மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.120.1
कथमासंस्तदा योधा हीना भीष्मेण सञ्जय ।
बलिना देवकल्पेन कौमारब्रह्मचारिणा ॥ ६.१२०.१ ॥
சஞ்சயா, பீஷ்மரால் கைவிடப்பட்ட அந்த வீரர்கள் அப்போது எப்படி இருந்தார்கள்? அவர் வலிமையுள்ளவர், தேவனைப் போன்றவர், இளமை முதல் பிரம்மச்சாரி.
6.120.2
तदैव निहतान्मन्ये कुरूनन्यांश्च पाण्डवैः ।
न प्राहरद्यदा भीष्मो घृणित्वाद्द्रुपदात्मजम् ॥ ६.१२०.२ ॥
பீஷ்மர் இரக்கத்தால் துருபதனின் மகன் மீது தாக்காதபோதே, குருக்களும் மற்றவர்களும் பாண்டவர்களால் கொல்லப்பட்டிருந்தனர் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
6.120.3
ततो दुःखतरं मन्ये किमन्यत्प्रभविष्यति ।
अद्यैव निहतं श्रुत्वा पितरं मम दुर्मतेः ॥ ६.१२०.३ ॥
இதைவிட கொடுமையானது வேறு என்ன நடக்கும்? இன்றே என் தீய எண்ணமுள்ள தந்தை கொல்லப்பட்டார் என்று கேட்கிறேன்.
6.120.4
अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम सञ्जय ।
श्रुत्वा विनिहतं भीष्मं शतधा यन्न दीर्यते ॥ ६.१२०.४ ॥
சஞ்சயா, பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டும் என் இதயம் நூறு துண்டாக வெடிக்காததால், அது நிச்சயமாக இரும்புக் கல்லால் ஆனது.
6.120.5
यदन्यन्निहतेनाजौ भीष्मेण जयमिच्छता ।
चेष्टितं कुरुसिंहेन तन्मे कथय सुव्रत ॥ ६.१२०.५ ॥
நற்சத்தியவானே, போரில் வெற்றி விரும்பிய குருசிங்கமான பீஷ்மர் செய்த மற்ற செயல்களை எனக்குச் சொல்லு.
6.120.6
पुनःपुनर्न मृष्यामि हतं देवव्रतं रणे ।
न हतो जामदग्न्येन दिव्यैरस्त्रैश्च यः पुरा ॥ ६.१२०.६ ॥
போரில் கொல்லப்பட்ட தேவவ்ரதரை நான் மீண்டும் மீண்டும் தாங்க முடியவில்லை; முன்பு ஜாமதக்னியின் மகனின் தெய்வீக ஆயுதங்களாலும் அவர் கொல்லப்படவில்லையே.
6.120.7
स हतो द्रौपदेयेन पाञ्चाल्येन शिखण्डिना ।
सायाह्ने न्यपतद्भूमौ धार्तराष्ट्रान्विषादयन् ॥ ६.१२०.७ ॥
திரௌபதியின் மகனும் பாஞ்சால இளவரசருமான சிகண்டியால் அவர் கொல்லப்பட்டு, மாலை வேளையில் நிலத்தில் வீழ்ந்தார்; தார்தராஷ்டிரர்களை துயரில் ஆழ்த்தியபடி.
6.120.8
पाञ्चालान्हर्षयंश्चैव भीष्मः कुरुपितामहः ।
स शेते शरतल्पस्थो मेदिनीमस्पृशंस्तदा ॥ ६.१२०.८ ॥
பாஞ்சாலர்களை மகிழ்வித்தபடி, குருக்களின் பிதாமகர் பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறார்; அப்போது அவர் நிலத்தைத் தொடவில்லை.
6.120.9
भीष्मो रथात्प्रपतितः संछिन्नो बहुभिः शरैः ।
हाहेति तुमुलः शब्दो भूतानां समपद्यत ॥ ६.१२०.९ ॥
பல அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட பீஷ்மர் தேரிலிருந்து வீழ்ந்தார்; உயிர்களிடையே 'ஹா ஹா' என்ற பெரும் ஒலி எழுந்தது.
6.120.10
सीमावृक्षे निपतिते कुरूणां समितिंजये ।
सेनयोरुभयो राजन्क्षत्रियान्भयमाविशत् ॥ ६.१२०.१० ॥
அரசே, குருக்களின் போர்-வெற்றிக்கு எல்லை மரமாக இருந்தவர் வீழ்ந்ததும், இரு படைகளின் சத்திரியர்களுக்கும் அச்சம் புகுந்தது.
6.120.11
भीष्मं शान्तनवं दृष्ट्वा विशीर्णकवचध्वजम् ।
कुरवः पर्यवर्तन्त पाण्डवाश्च विशांपते ॥ ६.१२०.११ ॥
கவசமும் கொடியும் சிதைந்த சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரைக் கண்டு, மக்களின் தலைவரே, கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் திரும்பினர்.
6.120.12
खं तमःसंवृतमभूदासीद्भानुर्गतप्रभः ।
ररास पृथिवी चैव भीष्मे शान्तनवे हते ॥ ६.१२०.१२ ॥
சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டபோது, வானம் இருளால் மூடியது; சூரியன் ஒளி மங்கினான்; பூமியும் அதிர்ந்து முழங்கியது.
6.120.13
अयं ब्रह्मविदां श्रेष्ठो गतिर्ब्रह्मविदां सदा ।
इत्यभाषन्त भूतानि शयानं पुरुषर्षभम् ॥ ६.१२०.१३ ॥
இவர் பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவர்; பிரம்மஞானிகளுக்கு எப்போதும் புகலிடமானவர் — இவ்வாறு உயிரினங்கள் அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த அந்த நரசிரேஷ்டரிடம் கூறின.
6.120.14
अयं पितरमाज्ञाय कामार्तं शन्तनुं पुरा ।
ऊर्ध्वरेतसमात्मानं चकार पुरुषर्षभः ॥ ६.१२०.१४ ॥
முன்பொரு காலத்தில் தந்தை சாந்தனு காம வேதனையில் இருப்பதை அறிந்து, இந்த நரசிரேஷ்டர் தம்மை ஊர்த்வரேதஸ் ஆக்கிக்கொண்டார்.
6.120.15
इति स्म शरतल्पस्थं भरतानां पितामहम् ।
ऋषयस्त्वभ्यभाषन्त सहिताः सिद्धचारणैः ॥ ६.१२०.१५ ॥
இவ்வாறு அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த பரதர்களின் பிதாமகரிடம், சித்தர்களும் சாரணர்களும் சேர்ந்து ரிஷிகள் பேசினார்கள்.
6.120.16
हते शान्तनवे भीष्मे भरतानां पितामहे ।
न किंचित्प्रत्यपद्यन्त पुत्रास्तव हि मारिष ॥ ६.१२०.१६ ॥
ஓ மாரிஷரே, பரதர்களின் பிதாமகரும் சாந்தனுவின் மகனுமான பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டபோது, உம் மகன்கள் எதையும் மீட்டுக்கொள்ளவில்லை.
6.120.17
विषण्णवदनाश्चासन्हतश्रीकाश्च भारत ।
अतिष्ठन्व्रीडिताश्चैव ह्रिया युक्ता ह्यधोमुखाः ॥ ६.१२०.१७ ॥
ஓ பாரதா, அவர்களின் முகங்கள் வாடின; ஒளியிழந்து வெட்கமுற்றவர்களாக, நாணத்தால் தலை குனிந்து நின்றார்கள்.
6.120.18
पाण्डवाश्च जयं लब्ध्वा संग्रामशिरसि स्थिताः ।
सर्वे दध्युर्महाशङ्खान्हेमजालपरिष्कृतान् ॥ ६.१२०.१८ ॥
பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்று போர்முனையில் நின்று, பொன்வலை அலங்கரித்த பெரும் சங்குகளை எல்லோரும் ஊதினர்.
6.120.19
हर्षात्तूर्यसहस्रेषु वाद्यमानेषु चानघ ।
अपश्याम महाराज भीमसेनं महाबलम् ॥ ६.१२०.१९ ॥
ஆயிரக்கணக்கான முரசுகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒலிக்கையில், குற்றமற்றவரே, ஓ மகாராஜா, வலிமைமிக்க பீமசேனரை நாங்கள் கண்டோம்.
6.120.20
विक्रीडमानं कौन्तेयं हर्षेण महता युतम् ।
निहत्य तरसा शत्रुं महाबलसमन्वितम् ॥ ६.१२०.२० ॥
பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குந்தியின் மகனை, பெரும் வலிமையுடன் கூடிய எதிரியை விரைவில் கொன்றவனை நாங்கள் கண்டோம்.
6.120.21
संमोहश्चापि तुमुलः कुरूणामभवत्ततः ।
कर्णदुर्योधनौ चापि निःश्वसेतां मुहुर्मुहुः ॥ ६.१२०.२१ ॥
அப்போது குருக்களிடையே பெரும் குழப்பமும் ஆரவாரமும் எழுந்தது; கர்ணனும் துரியோதனனும் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டனர்.
6.120.22
तथा निपातिते भीष्मे कौरवाणां पितामहे ।
हाहाभूतमभूत्सर्वं निर्मर्यादमवर्तत ॥ ६.१२०.२२ ॥
இவ்வாறு குருக்களின் பாட்டனார் பீஷ்மர் வீழ்த்தப்பட்டதும், எல்லாம் ஹாஹாகாரமாகி ஒழுங்கின்றி நடந்தது.
6.120.23
दृष्ट्वा च पतितं भीष्मं पुत्रो दुःशासनस्तव ।
उत्तमं जवमास्थाय द्रोणानीकभुपाद्रवत् ॥ ६.१२०.२३ ॥
பீஷ்மர் வீழ்ந்ததைக் கண்ட உமது மகன் துச்சாசனன் மிகுந்த வேகத்துடன் துரோணரின் படையை நோக்கி விரைந்தான்.
6.120.24
भ्रात्रा प्रस्थापितो वीरः स्वेनानीकेन दंशितः ।
प्रययौ पुरुषव्याघ्रः स्वसैन्यमभिहर्षयन् ॥ ६.१२०.२४ ॥
தன் சகோதரனால் அனுப்பப்பட்ட, தன் படையால் கவசமிடப்பட்ட வீரனான அந்த நரவியாக்ரன், தன் படையை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டு சென்றான்.
6.120.25
तमायान्तमभिप्रेक्ष्य कुरवः पर्यवारयन् ।
दुःशासनं महाराज किमयं वक्ष्यतीति च ॥ ६.१२०.२५ ॥
அவன் வருவதைக் கண்டு குருக்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். ஓ மகாராஜா, இவன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்று.
6.120.26
ततो द्रोणाय निहतं भीष्ममाचष्ट कौरवः ।
द्रोणस्तदाऽप्रियं श्रुत्वा मुमोह भरतर्षभ ॥ ६.१२०.२६ ॥
அப்போது ஒரு குரு துரோணரிடம் பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார் என்று கூறினான். ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த அப்பிரியமான செய்தியைக் கேட்டு துரோணர் மயங்கினார்.
6.120.27
स संज्ञामुपलभ्याशु भारद्वाजः प्रतापवान् ।
निवारयामास तदा स्वान्यनीकानि मारिष ॥ ६.१२०.२७ ॥
அந்தப் பராக்கிரமமுள்ள பாரத்வாஜர் (துரோணர்) விரைவில் உணர்வு பெற்று, ஓ மாரிஷா, அப்போது தம் படையையும் பிற படைகளையும் தடுத்து நிறுத்தினார்.
6.120.28
विनिवृत्तान्कुरून्दृष्ट्वा पाण्डवापि स्वसैनिकान् ।
रथैः शीघ्राश्वसंयुक्तैः समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ६.१२०.२८ ॥
குருக்கள் பின்வாங்குவதைக் கண்ட பாண்டவர்களும், தங்கள் வீரர்களை, விரைவான குதிரைகள் பூட்டிய தேர்களுடன் எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்தனர்.
6.120.29
निवृत्तेषु च सैन्येषु पारम्पर्येण सर्वशः ।
निर्मुक्तकवचाः सर्वे भीष्ममीयुर्नराधिपाः ॥ ६.१२०.२९ ॥
படைகள் முழுவதுமாகப் பின்வாங்கிய பின், அனைத்து மன்னர்களும் கவசங்களைக் கழற்றிவிட்டு பீஷ்மரிடம் சென்றனர்.
6.120.30
व्युपरम्य ततो युद्धाद्योधाः शतसहस्रशः ।
उपतस्थुर्महात्मानं प्रजापतिमिवामराः ॥ ६.१२०.३० ॥
போரிலிருந்து ஓய்ந்து, பின்னர் நூறாயிரக்கணக்கான வீரர்கள், பிரஜாபதியை அணுகும் தேவர்களைப் போல, அந்த மகாத்மாவை அணுகினர்.
6.120.31
ते तु भीष्मं समासाद्य शयानं भरतर्षभम् ।
अभिवाद्यावतिष्ठन्त पाण्डवाः कुरुभिः सह ॥ ६.१२०.३१ ॥
அவர்கள் பரதகுலக் காளையான பீஷ்மரின் அருகே சென்று, அவரை வணங்கி, கௌரவர்களுடன் பாண்டவர்கள் நின்றனர்.
6.120.32
अथ पाण्डून्कुरूंश्चैव प्रणिपत्याग्रतः स्थितान् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः शान्तनवस्तदा ॥ ६.१२०.३२ ॥
பின்னர், முன்னால் நின்ற பாண்டவர்களையும் கௌரவர்களையும் தலைவணங்கி ஏற்ற, தர்மாத்மாவான சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் அப்போது பேசினார்.
6.120.33
स्वागतं वो महाभागाः स्वागतं वो महारथाः ।
तुष्यामि दर्शनाच्चाहं युष्माकममरोपमाः ॥ ६.१२०.३३ ॥
மகாபாக்கியவான்களே, உங்களுக்கு நல்வரவு! மகாரதர்களே, உங்களுக்கு நல்வரவு! தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்களே, உங்களைக் காண்பதால் நான் மகிழ்கிறேன்.
6.120.34
अभिनन्द्य स तानेवं शिरसा लम्बताऽब्रवीत् ।
परपार्श्वे तव सुतान्स्थितानुद्वीक्ष्य भारत।
शिरो मे लम्बतेऽत्यर्थमुपधानं प्रदीयताम् ॥ ६.१२०.३४ ॥
இவ்வாறு அவர்களை வரவேற்று, தலை தொங்க பீஷ்மர் கூறினார் — பாரதா, உன் மகன்கள் பக்கத்தில் நிற்பதைக் கண்டு. என் தலை மிகவும் தொங்குகிறது; தலையணை கொடுங்கள்.
6.120.35
ततो नृपाः समाजह्रुस्तनूनि च मृदूनि च ।
उपधानानि मुख्यानि नैच्छत्तानि पितामहः ॥ ६.१२०.३५ ॥
பின்னர் அரசர்கள் மென்மையான, மிருதுவான சிறந்த தலையணைகளைக் கொண்டுவந்தனர்; ஆனால் பிதாமகர் அவற்றை விரும்பவில்லை.
6.120.36
अथाब्रवीन्नरव्याघ्रः प्रसहन्निव तान्नृपान् ।
नैतानि वीरशय्यासु युक्तरूपाणि पार्थिवाः ॥ ६.१२०.३६ ॥
பின்னர், நரவியாக்ரரான பீஷ்மர் அந்த அரசர்களிடம் வலியுறுத்துவது போல் கூறினார் — அரசர்களே, இவை வீரர்களின் படுக்கைக்குப் பொருத்தமானவை அல்ல.
6.120.37
ततो वीक्ष्य नरश्रेष्ठमभ्यभाषत पाण्डवम् ।
धनञ्जयं दीर्घबाहुं सर्वलोकमहारथम् ॥ ६.१२०.३७ ॥
அப்போது நரர்களில் சிறந்தவனைப் பார்த்து, நீண்ட கரங்களுடைய, எல்லா உலகங்களின் மகாரதனான பாண்டவன் தனஞ்சயனிடம் அவர் பேசினார்.
6.120.38
धनञ्जय महाबाहो शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं वै यद्युक्तमिह मन्यसे ॥ ६.१२०.३८ ॥
தனஞ்சயா, மகாபாகு, அன்பு மகனே, என் தலை தொங்குகிறது. இங்கு தகுந்ததென நீ நினைத்தால் எனக்கு ஒரு தலையணை கொடு.
6.120.39
समारोप्य महच्चापमभिवाद्य पितामहम् ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.१२०.३९ ॥
பெரிய வில்லை வைத்து, பிதாமகரை வணங்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
6.120.40
आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर ।
प्रेष्योऽहं तव दुर्धर्ष क्रियतां किं पितामह ॥ ६.१२०.४० ॥
குருக்களில் சிறந்தவரே, ஆயுததாரிகளில் சிறந்தவரே, கட்டளையிடுங்கள். தர்ஷனே, நான் உங்கள் ஏவலன். பிதாமகரே, என்ன செய்ய வேண்டும்?
6.120.41
तमब्रवीच्छान्तनवः शिरो मे तात लम्बते ।
दीयतामुपधानं मे यद्युक्तमिह मन्यसे
उपधानं कुरुश्रेष्ठ उपधेहि ममार्जुन ॥ ६.१२०.४१ ॥
சாந்தனுவின் மகன் அவனிடம் சொன்னான்: தலையணை அன்பு மகனே, என் தலை தொங்குகிறது. இங்கு தகுந்ததென நீ நினைத்தால் எனக்கு தலையணை கொடு. குருக்களில் சிறந்த அர்ஜுனா, எனக்காக தலையணை வை.
6.120.42
वीरशय्यानुरूपं वै शीघ्रं वीर प्रयच्छ मे ।
त्वं हि पार्थ समर्थो वै श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ ६.१२०.४२ ॥
வீர், வீரப் படுக்கைக்குத் தகுந்த தலையணையை விரைவில் எனக்குக் கொடு. பார்த்தா, நீயே வல்லவன்; எல்லா வில்லாளிகளிலும் சிறந்தவன்.
6.120.43
क्षत्रधर्मस्य वेत्ता च बुद्धिसत्वगुणान्वितः ।
फल्गुनोऽपि तथेत्युक्त्वा व्यवसायं परंजयः ॥ ६.१२०.४३ ॥
சத்திரிய தர்மத்தை அறிந்தவனும், அறிவும் சத்துவ குணமும் கொண்டவனுமான பல்குனன் (அர்ஜுனன்) 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று கூறி தனது உறுதியை வெளிப்படுத்தினான்; அவன் பகைவரை வெல்பவன்.
6.120.44
गृह्यानुमन्त्र्य गाण्डीवं शरान्सन्नतपर्वणः ।
अनुमान्य महात्मानं भरतानां महारथम् ॥ ६.१२०.४४ ॥
காண்டீவ வில்லையும், வளைந்த கணுக்களுடைய அம்புகளையும் எடுத்து மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்து, பரதர்களின் மகாரதனாகிய மகாத்மாவிடம் அனுமதி கேட்டான்.
6.120.45
त्रिभिस्तीक्ष्णैर्महावेगैरुदगृह्णाच्छिरः शरैः ।
अभिप्राये तु विदिते धर्मात्मा स्वयसाचिना ॥ ६.१२०.४५ ॥
மூன்று கூர்மையான, விரைந்த அம்புகளால் அவன் தலையை உயர்த்தினான்; அறம் நிறைந்த சவ்யசாசியால் அவரது கருத்து அறியப்பட்டது.
6.120.46
अतुष्यद्भरतश्रेष्ठो भीष्मो धर्मार्थतत्त्ववित् ।
उपधानेन दत्तेन प्रत्यनन्दद्धनञ्जयम् ॥ ६.१२०.४६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரும், அறம் மற்றும் பொருளின் உண்மையை அறிந்தவருமான பீஷ்மர் மகிழ்ந்தார்; கொடுக்கப்பட்ட தலையணையால் தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) அவர் பாராட்டினார்.
6.120.47
प्राह सर्वान्समुद्वीक्ष्य भरतान्भारतं प्रति ।
कुन्तीपुत्रं युधां श्रेष्ठं सुहृदां प्रीतिवर्धनम् ॥ ६.१२०.४७ ॥
அவர் எல்லா பரதர்களையும் நோக்கி, பாரதக் குலத்தின் பொருட்டு, போர்வீரர்களில் சிறந்தவனும் நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவனுமான குந்தியின் மகனிடம் கூறினார்.
6.120.48
शयनस्यानुरूपं मे पाण्डवोपहितं त्वया ।
यद्यन्यथा प्रपद्येथाः शपेयं त्वामहं पुरा ॥ ६.१२०.४८ ॥
பாண்டவர்களால் தரப்பட்ட இந்தப் படுக்கை எனக்கு ஏற்றதாகும்; நீ இதற்கு மாறாக நடந்திருந்தால், முன்பே உன்னை சபித்திருப்பேன்.
6.120.49
एवमेव महाबाहो धर्मेषु परितिष्ठता ।
स्वप्तव्यं क्षत्रियेणाजौ शरतल्पगतेन वै ॥ ६.१२०.४९ ॥
மகாபாஹுவே, தர்மத்தில் நிலைநின்ற க்ஷத்திரியன் போரில் இவ்வாறே அம்புப் படுக்கையில் கிடக்க வேண்டும்.
6.120.50
एवमुक्त्वा तु बीभत्सुं सर्वांस्तानब्रवीद्वचः ।
राज्ञश्च राजपुत्रांश्च पाण्डवैरभिसंवृतान् ॥ ६.१२०.५० ॥
பீபத்சுவிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பாண்டவர்களால் சூழப்பட்ட அனைத்து அரசர்களையும் அரச குமாரர்களையும் நோக்கி அவர் வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
6.120.51
पश्यध्वमुपधानं मे पाणडवेनाभिसन्धितम् ।
शयेयमस्यां शय्यायां यावदावर्तनं रवेः ॥ ६.१२०.५१ ॥
பாருங்கள், பாண்டவன் எனக்காக அமைத்த தலையணை இது. சூரியன் திரும்பும் வரை நான் இந்தப் படுக்கையில் கிடப்பேன்.
6.120.52
ये तदा धारयिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपाः ।
दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा गन्ता दिवाकरः ॥ ६.१२०.५२ ॥
சூரியன் வைசிரவணரின் திசையாகிய வடக்கே செல்லும்போது, அப்போது என்னைத் தாங்குவோரும் என்னைப் பார்ப்போரும் அரசர்களே.
6.120.53
नूनं सप्ताश्वयुक्तेन रथेनोत्तमतेजसा ।
रक्ष्येऽहं वै मम प्राणान्सुहृदः सुप्रियानिव ॥ ६.१२०.५३ ॥
நிச்சயமாக ஏழு குதிரைகள் பூட்டிய, மிகச் சிறந்த ஒளியுள்ள தேரால் நான் என் உயிர்களைக் காப்பேன்; அவை மிகவும் அன்பான நண்பர்களைப் போல.
6.120.54
परिखाः खन्यतामत्र ममावसदने नृपाः ।
उपासिष्ये विवस्वन्तमेवं शरशताचितः ।
उपारमध्वं संग्रामाद्वैरमुत्सृज्य पार्थिवाः ॥ ६.१२०.५४ ॥
அரசர்களே, இங்கு என் தங்குமிடத்தைச் சுற்றி அகழிகள் தோண்டப்படட்டும். நூறு அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு இவ்வாறே சூரியனை வணங்குவேன். அரசர்களே, பகையைக் கைவிட்டு போரிலிருந்து ஓய்ந்திருங்கள்.
6.120.55
उपातिष्ठन्नथो वैद्याः शल्योद्धरणकोविदाः ।
सर्वोपकरणैर्युक्ताः कुशलैः साधुशिक्षिताः ॥ ६.१२०.५५ ॥
பின்னர் அம்புகளை அகற்றுவதில் வல்ல வைத்தியர்கள் அணுகினர்; அனைத்து கருவிகளுடன், திறமையும் நன்கு பயிற்சியும் பெற்றவர்களாக.
6.120.56
तान्दृष्ट्वा जाह्नवीपुत्रः प्रोवाच तनयं तव ।
दत्तदेया विसृज्यन्तां पूजयित्वा चिकित्सकाः ॥ ६.१२०.५६ ॥
அவர்களைக் கண்ட கங்கையின் மகன் உமது மகனிடம் கூறினார்: "இந்த வைத்தியர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டியதைக் கொடுத்து, மரியாதை செய்து அனுப்பப்படட்டும்."
6.120.57
एवंगते मयेदानीं वैद्यैः कार्यमिहास्ति किम् ।
क्षत्रधर्मे प्रशस्तां हि प्राप्तोऽस्मि परमां गतिम् ॥ ६.१२०.५७ ॥
இந்நிலையில் என்னைப் பொறுத்தவரை இங்கு வைத்தியர்களால் என்ன பயன்? க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் போற்றப்படும் உயர்ந்த நிலையை நான் அடைந்துவிட்டேன்.
6.120.58
नैष धर्मो महीपालाः शरतल्पगतस्य मे ।
एभिरेव शरैश्चाहं दग्धव्योऽग्नौ नराधिपाः ॥ ६.१२०.५८ ॥
அரசர்களே, அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் எனக்கு இது தர்மம் அல்ல. மனிதர்களின் தலைவர்களே, இந்த அம்புகளாலேயே நான் நெருப்பில் எரிக்கப்பட வேண்டும்.
6.120.59
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
वैद्यान्विसर्जयामास पूजयित्वा यथार्हतः ॥ ६.१२०.५९ ॥
அவருடைய சொல்லைக் கேட்ட உமது மகன் துரியோதனன் வைத்தியர்களைத் தகுதிக்கேற்ப மரியாதை செய்து அனுப்பினான்.
6.120.60
ततस्ते विस्मयं जग्मुर्नानाजनपदेश्वराः ।
स्थितिं धर्मे परां दृष्ट्वा भीष्मस्यामिततेजसः ॥ ६.१२०.६० ॥
அப்போது பல்வேறு நாடுகளின் அரசர்கள் அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட பீஷ்மரின் தர்மத்தில் உள்ள உயர்ந்த உறுதியைக் கண்டு வியப்படைந்தனர்.
6.120.61
उपधानं ततो दत्त्वा पितुस्ते मनुजेश्वराः ।
सहिताः पाण्डवाः सर्वे कुरवश्च महारथाः ॥ ६.१२०.६१ ॥
பின்னர் அவர்கள் தந்தையைப் (பீஷ்மரை) தலையணை கொடுத்து வைத்தனர்; மனிதர்களின் அரசர்களும், பாண்டவர்களும், அனைத்து குருக்களும், மகாரதர்களும் ஒன்றாக இருந்தனர்.
6.120.62
उपगम्य महात्मानं शयानं शयने शुभे ॥ ६.१२०.६२ ॥
அழகிய படுக்கையில் படுத்திருந்த மகாத்மாவை அணுகி.
6.120.63
तेऽभिवाद्य ततो भीष्मं कृत्वा च त्रिःप्रदक्षिणम् ।
विधाय रक्षां भीष्मस्य सर्व एव समन्ततः ॥ ६.१२०.६३ ॥
அவர்கள் பீஷ்மரை வணங்கி, மூன்று முறை வலம் வந்து, பீஷ்மரைச் சுற்றி எல்லாப் பக்கங்களிலும் காவல் அமைத்தனர்.
6.120.64
वीराः स्वशिबिराण्येव ध्यायन्तः परमातुराः ।
निवेशायाभ्युपागच्छन्सायाह्ने रुधिरोक्षिताः ॥ ६.१२०.६४ ॥
வீரர்கள் தங்கள் முகாம்களையே நினைத்தவர்களாய், மிகுந்த துயருடன், மாலையில் இரத்தத்தால் நனைந்தவர்களாய் தங்குவதற்காகச் சென்றனர்.
6.120.65
निविष्टान्पाण्डवांश्चैव प्रीयमाणान्महारथान् ।
भीष्मस्य पतनं दृष्ट्वा उपगम्य महाबलः ॥ ६.१२०.६५ ॥
பாண்டவர்களும் மகாரதர்களும் முகாமில் தங்கி மகிழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு, பீஷ்மரின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு, வலிமைமிக்கவர் அவர்களை அணுகினார்.
6.120.66
उवाच माधवः काले धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
दिष्ट्या जयसि कौरव्य दिष्ट्या भीष्मो निपातितः ॥ ६.१२०.६६ ॥
மாதவர் தக்க நேரத்தில் தர்மபுத்திரர் யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினார்: 'கௌரவ்யனே, நற்பேற்றால் நீ வெல்கிறாய்; நற்பேற்றால் பீஷ்மர் வீழ்த்தப்பட்டார்.'
6.120.67
अवध्यो मानुषैरेव सत्यसन्धो महारथः ।
अथवा दैवतैः सार्धं सर्वशास्त्रस्य पारगः ॥ ६.१२०.६७ ॥
மனிதர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவர், சத்தியத்தை உறுதியாகக் கொண்ட மகாரதர்; அல்லது தேவர்களோடு, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்.
6.120.68
त्वां तु चक्षुर्हणं प्राप्य दग्धो घोरेण चक्षुष ।
एवमुक्तो धर्मराजः प्रत्युवाच जनार्दनम् ॥ ६.१२०.६८ ॥
"உன்னை கண்ணைப் பறிக்கும் அம்பு எட்டியதால், பயங்கரமான கண்ணால் எரிந்தவன்" என்று இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, தர்மராஜன் ஜனார்தனனுக்குப் பதில் சொன்னான்.
6.120.69
तव प्रसादाद्विजयः क्रोधात्तव पराजयः ।
त्वं हि नः शरणं कृष्ण भक्तानामभयंकरः ॥ ६.१२०.६९ ॥
உன் அருளால் வெற்றி, உன் கோபத்தால் தோல்வி; கிருஷ்ணா, நீயே எங்கள் அடைக்கலம், பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவன்.
6.120.70
अनाश्चर्यो जयस्तेषां येषां त्वमसि केशव ।
रक्षिता समरे नित्यं नित्यं चापि हिते रतः ॥ ६.१२०.७० ॥
யாருக்கு நீ காப்பாளனோ, கேசவா, அவர்களுக்கு வெற்றி வியப்பல்ல; நீ போரில் எப்போதும் காப்பவன், எப்போதும் அவர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன்.
6.120.71
सर्वथा त्वां समासाद्य नाश्चर्यमिति मे मतिः ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच स्मयमानो जनार्दनः।
तवैवैतद्युक्तरूपं वचनं पार्थिवोत्तम ॥ ६.१२०.७१ ॥
"உன்னை எல்லா வகையிலும் அடைந்தால் வியப்பில்லை என்பது என் கருத்து." இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, புன்னகைத்தபடி ஜனார்தனன் பதிலளித்தான்: "அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்தச் சொல் உனக்கே ஏற்றது."