि च दामानि पताकाश्च महाधनाः ।
धूयमाना व्यदृश्यन्त सहसा मारुतेरिताः ॥ ६.११७.६४ ॥
பொன் மாலைகளும் மிக விலையுயர்ந்த கொடிகளும் காற்றால் திடீரென அசைக்கப்பட்டு காணப்பட்டன.
6.117.65
श्वेतच्छत्रसहस्राणि सध्वजाश्च महारथाः ।
विकीर्णाः समदृश्यन्त शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.११७.६५ ॥
வெண்குடைகள் ஆயிரக்கணக்கிலும், கொடிகளுடன் கூடிய பெருந்தேர்வீரர்களும் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் சிதறிக் கிடந்தனர்.
6.117.66
सपताकाश्च मातङ्गा दिशो जग्मुः शरातुराः ।
क्षत्रियाश्च मनुष्येन्द्र गदाशक्तिधनुर्धराः ॥ ६.११७.६६ ॥
கொடிகளுடன் கூடிய யானைகள் அம்புகளால் வருந்தி திசைகளை நோக்கி ஓடின; மனிதர்களின் தலைவனே, கதை, வேல், வில் ஏந்திய க்ஷத்திரியர்களும் (ஓடினர்).
6.117.67
समन्ततश्च दृश्यन्ते पतिता धरणीतले ।
इषुभिस्ताड्यमानाश्च नाराचैश्च सहस्रशः।
पेतुरार्तस्वरं कृत्वा तत्रतत्र महागजाः ॥ ६.११७.६७ ॥
எங்கும் பூமியில் விழுந்து கிடப்பதாகக் காணப்பட்டனர்; அம்புகளாலும் இரும்பு நாராசங்களாலும் ஆயிரக்கணக்கில் தாக்கப்பட்டு, அங்குமிங்கும் துயரக் குரலெழுப்பியபடி பெரிய யானைகள் விழுந்தன.
6.117.68
सेनापतिस्तु समरे प्राह सेनां महारथः ।
अभ्यद्रवत गाङ्गेयं सैनिकाः किं कृतेन वः ॥ ६.११७.६८ ॥
போரில் அந்தப் பெருந்தேர்வீரனாகிய படைத்தலைவன் படைக்குச் சொன்னான் — "வீரர்களே, நீங்கள் செய்யும் இச்செயலால் என்ன பயன்? கங்கையின் மகனை (பீஷ்மரை) தாக்குங்கள்!"
6.117.69
सेनापतिवचः श्रुत्वा सोमकाः सह सृञ्जयैः ।
अभ्यद्रवन्त गोङ्गेयं शस्त्रवृष्ट्या समन्ततः ॥ ६.११७.६९ ॥
படைத்தலைவனின் சொற்களைக் கேட்ட சோமகர்கள் சிருஞ்சயர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஆயுதமழை பொழிந்தபடி கங்கையின் மகனை (பீஷ்மரை) நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
6.117.70
ततो भीष्मो महाराज दिव्यमस्त्रमुदीरयन् ।
अभ्यधावत कौन्तेयं मिषतां सर्वधन्विनाम् ॥ ६.११७.७० ॥
அப்போது, மகாராஜாவே, பீஷ்மர் திவ்ய அஸ்திரத்தை ஏவியபடி, எல்லா வில்லாளர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க குந்தியின் மகனை (அர்ஜுனனை) நோக்கிப் பாய்ந்தார்.
6.117.71
तं शिखण्डी रणे यान्तमभ्यद्रवत दंशितः ।
ततः समाहरद्भीष्मस्तदस्त्रं पावकोपमम् ॥ ६.११७.७१ ॥
போரில் முன்னேறிய அவரை கவசம் பூண்ட சிகண்டி தாக்கினான்; அப்போது பீஷ்மர் அந்த நெருப்பைப் போன்ற அஸ்திரத்தைத் திரும்ப இழுத்துக்கொண்டார்.
6.117.72
एतस्मिन्नेव काले तु कौन्तेयः श्वेतवाहनः ।
निजघ्ने तावकं सैन्यं मोहयित्वा पितामहम् ॥ ६.११७.७२ ॥
அதே சமயத்தில் வெண்குதிரைகளை உடைய குந்தியின் மகன் (அர்ஜுனன்), பிதாமகரை (பீஷ்மரை) மயக்கி, உமது படையை அழித்தான்.