Mahābhārata · Adhyāya 6.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.26.1
तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥ ६.२६.१ ॥
Madhusūdana sprach diese Worte zu ihm, der von Mitleid ergriffen war, dessen Augen voller Tränen und verwirrt waren und der in Kummer versank.
6.26.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥ ६.२६.२ ॥
Arjuna, woher kommt dir diese Verblendung in dieser schweren Stunde? Sie ist das Verhalten unedler Männer, führt nicht zum Himmel und bringt Unehre.
6.26.3
क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परंतप ॥ ६.२६.३ ॥
Pārtha, verfalle nicht der Feigheit; das steht dir nicht an. Lass diese niedrige Herzensschwäche und erhebe dich, du Feindeversenger.
6.26.4
कथं भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥ ६.२६.४ ॥
Madhusūdana, wie soll ich im Kampf mit Pfeilen gegen Bhīṣma und Droṇa kämpfen? Beide sind der Verehrung würdig, du Vernichter der Feinde.
6.26.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान् ।
श्रेयो भोक्तुं भेक्षमपीह लोके।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव ।
भुञ्जीय भोगान्रुधिरप्रदिग्धान् ॥ ६.२६.५ ॥
Besser ist es, in dieser Welt sogar Almosenspeise zu essen, als diese hochherzigen Ältesten zu töten. Hätte ich sie aber erschlagen, begehrte ich Reichtum und Genuss und würde hier Freuden genießen, mit Blut befleckt.
6.26.6
न चैतद्वीद्मः कतरन्नो गरीयो ।
यद्वा जयम यदि वा नो जयेयुः।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम-
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥ ६.२६.६ ॥
Wir wissen nicht, was für uns besser ist: dass wir siegen oder dass sie uns besiegen. Die Söhne Dhṛtarāṣṭras, die wir nach ihrer Tötung nicht leben lassen wollten, stehen vor uns.
6.26.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः ।
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे ।
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥ ६.२६.७ ॥
Mein Wesen ist von dem Makel der Feigheit getrübt, und mein Geist ist verwirrt, was das Dharma betrifft. Ich frage dich: Sag mir, was gewiss das höchste Gut ist. Ich bin dein Schüler, der bei dir Zuflucht gesucht hat; unterweise mich.
6.26.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या-
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम्।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं ।
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥ ६.२६.८ ॥
Ich sehe nicht, was diesen meinen Kummer vertreiben könnte, der die Sinne versiegen lässt, selbst wenn ich auf Erden ein blühendes Reich ohne Rivalen erlangte oder gar die Herrschaft der Götter.
6.26.9
एवमुकत्वा हृषीकेशं गुडाकेशं परंतप ।
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥ ६.२६.९ ॥
Nachdem er so zu Hṛṣīkeśa gesprochen hatte, o Bezwinger der Feinde, sagte Guḍākeśa zu Govinda: »Ich werde nicht kämpfen«, und schwieg dann.
6.26.10
तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥ ६.२६.१० ॥
Zu ihm, der zwischen den beiden Heeren betrübt war, o Bhārata, sprach Hṛṣīkeśa diese Worte, gleichsam lächelnd.
6.26.11
अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पाण्डिताः ॥ ६.२६.११ ॥
Du trauerst um jene, um die man nicht trauern sollte, und sprichst doch Worte der Weisheit. Die Weisen trauern weder um die Toten noch um die Lebenden.
6.26.12
नत्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
न चैव नभविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ ६.२६.१२ ॥
Niemals gab es eine Zeit, in der ich nicht war, noch du, noch diese Herren der Menschen; und niemals werden wir in Zukunft aufhören zu sein.
6.26.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ ६.२६.१३ ॥
Wie der Verkörperte in diesem Leib Kindheit, Jugend und Alter durchläuft, so erlangt er auch einen anderen Leib; der Standhafte verwirrt sich darüber nicht.
6.26.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्स्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥ ६.२६.१४ ॥
Die Berührungen der Sinne, Sohn der Kuntī, bringen Kälte und Hitze, Lust und Leid; sie kommen und gehen und sind unbeständig. Ertrage sie, Nachkomme Bharatas.
6.26.15
यं हि व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ ६.२६.१५ ॥
Stier unter den Menschen, der Standhafte, den diese nicht beunruhigen, gleich in Lust und Leid, wird fähig zur Unsterblichkeit.
6.26.16
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिःक ॥ ६.२६.१६ ॥
Vom Unwirklichen gibt es kein Sein, und vom Wirklichen gibt es kein Nicht-Sein; die Seher der Wahrheit haben das Ende von beiden gesehen.
6.26.17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ॥ ६.२६.१७ ॥
Erkenne als unzerstörbar, wodurch dies alles durchdrungen ist; niemand vermag die Vernichtung dieses Unvergänglichen zu bewirken.
6.26.18
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ ६.२६.१८ ॥
Diese Leiber werden als endlich bezeichnet, zugehörig dem ewigen, unzerstörbaren, unermesslichen Verkörperten; darum, Nachkomme Bharatas, kämpfe.
6.26.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥ ६.२६.१९ ॥
Wer meint, dieser sei ein Töter, und wer meint, er sei getötet, beide erkennen es nicht: Dieser tötet nicht und wird nicht getötet.
6.26.20
न जायते म्रियते वा कदाचि-
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो ।
न हन्तये हन्यमाने शरीरे ॥ ६.२६.२० ॥
Er wird nie geboren und stirbt nie; er ist nicht einmal entstanden, wird nicht entstehen und nicht wieder entstehen. Er ist ungeboren, ewig, dauernd und uralt; er wird nicht getötet, wenn der Körper getötet wird.
6.26.21
वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥ ६.२६.२१ ॥
O Pārtha, wie kann jener Mensch, der diesen als unzerstörbar, ewig, ungeboren und unvergänglich erkennt, jemanden töten lassen oder jemanden töten?
6.26.22
वासांसि जीर्णानि यथा विहाय ।
नवानि गृह्णानि नरोऽपराणि।
तथा शरीराणि विहाय जीर्णा-
न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ ६.२६.२२ ॥
Wie ein Mensch abgetragene Kleider ablegt und andere, neue anzieht, so legt der Verkörperte abgenutzte Leiber ab und tritt in andere, neue ein.
6.26.23
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥ ६.२६.२३ ॥
Waffen zerschneiden ihn nicht, Feuer verbrennt ihn nicht, Wasser macht ihn nicht nass, und der Wind trocknet ihn nicht.
6.26.24
अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ ६.२६.२४ ॥
Dieser kann nicht zerschnitten, nicht verbrannt, nicht benetzt und nicht getrocknet werden. Er ist ewig, allgegenwärtig, fest, unbeweglich und urzeitlich.
6.26.25
अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२५ ॥
Dieser Ātman wird als unoffenbar, undenkbar und unveränderlich bezeichnet. Da du ihn so erkannt hast, solltest du nicht trauern.
6.26.26
अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
तथापि कत्वं महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२६ ॥
Selbst wenn du meinst, er sei ewig geboren oder ewig tot, so solltest du doch nicht um ihn trauern, o Starkarmiger.
6.26.27
जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२७ ॥
Denn sicher ist der Tod für den Geborenen und sicher ist die Geburt für den Gestorbenen. Daher solltest du in dieser unvermeidlichen Sache nicht trauern.
6.26.28
अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
अव्यक्तनिधनान्येन तत्र का परिदेवना ॥ ६.२६.२८ ॥
O Bhārata, die Wesen sind am Anfang unoffenbar, in der Mitte offenbar und am Ende wieder unoffenbar. Was gibt es da also zu beklagen?
6.26.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन-
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः श्रृणोति ।
श्रुत्वाऽप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥ ६.२६.२९ ॥
Der eine sieht ihn als ein Wunder, ein anderer spricht von ihm wie von einem Wunder, und ein weiterer hört von ihm wie von einem Wunder; doch selbst nachdem er es gehört hat, erkennt ihn niemand.
6.26.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.३० ॥
O Bhārata, das verkörperte Selbst, das im Körper aller wohnt, ist ewig unverletzlich. Daher solltest du um keines der Wesen trauern.
6.26.31
स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ ६.२६.३१ ॥
Auch in Anbetracht deiner eigenen Pflicht solltest du nicht wanken; denn für einen Kṣatriya gibt es kein größeres Gut als einen gerechten Krieg.
6.26.32
यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लन्ते युद्धमीदृशम् ॥ ६.२६.३२ ॥
Und, Sohn der Pṛthā, das Tor des Himmels steht durch Zufall offen; Kṣatriyas sind glücklich, einen solchen Krieg zu erlangen.
6.26.33
अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि ।
ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.३३ ॥
Wenn du aber diesen gerechten Kampf nicht führst, wirst du, indem du deine Pflicht und deinen Ruhm aufgibst, Sünde auf dich laden.
6.26.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ ६.२६.३४ ॥
Die Wesen werden von deiner ewigen Schande sprechen; und für den Geehrten ist Schande schlimmer als der Tod.
6.26.35
भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥ ६.२६.३५ ॥
Die großen Wagenkämpfer werden meinen, du hast dich aus Furcht vom Kampf zurückgezogen; und unter denen, die dich hoch achteten, wirst du in Geringschätzung sinken.
6.26.36
अवाच्यवादांश्चक बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥ ६.२६.३६ ॥
Deine Feinde werden viele unsagbare Worte sprechen und deine Tapferkeit schmähen; was könnte schmerzhafter sein als das?
6.26.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥ ६.२६.३७ ॥
Gefallen wirst du den Himmel erlangen, siegreich die Erde genießen. Darum erhebe dich, Sohn der Kuntī, entschlossen zum Kampf.
6.26.38
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.३८ ॥
Indem du Freude und Leid, Gewinn und Verlust, Sieg und Niederlage als gleich betrachtest, dann wende dich dem Kampf zu; so wirst du keine Schuld auf dich laden.
6.26.39
एषा तेऽभिहिता साङ्ख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां श्रृणु ।
बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ ६.२६.३९ ॥
Diese Einsicht wurde dir in der Sāṅkhya dargelegt; nun höre sie im Yoga, Sohn der Pṛthā, durch die du, mit Einsicht begabt, die Fessel des Handelns ablegen wirst.
6.26.40
नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥ ६.२६.४० ॥
Hier geht keine Mühe verloren, und kein Schaden ist zu finden; schon ein wenig von diesem Dharma schützt vor großer Furcht.
6.26.41
व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥ ६.२६.४१ ॥
Hier, Freude der Kurus, ist die auf Entschlossenheit gegründete Einsicht eine einzige; die Einsichten der Unentschlossenen sind vielverzweigt und endlos.
6.26.42
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ ६.२६.४२ ॥
Sohn der Pṛthā, die Unweisen, die an den Worten der Veden Gefallen finden, sprechen diese blumige Rede und sagen, es gebe nichts anderes.
6.26.43
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥ ६.२६.४३ ॥
Jene, deren Selbst voller Begierde ist und die nach dem Himmel streben, sprechen Worte, die den Lohn von Geburt und Tat geben, reich an besonderen Riten, auf Genuss und Macht gerichtet.
6.26.44
भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयाऽपहृतचेतसाम् ।
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ ६.२६.४४ ॥
Bei jenen, die an Genuss und Macht hängen und deren Geist durch jene Rede fortgerissen ist, wird die entschlossene Einsicht nicht in der Sammlung gefestigt.
6.26.45
त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ ६.२६.४५ ॥
Die Veden handeln von den drei Guṇas; Arjuna, werde frei von den drei Guṇas, frei von den Gegensatzpaaren, ewig im Sattva gegründet, frei von Erwerb und Bewahrung, Herr deiner selbst.
6.26.46
यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ ६.२६.४६ ॥
So viel ein Brunnen nützt, wenn überall Wasser fließt, so viel nützen allen Veden dem Brahmanen, der erkennt.
6.26.47
कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदा च न ।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ ६.२६.४७ ॥
Dein Anrecht gilt allein dem Handeln, niemals seinen Früchten. Sei nicht der Grund für die Frucht der Tat, und deine Anhaftung gelte nicht dem Nichthandeln.
6.26.48
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनंजय ।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ ६.२६.४८ ॥
Im Yoga gegründet, o Dhanaṃjaya, lege die Anhaftung ab und handle; gleichmütig gegenüber Erfolg und Misserfolg, heißt Gleichmut Yoga.
6.26.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनंजय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ ६.२६.४९ ॥
Arjuna, weit geringer ist die Tat als der Yoga der Einsicht. Suche Zuflucht in der Einsicht; elend sind jene, die um der Frucht willen handeln.
6.26.50
बुद्धियुक्तो जहातीहक उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ ६.२६.५० ॥
Wer mit Einsicht begabt ist, verlässt schon in dieser Welt sowohl gute als auch böse Taten. Darum übe dich im Yoga; Yoga ist Geschick im Handeln.
6.26.51
कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ ६.२६.५१ ॥
Die Weisen, mit Einsicht begabt, geben die aus der Tat entstehende Frucht auf, sind von den Fesseln der Geburt befreit und gelangen zu jenem Zustand ohne Leid.
6.26.52
यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ ६.२६.५२ ॥
Wenn deine Einsicht den Schlamm der Verblendung überwindet, dann wirst du Gleichgültigkeit gegenüber dem Hörenswerten und dem Gehörten erlangen.
6.26.53
श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.५३ ॥
Wenn deine Einsicht, von den verschiedenen Worten der Schrift verwirrt, unbewegt und fest in der Sammlung (samādhi) verweilt, dann wirst du den Yoga erlangen.
6.26.54
स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किं ॥ ६.२६.५४ ॥
Oh Keśava, welches ist die Rede dessen, der feste Weisheit besitzt und im samādhi gesammelt ist? Wie spricht der mit fester Einsicht, wie sitzt er, wie geht er?
6.26.55
प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान् ।
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥ ६.२६.५५ ॥
O Pārtha, wenn ein Mensch alle in seinem Geist wohnenden Begierden aufgibt und sich im Selbst durch das Selbst allein zufriedengibt, dann heißt er ein Mensch von gefestigter Weisheit (sthitaprajña).
6.26.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥ ६.२६.५६ ॥
Wessen Geist im Leid nicht erschüttert wird, wer frei von Verlangen nach Freuden ist und von Anhaftung, Furcht und Zorn befreit ist, den nennt man einen Weisen von gefestigtem Verstand.
6.26.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.५७ ॥
Wer überall ohne Anhaftung ist, sich weder freut noch hasst, wenn er Gutes oder Böses erlangt, dessen Weisheit ist fest gegründet.
6.26.58
यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.५८ ॥
Wenn er seine Sinne vollständig von ihren Objekten zurückzieht, wie die Schildkröte ihre Glieder einzieht, dann ist seine Weisheit fest gegründet.
6.26.59
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ ६.२६.५९ ॥
Die Sinnesobjekte wenden sich von dem verkörperten Wesen ab, das sich der Nahrung enthält; doch seine Begierde (rasa) wendet sich erst ab, wenn er das Höchste erblickt.
6.26.60
यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ ६.२६.६० ॥
O Sohn der Kuntī, selbst dem weisen Mann, der sich bemüht, entreißen die ungestümen Sinne mit Gewalt den Geist.
6.26.61
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियामि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.६१ ॥
Nachdem er sie alle gezügelt hat, soll er, mit dem Yoga verbunden und mir hingegeben, sitzen; denn die Weisheit dessen, dessen Sinne unter Kontrolle sind, ist fest gegründet.
6.26.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात्संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥ ६.२६.६२ ॥
Bei einem Menschen, der über die Sinnesobjekte nachsinnt, entsteht Anhaftung an sie; aus der Anhaftung entsteht Begierde, und aus der Begierde entsteht Zorn.
6.26.63
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद्बुदिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ ६.२६.६३ ॥
Aus Zorn entsteht Verwirrung; aus Verwirrung die Verwirrung des Gedächtnisses. Aus dem Verlust des Gedächtnisses folgt der Untergang der Vernunft, und aus dem Untergang der Vernunft geht der Mensch zugrunde.
6.26.64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ ६.२६.६४ ॥
Der Mensch aber, dessen Selbst gezügelt ist, der sich unter den Sinnesobjekten bewegt, mit Sinnen, die frei von Anziehung und Abneigung und vom Selbst beherrscht sind, erlangt Heiterkeit.
6.26.65
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ ६.२६.६५ ॥
Durch die Heiterkeit schwinden alle seine Leiden; denn die Vernunft dessen, dessen Geist heiter ist, gründet sich bald fest.
6.26.66
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ ६.२६.६६ ॥
Für den Unvereinten gibt es keine Weisheit, und für den Unvereinten gibt es keine Versenkung. Für den, der nicht sinnt, gibt es keinen Frieden; und für den Unfriedlichen, woher käme das Glück?
6.26.67
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥ ६.२६.६७ ॥
Wie der Wind ein Boot auf dem Wasser davonträgt, so raubt der Geist, der den umherschweifenden Sinnen folgt, ihm seine Weisheit.
6.26.68
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.६८ ॥
Darum, o Starkarmiger, ist die Weisheit dessen fest gegründet, dessen Sinne von ihren Objekten völlig zurückgehalten sind.
6.26.69
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्तिं संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ ६.२६.६९ ॥
Was für alle Wesen Nacht ist, darin wacht der Beherrschte; worin die Wesen wach sind, das ist Nacht für den sehenden Weisen.
6.26.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ ६.२६.७० ॥
Wie die Wasser in das Meer eintreten, das sich unablässig füllt und doch unbewegt bleibt, so treten alle Begierden in ihn ein; er erlangt Frieden, nicht der, der nach Begierden verlangt.
6.26.71
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शान्तिमधिगच्छति ॥ ६.२६.७१ ॥
Der Mann, der alle Begierden aufgibt und frei von Verlangen, ohne Mein-Gefühl und ohne Ich-Sucht umhergeht, erlangt Frieden.
6.26.72
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्म निर्वाणमृच्छति ॥ ६.२६.७२ ॥
Dies, o Sohn der Pṛthā, ist der Zustand Brahmans; hat man ihn erreicht, verwirrt man sich nicht mehr. In ihm verweilend, erlangt man selbst im Todesaugenblick die Erlösung in Brahman.