மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.121.1
व्युष्टायां तु महाराज शर्वर्यां सर्वपार्थिवाः ।
पाण्डवा धार्तराष्ट्राश्च उपातिष्ठन्पितामहम् ॥ ६.१२१.१ ॥
மஹாராஜனே, இரவு விடிந்ததும் அனைத்து அரசர்களும், பாண்டவர்களும், தார்த்தராஷ்டிரர்களும் பிதாமகரை அணுகினர்.
6.121.2
तं वीरशयने वीरं शयानं कुरुसत्तम ।
अभिवाद्योपतस्थुर्वै क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभम् ॥ ६.१२१.२ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, வீரர்களின் படுக்கையில் கிடந்த அந்த வீரனை வணங்கி, க்ஷத்திரியர்கள் அந்த க்ஷத்திரிய காளையின் அருகில் நின்றனர்.
6.121.3
कन्याश्चन्दनचूर्णैश्च लाजैर्माल्यैश्च सर्वशः ।
अवाकिरञ्छान्तनवं तत्र गत्वा सहस्रशः ॥ ६.१२१.३ ॥
அங்கு ஆயிரக்கணக்கான கன்னியர் சென்று சந்தனப் பொடி, பொரி, மாலைகளால் சாந்தனுவின் மகன் மீது எல்லா பக்கங்களிலும் தூவினர்.
6.121.4
स्त्रियो वृद्धास्तथा बालाः प्रेक्षकाश्च पृथग्जनाः ।
समभ्ययुः शान्तनवं भूतानीव तमोनुदम् ॥ ६.१२१.४ ॥
பெண்கள், முதியோர், குழந்தைகள், பார்வையாளர்கள், சாதாரண மக்கள் அனைவரும் இருளை அகற்றும் சூரியனை நோக்கி உயிர்கள் வருவது போல சாந்தனுவின் மகனிடம் வந்தனர்.
6.121.5
तूर्याणि शतसङ्ख्यानि तथैव नटनर्तकाः ।
शिल्पिनश्च तथाऽऽजग्मुः कुरुवृद्धं पितामहम् ॥ ६.१२१.५ ॥
நூற்றுக்கணக்கான இசைக்கருவிகள், நடிகர்கள், நடனக்காரர்கள், கைவினைஞர்களும் குருக்களில் மூத்தவரான பிதாமகரிடம் வந்தனர்.
6.121.6
उपागम्य च राजेन्द्र सन्नहान्विप्रमुच्य ते ।
आयुधानि च निक्षिप्य सहिताः कुरुपाण्डवाः ॥ ६.१२१.६ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, அவர்கள் கவசங்களைக் களைந்து ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டு, குருக்களும் பாண்டவர்களும் ஒன்றாக அருகில் சென்றனர்.
6.121.7
अन्वासन्त दुराधर्षं देवव्रतमरिंदमम् ।
अन्योन्यं प्रीतिमन्तस्ते यथापूर्वं यथावयः ॥ ६.१२१.७ ॥
வெல்ல முடியாத தேவவ்ரதரும், எதிரிகளை அடக்குபவருமான பீஷ்மரைச் சுற்றி அவர்கள் அமர்ந்தனர்; முன்புபோலவும் தங்கள் வயதுக்கு ஏற்பவும், ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன்.
6.121.8
सा पार्थिवशताकीर्णा समितिर्भीष्मशोभिता ।
शुशुभे भारती दीप्ता दिवीवादित्यमण्डलम् ॥ ६.१२१.८ ॥
நூற்றுக்கணக்கான அரசர்களால் நிறைந்த அந்தப் பாரதர்களின் சபை, பீஷ்மரால் அழகுபெற்று, வானில் சூரிய மண்டலம் போல ஒளிர்ந்து விளங்கியது.
6.121.9
विबभौ च नृपाणां सा गङ्गासुतमुपासताम् ।
देवानामिव देवेशं पितामहमुपासताम् ॥ ६.१२१.९ ॥
கங்கையின் மகனான பீஷ்மரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த அந்த அரசர் சபை, தேவர்கள் தேவர்களின் தலைவனான பிதாமகரைச் சூழ்ந்திருப்பது போல ஒளிர்ந்தது.
6.121.10
भीष्मस्तु वेदनां धैर्यान्निगृह्य भरतर्षभ ।
अभितप्तः शरैश्चैव नातिहृष्टमनाऽब्रवीत् ॥ ६.१२१.१० ॥
ஆனால், பரதர்களில் காளையே, பீஷ்மர் வேதனையை மனத்திடத்தால் அடக்கி, அம்புகளால் துன்புற்றவராய், மகிழ்ச்சியற்ற மனத்துடன் இவ்வாறு பேசினார்.
6.121.11
शराभितप्तकायो हि शस्त्रसंपातमूर्च्छितः ।
पानीयमित संप्रेक्ष्य राज्ञस्तान्प्रत्यभाषत ॥ ६.१२१.११ ॥
அம்புகளால் உடல் துன்புற்று, ஆயுதங்கள் விழுந்ததால் மயங்கிய பீஷ்மர், நீரைக் கண்டு, அந்த அரசர்களுக்குப் பதில் சொன்னார்.
6.121.12
ततस्ते क्षत्रिया राजन्नुपाजह्रुः समन्ततः ।
भक्ष्यानुच्चावचान्राजन्वारिकुम्भांश्च शीतलान् ॥ ६.१२१.१२ ॥
அப்போது அந்த க்ஷத்திரியர்கள், அரசே, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பலவகையான உணவுகளையும் குளிர்ந்த நீர்க்குடங்களையும் கொண்டு வந்தனர்.
6.121.13
उपानीतं तु पानीयं दृष्ट्वा शान्तनवोऽब्रवीत् ।
न मेऽद्य सेवितुं योग्या भोगाः केवलमानुषाः ॥ ६.१२१.१३ ॥
கொண்டுவரப்பட்ட நீரைக் கண்டு சாந்தனுவின் மகன் கூறினான்: இன்று இவை வெறும் மனிதர்களின் இன்பங்கள்; நான் அவற்றை அனுபவிக்கத் தகுதியற்றவன்.
6.121.14
अपक्रान्तो मनुष्येभ्यः शरशय्यां गतो ह्यहम् ।
प्रतीक्षमाणस्तिष्ठामि निवृत्तिं शशिसूर्ययोः ॥ ६.१२१.१४ ॥
மனிதர்களிடமிருந்து விலகி, அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறேன்; சந்திரனும் சூரியனும் திரும்பும் வரை காத்திருக்கிறேன்.
6.121.15
एवमुक्त्वा तदोवाच भीष्मः शरशतैश्चितः ।
पयः पास्यामि गोपाला गोमयं न तु गोमयम्।
गोपयेनाग्निवर्णेन गोमयं न तु गोमयम् ॥ ६.१२१.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட பீஷ்மர் கூறினார்: கோபாலர்களே, நான் பாலைக் குடிப்பேன், சாணத்தை அல்ல; தீயின் நிறமுள்ள பாலைக் குடிப்பேன், சாணத்தை அல்ல.
6.121.16
एवमुक्त्वा शान्तनवो निन्दन्वाक्येन पार्थिवान् ।
अर्जुनं द्रष्टुमिच्छामीत्यभ्यभाषत भारत ॥ ६.१२१.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, சாந்தனுவின் மகன் அரசர்களை வார்த்தைகளால் கண்டித்து, 'பாரதா, நான் அர்ஜுனனைக் காண விரும்புகிறேன்' என்று கூறினார்.
6.121.17
अथोपेत्य महाबाहुरभिवाद्य पितामहम् ।
अतिष्ठत्प्राञ्जलिः प्रह्वः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ ६.१२१.१७ ॥
பின்னர் பெருந்தோள் அர்ஜுனன் அருகில் வந்து பிதாமகரை வணங்கி, கைகூப்பித் தலைவணங்கி நின்று, 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.
6.121.18
तं दृष्ट्वा पाण्डवं राजन्नभिवाद्याग्रतः स्थितम् ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः प्रीतो धनंजयम् ॥ ६.१२१.१८ ॥
அரசே, முன்னால் நின்று வணங்கிய பாண்டவனைக் கண்டு, தர்மாத்மாவான பீஷ்மர் மகிழ்ந்து தனஞ்ஜயனிடம் பேசினார்.
6.121.19
दह्यतीव शरीर मे संवृतस्य तवेषुभिः ।
मर्माणि परिदूयन्ते मुखं च परिशुष्यति ॥ ६.१२१.१९ ॥
உன் அம்புகளால் மூடப்பட்ட என் உடல் நெருப்பில் எரிவது போல் உள்ளது; என் உயிர்நிலைகள் வேதனைப்படுகின்றன, வாய் வறண்டு போகிறது.
6.121.20
वेदनार्तशरीरस्य प्रयच्छापो ममार्जुन ।
त्वं हि शक्तो महेष्वास दातुमम्भो यथाविधि ॥ ६.१२१.२० ॥
அர்ஜுனா, வேதனையால் வருந்தும் என் உடலுக்கு நீர் கொடு; மகா வில்லாளியே, முறைப்படி நீர் கொடுக்க நீயே வல்லவன்.
6.121.21
अर्जुनस्तु तथेत्युक्त्वा रथमारुह्य वीर्यवान् ।
अधिज्यं बलवत्कृत्वा गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ६.१२१.२१ ॥
அர்ஜுனன் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, வீரனாக தேரில் ஏறி, வில்நாணை வலுவாக இழுத்து காண்டீவ வில்லை வளைத்தான்.
6.121.22
तस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
वित्रेसुः सर्वभूतानि सर्वे श्रुत्वा च पार्थिवाः ॥ ६.१२१.२२ ॥
அவனுடைய வில்நாணின் ஒலி இடியின் முழக்கம் போலிருந்தது; அதைக் கேட்ட அனைத்து உயிர்களும், எல்லா அரசர்களும் நடுங்கினர்.
6.121.23
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा रथेन रथिनां वरः ।
शयानं भरतश्रेष्ठं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ॥ ६.१२१.२३ ॥
பின்னர் தேர் வீரர்களில் சிறந்தவன் தேரில் வலம் வந்து, பரதர் குலத்தில் சிறந்தவரும், ஆயுதம் ஏந்தியவர்களில் உயர்ந்தவருமான, படுத்திருந்த பீஷ்மரை வணங்கினான்.
6.121.24
संधाय च शरं दीप्तमभिमन्त्र्य स पाण्डवः ।
पर्जन्यास्त्रेण संयोज्य सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ६.१२१.२४ ॥
பாண்டவனான அவன் ஒளிரும் அம்பைப் பூட்டி, மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, உலகனைத்தும் காண, பர்ஜன்யாஸ்திரத்தோடு இணைத்தான்.
6.121.25
अविध्यत्पृथिवीं पार्थः पार्श्वे भीष्मस्य दक्षिणे ।
उत्पपात ततो धारा वारिणो विमला शुभा ॥ ६.१२१.२५ ॥
பார்த்தன் பீஷ்மரின் வலப்பக்கத்தில் பூமியைத் துளைத்தான்; அப்போது நீரின் தூய, மங்கல தாரை மேலெழுந்தது.
6.121.26
शीतस्यामृतकल्पस्य दिव्यगन्धरसस्य च ।
अतर्पयत्ततः पार्थः शीतया जलधारया ॥ ६.१२१.२६ ॥
அப்போது பார்த்தன் அமுதம் போன்ற, தெய்வ மணமும் சுவையும் கொண்ட குளிர்ந்த நீர்த்தாரையால் (பீஷ்மரை) திருப்தியடையச் செய்தான்.
6.121.27
भीष्मं कुरूणामृषभं दिव्यं दिव्यपराक्रमम् ।
कर्मणा तेन पार्थस्य शक्रस्येव विकुर्वतः ॥ ६.१२१.२७ ॥
குருக்களில் காளையான, தெய்வீகமான, தெய்வீக வீரமுள்ள பீஷ்மரை (கண்டனர்); பார்த்தனின் அந்தச் செயலால், இந்திரனைப் போல அற்புதம் புரிந்தவனால்.
6.121.28
विस्मयं परमं जग्मुस्ततस्ते वसुधाधिपाः ।
तत्कर्म प्रेक्ष्य बीभत्सोरतिमानुषविक्रमम् ॥ ६.१२१.२८ ॥
அப்போது அந்த அரசர்கள் பீபத்ஸுவின் (அர்ஜுனனின்) அந்த மனிதருக்கு மீறிய வீரச்செயலைக் கண்டு பெரும் வியப்படைந்தனர்.
6.121.29
संप्रावेपन्त कुरवो गावः शीतार्दिता इव ।
विस्मयाच्चोत्तरीयाणि व्याविध्यन्सर्वतो नृपाः ॥ ६.१२१.२९ ॥
குருக்கள் குளிரால் வாட்டப்பட்ட பசுக்களைப் போல நடுங்கினர்; வியப்பினால் அரசர்கள் எங்கும் தங்கள் மேலாடைகளை அசைத்தனர்.
6.121.30
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषस्तुमुलः सर्वतोऽभवत् ।
तृप्तः शान्तनवश्चापि राजन्बीभत्सुमब्रवीत् ॥ ६.१२१.३० ॥
சங்கம், துந்துபி ஒலிகளின் முழக்கம் எங்கும் பேரொலியாக எழுந்தது; ஓ அரசே, திருப்தியடைந்த சாந்தனவர் (பீஷ்மர்) பீபத்ஸுவிடம் (அர்ஜுனனிடம்) பேசினார்.
6.121.31
सर्वपार्थिववीराणां सन्निधौ पूजयन्निव ।
नैतच्चित्रं महाबाहो त्वयि कौरवनन्दन ॥ ६.१२१.३१ ॥
அனைத்து அரச வீரர்களின் முன்னிலையில் அவர்களை மதிப்பவர் போல். மகாபாகுவே, குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியே, உன்னைப் பற்றி இது வியப்பில்லை.
6.121.32
कथितो नारदेनासि पूर्वर्षिरमितद्युते ।
वासुदेवसहायस्त्वं महत्कर्म करिष्यसि ॥ ६.१२१.३२ ॥
அளவில்லாத ஒளியுடையவனே, பண்டைய முனிவர் நாரதரால் நீ கூறப்பட்டவன். வாசுதேவனைத் துணையாகக் கொண்டு நீ மகத்தான செயலைச் செய்வாய்.
6.121.33
यन्नोत्सहति देवेन्द्रः सह देवैरपि ध्रुवम् ।
विदुस्त्वां निधनं पार्थ सर्वक्षत्रस्य तद्विदः ॥ ६.१२१.३३ ॥
தேவர்களுடன் கூடிய இந்திரனாலும் நிச்சயமாகச் செய்ய முடியாததை, ஓ பார்த்தா, அனைத்து க்ஷத்திரியர்களின் தத்துவம் அறிந்தவர்கள் உன்னை அவர்களின் அழிவாக அறிவர்.
6.121.34
धनुर्धराणामेकस्त्वं पृथिव्यां प्रवरो नृषु ॥ ६.१२१.३४ ॥
வில்லாளிகளில் பூமியின் மனிதர்களிடையே நீ ஒருவனே சிறந்தவன்.
6.121.35
मनुष्या जगति श्रेष्ठाः पक्षिणां पतगेश्वरः ।
सरितं सागरः श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् ॥ ६.१२१.३५ ॥
உலகில் மனிதர்கள் சிறந்தவர்கள்; பறவைகளில் பறவை அரசன் கருடன்; நதிகளில் கடல் சிறந்தது; நான்கு கால் விலங்குகளில் பசு சிறந்தது.
6.121.36
आदित्यस्तेजसां श्रेष्ठो गिरीणां हिमवान्वरः ।
जातीनां ब्राह्मणः श्रेष्ठः श्रेष्ठस्त्वमसि धन्विनां ॥ ६.१२१.३६ ॥
ஒளிகளில் சூரியன் சிறந்தவன்; மலைகளில் இமயம் சிறந்தது; வருணங்களில் பிராமணன் சிறந்தவன்; வில்லாளிகளில் நீயே சிறந்தவன்.
6.121.37
न वै श्रुतं धार्तराष्ट्रेण वाक्यं ।
मयोच्यमानं विदुरेण चैव।
द्रोणेन रामेण जनार्दनेन ।
मुहुर्मुहुः सञ्जयेनापि चोक्तम् ॥ ६.१२१.३७ ॥
திருதராஷ்டிரனின் மகன் விதுரன், துரோணர், ராமன், ஜனார்த்தனன் ஆகியோர் சொன்ன இந்த வார்த்தைகளையும், நான் பலமுறை சொன்னவற்றையும் கேட்கவில்லை.
6.121.38
परीतबुद्धिर्हि विसंज्ञकल्पो ।
दुर्योधनो न च तच्छ्रद्दधाति।
स शेष्यते वै निहतश्चिराय ।
शास्त्रातिगो भीमबलाभिभूतः ॥ ६.१२१.३८ ॥
துரியோதனனின் அறிவு குழம்பியுள்ளது; அவன் மயங்கியவன் போல் இருக்கிறான், இவற்றை நம்புவதில்லை. சாஸ்திரங்களை மீறியவன் பீமனின் பலத்தால் வெல்லப்பட்டு நெடுங்காலம் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பான்.
6.121.39
एतच्छ्रुत्वा तद्वचः कौरवेन्द्रो ।
दुर्योधनो दीनमना बभूव।
तमब्रविच्छान्तनवोऽभिवीक्ष्य ।
निबोध राजन्भव वीतमन्युः ॥ ६.१२१.३९ ॥
இந்த வார்த்தையைக் கேட்ட கௌரவர்களின் தலைவன் துரியோதனன் மனம் வருந்தினான். சாந்தனுவின் மகன் அவனைப் பார்த்து, "அரசே, புரிந்துகொள்; கோபத்தை விடு" என்றான்.
6.121.40
दृष्टं दुर्योधनैतत्ते यथा पार्थेन धीमता ।
जलस्य धारा जनिता शीतस्यामृतगन्धिनः ॥ ६.१२१.४० ॥
துரியோதனா, அறிவுள்ள பார்த்தன் கண்டதுபோல, அமிர்தம் போல் மணமுள்ள குளிர்ந்த நீரின் தாரை உருவாக்கப்பட்டது.
6.121.41
एतस्य कर्ता लोकेऽस्मिन्नान्यः कश्चन विद्यते ।
आग्नेयं वारुणं सौम्यं वायव्यमथ वैष्णवम् ॥ ६.१२१.४१ ॥
இவ்வுலகில் இதைச் செய்பவன் வேறு எவனும் இல்லை; ஆக்னேயம், வாருணம், சௌம்யம், வாயவ்யம், வைஷ்ணவம் (அஸ்திரங்கள்).
6.121.42
ऐन्द्रं पाशुपतं ब्रह्मं पारमेष्ठ्यं प्रजापतेः ।
धातुस्त्वष्टुश्च सवितुर्वैवस्वतमथापि वा ॥ ६.१२१.४२ ॥
ஐந்திரம், பாசுபதம், பிரம்மம், பிரஜாபதியின் பாரமேஷ்ட்யம், தாதா, த்வஷ்டா, சவிதா, வைவஸ்வதம் (அஸ்திரங்கள்), அல்லது வேறும்.
6.121.43
सर्वस्मिन्मानुषे लोके वेत्त्येको हि धनञ्जयः ।
कृष्णो वा देवकीपुत्रो नान्यो वेदेह कश्चन ॥ ६.१२१.४३ ॥
இந்த முழு மனித உலகில் தனஞ்ஜயன் (அர்ஜுனன்) மட்டுமே அறிவான், அல்லது தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன்; வேறு எவரும் அறியார்.
6.121.44
अशक्यः पाण्डवस्तात युद्धे जेतुं कथंचन ।
अमानुषाणि कर्माणि यस्यैतानि महात्मनः ॥ ६.१२१.४४ ॥
ஐயா, போரில் பாண்டவனை எந்த வகையிலும் வெல்வது இயலாது; அந்த மகாத்மாவின் செயல்கள் மனிதருக்கு அப்பாற்பட்டவை.
6.121.45
तेन सत्ववता सङ्ख्ये शूरेणाहवशोभिना ।
जिष्णुना समरे राजन्संधिर्भवतु मा चिरम् ॥ ६.१२१.४५ ॥
அரசே, அந்த தைரியமும் வீரமும் போர்க்களத்தில் சிறப்புற்ற ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) உடன் போரில் தாமதமின்றி சமாதானம் ஏற்படட்டும்.
6.121.46
यावत्कृष्णो महाबाहुः स्वाधीनः कुरुसत्तम ।
तावत्पार्थेन शूरेण संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४६ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரே, பெருங்கரங்கள் கொண்ட கிருஷ்ணன் தன் விருப்பப்படி இருக்கும் வரையே, ஐயா, வீரரான பார்த்தனுடன் உமது சமாதானம் ஏற்படட்டும்.
6.121.47
यावन्न ते चमूः सर्वाः शरैः सन्नतपर्वभिः ।
नाशयत्यर्जुनस्तावत्संधिस्ते तात य्रुज्यताम् ॥ ६.१२१.४७ ॥
அர்ஜுனன் உமது முழுப் படையையும் வளைந்த நுனி அம்புகளால் அழிக்காத வரையே, ஐயா, உமது சமாதானம் ஏற்படட்டும்.
6.121.48
यावत्तिष्ठन्ति समरे हतशेषाः सहोदराः ।
नृपाश्च बहवो राजंस्तावत्संधिः प्रयुज्यताम् ॥ ६.१२१.४८ ॥
அரசே, போரில் உமது சகோதரர்களும் பல அரசர்களும் உயிர் தப்பி நிற்கும் வரையே, சமாதானம் முயற்சிக்கப்படட்டும்.
6.121.49
न निर्दहति ते यावत्क्रोधदीप्तेक्षणश्चमूम् ।
युधिष्ठिरो रणे तावत्संधिस्ते तात युज्यताम् ॥ ६.१२१.४९ ॥
கோபத்தால் ஒளிரும் கண்களுடைய யுதிஷ்டிரன் போரில் உன் படையை எரித்து அழிக்கும் முன்பே, அன்பனே, அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்.
6.121.50
नकुलः सहदेवश्च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
यावच्चमूं महाराज नाशयन्ति न सर्वशः ॥ ६.१२१.५० ॥
நகுலனும் சகதேவனும், பாண்டவனான பீமசேனனும், மகாராஜனே, உன் படையை முழுவதுமாக அழிக்கும் வரை...
6.121.51
तावत्ते पाण्डवैर्वीरैः सौहार्दं मम रोचते ।
युद्धं मदन्तमेवास्तु तात संशाम्य पाण्डवैः ॥ ६.१२१.५१ ॥
அப்போது வீர பாண்டவர்களுடன் நட்புறவே எனக்கு விருப்பமானது; போர் என்னுடனேயே முடியட்டும். அன்பனே, பாண்டவர்களுடன் சமாதானமாக இரு.
6.121.52
एतत्ते रोचतां वाक्यं यदुक्तोऽसि मयाऽनघ ।
एतत्क्षममहं मन्ये तव चैव कुलस्य च ॥ ६.१२१.५२ ॥
குற்றமற்றவனே, நான் உன்னிடம் சொன்ன இந்த வார்த்தை உனக்கு இனிக்கட்டும். இது உனக்கும் உன் குலத்துக்கும் தகுதியானது என்று நான் கருதுகிறேன்.
6.121.53
त्यक्त्वा मन्युं व्युपशाम्यस्व पार्थैः ।
पर्याप्तमेतद्यत्कृतं फल्गुनेन ।
भीष्मस्यान्तादस्तु वः सौहृदं च ।
जीवन्तु शेषाः साधु राजन्प्रसीद ॥ ६.१२१.५३ ॥
கோபத்தைத் துறந்து பிருதையின் மகன்களுடன் சமாதானமாகு. பல்குனன் செய்தது போதும். பீஷ்மரின் முடிவுக்குப் பிறகு உங்களுக்குள் நட்பு இருக்கட்டும். எஞ்சியவர்கள் வாழட்டும்; அரசே, நன்கு மனம் குளிர்ந்திரு.
6.121.54
राज्यस्यार्दं दीयतां पाण्डवाना-
मिन्द्रप्रस्थं धरमराजोऽभियातु।
मा मित्रध्रुक्पार्थिवानां जघन्यः ।
पापां कीर्तिं प्राप्स्यसे कौरवेन्द्र ॥ ६.१२१.५४ ॥
பாண்டவர்களுக்கு அரசின் பாதி கொடுக்கப்படட்டும்; தர்மராஜன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை அடையட்டும். நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்பவனாக, அரசர்களுள் கீழ்மையானவனாக இருக்காதே; கௌரவேந்திரனே, பாவமான புகழை அடைவாய்.
6.121.55
ममावसानाच्छान्तिरस्तु प्रजानां ।
संगच्छन्तां पाण्डवाः प्रीतिमन्तः।
पिता पुत्रं मातुलं भागिनेयो ।
भ्राता चैव भ्रातरं प्रैतु राजन् ॥ ६.१२१.५५ ॥
என் முடிவிலிருந்து மக்களுக்கு அமைதி உண்டாகட்டும். அன்பு நிறைந்த பாண்டவர்கள் ஒன்றுசேரட்டும். தந்தை மகனையும், மாமன் மருமகனையும், சகோதரன் சகோதரனையும் சந்திக்கட்டும், ஓ அரசே.
6.121.56
न चेदेवं प्राप्तकालं वचो मे ।
मोहाविष्टः प्रतिपत्स्यस्यबुद्ध्या ।
तप्स्यस्यन्ते एतदन्ताः स्थ सर्वे ।
सत्यामेतां भारतीमीरयामि ॥ ६.१२१.५६ ॥
மோகத்தில் சிக்கி, அறிவின்றி, காலத்திற்கு ஏற்ற என் இந்த வார்த்தையை நீ ஏற்கவில்லையென்றால், முடிவில் நீங்கள் அனைவரும் இந்த முடிவையே அடைந்து துன்புறுவீர்கள். இந்த உண்மையான பாரத கதையை நான் சொல்கிறேன்.
6.121.57
एतद्वाक्यं सौहृदादापगेयो ।
मध्ये राज्ञां भारतं श्रावयित्वा।
तूष्णीमासीच्छल्यसंतप्तमर्मा ।
योज्यात्मानं वेदनां संनियम्य ॥ ६.१२१.५७ ॥
நட்பின் காரணமாக இந்த வார்த்தையை கங்கையின் மகன் பீஷ்மர் அரசர்களின் நடுவே பாரத கதையைக் கேட்கச் செய்து கூறினார். பின்னர் அம்பால் துன்புற்ற இதயத்துடன் அவர் மௌனமாக இருந்தார், தன்னை அடக்கி வேதனையைக் கட்டுப்படுத்தி.
6.121.58
धर्मार्थसहितं वाक्यं श्रुत्वा हितमनामयम् ।
नारोचयत पुत्रस्ते मुमूर्षुरिव भेषजम् ॥ ६.१२१.५८ ॥
தர்மமும் பொருளும் கொண்ட, நன்மை தரும், நோய் நீக்கும் வார்த்தையைக் கேட்டும், உமது மகனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை; சாகும் நிலையில் இருப்பவனுக்கு மருந்து பிடிக்காதது போல.