Mahābhārata · Adhyāya 6.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.120.1
कथमासंस्तदा योधा हीना भीष्मेण सञ्जय ।
बलिना देवकल्पेन कौमारब्रह्मचारिणा ॥ ६.१२०.१ ॥
Sañjaya, wie erging es da den Kriegern, die Bhīṣma beraubt waren, dem mächtigen, gottgleichen, von Kindheit an zölibatären?
6.120.2
तदैव निहतान्मन्ये कुरूनन्यांश्च पाण्डवैः ।
न प्राहरद्यदा भीष्मो घृणित्वाद्द्रुपदात्मजम् ॥ ६.१२०.२ ॥
Ich glaube, die Kuru und die anderen waren schon von den Pāṇḍava erschlagen, als Bhīṣma aus Mitleid den Sohn des Drupada nicht schlug.
6.120.3
ततो दुःखतरं मन्ये किमन्यत्प्रभविष्यति ।
अद्यैव निहतं श्रुत्वा पितरं मम दुर्मतेः ॥ ६.१२०.३ ॥
Was könnte schmerzlicher sein als dies? Heute hörte ich, dass mein übelgesinnter Vater erschlagen wurde.
6.120.4
अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम सञ्जय ।
श्रुत्वा विनिहतं भीष्मं शतधा यन्न दीर्यते ॥ ६.१२०.४ ॥
Gewiss ist mein Herz aus eisenhartem Stein, Sañjaya, da es beim Hören von Bhīṣmas Tod nicht in hundert Stücke zerspringt.
6.120.5
यदन्यन्निहतेनाजौ भीष्मेण जयमिच्छता ।
चेष्टितं कुरुसिंहेन तन्मे कथय सुव्रत ॥ ६.१२०.५ ॥
Du mit den guten Gelübden, erzähle mir die anderen Taten, die der Löwe der Kuru, Bhīṣma, im Kampf vollbrachte, da er den Sieg begehrte.
6.120.6
पुनःपुनर्न मृष्यामि हतं देवव्रतं रणे ।
न हतो जामदग्न्येन दिव्यैरस्त्रैश्च यः पुरा ॥ ६.१२०.६ ॥
Immer wieder kann ich es nicht ertragen, dass Devavrata im Kampf erschlagen wurde, er, der früher nicht einmal durch die göttlichen Waffen des Sohnes des Jamadagni getötet wurde.
6.120.7
स हतो द्रौपदेयेन पाञ्चाल्येन शिखण्डिना ।
सायाह्ने न्यपतद्भूमौ धार्तराष्ट्रान्विषादयन् ॥ ६.१२०.७ ॥
Von Draupadīs Sohn, dem Pāñcāla-Prinzen Śikhaṇḍin, erschlagen, fiel er am Abend zu Boden und stürzte die Söhne Dhṛtarāṣṭras in Verzweiflung.
6.120.8
पाञ्चालान्हर्षयंश्चैव भीष्मः कुरुपितामहः ।
स शेते शरतल्पस्थो मेदिनीमस्पृशंस्तदा ॥ ६.१२०.८ ॥
Die Pāñcāla erfreuend, liegt Bhīṣma, der Großvater der Kuru, auf einem Pfeilbett und berührt zu jener Zeit nicht die Erde.
6.120.9
भीष्मो रथात्प्रपतितः संछिन्नो बहुभिः शरैः ।
हाहेति तुमुलः शब्दो भूतानां समपद्यत ॥ ६.१२०.९ ॥
Von vielen Pfeilen zerfetzt, stürzte Bhīṣma von seinem Wagen, und unter den Wesen erhob sich ein tosendes Wehklagen: »Weh, weh!«.
6.120.10
सीमावृक्षे निपतिते कुरूणां समितिंजये ।
सेनयोरुभयो राजन्क्षत्रियान्भयमाविशत् ॥ ६.१२०.१० ॥
Als der Grenzbaum des Sieges der Kuru im Kampf fiel, o König, da fiel Furcht über die Krieger beider Heere.
6.120.11
भीष्मं शान्तनवं दृष्ट्वा विशीर्णकवचध्वजम् ।
कुरवः पर्यवर्तन्त पाण्डवाश्च विशांपते ॥ ६.१२०.११ ॥
Als sie Bhīṣma, den Sohn Śāntanus, mit zerbrochenem Panzer und Banner sahen, wandten sich Kuru und Pāṇḍava gleichermaßen um, o Herr der Menschen.
6.120.12
खं तमःसंवृतमभूदासीद्भानुर्गतप्रभः ।
ररास पृथिवी चैव भीष्मे शान्तनवे हते ॥ ६.१२०.१२ ॥
Als Bhīṣma, der Sohn Śāntanus, erschlagen wurde, war der Himmel von Finsternis bedeckt, die Sonne verlor ihren Glanz, und die Erde dröhnte.
6.120.13
अयं ब्रह्मविदां श्रेष्ठो गतिर्ब्रह्मविदां सदा ।
इत्यभाषन्त भूतानि शयानं पुरुषर्षभम् ॥ ६.१२०.१३ ॥
"Dieser ist der Beste unter den Brahmankennern, immer das Ziel der Brahmankenner" — so sprachen die Wesen zu jenem Stier unter den Menschen, der dort lag.
6.120.14
अयं पितरमाज्ञाय कामार्तं शन्तनुं पुरा ।
ऊर्ध्वरेतसमात्मानं चकार पुरुषर्षभः ॥ ६.१२०.१४ ॥
Als er erfuhr, dass sein Vater Śantanu von Begierde gequält war, machte sich dieser Stier unter den Menschen einst zu einem Ūrdhvaretas, dessen Samen nach oben gerichtet ist.
6.120.15
इति स्म शरतल्पस्थं भरतानां पितामहम् ।
ऋषयस्त्वभ्यभाषन्त सहिताः सिद्धचारणैः ॥ ६.१२०.१५ ॥
So sprachen die Weisen zusammen mit den Siddhas und Cāraṇas zum Großvater der Bharatas, der auf seinem Pfeilbett lag.
6.120.16
हते शान्तनवे भीष्मे भरतानां पितामहे ।
न किंचित्प्रत्यपद्यन्त पुत्रास्तव हि मारिष ॥ ६.१२०.१६ ॥
O Verehrter, als Bhīṣma, der Sohn Śantanus, der Großvater der Bharatas, erschlagen war, gewannen deine Söhne überhaupt nichts zurück.
6.120.17
विषण्णवदनाश्चासन्हतश्रीकाश्च भारत ।
अतिष्ठन्व्रीडिताश्चैव ह्रिया युक्ता ह्यधोमुखाः ॥ ६.१२०.१७ ॥
Ihre Gesichter waren niedergeschlagen und ihr Glanz dahin, o Bhārata; beschämt und von Scham erfüllt standen sie da, mit gesenkten Gesichtern.
6.120.18
पाण्डवाश्च जयं लब्ध्वा संग्रामशिरसि स्थिताः ।
सर्वे दध्युर्महाशङ्खान्हेमजालपरिष्कृतान् ॥ ६.१२०.१८ ॥
Die Pāṇḍavas, nachdem sie den Sieg errungen hatten und an der Spitze der Schlacht standen, bliesen alle ihre großen, mit goldenen Netzen geschmückten Muscheln.
6.120.19
हर्षात्तूर्यसहस्रेषु वाद्यमानेषु चानघ ।
अपश्याम महाराज भीमसेनं महाबलम् ॥ ६.१२०.१९ ॥
Inmitten tausender Trompeten, die vor Freude erklangen, o Makelloser, o großer König, sahen wir Bhīmasena, den Mächtigen.
6.120.20
विक्रीडमानं कौन्तेयं हर्षेण महता युतम् ।
निहत्य तरसा शत्रुं महाबलसमन्वितम् ॥ ६.१२०.२० ॥
Wir sahen den Sohn der Kuntī in großer Freude spielen, der den Feind rasch erschlagen hatte und mit großer Kraft begabt war.
6.120.21
संमोहश्चापि तुमुलः कुरूणामभवत्ततः ।
कर्णदुर्योधनौ चापि निःश्वसेतां मुहुर्मुहुः ॥ ६.१२०.२१ ॥
Da erhob sich unter den Kuru eine tumultartige Verwirrung, und auch Karṇa und Duryodhana seufzten immer wieder tief auf.
6.120.22
तथा निपातिते भीष्मे कौरवाणां पितामहे ।
हाहाभूतमभूत्सर्वं निर्मर्यादमवर्तत ॥ ६.१२०.२२ ॥
Als Bhīṣma, der Großvater der Kaurava, so niedergestreckt war, wurde alles zu Wehklagen und geschah ohne Maß.
6.120.23
दृष्ट्वा च पतितं भीष्मं पुत्रो दुःशासनस्तव ।
उत्तमं जवमास्थाय द्रोणानीकभुपाद्रवत् ॥ ६.१२०.२३ ॥
Als er Bhīṣma gefallen sah, stürmte dein Sohn Duḥśāsana mit höchster Geschwindigkeit auf das Heer Droṇas zu.
6.120.24
भ्रात्रा प्रस्थापितो वीरः स्वेनानीकेन दंशितः ।
प्रययौ पुरुषव्याघ्रः स्वसैन्यमभिहर्षयन् ॥ ६.१२०.२४ ॥
Von seinem Bruder ausgesandt und mit seinem eigenen Heer gerüstet, zog der Held, der Tiger unter den Menschen, vorwärts und ermutigte sein eigenes Heer.
6.120.25
तमायान्तमभिप्रेक्ष्य कुरवः पर्यवारयन् ।
दुःशासनं महाराज किमयं वक्ष्यतीति च ॥ ६.१२०.२५ ॥
Als sie ihn herannahen sahen, umringten ihn die Kurus und fragten sich, o großer König, was Duḥśāsana sagen werde.
6.120.26
ततो द्रोणाय निहतं भीष्ममाचष्ट कौरवः ।
द्रोणस्तदाऽप्रियं श्रुत्वा मुमोह भरतर्षभ ॥ ६.१२०.२६ ॥
Da berichtete ein Kaurava Droṇa, dass Bhīṣma erschlagen worden sei; als er diese unwillkommene Nachricht hörte, o Stier der Bharatas, wurde Droṇa verwirrt.
6.120.27
स संज्ञामुपलभ्याशु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
निवारयामास तदा स्वान्यनीकानि मारिष ॥ ६.१२०.२७ ॥
Jener mächtige Bhāradvāja (Droṇa) kam schnell wieder zu sich, und dann, o edler Herr, hielt er seine eigenen und die anderen Heere zurück.
6.120.28
विनिवृत्तान्कुरून्दृष्ट्वा पाण्डवापि स्वसैनिकान् ।
रथैः शीघ्राश्वसंयुक्तैः समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ६.१२०.२८ ॥
Als sie sahen, dass die Kurus sich zurückzogen, umringten auch die Pāṇḍavas ihre eigenen Krieger von allen Seiten mit Streitwagen, die an schnelle Pferde gespannt waren.
6.120.29
निवृत्तेषु च सैन्येषु पारम्पर्येण सर्वशः ।
निर्मुक्तकवचाः सर्वे भीष्ममीयुर्नराधिपाः ॥ ६.१२०.२९ ॥
Als die Heere sich nacheinander vollständig zurückgezogen hatten, gingen alle Könige, nachdem sie ihre Rüstungen abgelegt hatten, zu Bhīṣma.
6.120.30
व्युपरम्य ततो युद्धाद्योधाः शतसहस्रशः ।
उपतस्थुर्महात्मानं प्रजापतिमिवामराः ॥ ६.१२०.३० ॥
Dann, vom Kampf ablassend, traten Hunderttausende von Kriegern vor jenen Großherzigen, wie die Götter zu Prajāpati treten.
6.120.31
ते तु भीष्मं समासाद्य शयानं भरतर्षभम् ।
अभिवाद्यावतिष्ठन्त पाण्डवाः कुरुभिः सह ॥ ६.१२०.३१ ॥
Die Pāṇḍavas traten zu Bhīṣma, dem Stier der Bharatas, der auf dem Lager lag, grüßten ihn und standen zusammen mit den Kurus.
6.120.32
अथ पाण्डून्कुरूंश्चैव प्रणिपत्याग्रतः स्थितान् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः शान्तनवस्तदा ॥ ६.१२०.३२ ॥
Da sprach Bhīṣma, der gerechte Sohn Śāntanus, der die Verbeugungen der vor ihm stehenden Pāṇḍavas und Kurus annahm, zu ihnen.
6.120.33
स्वागतं वो महाभागाः स्वागतं वो महारथाः ।
तुष्यामि दर्शनाच्चाहं युष्माकममरोपमाः ॥ ६.१२०.३३ ॥
Seid willkommen, ihr Glückseligen; seid willkommen, ihr großen Wagenkämpfer. Euer Anblick erfreut mich, ihr Gleichen der Götter.
6.120.34
अभिनन्द्य स तानेवं शिरसा लम्बताऽब्रवीत् ।
परपार्श्वे तव सुतान्स्थितानुद्वीक्ष्य भारत।
शिरो मे लम्बतेऽत्यर्थमुपधानं प्रदीयताम् ॥ ६.१२०.३४ ॥
Nachdem er sie so begrüßt hatte, sprach er mit hängendem Haupt, o Bhārata, als er deine Söhne an seiner Seite stehen sah: »Mein Kopf hängt sehr herab; man gebe mir ein Kissen.«
6.120.35
ततो नृपाः समाजह्रुस्तनूनि च मृदूनि च ।
उपधानानि मुख्यानि नैच्छत्तानि पितामहः ॥ ६.१२०.३५ ॥
Da brachten die Könige weiche, zarte, vortreffliche Kissen herbei, doch der Großvater wollte sie nicht.
6.120.36
अथाब्रवीन्नरव्याघ्रः प्रसहन्निव तान्नृपान् ।
नैतानि वीरशय्यासु युक्तरूपाणि पार्थिवाः ॥ ६.१२०.३६ ॥
Da sprach der Tiger unter den Menschen, als wolle er Nachdruck verleihen, zu jenen Königen: »Diese sind dem Lager eines Kriegers nicht angemessen, o Könige.«
6.120.37
ततो वीक्ष्य नरश्रेष्ठमभ्यभाषत पाण्डवम् ।
धनञ्जयं दीर्घबाहुं सर्वलोकमहारथम् ॥ ६.१२०.३७ ॥
Dann blickte er auf Dhanañjaya den Pāṇḍava, den besten der Menschen, den langarmigen großen Wagenkämpfer aller Welten, und sprach.
6.120.38
धनञ्जय महाबाहो शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं वै यद्युक्तमिह मन्यसे ॥ ६.१२०.३८ ॥
O Dhanañjaya, o Starkarmiger, mein Sohn, mein Kopf hängt herab. Wenn du es hier für angemessen hältst, gib mir ein Kissen.
6.120.39
समारोप्य महच्चापमभिवाद्य पितामहम् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.१२०.३९ ॥
Nachdem er den großen Bogen niedergelegt und dem Großvater ehrerbietig gegrüßt hatte, sprach er mit tränenerfüllten Augen diese Worte.
6.120.40
आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर ।
प्रेष्योऽहं तव दुर्धर्ष क्रियतां किं पितामह ॥ ६.१२०.४० ॥
Befiehl mir, Bester der Kurus, Bester aller Waffenträger. O Unbezwingbarer, ich bin dein Diener; was soll geschehen, Großvater?
6.120.41
तमब्रवीच्छान्तनवः शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं मे यद्युक्तमिह मन्यसे
उपधानं कुरुश्रेष्ठ उपधेहि ममार्जुन ॥ ६.१२०.४१ ॥
Der Sohn Śāntanus sprach zu ihm: Mein Sohn, mein Kopf hängt herab. Wenn du es hier für angemessen hältst, gib mir ein Kissen. O Bester der Kurus, Arjuna, leg mir ein Kissen unter.
6.120.42
वीरशय्यानुरूपं वै शीघ्रं वीर प्रयच्छ मे ।
त्वं हि पार्थ समर्थो वै श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.१२०.४२ ॥
O Held, gib mir schnell ein Kissen, das einem Kriegerlager angemessen ist. O Sohn der Pṛthā, du bist fürwahr fähig, der Beste aller Bogenschützen.
6.120.43
क्षत्रधर्मस्य वेत्ता च बुद्धिसत्वगुणान्वितः ।
फल्गुनोऽपि तथेत्युक्त्वा व्यवसायं परंजयः ॥ ६.१२०.४३ ॥
Phalguna (Arjuna), der Kenner der Kriegerpflicht und mit Verstand und der Eigenschaft der Güte begabt, sagte ebenfalls: »So sei es«, und erklärte seinen Entschluss; er war der Besieger der Feinde.
6.120.44
गृह्यानुमन्त्र्य गाण्डीवं शरान्सन्नतपर्वणः ।
अनुमान्य महात्मानं भरतानां महारथम् ॥ ६.१२०.४४ ॥
Nachdem er den Gāṇḍīva-Bogen und die Pfeile mit wohlgebogenen Knoten genommen und sie mit Mantras geweiht hatte, bat er den großseelig-edlen Großwagenkämpfer der Bharatas um Erlaubnis.
6.120.45
त्रिभिस्तीक्ष्णैर्महावेगैरुदगृह्णाच्छिरः शरैः ।
अभिप्राये तु विदिते धर्मात्मा स्वयसाचिना ॥ ६.१२०.४५ ॥
Mit drei scharfen, sehr schnellen Pfeilen hob er (Bhīṣmas) Haupt empor; und als seine Absicht bekannt war, handelte der rechtschaffene Savyasācin (Arjuna).
6.120.46
अतुष्यद्भरतश्रेष्ठो भीष्मो धर्मार्थतत्त्ववित् ।
उपधानेन दत्तेन प्रत्यनन्दद्धनञ्जयम् ॥ ६.१२०.४६ ॥
Bhīṣma, der Beste der Bharatas, Kenner der Wahrheiten von Dharma und Artha, war zufrieden; und für das gegebene Kopfkissen pries er Dhanañjaya (Arjuna).
6.120.47
प्राह सर्वान्समुद्वीक्ष्य भरतान्भारतं प्रति ।
कुन्तीपुत्रं युधां श्रेष्ठं सुहृदां प्रीतिवर्धनम् ॥ ६.१२०.४७ ॥
Nachdem er alle Bharatas angeschaut hatte, sprach er zum Sohn der Kuntī, dem besten der Krieger und Vermehrer der Freude der Freunde, in Bezug auf das Geschlecht des Bharata.
6.120.48
शयनस्यानुरूपं मे पाण्डवोपहितं त्वया ।
यद्यन्यथा प्रपद्येथाः शपेयं त्वामहं पुरा ॥ ६.१२०.४८ ॥
Dieses Lager, das du, Pāṇḍava, mir dargebracht hast, ist mir angemessen; hättest du anders gehandelt, so hätte ich dich schon früher verflucht.
6.120.49
एवमेव महाबाहो धर्मेषु परितिष्ठता ।
स्वप्तव्यं क्षत्रियेणाजौ शरतल्पगतेन वै ॥ ६.१२०.४९ ॥
So, o Starkarmiger, muss ein Kṣatriya, der im Dharma fest steht, im Kampf auf einem Lager aus Pfeilen ruhen.
6.120.50
एवमुक्त्वा तु बीभत्सुं सर्वांस्तानब्रवीद्वचः ।
राज्ञश्च राजपुत्रांश्च पाण्डवैरभिसंवृतान् ॥ ६.१२०.५० ॥
Nachdem er so zu Bībhatsu gesprochen hatte, richtete er diese Worte an alle Könige und Prinzen, die von den Pāṇḍavas umringt waren.
6.120.51
पश्यध्वमुपधानं मे पाणडवेनाभिसन्धितम् ।
शयेयमस्यां शय्यायां यावदावर्तनं रवेः ॥ ६.१२०.५१ ॥
Seht das Kopfkissen, das der Pāṇḍava für mich bereitet hat. Auf diesem Lager werde ich liegen, bis die Sonne wendet.
6.120.52
ये तदा धारयिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपाः ।
दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा गन्ता दिवाकरः ॥ ६.१२०.५२ ॥
Jene Könige, die mich dann stützen und mich ansehen werden, wenn die Sonne in die Richtung Vaiśravaṇas, des Nordens, geht.
6.120.53
नूनं सप्ताश्वयुक्तेन रथेनोत्तमतेजसा ।
रक्ष्येऽहं वै मम प्राणान्सुहृदः सुप्रियानिव ॥ ६.१२०.५३ ॥
Gewiss werde ich mit einem Wagen, der mit sieben Pferden bespannt ist und höchsten Glanz hat, mein Leben schützen, wie einen sehr lieben Freund.
6.120.54
परिखाः खन्यतामत्र ममावसदने नृपाः ।
उपासिष्ये विवस्वन्तमेवं शरशताचितः ।
उपारमध्वं संग्रामाद्वैरमुत्सृज्य पार्थिवाः ॥ ६.१२०.५४ ॥
O Könige, lasst hier Gräben um meine Ruhestätte ausheben. Von hunderten Pfeilen durchbohrt, werde ich so die Sonne verehren. O Könige, legt die Feindschaft ab und haltet vom Kampf inne.
6.120.55
उपातिष्ठन्नथो वैद्याः शल्योद्धरणकोविदाः ।
सर्वोपकरणैर्युक्ताः कुशलैः साधुशिक्षिताः ॥ ६.१२०.५५ ॥
Dann traten die Ärzte heran, kundig im Herausziehen der Pfeile, mit allen Werkzeugen versehen, geschickt und wohl ausgebildet.
6.120.56
तान्दृष्ट्वा जाह्नवीपुत्रः प्रोवाच तनयं तव ।
दत्तदेया विसृज्यन्तां पूजयित्वा चिकित्सकाः ॥ ६.१२०.५६ ॥
Als er sie sah, sprach der Sohn der Jāhnavī zu deinem Sohn: "Diese Ärzte sollen, geehrt und mit dem Gebührenden beschenkt, entlassen werden."
6.120.57
एवंगते मयेदानीं वैद्यैः कार्यमिहास्ति किम् ।
क्षत्रधर्मे प्रशस्तां हि प्राप्तोऽस्मि परमां गतिम् ॥ ६.१२०.५७ ॥
In diesem Zustand, wozu brauche ich jetzt Ärzte? Ich habe das höchste Ziel erreicht, das in der Pflicht des Kriegers gepriesen wird.
6.120.58
नैष धर्मो महीपालाः शरतल्पगतस्य मे ।
एभिरेव शरैश्चाहं दग्धव्योऽग्नौ नराधिपाः ॥ ६.१२०.५८ ॥
Dies ist nicht meine Pflicht, der ich auf einem Bett aus Pfeilen liege, o Könige. O Herren der Menschen, mit diesen eben Pfeilen soll ich im Feuer verbrannt werden.
6.120.59
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
वैद्यान्विसर्जयामास पूजयित्वा यथार्हतः ॥ ६.१२०.५९ ॥
Als dein Sohn Duryodhana seine Worte vernahm, ehrte er die Ärzte nach ihrem Verdienst und entließ sie.
6.120.60
ततस्ते विस्मयं जग्मुर्नानाजनपदेश्वराः ।
स्थितिं धर्मे परां दृष्ट्वा भीष्मस्यामिततेजसः ॥ ६.१२०.६० ॥
Da gerieten die Herren vieler Reiche in Staunen, als sie die höchste Standhaftigkeit Bhīṣmas von unermesslichem Glanz in der Pflicht sahen.
6.120.61
उपधानं ततो दत्त्वा पितुस्ते मनुजेश्वराः ।
सहिताः पाण्डवाः सर्वे कुरवश्च महारथाः ॥ ६.१२०.६१ ॥
Dann, nachdem sie ihrem Vater ein Kissen gegeben hatten, waren die Herren der Menschen, die Pāṇḍavas, alle Kurus und großen Wagenkämpfer zusammen.
6.120.62
उपगम्य महात्मानं शयानं शयने शुभे ॥ ६.१२०.६२ ॥
Nachdem sie sich dem Großseligen genähert hatten, der auf dem schönen Lager lag.
6.120.63
तेऽभिवाद्य ततो भीष्मं कृत्वा च त्रिःप्रदक्षिणम् ।
विधाय रक्षां भीष्मस्य सर्व एव समन्ततः ॥ ६.१२०.६३ ॥
Sie verneigten sich vor Bhīṣma, umschritten ihn dreimal und stellten nach allen Seiten eine Wache für Bhīṣma auf.
6.120.64
वीराः स्वशिबिराण्येव ध्यायन्तः परमातुराः ।
निवेशायाभ्युपागच्छन्सायाह्ने रुधिरोक्षिताः ॥ ६.१२०.६४ ॥
Die Helden, nur an ihre eigenen Lager denkend, tief betrübt und blutbesudelt, gingen am Abend zu ihren Lagern, um zu ruhen.
6.120.65
निविष्टान्पाण्डवांश्चैव प्रीयमाणान्महारथान् ।
भीष्मस्य पतनं दृष्ट्वा उपगम्य महाबलः ॥ ६.१२०.६५ ॥
Als er die Pāṇḍavas und die großen Wagenkämpfer gelagert und frohen Mutes sah und Bhīṣmas Fall erblickt hatte, trat der Mächtige zu ihnen.
6.120.66
उवाच माधवः काले धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
दिष्ट्या जयसि कौरव्य दिष्ट्या भीष्मो निपातितः ॥ ६.१२०.६६ ॥
Zur rechten Zeit sprach Mādhava zu Yudhiṣṭhira, dem Sohn des Dharma: 'Durch Glück siegst du, o Nachkomme der Kurus; durch Glück ist Bhīṣma niedergestreckt worden.'
6.120.67
अवध्यो मानुषैरेव सत्यसन्धो महारथः ।
अथवा दैवतैः सार्धं सर्वशास्त्रस्य पारगः ॥ ६.१२०.६७ ॥
Von Menschen war er nicht zu töten, der große Wagenkämpfer, treu seinem Gelübde; oder er war, mit den Göttern zusammen, Meister aller Śāstras.
6.120.68
त्वां तु चक्षुर्हणं प्राप्य दग्धो घोरेण चक्षुष ।
एवमुक्तो धर्मराजः प्रत्युवाच जनार्दनम् ॥ ६.१२०.६८ ॥
»Vom augenraubenden Pfeil getroffen, wurdest du vom schrecklichen Auge verbrannt.« So angesprochen antwortete König Dharma Janārdana.
6.120.69
तव प्रसादाद्विजयः क्रोधात्तव पराजयः ।
त्वं हि नः शरणं कृष्ण भक्तानामभयंकरः ॥ ६.१२०.६९ ॥
Der Sieg kommt durch deine Gnade, die Niederlage durch deinen Zorn. Du, o Kṛṣṇa, bist unsere Zuflucht, der Spender der Furchtlosigkeit für deine Verehrer.
6.120.70
अनाश्चर्यो जयस्तेषां येषां त्वमसि केशव ।
रक्षिता समरे नित्यं नित्यं चापि हिते रतः ॥ ६.१२०.७० ॥
Ihr Sieg ist nicht verwunderlich, o Keśava, deren Beschützer du bist. Du bist im Kampf stets der Beschützer und stets dem Wohl der Deinen zugetan.
6.120.71
सर्वथा त्वां समासाद्य नाश्चर्यमिति मे मतिः ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच स्मयमानो जनार्दनः।
तवैवैतद्युक्तरूपं वचनं पार्थिवोत्तम ॥ ६.१२०.७१ ॥
»Dich auf jede Weise gefunden zu haben, ist nicht verwunderlich, so meine ich.« So angesprochen antwortete Janārdana lächelnd: »O Bester der Könige, diese Worte passen allein zu dir.«