مهابهاراتا · أدهيايا 6.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.121.1
व्युष्टायां तु महाराज शर्वर्यां सर्वपार्थिवाः ।
पाण्डवा धार्तराष्ट्राश्च उपातिष्ठन्पितामहम् ॥ ६.१२१.१ ॥
عند الفجر، أيها الملك العظيم، جاء جميع الملوك والباندافا وأبناء دهريتراشترا إلى الجد.
6.121.2
तं वीरशयने वीरं शयानं कुरुसत्तम ।
अभिवाद्योपतस्थुर्वै क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभम् ॥ ६.१२१.२ ॥
يا خير الكورو، بعد أن حيّا الكشاتريا ذلك البطل المسجّى على فراش المحاربين، وقفوا قرب ثور الكشاتريا.
6.121.3
कन्याश्चन्दनचूर्णैश्च लाजैर्माल्यैश्च सर्वशः ।
अवाकिरञ्छान्तनवं तत्र गत्वा सहस्रशः ॥ ६.१२१.३ ॥
هناك ذهبت آلاف الفتيات ونثرن مسحوق الصندل والحبوب المحمّصة والأكاليل من كل جانب على ابن شانتانو.
6.121.4
स्त्रियो वृद्धास्तथा बालाः प्रेक्षकाश्च पृथग्जनाः ।
समभ्ययुः शान्तनवं भूतानीव तमोनुदम् ॥ ६.१२१.४ ॥
جاءت النساء والشيوخ والأطفال والمتفرجون من عامة الناس نحو ابن شانتانو كما تأتي الكائنات نحو مبدّد الظلام.
6.121.5
तूर्याणि शतसङ्ख्यानि तथैव नटनर्तकाः ।
शिल्पिनश्च तथाऽऽजग्मुः कुरुवृद्धं पितामहम् ॥ ६.१२१.५ ॥
وجاءت كذلك مئات الآلات الموسيقية والممثلون والراقصون والحرفيون إلى الجد، شيخ الكورو.
6.121.6
उपागम्य च राजेन्द्र सन्नहान्विप्रमुच्य ते ।
आयुधानि च निक्षिप्य सहिताः कुरुपाण्डवाः ॥ ६.१२१.६ ॥
يا سيد الملوك، بعد أن اقتربوا ونزعوا دروعهم ووضعوا أسلحتهم، تقدّم الكورو والباندافا معًا.
6.121.7
अन्वासन्त दुराधर्षं देवव्रतमरिंदमम् ।
अन्योन्यं प्रीतिमन्तस्ते यथापूर्वं यथावयः ॥ ६.१२१.७ ॥
جلسوا حول بهيشما، ديفافراتا الذي لا يُقهر، قاهر الأعداء، متحابّين فيما بينهم كما كانوا من قبل، وفق أعمارهم.
6.121.8
सा पार्थिवशताकीर्णा समितिर्भीष्मशोभिता ।
शुशुभे भारती दीप्ता दिवीवादित्यमण्डलम् ॥ ६.१२१.८ ॥
تلك الجمعية للبهاراتا، المكتظة بمئات الملوك والمزينة ببهيشما، أشرقت كقرص الشمس المتوهج في السماء.
6.121.9
विबभौ च नृपाणां सा गङ्गासुतमुपासताम् ।
देवानामिव देवेशं पितामहमुपासताम् ॥ ६.१२१.९ ॥
تلك الجمعية من الملوك، الجالسة قرب ابن غانغا، أشرقت كما تشرق الآلهة حين تجلس حول سيد الآلهة، الجد الأكبر.
6.121.10
भीष्मस्तु वेदनां धैर्यान्निगृह्य भरतर्षभ ।
अभितप्तः शरैश्चैव नातिहृष्टमनाऽब्रवीत् ॥ ६.१२१.१० ॥
لكن بهيشما، ثور البهاراتا، كابح ألمه بالشجاعة، معذّبًا بالسهام، لا بقلب فرِح كثيرًا، قال هكذا.
6.121.11
शराभितप्तकायो हि शस्त्रसंपातमूर्च्छितः ।
पानीयमित संप्रेक्ष्य राज्ञस्तान्प्रत्यभाषत ॥ ६.१२१.११ ॥
بهيشما، جسده معذّب بالسهام ومغشيّ عليه من وقع الأسلحة، نظر إلى الماء فأجاب أولئك الملوك.
6.121.12
ततस्ते क्षत्रिया राजन्नुपाजह्रुः समन्ततः ।
भक्ष्यानुच्चावचान्राजन्वारिकुम्भांश्च शीतलान् ॥ ६.१२१.१२ ॥
ثم جاء أولئك المحاربون، أيها الملك، من كل جانب بأطعمة من أنواع شتى وجِرار من الماء البارد.
6.121.13
उपानीतं तु पानीयं दृष्ट्वा शान्तनवोऽब्रवीत् ।
न मेऽद्य सेवितुं योग्या भोगाः केवलमानुषाः ॥ ६.१२१.१३ ॥
ولما رأى الماء الذي قُدِّم إليه قال ابن شانتانو: اليوم لا تليق بي هذه المتع البشرية المحضة لأتمتع بها.
6.121.14
अपक्रान्तो मनुष्येभ्यः शरशय्यां गतो ह्यहम् ।
प्रतीक्षमाणस्तिष्ठामि निवृत्तिं शशिसूर्ययोः ॥ ६.१२१.१४ ॥
لقد انفصلتُ عن البشر ومضيتُ إلى فراش من السهام، وأبقى منتظرًا عودة القمر والشمس.
6.121.15
एवमुक्त्वा तदोवाच भीष्मः शरशतैश्चितः ।
पयः पास्यामि गोपाला गोमयं न तु गोमयम्।
गोपयेनाग्निवर्णेन गोमयं न तु गोमयम् ॥ ६.१२१.१५ ॥
وبعد أن قال هذا، تكلم بهيشما، وقد اخترقته مئات السهام: أيها الرعاة، سأشرب اللبن لا روث البقر؛ سأشرب لبنًا بلون النار، لا روث البقر.
6.121.16
एवमुक्त्वा शान्तनवो निन्दन्वाक्येन पार्थिवान् ।
अर्जुनं द्रष्टुमिच्छामीत्यभ्यभाषत भारत ॥ ६.१२१.१६ ॥
وبعد أن قال هذا، ابن شانتانو، موبخًا الملوك بكلامه، خاطبهم: يا بهارتا، أريد أن أرى أرجونا.
6.121.17
अथोपेत्य महाबाहुरभिवाद्य पितामहम् ।
अतिष्ठत्प्राञ्जलिः प्रह्वः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ ६.१२१.१७ ॥
ثم دنا ذو الذراعين القويتين، فحيّا الجد وقام مطرقًا مقدّم الكفين، وقال: ماذا أفعل؟
6.121.18
तं दृष्ट्वा पाण्डवं राजन्नभिवाद्याग्रतः स्थितम् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः प्रीतो धनंजयम् ॥ ६.१२१.१८ ॥
أيها الملك، لما رأى البانداوي واقفًا أمامه بعد أن حيّاه، خاطب دهنجايا بهيشما ذو النفس الصالحة مسرورًا.
6.121.19
दह्यतीव शरीर मे संवृतस्य तवेषुभिः ।
मर्माणि परिदूयन्ते मुखं च परिशुष्यति ॥ ६.१२१.१९ ॥
جسدي، المغطى بسهامك، يحترق كأنه في نار؛ مقاتلي الحيوية معذبة، وفمي يجفّ.
6.121.20
वेदनार्तशरीरस्य प्रयच्छापो ममार्जुन ।
त्वं हि शक्तो महेष्वास दातुमम्भो यथाविधि ॥ ६.१२१.२० ॥
يا أرجуna، أعطِ الماء لجسدي المعذَّب بالألم؛ أيها الرامي العظيم، أنت وحدك القادر على إعطاء الماء كما هو مقرر.
6.121.21
अर्जुनस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारुह्य वीर्यवान् ।
अधिज्यं बलवत्कृत्वा गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ६.१२१.२१ ॥
فقال أرجونا: «ليكن ذلك»، وصعد بشجاعة إلى عربته، وشدّ وتر قوس الغانديفا بقوة وسحبه.
6.121.22
तस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
वित्रेसुः सर्वभूतानि सर्वे श्रुत्वा च पार्थिवाः ॥ ६.१२१.२२ ॥
كان صوت وتره كصوت انفجار الصاعقة؛ وعند سماعه ارتعدت جميع الكائنات وجميع الملوك.
6.121.23
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा रथेन रथिनां वरः ।
शयानं भरतश्रेष्ठं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ॥ ६.१२१.२३ ॥
ثم طاف أرجونا، أفضل محاربي العربات، حوله بعربته من اليمين، وتقدّم نحو بهيشما، أفضل بني بهارata وأفضل حاملي السلاح، الراقد هناك.
6.121.24
संधाय च शरं दीप्तमभिमन्त्र्य स पाण्डवः ।
पर्जन्यास्त्रेण संयोज्य सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ६.१२१.२४ ॥
وضع ذلك البانداوي سهمًا متوهجًا، وقدّسه بالتعويذة، ووصله بسلاح بارجانيا والعالم كله ينظر.
6.121.25
अविध्यत्पृथिवीं पार्थः पार्श्वे भीष्मस्य दक्षिणे ।
उत्पपात ततो धारा वारिणो विमला शुभा ॥ ६.१२१.२५ ॥
فطعن پارتھا الأرض عند جانب بھيشما الأيمن، فانبثق حينئذ تيار ماء صافٍ مبارك.
6.121.26
शीतस्यामृतकल्पस्य दिव्यगन्धरसस्य च ।
अतर्पयत्ततः पार्थः शीतया जलधारया ॥ ६.१२१.२६ ॥
ثم أرواه پارتھا بتيار ماء بارد، كالرحيق، ذي عبق وطعم إلهيين.
6.121.27
भीष्मं कुरूणामृषभं दिव्यं दिव्यपराक्रमम् ।
कर्मणा तेन पार्थस्य शक्रस्येव विकुर्वतः ॥ ६.१२१.२७ ॥
رأوا بھيشما، ثور الكورو، الإلهي ذا البأس الإلهي، بفعل ذلك من پارتھا الذي كان يفعل كإندرا.
6.121.28
विस्मयं परमं जग्मुस्ततस्ते वसुधाधिपाः ।
तत्कर्म प्रेक्ष्य बीभत्सोरतिमानुषविक्रमम् ॥ ६.१२१.२८ ॥
ثم امتلأ أولئك الملوك بدهشة عظيمة إذ رأوا فعل بيبهاتسو ذي البأس الفوق-بشري.
6.121.29
संप्रावेपन्त कुरवो गावः शीतार्दिता इव ।
विस्मयाच्चोत्तरीयाणि व्याविध्यन्सर्वतो नृपाः ॥ ६.१२१.२९ ॥
ارتعد الكورو كالبقر المتألمة من البرد، ومن شدة الدهشة هزّ الملوك أرديتهم العليا في كل اتجاه.
6.121.30
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषस्तुमुलः सर्वतोऽभवत् ।
तृप्तः शान्तनवश्चापि राजन्बीभत्सुमब्रवीत् ॥ ६.१२१.३० ॥
ارتفع دوي الأصداف والطبول في كل مكان ضجيجاً صاخباً، وأيها الملك، تكلم شانتانو المكتفي (بھيشما) إلى بيبهاتسو.
6.121.31
सर्वपार्थिववीराणां सन्निधौ पूजयन्निव ।
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि कौरवनन्दन ॥ ६.१२१.३१ ॥
في حضور جميع الأبطال الملوك، كأنه يكرمهم. ليس هذا غريبا فيك، أيها الشديد الذراعين، بهجة الكوروس.
6.121.32
कथितो नारदेनासि पूर्वर्षिरमितद्युते ।
वासुदेवसहायस्त्वं महत्कर्म करिष्यसि ॥ ६.१२१.३२ ॥
أيها ذو الإشراق اللامحدود، لقد أعلنك نارادا، الحكيم القديم. وبفاسوديفا حليفا، ستنجز عملا عظيما.
6.121.33
यन्नोत्सहति देवेन्द्रः सह देवैरपि ध्रुवम् ।
विदुस्त्वां निधनं पार्थ सर्वक्षत्रस्य तद्विदः ॥ ६.१२१.३३ ॥
ما لا يستطيع إندرا، سيد الآلهة، مع الآلهة بالتأكيد، يعرفك العارفون بحقيقة جميع المحاربين هلاكهم، يا ابن برثا.
6.121.34
धनुर्धराणामेकस्त्वं पृथिव्यां प्रवरो नृषु ॥ ६.१२१.३४ ॥
من بين الرماة، أنت وحدك الأفضل بين البشر على الأرض.
6.121.35
मनुष्या जगति श्रेष्ठाः पक्षिणां पतगेश्वरः ।
सरितं सागरः श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् ॥ ६.१२१.३५ ॥
من بين الكائنات في العالم، البشر هم الأفضل؛ ومن الطيور سيد الطائرين النسر؛ ومن الأنهار البحر أفضلها؛ ومن ذوات الأربع البقرة أفضلها.
6.121.36
आदित्यस्तेजसां श्रेष्ठो गिरीणां हिमवान्वरः ।
जातीनां ब्राह्मणः श्रेष्ठः श्रेष्ठस्त्वमसि धन्विनां ॥ ६.१२१.३६ ॥
من بين الأنوار، الشمس أفضلها؛ ومن الجبال، الهيمالايا أولها؛ ومن الطبقات، البراهمي أفضلها؛ ومن الرماة، أنت أفضلهم.
6.121.37
न वै श्रुतं धार्तराष्ट्रेण वाक्यं ।
मयोच्यमानं विदुरेण चैव।
द्रोणेन रामेण जनार्दनेन ।
मुहुर्मुहुः सञ्जयेनापि चोक्तम् ॥ ६.१२१.३७ ॥
لم يُصغِ ابن دهريتاراشترا إلى هذه الكلمات التي قالها مراراً وتكراراً أنا وفيدورا ودرونا وراما وجاناردانا.
6.121.38
परीतबुद्धिर्हि विसंज्ञकल्पो ।
दुर्योधनो न च तच्छ्रद्दधाति।
स शेष्यते वै निहतश्चिराय ।
शास्त्रातिगो भीमबलाभिभूतः ॥ ६.१२१.३८ ॥
عقل duryodhana مضطرب كأنه فاقد الوعي، لا يصدق هذه الأمور. إن المتجاوز للشاستر المغلوب بقوة بهيما سيبقى قتيلاً طويلاً.
6.121.39
एतच्छ्रुत्वा तद्वचः कौरवेन्द्रो ।
दुर्योधनो दीनमना बभूव।
तमब्रविच्छान्तनवोऽभिवीक्ष्य ।
निबोध राजन्भव वीतमन्युः ॥ ६.१२१.३९ ॥
عندما سمع duryodhana، سيد الكورو، هذه الكلمات أصابه الحزن. نظر إليه ابن شانتانو وقال: «افهم أيها الملك، وتحرر من الغضب.»
6.121.40
दृष्टं दुर्योधनैतत्ते यथा पार्थेन धीमता ।
जलस्य धारा जनिता शीतस्यामृतगन्धिनः ॥ ६.१२१.४० ॥
يا duryodhana، كما رآه ابن بريتا الحكيم، نشأ تيار من ماء بارد عطرٌ كالرحيق.
6.121.41
एतस्य कर्ता लोकेऽस्मिन्नान्यः कश्चन विद्यते ।
आग्नेयं वारुणं सौम्यं वायव्यमथ वैष्णवम् ॥ ६.१२१.४१ ॥
ليس في هذا العالم صانعٌ آخر لهذا؛ الناريّ والوارونيّ والهادئ والريحيّ ثم الفيشنوي.
6.121.42
ऐन्द्रं पाशुपतं ब्रह्मं पारमेष्ठ्यं प्रजापतेः ।
धातुस्त्वष्टुश्च सवितुर्वैवस्वतमथापि वा ॥ ६.१२१.४२ ॥
الإندرا، والباشوباتا، وسلاح البراهمان، وباراميشثيا برجاباتي، ودهاتري، وتفاشتري، وسافيتري، وفايفاسفاتا، أو غيرها أيضاً.
6.121.43
सर्वस्मिन्मानुषे लोके वेत्त्येको हि धनञ्जयः ।
कृष्णो वा देवकीपुत्रो नान्यो वेदेह कश्चन ॥ ६.१२१.४३ ॥
في العالم البشري كله لا يعرفه سوى دهنجايا (أرجونا)، أو كريشنا ابن ديفاكي؛ ولا يعرفه أحد غيرهما.
6.121.44
अशक्यः पाण्डवस्तात युद्धे जेतुं कथंचन ।
अमानुषाणि कर्माणि यस्यैतानि महात्मनः ॥ ६.१२१.४४ ॥
يا عزيزي، من المستحيل بأي وجه أن يُهزم البانداوي في الحرب، لأن أفعال ذلك العظيم الروح فوق البشر.
6.121.45
तेन सत्ववता सङ्ख्ये शूरेणाहवशोभिना ।
जिष्णुना समरे राजन्संधिर्भवतु मा चिरम् ॥ ६.१२१.४५ ॥
يا ملك، ليُعقد الصلح دون تأخير مع جشنو (أرجونا) ذلك البطل الشجاع المتألق في القتال.
6.121.46
यावत्कृष्णो महाबाहुः स्वाधीनः कुरुसत्तम ।
तावत्पार्थेन शूरेण संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४६ ॥
يا خير الكورو، ما دام كريشنا ذو الذراعين القويتين حراً، يا عزيزي، فليُعقد صلحك مع البطل بارثا (أرجونا).
6.121.47
यावन्न ते चमूः सर्वाः शरैः सन्नतपर्वभिः ।
नाशयत्यर्जुनस्तावत्संधिस्ते तात य्रुज्यताम् ॥ ६.१२१.४७ ॥
قبل أن يدمر أرجونا جيشك كله بسهام ذات رؤوس منحنية، فليُعقد صلحك يا عزيزي.
6.121.48
यावत्तिष्ठन्ति समरे हतशेषाः सहोदराः ।
नृपाश्च बहवो राजंस्तावत्संधिः प्रयुज्यताम् ॥ ६.१२१.४८ ॥
يا ملك، ما دام إخوتك وكثير من الملوك لا يزالون واقفين في المعركة، بقايا القتلى، فليُسعَ إلى الصلح.
6.121.49
न निर्दहति ते यावत्क्रोधदीप्तेक्षणश्चमूम् ।
युधिष्ठिरो रणे तावत्संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४९ ॥
قبل أن يحرق يudhiṣṭhira ذو العينين المتقدتين غضبًا جيشك في المعركة، يا بني، اصطلح معه.
6.121.50
नकुलः सहदेवश्च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
यावच्चमूं महाराज नाशयन्ति न सर्वशः ॥ ६.१२१.५० ॥
ناكula وساهاديفا والبانداوي بهيماسينا، أيها الملك العظيم، لم يُفنوا جيشك بالكامل بعد...
6.121.51
तावत्ते पाण्डवैर्वीरैः सौहार्दं मम रोचते ।
युद्धं मदन्तमेवास्तु तात संशाम्य पाण्डवैः ॥ ६.१२१.५१ ॥
عندئذٍ يروق لي الوفاق مع أولئك الأبطال البانداويين؛ فليَنْتَهِ القتال بي. يا بني، اصطلح مع البانداويين.
6.121.52
एतत्ते रोचतां वाक्यं यदुक्तोऽसि मयाऽनघ ।
एतत्क्षममहं मन्ये तव चैव कुलस्य च ॥ ६.१२१.५२ ॥
أيها الطاهر، ليرضَ عنك هذا القول الذي قلته لك. وأرى أن هذا مناسب لك ولعشيرتك.
6.121.53
त्यक्त्वा मन्युं व्युपशाम्यस्व पार्थैः ।
पर्याप्तमेतद्यत्कृतं फल्गुनेन ।
भीष्मस्यान्तादस्तु वः सौहृदं च ।
जीवन्तु शेषाः साधु राजन्प्रसीद ॥ ६.१२१.५३ ॥
اترك غضبك واطمئن مع أبناء بريثا. يكفي ما فعله فالغونا. بعد مقتل بهيشما، فليكن بينكم وفاق. ليعش الباقون؛ أيها الملك، كن رحيمًا.
6.121.54
राज्यस्यार्दं दीयतां पाण्डवाना-
मिन्द्रप्रस्थं धरमराजोऽभियातु।
मा मित्रध्रुक्पार्थिवानां जघन्यः ।
पापां कीर्तिं प्राप्स्यसे कौरवेन्द्र ॥ ६.१२१.५४ ॥
ليُعطَ البانداويون نصف المملكة، وليذهب ملك الدهرما إلى إندرابراستها. لا تكن خائنًا للأصدقاء، أدنى الملوك؛ يا سيد الكورو، ستنال شهرة آثمة.
6.121.55
ममावसानाच्छान्तिरस्तु प्रजानां ।
संगच्छन्तां पाण्डवाः प्रीतिमन्तः।
पिता पुत्रं मातुलं भागिनेयो ।
भ्राता चैव भ्रातरं प्रैतु राजन् ॥ ६.१२१.५५ ॥
ليكن السلام للناس من بعد نهايتي. ليلتقِ البانداويون المملوءون بالمحبة. فليلتقِ الأب بابنه، والخال بابن أخته، والأخ بأخيه، أيها الملك.
6.121.56
न चेदेवं प्राप्तकालं वचो मे ।
मोहाविष्टः प्रतिपत्स्यस्यबुद्ध्या ।
तप्स्यस्यन्ते एतदन्ताः स्थ सर्वे ।
सत्यामेतां भारतीमीरयामि ॥ ६.१२१.५६ ॥
إن لم تقبل بفهم كلامي هذا الموافق للوقت، وقد استولى عليك الوهم، فستصل أنت وكل أولئك إلى هذه النهاية نفسها وتتألم. وإني أروي هذه القصة الحقيقية عن البهاراتا.
6.121.57
एतद्वाक्यं सौहृदादापगेयो ।
मध्ये राज्ञां भारतं श्रावयित्वा।
तूष्णीमासीच्छल्यसंतप्तमर्मा ।
योज्यात्मानं वेदनां संनियम्य ॥ ६.१२१.५७ ॥
قال بهيشما، ابن الغانج، هذا الكلام بدافع المودة، بعدما أسمع الملوك قصة البهاراتا. ثم سكت وقلبه معذب بالسهم، مُمسكًا نفسه وكابحًا الألم.
6.121.58
धर्मार्थसहितं वाक्यं श्रुत्वा हितमनामयम् ।
नारोचयत पुत्रस्ते मुमूर्षुरिव भेषजम् ॥ ६.१२१.५८ ॥
ومع أنه سمع هذا الكلام المقترن بالدهرما والمال، النافع والشافي، لم يستحسنه ابنك، كما لا يستحسن المحتضر الدواء.