Mahābhārata · Adhyāya 6.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.120.1
कथमासंस्तदा योधा हीना भीष्मेण सञ्जय ।
बलिना देवकल्पेन कौमारब्रह्मचारिणा ॥ ६.१२०.१ ॥
Sañjaya, como ficaram então os guerreiros privados de Bhīṣma, o poderoso, semelhante a um deus, celibatário desde a infância?
6.120.2
तदैव निहतान्मन्ये कुरूनन्यांश्च पाण्डवैः ।
न प्राहरद्यदा भीष्मो घृणित्वाद्द्रुपदात्मजम् ॥ ६.१२०.२ ॥
Penso que os Kuru e os outros já haviam sido mortos pelos Pāṇḍava quando Bhīṣma, por compaixão, não atingiu o filho de Drupada.
6.120.3
ततो दुःखतरं मन्ये किमन्यत्प्रभविष्यति ।
अद्यैव निहतं श्रुत्वा पितरं मम दुर्मतेः ॥ ६.१२०.३ ॥
O que poderia ser mais doloroso? Hoje ouvi que meu pai, de mente perversa, foi morto.
6.120.4
अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम सञ्जय ।
श्रुत्वा विनिहतं भीष्मं शतधा यन्न दीर्यते ॥ ६.१२०.४ ॥
Certamente meu coração é feito de pedra de ferro, Sañjaya, pois ao ouvir que Bhīṣma foi morto não se parte em cem pedaços.
6.120.5
यदन्यन्निहतेनाजौ भीष्मेण जयमिच्छता ।
चेष्टितं कुरुसिंहेन तन्मे कथय सुव्रत ॥ ६.१२०.५ ॥
Ó tu de bons votos, conta-me os outros feitos que o leão dos Kuru, Bhīṣma, realizou na batalha desejando a vitória.
6.120.6
पुनःपुनर्न मृष्यामि हतं देवव्रतं रणे ।
न हतो जामदग्न्येन दिव्यैरस्त्रैश्च यः पुरा ॥ ६.१२०.६ ॥
Vez após vez não suporto que Devavrata tenha sido morto em batalha, ele que antes não foi morto nem pelas armas divinas do filho de Jamadagni.
6.120.7
स हतो द्रौपदेयेन पाञ्चाल्येन शिखण्डिना ।
सायाह्ने न्यपतद्भूमौ धार्तराष्ट्रान्विषादयन् ॥ ६.१२०.७ ॥
Abatido pelo filho de Draupadī, o príncipe pāñcāla Śikhaṇḍin, caiu ao chão ao entardecer, lançando os filhos de Dhṛtarāṣṭra no desespero.
6.120.8
पाञ्चालान्हर्षयंश्चैव भीष्मः कुरुपितामहः ।
स शेते शरतल्पस्थो मेदिनीमस्पृशंस्तदा ॥ ६.१२०.८ ॥
Alegrando os pāñcālas, Bhīṣma, avô dos kurus, jaz num leito de flechas, sem tocar então a terra.
6.120.9
भीष्मो रथात्प्रपतितः संछिन्नो बहुभिः शरैः ।
हाहेति तुमुलः शब्दो भूतानां समपद्यत ॥ ६.१२०.९ ॥
Despedaçado por muitas flechas, Bhīṣma caiu do carro, e entre os seres ergueu-se um tumultuoso grito de «ai, ai!».
6.120.10
सीमावृक्षे निपतिते कुरूणां समितिंजये ।
सेनयोरुभयो राजन्क्षत्रियान्भयमाविशत् ॥ ६.१२०.१० ॥
Quando caiu a árvore-limite da vitória dos kurus na batalha, ó rei, o temor entrou nos guerreiros de ambos os exércitos.
6.120.11
भीष्मं शान्तनवं दृष्ट्वा विशीर्णकवचध्वजम् ।
कुरवः पर्यवर्तन्त पाण्डवाश्च विशांपते ॥ ६.१२०.११ ॥
Ao ver Bhīṣma, filho de Śāntanu, com armadura e estandarte quebrados, os kurus e os pāṇḍavas voltaram atrás, ó senhor dos homens.
6.120.12
खं तमःसंवृतमभूदासीद्भानुर्गतप्रभः ।
ररास पृथिवी चैव भीष्मे शान्तनवे हते ॥ ६.१२०.१२ ॥
Quando Bhīṣma, filho de Śāntanu, foi morto, o céu cobriu-se de trevas, o sol perdeu o brilho e a terra rugiu.
6.120.13
अयं ब्रह्मविदां श्रेष्ठो गतिर्ब्रह्मविदां सदा ।
इत्यभाषन्त भूतानि शयानं पुरुषर्षभम् ॥ ६.१२०.१३ ॥
"Este é o melhor dos conhecedores de Brahman, sempre a meta dos conhecedores de Brahman" — assim falaram os seres àquele touro entre os homens que jazia ali.
6.120.14
अयं पितरमाज्ञाय कामार्तं शन्तनुं पुरा ।
ऊर्ध्वरेतसमात्मानं चकार पुरुषर्षभः ॥ ६.१२०.१४ ॥
Sabendo que seu pai Śantanu estava atormentado pelo desejo, este touro entre os homens tornou-se outrora ūrdhvaretas, de sêmen elevado.
6.120.15
इति स्म शरतल्पस्थं भरतानां पितामहम् ।
ऋषयस्त्वभ्यभाषन्त सहिताः सिद्धचारणैः ॥ ६.१२०.१५ ॥
Assim falaram os sábios, junto com os Siddhas e Cāraṇas, ao avô dos Bharatas que jazia em seu leito de flechas.
6.120.16
हते शान्तनवे भीष्मे भरतानां पितामहे ।
न किंचित्प्रत्यपद्यन्त पुत्रास्तव हि मारिष ॥ ६.१२०.१६ ॥
Ó venerável, quando Bhīṣma, filho de Śantanu, avô dos Bharatas, foi morto, teus filhos nada recuperaram.
6.120.17
विषण्णवदनाश्चासन्हतश्रीकाश्च भारत ।
अतिष्ठन्व्रीडिताश्चैव ह्रिया युक्ता ह्यधोमुखाः ॥ ६.१२०.१७ ॥
Seus rostros estavam abatidos e sua glória perdida, ó Bhārata; envergonhados e tomados de vergonha, ficaram de pé, com o rosto baixo.
6.120.18
पाण्डवाश्च जयं लब्ध्वा संग्रामशिरसि स्थिताः ।
सर्वे दध्युर्महाशङ्खान्हेमजालपरिष्कृतान् ॥ ६.१२०.१८ ॥
Os Pāṇḍavas, tendo obtido a vitória e estando à frente da batalha, todos soaram suas grandes conchas adornadas com redes de ouro.
6.120.19
हर्षात्तूर्यसहस्रेषु वाद्यमानेषु चानघ ।
अपश्याम महाराज भीमसेनं महाबलम् ॥ ६.१२०.१९ ॥
Entre milhares de trombetas soando de alegria, ó sem mácula, ó grande rei, vimos Bhīmasena, o de grande força.
6.120.20
विक्रीडमानं कौन्तेयं हर्षेण महता युतम् ।
निहत्य तरसा शत्रुं महाबलसमन्वितम् ॥ ६.१२०.२० ॥
Vimos o filho de Kuntī brincando em grande alegria, aquele que abatera rapidamente o inimigo e era dotado de grande força.
6.120.21
संमोहश्चापि तुमुलः कुरूणामभवत्ततः ।
कर्णदुर्योधनौ चापि निःश्वसेतां मुहुर्मुहुः ॥ ६.१२०.२१ ॥
Então surgiu entre os Kuru uma confusão tumultuosa, e Karṇa e Duryodhana também suspiravam profundamente, vez após vez.
6.120.22
तथा निपातिते भीष्मे कौरवाणां पितामहे ।
हाहाभूतमभूत्सर्वं निर्मर्यादमवर्तत ॥ ६.१२०.२२ ॥
Assim, quando Bhīṣma, o avô dos Kaurava, foi abatido, tudo se tornou um clamor de lamento e seguiu sem freio.
6.120.23
दृष्ट्वा च पतितं भीष्मं पुत्रो दुःशासनस्तव ।
उत्तमं जवमास्थाय द्रोणानीकभुपाद्रवत् ॥ ६.१२०.२३ ॥
Ao ver Bhīṣma caído, teu filho Duḥśāsana, tomando velocidade máxima, precipitou-se contra o exército de Droṇa.
6.120.24
भ्रात्रा प्रस्थापितो वीरः स्वेनानीकेन दंशितः ।
प्रययौ पुरुषव्याघ्रः स्वसैन्यमभिहर्षयन् ॥ ६.१२०.२४ ॥
Enviado por seu irmão e equipado com seu próprio exército, aquele herói, tigre entre os homens, seguiu adiante, animando sua própria hoste.
6.120.25
तमायान्तमभिप्रेक्ष्य कुरवः पर्यवारयन् ।
दुःशासनं महाराज किमयं वक्ष्यतीति च ॥ ६.१२०.२५ ॥
Ao vê-lo aproximar-se, os Kuru o cercaram, perguntando, ó grande rei, o que Duḥśāsana diria.
6.120.26
ततो द्रोणाय निहतं भीष्ममाचष्ट कौरवः ।
द्रोणस्तदाऽप्रियं श्रुत्वा मुमोह भरतर्षभ ॥ ६.१२०.२६ ॥
Então um Kaurava disse a Droṇa que Bhīṣma fora morto; ao ouvir essa notícia desagradável, Droṇa, ó touro dos Bharata, ficou confuso.
6.120.27
स संज्ञामुपलभ्याशु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
निवारयामास तदा स्वान्यनीकानि मारिष ॥ ६.१२०.२७ ॥
Aquele poderoso Bhāradvāja (Droṇa) recuperou rapidamente a consciência e então, ó bom senhor, conteve seus próprios exércitos e os outros.
6.120.28
विनिवृत्तान्कुरून्दृष्ट्वा पाण्डवापि स्वसैनिकान् ।
रथैः शीघ्राश्वसंयुक्तैः समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ६.१२०.२८ ॥
Ao verem os Kuru retirarem-se, os Pāṇḍava também cercaram seus próprios soldados por todos os lados com carros atrelados a cavalos velozes.
6.120.29
निवृत्तेषु च सैन्येषु पारम्पर्येण सर्वशः ।
निर्मुक्तकवचाः सर्वे भीष्ममीयुर्नराधिपाः ॥ ६.१२०.२९ ॥
Quando os exércitos se retiraram todos em sucessão, todos os reis, tendo tirado suas armaduras, foram até Bhīṣma.
6.120.30
व्युपरम्य ततो युद्धाद्योधाः शतसहस्रशः ।
उपतस्थुर्महात्मानं प्रजापतिमिवामराः ॥ ६.१२०.३० ॥
Então, cessando a luta, centenas de milhares de guerreiros aproximaram-se daquele de grande alma, como os deuses se aproximam de Prajāpati.
6.120.31
ते तु भीष्मं समासाद्य शयानं भरतर्षभम् ।
अभिवाद्यावतिष्ठन्त पाण्डवाः कुरुभिः सह ॥ ६.१२०.३१ ॥
Aproximando-se de Bhīṣma, o touro dos Bharatas, que jazia no leito, os Pāṇḍavas o saudaram e permaneceram de pé junto com os Kurus.
6.120.32
अथ पाण्डून्कुरूंश्चैव प्रणिपत्याग्रतः स्थितान् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः शान्तनवस्तदा ॥ ६.१२०.३२ ॥
Então Bhīṣma, o justo filho de Śāntanu, aceitando as reverências dos Pāṇḍavas e dos Kurus que estavam diante dele, dirigiu-lhes a palavra.
6.120.33
स्वागतं वो महाभागाः स्वागतं वो महारथाः ।
तुष्यामि दर्शनाच्चाहं युष्माकममरोपमाः ॥ ६.१२०.३३ ॥
Sejam bem-vindos, ó afortunados; sejam bem-vindos, ó grandes guerreiros de carro. Alegro-me com a vossa visão, ó semelhantes aos deuses.
6.120.34
अभिनन्द्य स तानेवं शिरसा लम्बताऽब्रवीत् ।
परपार्श्वे तव सुतान्स्थितानुद्वीक्ष्य भारत।
शिरो मे लम्बतेऽत्यर्थमुपधानं प्रदीयताम् ॥ ६.१२०.३४ ॥
Tendo-os saudado assim, falou com a cabeça pendendo, ó Bhārata, vendo teus filhos de pé a seu lado: "Minha cabeça pende muito; que me dêem um travesseiro."
6.120.35
ततो नृपाः समाजह्रुस्तनूनि च मृदूनि च ।
उपधानानि मुख्यानि नैच्छत्तानि पितामहः ॥ ६.१२०.३५ ॥
Então os reis reuniram travesseiros macios e delicados, excelentes, mas o avô não os desejou.
6.120.36
अथाब्रवीन्नरव्याघ्रः प्रसहन्निव तान्नृपान् ।
नैतानि वीरशय्यासु युक्तरूपाणि पार्थिवाः ॥ ६.१२०.३६ ॥
Então o tigre entre os homens, como que insistindo, disse àqueles reis: "Estes não são próprios para o leito de um guerreiro, ó reis."
6.120.37
ततो वीक्ष्य नरश्रेष्ठमभ्यभाषत पाण्डवम् ।
धनञ्जयं दीर्घबाहुं सर्वलोकमहारथम् ॥ ६.१२०.३७ ॥
Então, olhando para Dhanañjaya, o Pāṇḍava, o melhor dos homens, de longos braços, grande guerreiro de todos os mundos, falou.
6.120.38
धनञ्जय महाबाहो शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं वै यद्युक्तमिह मन्यसे ॥ ६.१२०.३८ ॥
Ó Dhanañjaya, ó de braços poderosos, meu filho, minha cabeça pende. Se achas adequado aqui, dá-me um travesseiro.
6.120.39
समारोप्य महच्चापमभिवाद्य पितामहम् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.१२०.३९ ॥
Depositando o grande arco e saudando reverentemente o avô, com os olhos cheios de lágrimas, proferiu estas palavras.
6.120.40
आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर ।
प्रेष्योऽहं तव दुर्धर्ष क्रियतां किं पितामह ॥ ६.१२०.४० ॥
Ordena, melhor dos kurus, melhor de todos os portadores de armas. Ó invencível, sou teu servo; que se deve fazer, avô?
6.120.41
तमब्रवीच्छान्तनवः शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं मे यद्युक्तमिह मन्यसे
उपधानं कुरुश्रेष्ठ उपधेहि ममार्जुन ॥ ६.१२०.४१ ॥
O filho de Śāntanu disse-lhe: Meu filho, minha cabeça pende. Se achas adequado aqui, dá-me um travesseiro. Ó melhor dos kurus, Arjuna, coloca um travesseiro para mim.
6.120.42
वीरशय्यानुरूपं वै शीघ्रं वीर प्रयच्छ मे ।
त्वं हि पार्थ समर्थो वै श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.१२०.४२ ॥
Ó herói, dá-me depressa um travesseiro digno do leito de um guerreiro. Ó filho de Pṛthā, tu de facto és capaz, o melhor de todos os arqueiros.
6.120.43
क्षत्रधर्मस्य वेत्ता च बुद्धिसत्वगुणान्वितः ।
फल्गुनोऽपि तथेत्युक्त्वा व्यवसायं परंजयः ॥ ६.१२०.४३ ॥
Phalguna (Arjuna), conhecedor do dever do guerreiro e dotado de inteligência e da qualidade da bondade, também disse: «Assim seja», e manifestou sua resolução; era o conquistador dos inimigos.
6.120.44
गृह्यानुमन्त्र्य गाण्डीवं शरान्सन्नतपर्वणः ।
अनुमान्य महात्मानं भरतानां महारथम् ॥ ६.१२०.४४ ॥
Tomando o arco Gāṇḍīva e as flechas de nós bem curvados, e tendo-os consagrado com mantras, pediu licença ao grande-alma, grande condutor de carros dos Bharatas.
6.120.45
त्रिभिस्तीक्ष्णैर्महावेगैरुदगृह्णाच्छिरः शरैः ।
अभिप्राये तु विदिते धर्मात्मा स्वयसाचिना ॥ ६.१२०.४५ ॥
Com três flechas afiadas e de grande velocidade, ergueu (a cabeça de Bhīṣma); e, conhecida a sua intenção, o justo Savyasācin (Arjuna) agiu.
6.120.46
अतुष्यद्भरतश्रेष्ठो भीष्मो धर्मार्थतत्त्ववित् ।
उपधानेन दत्तेन प्रत्यनन्दद्धनञ्जयम् ॥ ६.१२०.४६ ॥
Bhīṣma, o melhor dos Bharatas, conhecedor das verdades do dharma e do artha, ficou satisfeito; e pelo travesseiro que lhe fora dado, louvou Dhanañjaya (Arjuna).
6.120.47
प्राह सर्वान्समुद्वीक्ष्य भरतान्भारतं प्रति ।
कुन्तीपुत्रं युधां श्रेष्ठं सुहृदां प्रीतिवर्धनम् ॥ ६.१२०.४७ ॥
Olhando para todos os Bharatas, falou ao filho de Kuntī, o melhor dos guerreiros e aumentador da alegria dos amigos, acerca da linhagem de Bharata.
6.120.48
शयनस्यानुरूपं मे पाण्डवोपहितं त्वया ।
यद्यन्यथा प्रपद्येथाः शपेयं त्वामहं पुरा ॥ ६.१२०.४८ ॥
Este leito que me foi oferecido por ti, ó Pāṇḍava, é-me apropriado; se tivesses agido de outro modo, ter-te-ia amaldiçoado antes.
6.120.49
एवमेव महाबाहो धर्मेषु परितिष्ठता ।
स्वप्तव्यं क्षत्रियेणाजौ शरतल्पगतेन वै ॥ ६.१२०.४९ ॥
Assim, ó de braços poderosos, o kṣatriya que permanece firme no dharma deve repousar no combate sobre um leito de flechas.
6.120.50
एवमुक्त्वा तु बीभत्सुं सर्वांस्तानब्रवीद्वचः ।
राज्ञश्च राजपुत्रांश्च पाण्डवैरभिसंवृतान् ॥ ६.१२०.५० ॥
Tendo falado assim a Bībhatsu, dirigiu estas palavras a todos os reis e príncipes cercados pelos Pāṇḍavas.
6.120.51
पश्यध्वमुपधानं मे पाणडवेनाभिसन्धितम् ।
शयेयमस्यां शय्यायां यावदावर्तनं रवेः ॥ ६.१२०.५१ ॥
Vede o travesseiro que o Pāṇḍava preparou para mim. Deitar-me-ei neste leito até que o sol retroceda.
6.120.52
ये तदा धारयिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपाः ।
दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा गन्ता दिवाकरः ॥ ६.१२०.५२ ॥
Aqueles reis que então me sustentarão e me olharão, quando o sol for para a região de Vaiśravaṇa, o norte.
6.120.53
नूनं सप्ताश्वयुक्तेन रथेनोत्तमतेजसा ।
रक्ष्येऽहं वै मम प्राणान्सुहृदः सुप्रियानिव ॥ ६.१२०.५३ ॥
Certamente, com um carro atrelado a sete cavalos e de brilho supremo, protegerei a minha vida como a um amigo muito querido.
6.120.54
परिखाः खन्यतामत्र ममावसदने नृपाः ।
उपासिष्ये विवस्वन्तमेवं शरशताचितः ।
उपारमध्वं संग्रामाद्वैरमुत्सृज्य पार्थिवाः ॥ ६.१२०.५४ ॥
Ó reis, que se cavem fossos aqui em redor do meu lugar de repouso. Trespassado por centenas de flechas, adorarei assim o sol. Ó reis, abandonai a inimizade e cessai a batalha.
6.120.55
उपातिष्ठन्नथो वैद्याः शल्योद्धरणकोविदाः ।
सर्वोपकरणैर्युक्ताः कुशलैः साधुशिक्षिताः ॥ ६.१२०.५५ ॥
Então se aproximaram os médicos, peritos em extrair flechas, equipados com todos os instrumentos, hábeis e bem treinados.
6.120.56
तान्दृष्ट्वा जाह्नवीपुत्रः प्रोवाच तनयं तव ।
दत्तदेया विसृज्यन्तां पूजयित्वा चिकित्सकाः ॥ ६.१२०.५६ ॥
Ao vê-los, o filho de Jāhnavī disse ao teu filho: "Que estes médicos sejam dispensados, honrados e recompensados como convém."
6.120.57
एवंगते मयेदानीं वैद्यैः कार्यमिहास्ति किम् ।
क्षत्रधर्मे प्रशस्तां हि प्राप्तोऽस्मि परमां गतिम् ॥ ६.१२०.५७ ॥
Neste estado, de que me servem agora os médicos? Alcancei o supremo destino louvado no dever do guerreiro.
6.120.58
नैष धर्मो महीपालाः शरतल्पगतस्य मे ।
एभिरेव शरैश्चाहं दग्धव्योऽग्नौ नराधिपाः ॥ ६.१२०.५८ ॥
Este não é o dever para mim, que jazo num leito de flechas, ó reis. Ó senhores dos homens, com estas mesmas flechas devo ser queimado no fogo.
6.120.59
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
वैद्यान्विसर्जयामास पूजयित्वा यथार्हतः ॥ ६.१२०.५९ ॥
Ao ouvir as suas palavras, teu filho Duryodhana honrou os médicos segundo o seu mérito e os dispensou.
6.120.60
ततस्ते विस्मयं जग्मुर्नानाजनपदेश्वराः ।
स्थितिं धर्मे परां दृष्ट्वा भीष्मस्यामिततेजसः ॥ ६.१२०.६० ॥
Então os senhores de muitos reinos se maravilharam ao ver a suprema firmeza no dever de Bhīṣma, de esplendor sem limites.
6.120.61
उपधानं ततो दत्त्वा पितुस्ते मनुजेश्वराः ।
सहिताः पाण्डवाः सर्वे कुरवश्च महारथाः ॥ ६.१२०.६१ ॥
Então, tendo dado um travesseiro ao seu pai, os senhores dos homens, os Pāṇḍavas com todos os Kurus e grandes guerreiros estavam reunidos.
6.120.62
उपगम्य महात्मानं शयानं शयने शुभे ॥ ६.१२०.६२ ॥
Tendo se aproximado do magnânimo que jazia no belo leito.
6.120.63
तेऽभिवाद्य ततो भीष्मं कृत्वा च त्रिःप्रदक्षिणम् ।
विधाय रक्षां भीष्मस्य सर्व एव समन्ततः ॥ ६.१२०.६३ ॥
Saudaram Bhīṣma, circundaram-no três vezes e estabeleceram uma guarda para Bhīṣma por todos os lados.
6.120.64
वीराः स्वशिबिराण्येव ध्यायन्तः परमातुराः ।
निवेशायाभ्युपागच्छन्सायाह्ने रुधिरोक्षिताः ॥ ६.१२०.६४ ॥
Os heróis, pensando apenas em seus próprios acampamentos, profundamente aflitos e manchados de sangue, dirigiram-se aos seus acampamentos para descansar ao entardecer.
6.120.65
निविष्टान्पाण्डवांश्चैव प्रीयमाणान्महारथान् ।
भीष्मस्य पतनं दृष्ट्वा उपगम्य महाबलः ॥ ६.१२०.६५ ॥
Ao ver os Pāṇḍavas e os grandes guerreiros acampados e alegres, e tendo visto a queda de Bhīṣma, o poderoso aproximou-se deles.
6.120.66
उवाच माधवः काले धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
दिष्ट्या जयसि कौरव्य दिष्ट्या भीष्मो निपातितः ॥ ६.१२०.६६ ॥
No momento certo, Mādhava disse a Yudhiṣṭhira, filho de Dharma: 'Pela fortuna estás vencendo, ó descendente dos Kurus; pela fortuna Bhīṣma foi derrubado.'
6.120.67
अवध्यो मानुषैरेव सत्यसन्धो महारथः ।
अथवा दैवतैः सार्धं सर्वशास्त्रस्य पारगः ॥ ६.१२०.६७ ॥
Não podia ser morto por homens, o grande guerreiro fiel ao seu voto; ou, junto com os deuses, era mestre de todas as escrituras.
6.120.68
त्वां तु चक्षुर्हणं प्राप्य दग्धो घोरेण चक्षुष ।
एवमुक्तो धर्मराजः प्रत्युवाच जनार्दनम् ॥ ६.१२०.६८ ॥
"Atingido pela flecha que tira os olhos, foste queimado pelo olho terrível." Assim interpelado, o rei Dharma respondeu a Janārdana.
6.120.69
तव प्रसादाद्विजयः क्रोधात्तव पराजयः ।
त्वं हि नः शरणं कृष्ण भक्तानामभयंकरः ॥ ६.१२०.६९ ॥
A vitória vem da tua graça, a derrota da tua ira. Tu, ó Kṛṣṇa, és o nosso refúgio, dador de destemor aos teus devotos.
6.120.70
अनाश्चर्यो जयस्तेषां येषां त्वमसि केशव ।
रक्षिता समरे नित्यं नित्यं चापि हिते रतः ॥ ६.१२०.७० ॥
A vitória deles não é de espantar, ó Keśava, cujo protetor tu és. Tu és sempre o protetor na batalha e sempre dedicado ao seu bem-estar.
6.120.71
सर्वथा त्वां समासाद्य नाश्चर्यमिति मे मतिः ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच स्मयमानो जनार्दनः।
तवैवैतद्युक्तरूपं वचनं पार्थिवोत्तम ॥ ६.१२०.७१ ॥
"Tendo-te alcançado de todas as formas, não é de espantar, assim penso." Assim interpelado, Janārdana respondeu sorrindo: "Ó melhor dos reis, estas palavras só te convêm."