Mahābhārata · Adhyāya 6.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.121.1
व्युष्टायां तु महाराज शर्वर्यां सर्वपार्थिवाः ।
पाण्डवा धार्तराष्ट्राश्च उपातिष्ठन्पितामहम् ॥ ६.१२१.१ ॥
Als der Morgen anbrach, o großer König, traten alle Könige, die Pāṇḍavas und die Söhne Dhṛtarāṣṭras vor den Großvater.
6.121.2
तं वीरशयने वीरं शयानं कुरुसत्तम ।
अभिवाद्योपतस्थुर्वै क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभम् ॥ ६.१२१.२ ॥
O Bester der Kuru, nachdem sie jenen Helden, auf dem Kriegerlager liegend, ehrerbietig gegrüßt hatten, standen die Kṣatriyas bei dem Stier unter den Kṣatriyas.
6.121.3
कन्याश्चन्दनचूर्णैश्च लाजैर्माल्यैश्च सर्वशः ।
अवाकिरञ्छान्तनवं तत्र गत्वा सहस्रशः ॥ ६.१२१.३ ॥
Dort gingen Tausende von Jungfrauen hin und streuten von allen Seiten Sandelpulver, geröstete Körner und Girlanden auf den Sohn Śāntanus.
6.121.4
स्त्रियो वृद्धास्तथा बालाः प्रेक्षकाश्च पृथग्जनाः ।
समभ्ययुः शान्तनवं भूतानीव तमोनुदम् ॥ ६.१२१.४ ॥
Frauen, Alte, Kinder und die Zuschauer aus dem Volk kamen zu dem Sohn Śāntanus, wie Lebewesen zu dem, der die Finsternis vertreibt.
6.121.5
तूर्याणि शतसङ्ख्यानि तथैव नटनर्तकाः ।
शिल्पिनश्च तथाऽऽजग्मुः कुरुवृद्धं पितामहम् ॥ ६.१२१.५ ॥
Hunderte Musikinstrumente, Schauspieler, Tänzer und Handwerker kamen ebenfalls zum Großvater, dem Ältesten der Kuru.
6.121.6
उपागम्य च राजेन्द्र सन्नहान्विप्रमुच्य ते ।
आयुधानि च निक्षिप्य सहिताः कुरुपाण्डवाः ॥ ६.१२१.६ ॥
O Herr der Könige, nachdem sie herangetreten waren, die Rüstungen abgelegt und die Waffen niedergelegt hatten, kamen die Kuru und Pāṇḍavas gemeinsam heran.
6.121.7
अन्वासन्त दुराधर्षं देवव्रतमरिंदमम् ।
अन्योन्यं प्रीतिमन्तस्ते यथापूर्वं यथावयः ॥ ६.१२१.७ ॥
Um Bhīṣma, den unbezwingbaren Devavrata, den Bezwinger der Feinde, setzten sie sich, einander zugetan, wie zuvor und dem Alter gemäß.
6.121.8
सा पार्थिवशताकीर्णा समितिर्भीष्मशोभिता ।
शुशुभे भारती दीप्ता दिवीवादित्यमण्डलम् ॥ ६.१२१.८ ॥
Jene Versammlung der Bhāratas, von hunderten Königen angefüllt und von Bhīṣma geschmückt, strahlte wie die Sonnenscheibe, die am Himmel leuchtet.
6.121.9
विबभौ च नृपाणां सा गङ्गासुतमुपासताम् ।
देवानामिव देवेशं पितामहमुपासताम् ॥ ६.१२१.९ ॥
Jene Versammlung der Könige, nahe dem Sohn der Gaṅgā sitzend, leuchtete, wie die Götter leuchten, wenn sie um den Herrn der Götter, den Urahn, sitzen.
6.121.10
भीष्मस्तु वेदनां धैर्यान्निगृह्य भरतर्षभ ।
अभितप्तः शरैश्चैव नातिहृष्टमनाऽब्रवीत् ॥ ६.१२१.१० ॥
Bhīṣma aber, Stier der Bharatas, hielt den Schmerz durch Mut zurück, von Pfeilen gequält und nicht eben frohen Herzens, und sprach so.
6.121.11
शराभितप्तकायो हि शस्त्रसंपातमूर्च्छितः ।
पानीयमित संप्रेक्ष्य राज्ञस्तान्प्रत्यभाषत ॥ ६.१२१.११ ॥
Bhīṣma, dessen Körper von Pfeilen gequält und vom Niederfallen der Waffen ohnmächtig war, sah das Wasser an und antwortete jenen Königen.
6.121.12
ततस्ते क्षत्रिया राजन्नुपाजह्रुः समन्ततः ।
भक्ष्यानुच्चावचान्राजन्वारिकुम्भांश्च शीतलान् ॥ ६.१२१.१२ ॥
Da brachten jene Krieger, o König, von allen Seiten Speisen mannigfacher Art und kühle Wasserkrüge herbei.
6.121.13
उपानीतं तु पानीयं दृष्ट्वा शान्तनवोऽब्रवीत् ।
न मेऽद्य सेवितुं योग्या भोगाः केवलमानुषाः ॥ ६.१२१.१३ ॥
Als er das herbeigebrachte Wasser sah, sprach der Sohn Śantanus: Heute sind diese rein menschlichen Genüsse für mich nicht geeignet.
6.121.14
अपक्रान्तो मनुष्येभ्यः शरशय्यां गतो ह्यहम् ।
प्रतीक्षमाणस्तिष्ठामि निवृत्तिं शशिसूर्ययोः ॥ ६.१२१.१४ ॥
Von den Menschen abgeschieden, bin ich auf ein Bett aus Pfeilen gegangen und harre aus, bis Mond und Sonne zurückkehren.
6.121.15
एवमुक्त्वा तदोवाच भीष्मः शरशतैश्चितः ।
पयः पास्यामि गोपाला गोमयं न तु गोमयम्।
गोपयेनाग्निवर्णेन गोमयं न तु गोमयम् ॥ ६.१२१.१५ ॥
So sprach Bhīṣma, von hundert Pfeilen durchbohrt: O Hirten, ich werde Milch trinken, nicht Kuhmist; ich werde feuerfarbene Milch trinken, nicht Kuhmist.
6.121.16
एवमुक्त्वा शान्तनवो निन्दन्वाक्येन पार्थिवान् ।
अर्जुनं द्रष्टुमिच्छामीत्यभ्यभाषत भारत ॥ ६.१२१.१६ ॥
So sprach der Sohn Śantanus, die Könige mit Worten tadelnd: O Bhārata, ich wünsche Arjuna zu sehen.
6.121.17
अथोपेत्य महाबाहुरभिवाद्य पितामहम् ।
अतिष्ठत्प्राञ्जलिः प्रह्वः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ ६.१२१.१७ ॥
Da trat der Starkarmige näher, grüßte den Großvater, stand mit gefalteten Händen und tief geneigt da und sprach: Was soll ich tun?
6.121.18
तं दृष्ट्वा पाण्डवं राजन्नभिवाद्याग्रतः स्थितम् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः प्रीतो धनंजयम् ॥ ६.१२१.१८ ॥
O König, als er den Pāṇḍava vor sich stehen sah, der ihn gegrüßt hatte, sprach der rechtschaffene Bhīṣma, erfreut, zu Dhanaṃjaya.
6.121.19
दह्यतीव शरीर मे संवृतस्य तवेषुभिः ।
मर्माणि परिदूयन्ते मुखं च परिशुष्यति ॥ ६.१२१.१९ ॥
Mein Körper, von deinen Pfeilen bedeckt, brennt wie im Feuer; meine verwundbaren Stellen werden gequält, und mein Mund trocknet aus.
6.121.20
वेदनार्तशरीरस्य प्रयच्छापो ममार्जुन ।
त्वं हि शक्तो महेष्वास दातुमम्भो यथाविधि ॥ ६.१२१.२० ॥
Arjuna, gib meinem von Schmerz gequälten Körper Wasser; o großer Bogenschütze, du allein vermagst es, Wasser nach der Vorschrift zu geben.
6.121.21
अर्जुनस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारुह्य वीर्यवान् ।
अधिज्यं बलवत्कृत्वा गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ६.१२१.२१ ॥
Arjuna sprach: »So sei es« und bestieg mutig den Wagen; er spannte den Gāṇḍīva-Bogen kräftig und zog ihn zurück.
6.121.22
तस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
वित्रेसुः सर्वभूतानि सर्वे श्रुत्वा च पार्थिवाः ॥ ६.१२१.२२ ॥
Das Dröhnen seiner Bogensehne war wie das Krachen eines Blitzes; als sie es hörten, zitterten alle Geschöpfe und alle Könige.
6.121.23
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा रथेन रथिनां वरः ।
शयानं भरतश्रेष्ठं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ॥ ६.१२१.२३ ॥
Dann umrundete Arjuna, der beste der Wagenkämpfer, ihn mit seinem Wagen in rechter Umkreisung und näherte sich Bhīṣma, dem besten der Bharatas und dem besten aller Waffenträger, der dort lag.
6.121.24
संधाय च शरं दीप्तमभिमन्त्र्य स पाण्डवः ।
पर्जन्यास्त्रेण संयोज्य सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ६.१२१.२४ ॥
Jener Pāṇḍava legte einen lodernden Pfeil an, weihte ihn mit einem Mantra und verband ihn mit der Parjanya-Waffe, während die ganze Welt zusah.
6.121.25
अविध्यत्पृथिवीं पार्थः पार्श्वे भीष्मस्य दक्षिणे ।
उत्पपात ततो धारा वारिणो विमला शुभा ॥ ६.१२१.२५ ॥
Pārtha durchbohrte die Erde an Bhīṣmas rechter Seite, und da sprudelte ein reiner, glückverheißender Wasserstrahl empor.
6.121.26
शीतस्यामृतकल्पस्य दिव्यगन्धरसस्य च ।
अतर्पयत्ततः पार्थः शीतया जलधारया ॥ ६.१२१.२६ ॥
Da labte Pārtha ihn mit einem kühlen Wasserstrahl, dem Nektar gleich, von göttlichem Duft und Geschmack.
6.121.27
भीष्मं कुरूणामृषभं दिव्यं दिव्यपराक्रमम् ।
कर्मणा तेन पार्थस्य शक्रस्येव विकुर्वतः ॥ ६.१२१.२७ ॥
Sie sahen Bhīṣma, den Stier der Kurus, göttlich und von göttlicher Tapferkeit, durch jene Tat Pārthas, der wie Indra handelte.
6.121.28
विस्मयं परमं जग्मुस्ततस्ते वसुधाधिपाः ।
तत्कर्म प्रेक्ष्य बीभत्सोरतिमानुषविक्रमम् ॥ ६.१२१.२८ ॥
Da gerieten jene Herren der Erde in große Verwunderung, als sie jene Tat des Bībhatsu sahen, von übermenschlicher Tapferkeit.
6.121.29
संप्रावेपन्त कुरवो गावः शीतार्दिता इव ।
विस्मयाच्चोत्तरीयाणि व्याविध्यन्सर्वतो नृपाः ॥ ६.१२१.२९ ॥
Die Kurus zitterten wie vom Frost geplagte Kühe, und vor Staunen schwenkten die Könige ihre Obergewänder nach allen Seiten.
6.121.30
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषस्तुमुलः सर्वतोऽभवत् ।
तृप्तः शान्तनवश्चापि राजन्बीभत्सुमब्रवीत् ॥ ६.१२१.३० ॥
Das Dröhnen von Muschelhörnern und Trommeln erhob sich ringsum zu einem Tumult, und, o König, der nun zufriedene Bhīṣma, Sohn Śāntanus, sprach zu Bībhatsu.
6.121.31
सर्वपार्थिववीराणां सन्निधौ पूजयन्निव ।
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि कौरवनन्दन ॥ ६.१२१.३१ ॥
In Gegenwart aller königlichen Krieger, als wolle er sie ehren. Dies ist nicht verwunderlich bei dir, o Starkarmiger, Freude der Kurus.
6.121.32
कथितो नारदेनासि पूर्वर्षिरमितद्युते ।
वासुदेवसहायस्त्वं महत्कर्म करिष्यसि ॥ ६.१२१.३२ ॥
O du von grenzenloser Strahlkraft, Nārada, der alte Seher, hat dich verkündet. Mit Vāsudeva als Verbündetem wirst du eine große Tat vollbringen.
6.121.33
यन्नोत्सहति देवेन्द्रः सह देवैरपि ध्रुवम् ।
विदुस्त्वां निधनं पार्थ सर्वक्षत्रस्य तद्विदः ॥ ६.१२१.३३ ॥
Was Indra, der Götterkönig, mit den Göttern gewiss nicht wagen würde, dich kennen die Wissenden um das Wesen aller Krieger als ihren Untergang, o Sohn der Pṛthā.
6.121.34
धनुर्धराणामेकस्त्वं पृथिव्यां प्रवरो नृषु ॥ ६.१२१.३४ ॥
Unter den Bogenschützen bist du allein der Erste unter den Menschen auf Erden.
6.121.35
मनुष्या जगति श्रेष्ठाः पक्षिणां पतगेश्वरः ।
सरितं सागरः श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् ॥ ६.१२१.३५ ॥
Unter den Wesen der Welt sind die Menschen die besten; unter den Vögeln der Herr der Flügelwesen, der Adler; unter den Flüssen ist der Ozean der beste; unter den Vierfüßern ist die Kuh die erste.
6.121.36
आदित्यस्तेजसां श्रेष्ठो गिरीणां हिमवान्वरः ।
जातीनां ब्राह्मणः श्रेष्ठः श्रेष्ठस्त्वमसि धन्विनां ॥ ६.१२१.३६ ॥
Unter den Lichtern ist die Sonne die beste; unter den Bergen der Himālaya der erste; unter den Ständen der Brahmane der beste; und unter den Bogenschützen bist du der beste.
6.121.37
न वै श्रुतं धार्तराष्ट्रेण वाक्यं ।
मयोच्यमानं विदुरेण चैव।
द्रोणेन रामेण जनार्दनेन ।
मुहुर्मुहुः सञ्जयेनापि चोक्तम् ॥ ६.१२१.३७ ॥
Der Sohn Dhṛtarāṣṭras hörte nicht auf diese Worte, die immer wieder von mir, von Vidura, von Droṇa, von Rāma und von Janārdana gesprochen wurden.
6.121.38
परीतबुद्धिर्हि विसंज्ञकल्पो ।
दुर्योधनो न च तच्छ्रद्दधाति।
स शेष्यते वै निहतश्चिराय ।
शास्त्रातिगो भीमबलाभिभूतः ॥ ६.१२१.३८ ॥
Duryodhanas Geist ist verwirrt, wie der eines Bewusstlosen, und er glaubt diesen Dingen nicht. Der die Schriften Übertretende, von Bhīmas Kraft überwältigt, wird lange erschlagen daliegen.
6.121.39
एतच्छ्रुत्वा तद्वचः कौरवेन्द्रो ।
दुर्योधनो दीनमना बभूव।
तमब्रविच्छान्तनवोऽभिवीक्ष्य ।
निबोध राजन्भव वीतमन्युः ॥ ६.१२१.३९ ॥
Als Duryodhana, der Herr der Kurus, diese Worte hörte, wurde er niedergeschlagen. Der Sohn Śantanus blickte ihn an und sprach: "Verstehe, o König, und sei frei von Zorn."
6.121.40
दृष्टं दुर्योधनैतत्ते यथा पार्थेन धीमता ।
जलस्य धारा जनिता शीतस्यामृतगन्धिनः ॥ ६.१२१.४० ॥
O Duryodhana, wie es der weise Sohn Pṛthās sah, entstand ein Strom kühlen Wassers, duftend wie Nektar.
6.121.41
एतस्य कर्ता लोकेऽस्मिन्नान्यः कश्चन विद्यते ।
आग्नेयं वारुणं सौम्यं वायव्यमथ वैष्णवम् ॥ ६.१२१.४१ ॥
In dieser Welt gibt es keinen anderen Urheber davon; die feurige, die Varuṇa-, die sanfte, die Wind- und die Vaiṣṇava-Waffe.
6.121.42
ऐन्द्रं पाशुपतं ब्रह्मं पारमेष्ठ्यं प्रजापतेः ।
धातुस्त्वष्टुश्च सवितुर्वैवस्वतमथापि वा ॥ ६.१२१.४२ ॥
Die Aindra, die Pāśupata, die Brahman-Waffe, das Pārameṣṭhya des Prajāpati, des Dhātṛ, des Tvaṣṭṛ, des Savitṛ und des Vaivasvata, oder auch andere.
6.121.43
सर्वस्मिन्मानुषे लोके वेत्त्येको हि धनञ्जयः ।
कृष्णो वा देवकीपुत्रो नान्यो वेदेह कश्चन ॥ ६.१२१.४३ ॥
In der ganzen menschlichen Welt weiß es allein Dhanañjaya (Arjuna) oder Kṛṣṇa, der Sohn der Devakī; kein anderer weiß es.
6.121.44
अशक्यः पाण्डवस्तात युद्धे जेतुं कथंचन ।
अमानुषाणि कर्माणि यस्यैतानि महात्मनः ॥ ६.१२१.४४ ॥
Lieber, der Pāṇḍava ist im Kampf auf keine Weise zu besiegen, denn die Taten jenes Großmütigen sind übermenschlich.
6.121.45
तेन सत्ववता सङ्ख्ये शूरेणाहवशोभिना ।
जिष्णुना समरे राजन्संधिर्भवतु मा चिरम् ॥ ६.१२१.४५ ॥
O König, möge ohne Verzug Frieden geschlossen werden mit Jiṣṇu (Arjuna), jenem mutigen, im Kampf glänzenden Helden.
6.121.46
यावत्कृष्णो महाबाहुः स्वाधीनः कुरुसत्तम ।
तावत्पार्थेन शूरेण संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४६ ॥
Bester der Kurus, solange der mächtigarmige Kṛṣṇa frei ist, lieber, möge dein Frieden mit dem heldenhaften Pārtha (Arjuna) geschlossen werden.
6.121.47
यावन्न ते चमूः सर्वाः शरैः सन्नतपर्वभिः ।
नाशयत्यर्जुनस्तावत्संधिस्ते तात य्रुज्यताम् ॥ ६.१२१.४७ ॥
Solange Arjuna dein ganzes Heer nicht mit spitzgefiederten Pfeilen vernichtet, möge dein Frieden geschlossen werden, lieber.
6.121.48
यावत्तिष्ठन्ति समरे हतशेषाः सहोदराः ।
नृपाश्च बहवो राजंस्तावत्संधिः प्रयुज्यताम् ॥ ६.१२१.४८ ॥
O König, solange deine Brüder und viele Könige noch im Kampf stehen, die Überreste der Erschlagenen, möge der Frieden angestrebt werden.
6.121.49
न निर्दहति ते यावत्क्रोधदीप्तेक्षणश्चमूम् ।
युधिष्ठिरो रणे तावत्संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४९ ॥
Bevor Yudhiṣṭhira mit zornglühenden Augen dein Heer im Kampf verbrennt, mein Lieber, schließe Frieden mit ihm.
6.121.50
नकुलः सहदेवश्च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
यावच्चमूं महाराज नाशयन्ति न सर्वशः ॥ ६.१२१.५० ॥
Nakula, Sahadeva und der Pāṇḍava Bhīmasena, großer König, haben dein Heer noch nicht ganz vernichtet...
6.121.51
तावत्ते पाण्डवैर्वीरैः सौहार्दं मम रोचते ।
युद्धं मदन्तमेवास्तु तात संशाम्य पाण्डवैः ॥ ६.१२१.५१ ॥
Dann gefällt mir die Freundschaft mit diesen heldenhaften Pāṇḍavas; der Krieg möge mit mir enden. Mein Lieber, schließe Frieden mit den Pāṇḍavas.
6.121.52
एतत्ते रोचतां वाक्यं यदुक्तोऽसि मयाऽनघ ।
एतत्क्षममहं मन्ये तव चैव कुलस्य च ॥ ६.१२१.५२ ॥
Du Makelloser, mögen dir diese Worte gefallen, die ich zu dir gesprochen habe. Ich halte dies sowohl für dich als auch für dein Geschlecht für angemessen.
6.121.53
त्यक्त्वा मन्युं व्युपशाम्यस्व पार्थैः ।
पर्याप्तमेतद्यत्कृतं फल्गुनेन ।
भीष्मस्यान्तादस्तु वः सौहृदं च ।
जीवन्तु शेषाः साधु राजन्प्रसीद ॥ ६.१२१.५३ ॥
Lege deinen Zorn ab und beruhige dich mit den Söhnen der Pṛthā. Was Phalguna getan hat, ist genug. Nach Bhīṣmas Ende möge Freundschaft zwischen euch herrschen. Die Überlebenden sollen leben; o König, sei gnädig.
6.121.54
राज्यस्यार्दं दीयतां पाण्डवाना-
मिन्द्रप्रस्थं धरमराजोऽभियातु।
मा मित्रध्रुक्पार्थिवानां जघन्यः ।
पापां कीर्तिं प्राप्स्यसे कौरवेन्द्र ॥ ६.१२१.५४ ॥
Man gebe den Pāṇḍavas die Hälfte des Reiches; Dharmarāja möge nach Indraprastha ziehen. Werde kein Verräter an Freunden, der Niedrigste unter den Königen; o Herr der Kurus, du wirst sündhaften Ruhm erlangen.
6.121.55
ममावसानाच्छान्तिरस्तु प्रजानां ।
संगच्छन्तां पाण्डवाः प्रीतिमन्तः।
पिता पुत्रं मातुलं भागिनेयो ।
भ्राता चैव भ्रातरं प्रैतु राजन् ॥ ६.१२१.५५ ॥
Möge nach meinem Ende Frieden für das Volk herrschen. Mögen die Pāṇḍavas, voll Zuneigung, sich vereinen. Der Vater gehe zum Sohn, der Onkel mütterlicherseits zum Neffen und der Bruder zum Bruder, o König.
6.121.56
न चेदेवं प्राप्तकालं वचो मे ।
मोहाविष्टः प्रतिपत्स्यस्यबुद्ध्या ।
तप्स्यस्यन्ते एतदन्ताः स्थ सर्वे ।
सत्यामेतां भारतीमीरयामि ॥ ६.१२१.५६ ॥
Wenn du, von Verblendung ergriffen, dieses zeitgemäße Wort von mir nicht mit Einsicht annimmst, dann werdet ihr alle am Ende dieses selbe Ende erreichen und leiden. Ich trage diese wahre Bhārata-Erzählung vor.
6.121.57
एतद्वाक्यं सौहृदादापगेयो ।
मध्ये राज्ञां भारतं श्रावयित्वा।
तूष्णीमासीच्छल्यसंतप्तमर्मा ।
योज्यात्मानं वेदनां संनियम्य ॥ ६.१२१.५७ ॥
Aus Wohlwollen sprach Bhīṣma, der Sohn der Gaṅgā, diese Worte, nachdem er inmitten der Könige die Bhārata-Erzählung hatte vortragen lassen. Dann schwieg er, das Herz vom Pfeil gequält, beherrschte sich und hielt den Schmerz zurück.
6.121.58
धर्मार्थसहितं वाक्यं श्रुत्वा हितमनामयम् ।
नारोचयत पुत्रस्ते मुमूर्षुरिव भेषजम् ॥ ६.१२१.५८ ॥
Obwohl er dieses mit Dharma und Reichtum verbundene, heilsame und heilende Wort hörte, gefiel es deinem Sohn nicht, so wie einem Sterbenden die Arznei nicht gefällt.