மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.122
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.122.1
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे जग्मुः स्वानालयान्पुनः ।
तूष्णींभूते महाराज भीष्मे शन्तनुनन्दने ॥ ६.१२२.१ ॥
அப்போது அந்த அரசர்கள் அனைவரும் மீண்டும் தங்கள் இல்லங்களுக்குத் திரும்பினர், மகாராஜனே, சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் மௌனமானபோது.
6.122.2
श्रुत्वा तु निहतं भीष्मं राधेयः पुरुषर्षभः ।
ईषदागतसंत्रासस्त्वरयोपजगाम ह ॥ ६.१२२.२ ॥
பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, ஆடவர்களில் சிறந்தவனான ராதேயன் (கர்ணன்) சற்று அச்சத்துடன் விரைவாக அங்கு வந்தான்.
6.122.3
स ददर्श महात्मानं शरतल्पगतं तदा ।
जन्मशय्यागतं वीरं कार्तिकेयमिव प्रभुम् ॥ ६.१२२.३ ॥
அப்போது அவர் பாணப் படுக்கையில் கிடந்த அந்த மகாத்மாவைக் கண்டார்; பிறந்த படுக்கையில் கிடக்கும் கார்த்திகேயனைப் போன்ற அந்த வீரத் தலைவனை.
6.122.4
निमीलिताक्षं तं वीरं साश्रुकण्ठस्तदा वृषा ।
अभ्येत्य पादयोस्तस्य निपपात महाद्युतिः ॥ ६.१२२.४ ॥
கண்கள் மூடிய அந்த வீரனிடம், கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்க, அப்போது வ்ருஷா (கர்ணன்) அவனை அணுகி அவனுடைய கால்களில் விழுந்தான், அந்த மகா ஒளியுடையவன்.
6.122.5
राधेयोऽहं कुरुश्रेष्ठ नित्यमक्षिगतस्तव ।
द्वेष्योऽत्यन्तमनागाः सन्निति चैनमुवाच ह ॥ ६.१२२.५ ॥
"நான் ராதையின் மகன் கர்ணன், குருக்களில் சிறந்தவரே; நான் எப்போதும் உங்கள் கண்ணில் முள்ளாக இருந்தவன், முற்றிலும் குற்றமற்றவனாக இருந்தும் வெறுக்கப்பட்டவன்" என்று அவரிடம் கூறினான்.
6.122.6
तच्छ्रुत्वा कुरुवृद्धो हि शरैः संवृतलोचनः ।
रहितं धिष्ण्यमालोक्य समुत्सार्य च रक्षिणः ॥ ६.१२२.६ ॥
அதைக் கேட்டு, கண்கள் அம்புகளால் மூடப்பட்ட குருக்களின் மூத்தவர் அந்த இடம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு, காவலர்களை அப்புறப்படுத்தினார்.
6.122.7
पितेव पुत्रं गाङ्गेयः परिरभ्यैकपाणिना ।
शनैरुद्वीक्ष्य सस्नेहमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.१२२.७ ॥
கங்கையின் மகன் பீஷ்மர், தந்தை மகனை அணைப்பது போல ஒரு கையால் தழுவி, மெல்ல அன்புடன் நோக்கி இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
6.122.8
न विप्रियं ममैवेह यत्स्पर्धेथा मया सह ।
यदि मां नाधिगच्छेथा न ते श्रेयो ध्रुवं भवेत् ॥ ६.१२२.८ ॥
நீ என்னுடன் போட்டியிடுவது இங்கு எனக்கு விருப்பமில்லாததல்ல; ஆனால் என்னை நீ வெல்லாவிட்டால், உனக்கு நிச்சயம் நன்மை இருக்காது.
6.122.9
कौन्तेयस्त्वं न राधेयो न तवाधिरथः पिता ।
सूर्यजस्त्वं महाबाहो विदितो नारदान्मया ॥ ६.१२२.९ ॥
நீ குந்தியின் மகன், ராதையின் மகன் அல்ல; அதிரதன் உன் தந்தை அல்ல. மஹாபாஹுவே, நீ சூரியனின் மகன் என்பதை நாரதரிடமிருந்து நான் அறிந்தேன்.
6.122.10
कृष्णद्वैपायनाच्चैव तेजसा च न संशयः ।
न च द्वेषोस्ति मे तात त्वयि सत्यं ब्रवीमि ते ॥ ६.१२२.१० ॥
கிருஷ்ண துவைபாயனரிடமிருந்தும், அவனுடைய தேஜஸிலிருந்தும் இது உண்மை என்பதில் ஐயமில்லை. அன்பனே, உன்மீது எனக்கு வெறுப்பு இல்லை; உண்மையையே உனக்குச் சொல்கிறேன்.
6.122.11
तेजोवधनिमित्तं तु परुषं त्वाहमब्रुवम् ।
अकस्मात्पाण्डवान्हि त्वं द्विषसीति मतिर्मम ॥ ६.१२२.११ ॥
உன் தேஜஸைக் குறைக்கும் நோக்கத்தாலேயே நான் உன்னிடம் கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னேன்; திடீரென நீ பாண்டவர்களை வெறுக்கிறாய் என்பதே என் கருத்து.
6.122.12
येनासि बहुशो राज्ञा चोदितः सूतनन्दन ।
जातोऽसि धर्मलोपेन ततस्ते बुद्धिरीदृशी ॥ ६.१२२.१२ ॥
நீ பலமுறை எந்த அரசனால் தூண்டப்பட்டாயோ, ஓ சூதன் மகனே, நீ தர்மத்தின் மீறலால் பிறந்தவன்; ஆகையால் உன் புத்தி இத்தகையது.
6.122.13
नीचाश्रयान्मत्सरेण द्वेषिणी गुमिनामपि ।
तेनासि बहुशो रूक्षं श्रावितः कुरुसंसदि ॥ ६.१२२.१३ ॥
கீழோரை நம்பியதாலும் பொறாமையாலும், கூட்டத்தின் நடுவிலும் வெறுப்பான சொற்கள்; அதனால் நீ குருக்களின் சபையில் பலமுறை கடுஞ்சொற்களைக் கேட்கச் செய்யப்பட்டாய்.
6.122.14
जानामि समरे वीर्यं शत्रुभिर्दुःसहं भुवि ।
ब्रह्मण्यतां च शौर्यं च दाने च परमां स्थितिम् ॥ ६.१२२.१४ ॥
பூமியில் போரில் எதிரிகளால் தாங்க முடியாத உன் வீரியத்தையும், பிராமண பக்தியிலும் வீரத்திலும் கொடையிலும் உள்ள உன் உயர்ந்த நிலையையும் நான் அறிவேன்.
6.122.15
न त्वया सदृशः कश्चित्पुरुषेष्वमरोपम ।
कुलभेदभयाच्चाहं सदा परुषमुक्तवान् ॥ ६.१२२.१५ ॥
தேவனுக்கு ஒப்பானவனே! மனிதர்களில் உனக்குச் சமமானவர் எவருமில்லை; குலத்தைப் பிரிக்கும் அச்சத்தாலேயே நான் எப்போதும் கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லியிருக்கிறேன்.
6.122.16
इष्वस्त्रे भारसंधाने लाघवेऽस्त्रबले तथा ।
सदृशः फल्गुनेनासि कृष्णेन च महात्मना ॥ ६.१२२.१६ ॥
அம்பிலும் படைக்கலத்திலும், வில் தொடுப்பதிலும், சுறுசுறுப்பிலும், படைக்கலபலத்திலும் நீ பால்குனனுக்கு (அர்ஜுனனுக்கு) சமமானவன்; மகாத்மா கிருஷ்ணனுக்கும் சமமானவன்.
6.122.17
कर्ण काशिपुरं गत्वा त्वयैकेन धनुष्मता ।
कन्यार्थे कुरुराजस्य राजानो मृदिता युधि ॥ ६.१२२.१७ ॥
கர்ணா! நீ தனியாக வில்லுடன் காசிநகருக்குச் சென்று, குருவேந்தனுக்காகப் பெண்ணின் பொருட்டு போரில் அரசர்களை நசுக்கினாய்.
6.122.18
तथा च बलवान्राजा जरासन्धो दुरासदः ।
समरे समरश्लाघिन्न त्वया सदृशोऽभवत् ॥ ६.१२२.१८ ॥
அவ்வாறே வலிமையான அரசன் ஜராசந்தனும், கடக்க முடியாதவனாக இருந்தான்; போரில் பெருமை பேசுபவனே! அவன் உனக்குச் சமமானவன் அல்லன்.
6.122.19
ब्रह्मण्यः सत्त्वयोधी च तेजसा च बलेन च ।
देवगर्भसमः सङ्ख्ये मनुष्यैरधिको युधि ॥ ६.१२२.१९ ॥
அவர் அந்தணர்களிடம் பக்தி கொண்டவர், துணிவுள்ள போர்வீரர்; ஒளியிலும் வலிமையிலும் போரில் தேவகுமாரனுக்கு நிகரானவர், போரில் மனிதர்களை விடச் சிறந்தவர்.
6.122.20
व्यपनीतोऽद्य मन्युर्मे यस्त्वां प्रति पुरा कृतः ।
दैवं पुरुषकारेण न शक्यमतिवर्तितुम् ॥ ६.१२२.२० ॥
முன்பு உன்மீது நான் கொண்டிருந்த கோபம் இன்று நீங்கிவிட்டது; விதியை மனித முயற்சியால் கடக்க முடியாது.
6.122.21
सोदर्याः पाण्डवा वीरा भ्रातरस्तेऽरिसूदन ।
संगच्छ तैर्महाबाहो मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥ ६.१२२.२१ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, பாண்டவ வீரர்கள் உன் உடன்பிறந்த சகோதரர்கள்; மகாபாகுவே, நீ எனக்கு நன்மை விரும்பினால் அவர்களுடன் ஒன்று சேர்.
6.122.22
मया भवतु निर्वृत्तं वैरमादित्यनन्दन ।
पृथिव्यां सर्वराजानो भवन्त्वद्य निरामयाः ॥ ६.१२२.२२ ॥
சூரியனின் மகனே, என்னால் இந்தப் பகை முடிந்துவிடட்டும்; இன்று பூமியிலுள்ள அனைத்து அரசர்களும் துன்பமற்றவர்களாகட்டும்.
6.122.23
जानाम्येव महाबाहो सर्वमेतन्न संशयः ।
यथा वदसि मे भीष्म कौन्तेयोऽहं न सूतजः ॥ ६.१२२.२३ ॥
மகாபாகுவே, இதையெல்லாம் நான் அறிவேன், இதில் ஐயமில்லை; பீஷ்மரே, நீங்கள் சொல்வது போல் நான் குந்தியின் மகன், சூதனிடம் பிறந்தவனல்ல.
6.122.24
अवकीर्णस्त्वहं कुन्त्या सूतेन च विवर्धितः ।
भुक्त्वा दुर्योधनैश्वर्यं न मिथ्या कर्तुमुत्सहे ॥ ६.१२२.२४ ॥
குந்தியால் கைவிடப்பட்டு, சூதனால் வளர்க்கப்பட்ட நான், துரியோதனனின் செல்வத்தை அனுபவித்தபின் பொய்யாக நடக்க விரும்பவில்லை.
6.122.25
वसुदेवसुतो यद्वत्पाण्डवाय दृढव्रतः ।
वमु चैव शरीरं च पुत्रदारं तथा यशः ॥ ६.१२२.२५ ॥
உறுதியான விரதம் கொண்ட வசுதேவரின் மகன் பாண்டவர்களுக்காக (தன் உயிர், உடல், மக்கள், மனைவி, புகழ் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தது போல)…
6.122.26
सर्वं दुर्योधनस्यार्थे त्यक्तं मे भूरिदक्षिण ।
मा चैतद्व्याधिमरणं क्षत्रं स्यादिति कौरव ॥ ६.१२२.२६ ॥
பெரும் தக்ஷிணை அளிப்பவரே, துரியோதனனுக்காக அனைத்தையும் நான் துறந்துவிட்டேன். கௌரவரே, இந்த க்ஷத்ரியர்கள் நோயால் மரணம் அடையாமல் இருக்கட்டும்.
6.122.27
कोपिताः पाण्डवा नित्यं मयाऽश्रित्य सुयोधनम् ।
अवश्यभावी ह्यर्थोऽयं यो न शक्यो निवर्तितुम् ॥ ६.१२२.२७ ॥
நான் சுயோதனனை நம்பியதால் பாண்டவர்கள் எப்போதும் கோபமடைந்துள்ளனர். இந்த நிகழ்வு தவிர்க்க முடியாதது; அதைத் திருப்ப முடியாது.
6.122.28
दैवं पुरुषकारेण को विवर्तितुमुत्सहेत् ।
पृथिवीक्षयसंशीनि निमित्तानि पितामह ॥ ६.१२२.२८ ॥
விதியை மனித முயற்சியால் யார் திருப்பத் துணிவார்? பாட்டனே, இவை பூமியின் அழிவைக் குறிக்கும் சகுனங்கள்.
6.122.29
भवद्भिरुपलब्धानि कथितानि च संसदि ।
पाण्डवा वासुदेवश्च विदिता मम सर्वशः ॥ ६.१२२.२९ ॥
நீங்கள் அவையில் கண்டவையும் கூறியவையும் அனைத்தும் எனக்கு நன்கு தெரியும்; பாண்டவர்களும் வாசுதேவரும் எனக்கு முழுவதுமாகத் தெரிவர்.
6.122.30
अजेयाः पुरुषैरन्यैरिति तंश्चोत्सहामहे ।
विजयिष्ये रणे पाण्डूनिति मे निश्चितः मनः ॥ ६.१२२.३० ॥
"அவர்கள் பிற மனிதர்களால் வெல்ல முடியாதவர்கள்" என்று அறிந்தாலும், நாங்கள் அவர்களை எதிர்கொள்ளத் துணிகிறோம். போரில் பாண்டவர்களை வெல்வேன் என்று என் மனம் உறுதி கொண்டுள்ளது.
6.122.31
न च शक्यमवस्रष्टुं वैरमेतत्सुदारुणम् ।
धनंजयेन योत्स्येऽहं स्वधर्मप्रीतमानसः ॥ ६.१२२.३१ ॥
இந்த கொடிய பகைமையை விடுவது இயலாது. தன் தர்மத்தில் மகிழ்ந்த மனத்துடன் நான் தனஞ்சயனுடன் போரிடுவேன்.
6.122.32
अनुजानीष्व मां तात युद्धाय कृतनिश्चयम् ।
अनुज्ञातस्त्वया वीर युध्येयमिति मे मतिः ॥ ६.१२२.३२ ॥
அன்பரே, போருக்கு உறுதி கொண்ட என்னை அனுமதியுங்கள். வீரரே, உங்கள் அனுமதியுடன் நான் போரிட வேண்டும் என்பதே என் எண்ணம்.
6.122.33
दुरुक्तं विप्रतीपं वा रभसाच्चापलात्तथा ।
यन्मयेह कृतं किंचित्तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ ६.१२२.३३ ॥
அவசரத்தாலும் சபலத்தாலும் இங்கு நான் கூறிய அல்லது செய்த கடுமையான அல்லது எதிரான சொற்களையும் செயல்களையும் நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும்.
6.122.34
न चेच्छक्यमवस्रष्टुं वैरमेतत्सुदारुणम् ।
अनुजानामि कर्ण त्वां युध्यस्व स्वर्गकाम्यया ॥ ६.१२२.३४ ॥
இந்த கொடிய பகைமையை விடுவது இயலாதென்றால், கர்ணா, நான் உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன். சொர்க்கத்தை விரும்பி போரிடு.
6.122.35
निर्मन्युर्गतसंरम्भः कृतकर्मा रणे स्म ह ।
यथाशक्ति यथोत्साहं सतां वृत्तेषु वृत्तवान् ॥ ६.१२२.३५ ॥
கோபமின்றி, உணர்ச்சி அடங்கி, போரில் தன் கடமையைச் செய்தவனாய், தன் வலிமைக்கும் ஊக்கத்திற்கும் ஏற்ப, நல்லோரின் நடத்தையில் நடந்தவனாய்.
6.122.36
अहं त्वामनुजानामि यदिच्छसि तदाप्नुहि ।
क्षत्रधर्मजिताँल्लोकानवाप्स्यसि धनंजयात् ॥ ६.१२२.३६ ॥
நான் உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன். நீ விரும்புவதை அடைவாயாக. தனஞ்சயனால் க்ஷத்திரிய தர்மத்தால் வெல்லப்பட்ட உலகங்களை நீ அடைவாய்.
6.122.37
युध्यस्व निरहंकारो बलवीर्यव्यपाश्रयः ।
धर्म्याद्धि युद्धादधिकं क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ ६.१२२.३७ ॥
அகங்காரமின்றி, வலிமையும் வீரியமும் துணையாகக் கொண்டு போர் செய். க்ஷத்திரியனுக்கு தர்மமான போரை விட மேலானது வேறு எதுவுமில்லை.
6.122.38
प्रशमे हि कृतो यत्नः सुमहान्सुचिरं मया ।
न चैव शकितः कर्तुं यतो धर्मस्ततो जयः ॥ ६.१२२.३८ ॥
நீண்ட காலம் சமாதானம் ஏற்படுத்த நான் பெரும் முயற்சி செய்தேன்; ஆனால் அதைச் செய்ய இயலவில்லை. எங்கே தர்மமோ அங்கே வெற்றி.
6.122.39
इत्युक्तवति गाङ्गेये अभिवाद्योपमन्त्र्य च ।
राधेयो रथमारुह्य प्रायात्तव सुतं प्रति ॥ ६.१२२.३९ ॥
கங்கையின் மகனாகிய பீஷ்மர் இவ்வாறு கூறியதும், வணங்கி விடைபெற்று, ராதையின் மகன் கர்ணன் தேரில் ஏறி உமது மகனை நோக்கிச் சென்றான்.
6.122.40
इत्येतद्बहुवृत्तान्तं भीष्मपर्वाखिलं मया ।
शृण्वते ते महाराज प्रोक्तं पापहरं शुभम् ॥ ६.१२२.४० ॥
மஹாராஜனே, பல நிகழ்வுகள் கொண்ட பீஷ்ம பர்வம் முழுவதையும் இவ்வாறு நான் உமக்குச் சொன்னேன். கேட்பவர்களின் பாவத்தைப் போக்கும் மங்கலமான இது உரைக்கப்பட்டது.
6.122.41
यः श्रावयेत्सदा राजन्ब्राह्मणान्वेदपारगान् ।
श्रद्धावन्तश्च ये चापि श्रोष्यन्ति मनुजा भुवि ॥ ६.१२२.४१ ॥
அரசே, வேதங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற பிராமணர்களுக்கு எப்போதும் இதைக் கேட்கச் செய்பவனும், பூமியில் நம்பிக்கையுடன் இதைக் கேட்கும் மனிதர்களும்;
6.122.42
विधूय सर्वपापानि विहायान्ते कलेवरम् ।
प्रयान्ति तत्पदं विष्णोर्यत्प्राप्य न निवर्तते ॥ ६.१२२.४२ ॥
எல்லாப் பாவங்களையும் உதறி, இறுதியில் உடலைத் துறந்து, விஷ்ணுவின் அந்த பதத்தை அடைகிறார்கள்; அதை அடைந்தவர் திரும்புவதில்லை.
6.122.43
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भारतं भरतर्षभ ।
शृणुयात्सिद्धिमन्विच्छन्निह वामुत्र मानवः ॥ ६.१२२.४३ ॥
ஆகையால், பரதர்களில் சிறந்தவனே, சித்தியை விரும்பும் மனிதன் எல்லா முயற்சியுடனும் இந்த பாரதத்தைக் கேட்க வேண்டும், இம்மையிலும் மறுமையிலும்.
6.122.44
भोजनं भोजयेद्विप्रान्गन्धमाल्यैरलङ्कृतान् ।
भीष्मपर्वणि राजेन्द्र दद्यात्पानीयमुत्तमम् ॥ ६.१२२.४४ ॥
நறுமணமும் மாலைகளும் அணிந்த அந்தணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். அரசர்களில் சிறந்தவனே, பீஷ்ம பர்வத்தில் சிறந்த நீரையும் அளிக்க வேண்டும்.