மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.26.1
तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥ ६.२६.१ ॥
கருணையால் நிறைந்து, கண்ணீர் நிரம்பி கலங்கிய கண்களுடன் துயருற்றிருந்த அவரிடம் மதுசூதனன் இவ்வாறு கூறினார்.
6.26.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥ ६.२६.२ ॥
அர்ஜுனா, இந்த நெருக்கடியான நேரத்தில் உன்னை இந்தக் கலக்கம் எங்கிருந்து வந்து பற்றியது? இது அநாரியர் செய்யும் செயல்; சொர்க்கத்தைத் தருவதில்லை, புகழையும் தருவதில்லை.
6.26.3
क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परंतप ॥ ६.२६.३ ॥
பார்த்தா, பெண்மைத் தன்மைக்கு ஆளாகாதே; இது உனக்குப் பொருந்தாது. இதயத்தின் இந்த அற்ப பலவீனத்தை விட்டெறிந்து எழுந்திரு, எதிரிகளைச் சுடுபவனே.
6.26.4
कथं भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥ ६.२६.४ ॥
மதுசூதனா, போரில் பீஷ்மரையும் துரோணரையும் அம்புகளால் நான் எவ்வாறு எதிர்ப்பேன்? அவர்கள் இருவரும் வழிபாட்டுக்கு உரியவர்கள், எதிரிகளை அழிப்பவனே.
6.26.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान् ।
श्रेयो भोक्तुं भेक्षमपीह लोके।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव ।
भुञ्जीय भोगान्रुधिरप्रदिग्धान् ॥ ६.२६.५ ॥
மகானுபாவர்களான குருக்களைக் கொல்லாமல் இவ்வுலகில் பிச்சை உணவை உண்பதும் சிறந்தது. ஆனால் பொருளையும் இன்பத்தையும் விரும்பி இந்தக் குருக்களைக் கொன்று, இரத்தத்தில் தோய்ந்த இன்பங்களை இங்கேயே அனுபவிப்பேன்.
6.26.6
न चैतद्वीद्मः कतरन्नो गरीयो ।
यद्वा जयम यदि वा नो जयेयुः।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम-
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥ ६.२६.६ ॥
நமக்கு எது சிறந்தது என்று நாம் அறியோம்—நாம் வெல்வதா அல்லது அவர்கள் நம்மை வெல்வதா. யாரைக் கொன்றபின் நாம் வாழ விரும்ப மாட்டோமோ, அந்த திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்கள் எதிரே நிற்கின்றனர்.
6.26.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः ।
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे ।
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥ ६.२६.७ ॥
கோழைத்தன்மையின் குற்றத்தால் என் இயல்பு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; தர்மத்தைப் பற்றி என் மனம் குழம்பியுள்ளது. எது நிச்சயமாக உயர்ந்த நன்மையோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் சீடன்; சரணடைந்த என்னை உபதேசியுங்கள்.
6.26.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या-
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम्।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं ।
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥ ६.२६.८ ॥
பூமியில் எதிரில்லாத வளமான அரசைப் பெற்றாலும், அல்லது தேவர்களின் ஆதிபத்தியத்தைப் பெற்றாலும், இந்திரியங்களை வாடச்செய்யும் என் இந்தத் துயரை நீக்கக்கூடியது எது என்று நான் காணவில்லை.
6.26.9
एवमुकत्वा हृषीकेशं गुडाकेशं परंतप ।
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥ ६.२६.९ ॥
பரந்தபனே, இவ்வாறு ஹிருஷீகேசனிடம் கூறி, 'நான் போர் செய்யமாட்டேன்' என்று கோவிந்தனிடம் சொல்லி, குடாகேசன் மௌனமானான்.
6.26.10
तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥ ६.२६.१० ॥
பாரதனே, இருபடைகளுக்கும் நடுவில் துயருற்றிருந்த அவனிடம் ஹிருஷீகேசன் சிரிப்பது போல் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.26.11
अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पाण्डिताः ॥ ६.२६.११ ॥
துயரப்படத் தகாதவர்களுக்காக நீ துயரப்படுகிறாய்; ஞானியரைப் போல் பேசுகிறாய். இறந்தவர்களுக்காகவோ உயிருள்ளவர்களுக்காகவோ அறிஞர்கள் துயரப்படுவதில்லை.
6.26.12
नत्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
न चैव नभविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ ६.२६.१२ ॥
நான் ஒருபோதும் இல்லாதிருந்ததில்லை, நீயும் இல்லாதிருந்ததில்லை, இந்த அரசர்களும் இல்லாதிருந்ததில்லை; இனியும் நாம் அனைவரும் இல்லாமல் போகப்போவதில்லை.
6.26.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ ६.२६.१३ ॥
இந்த உடலில் உடலுடையவனுக்கு இளமை, யௌவனம், முதுமை வருவது போல, வேறொரு உடலைப் பெறுவதும் அவ்வாறே; அதில் தீரன் மயங்குவதில்லை.
6.26.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्स्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥ ६.२६.१४ ॥
கௌந்தேயா, புலன் தொடுதல்கள் குளிர்-வெப்பம், இன்பம்-துன்பம் தருகின்றன; அவை வருவதும் போவதுமானவை, நிலையற்றவை; பாரதா, அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்.
6.26.15
यं हि व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ ६.२६.१५ ॥
புருஷரிஷபா, இவை எந்த தீரனை வருத்துவதில்லையோ, இன்பதுன்பத்தில் சமமான அவன் அமிர்தத்தத்துவத்திற்குத் தகுதியுடையவனாகிறான்.
6.26.16
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिःक ॥ ६.२६.१६ ॥
இல்லாததற்கு இருப்பு இல்லை; இருப்பதற்கு இன்மை இல்லை; தத்துவத்தைக் காண்பவர்கள் இவ்விரண்டின் முடிவைக் கண்டிருக்கிறார்கள்.
6.26.17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ॥ ६.२६.१७ ॥
எதனால் இவையனைத்தும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அதை அழிவற்றதாக அறிக; இந்த அழிவற்றதின் அழிவை எவரும் செய்ய இயலாது.
6.26.18
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ ६.२६.१८ ॥
இந்த உடல்கள் முடிவுடையவை என்று கூறப்படுகின்றன; நித்தியமும் அழிவற்றதும் அளவிட முடியாததுமான உடையவனுக்கு; ஆகையால், பாரதா, போரிடு.
6.26.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥ ६.२६.१९ ॥
இவனைக் கொல்பவன் என்று அறிபவனும், இவன் கொல்லப்பட்டான் என்று நினைப்பவனும் — இருவரும் அறியவில்லை; இவன் கொல்வதும் இல்லை, கொல்லப்படுவதும் இல்லை.
6.26.20
न जायते म्रियते वा कदाचि-
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो ।
न हन्तये हन्यमाने शरीरे ॥ ६.२६.२० ॥
இவன் ஒருபோதும் பிறப்பதில்லை, இறப்பதுமில்லை; இவன் முன்பு இருந்ததுமில்லை, இனி இருக்கப்போவதுமில்லை, மீண்டும் இருப்பதுமில்லை. இவன் பிறப்பற்றவன், நித்தியன், என்றும் நிலைத்தவன், பழமையானவன்; உடல் கொல்லப்படும்போதும் இவன் கொல்லப்படுவதில்லை.
6.26.21
वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥ ६.२६.२१ ॥
பார்த்தா! இவனை அழியாதவனும், நித்தியனும், பிறப்பற்றவனும், குன்றாதவனுமென்று அறிபவன் எவ்வாறு யாரைக் கொல்லச் செய்வான், அல்லது யாரைக் கொல்வான்?
6.26.22
वासांसि जीर्णानि यथा विहाय ।
नवानि गृह्णानि नरोऽपराणि।
तथा शरीराणि विहाय जीर्णा-
न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ ६.२६.२२ ॥
ஒருவன் பழைய, கிழிந்த ஆடைகளைக் களைந்து வேறு புதிய ஆடைகளை அணிவதுபோல, உடலுடையவன் தேய்ந்த உடல்களைத் துறந்து புதிய வேறு உடல்களில் புகுகிறான்.
6.26.23
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥ ६.२६.२३ ॥
இவனை ஆயுதங்கள் வெட்டுவதில்லை, நெருப்பு எரிப்பதில்லை, நீர் நனைப்பதில்லை, காற்று உலர்த்துவதில்லை.
6.26.24
अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ ६.२६.२४ ॥
இவன் வெட்டப்பட முடியாதவன், எரிக்கப்பட முடியாதவன், நனைக்கப்பட முடியாதவன், உலர்த்தப்பட முடியாதவன். இவன் நித்தியன், எங்கும் நிறைந்தவன், நிலையானவன், அசைவற்றவன், சனாதனன்.
6.26.25
अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२५ ॥
இவ்வான்மா வெளிப்படாதது, சிந்திக்க முடியாதது, மாறாதது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே இவனை இவ்வாறு அறிந்து நீ துயரப்படுவது தகாது.
6.26.26
अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
तथापि कत्वं महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२६ ॥
இவன் என்றும் பிறப்பவன் என்றோ, என்றும் இறப்பவன் என்றோ நீ எண்ணினாலும், மகாபாகுவே, இவனுக்காக நீ துயரப்படுவது தகாது.
6.26.27
जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.२७ ॥
பிறந்தவனுக்கு இறப்பு உறுதி; இறந்தவனுக்கு பிறப்பும் உறுதி. ஆகவே தவிர்க்க முடியாத இச்செயலுக்காக நீ துயரப்படுவது தகாது.
6.26.28
अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
अव्यक्तनिधनान्येन तत्र का परिदेवना ॥ ६.२६.२८ ॥
பாரதனே, உயிரினங்கள் தொடக்கத்தில் வெளிப்படாதவை, நடுவில் வெளிப்படுபவை, முடிவிலும் வெளிப்படாதவை. அப்படியிருக்க அதில் புலம்பல் ஏது?
6.26.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन-
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः श्रृणोति ।
श्रुत्वाऽप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥ ६.२६.२९ ॥
ஒருவன் இதை ஓர் அதிசயம்போல் காண்கிறான்; இன்னொருவன் அதிசயம்போல் இதைப் பற்றிப் பேசுகிறான்; வேறொருவன் அதிசயம்போல் இதைக் கேட்கிறான்; கேட்டாலும் ஒருவனும் இதை அறிவதில்லை.
6.26.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ६.२६.३० ॥
பாரதனே, உடலுடையவன் எப்போதும் கொல்லப்பட முடியாதவன்; அவன் எல்லோருடைய உடலிலும் உறைகிறான். ஆகவே எல்லா உயிரினங்களுக்காகவும் நீ துயரப்படுவது தகாது.
6.26.31
स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ ६.२६.३१ ॥
உன் சுயதர்மத்தைக் கருதியும் நீ நடுங்கக்கூடாது; தர்மமான போரை விட க்ஷத்திரியனுக்கு வேறு நன்மை இல்லை.
6.26.32
यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लन्ते युद्धमीदृशम् ॥ ६.२६.३२ ॥
பார்த்தா, தற்செயலாகத் திறந்த சொர்க்கவாசல் உள்ளது; இத்தகைய போரைப் பெற்று க்ஷத்திரியர்கள் மகிழ்கின்றனர்.
6.26.33
अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि ।
ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.३३ ॥
நீ இந்த தர்மமான போரைச் செய்யாவிட்டால், உன் சுயதர்மத்தையும் புகழையும் விட்டு பாவத்தை அடைவாய்.
6.26.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ ६.२६.३४ ॥
உயிரினங்கள் உனக்கு நிலையான அவமானத்தைப் பற்றிப் பேசும்; மதிக்கப்பட்டவனுக்கு அவமானம் மரணத்தை விட மோசமானது.
6.26.35
भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥ ६.२६.३५ ॥
மகாரதர்கள் உன்னை பயத்தால் போரிலிருந்து விலகியவனாக நினைப்பர்; உனக்கு மிகுந்த மதிப்பிருந்தவர்களிடையே நீ இழிவை அடைவாய்.
6.26.36
अवाच्यवादांश्चक बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥ ६.२६.३६ ॥
உன் பகைவர்கள் உன் வலிமையை இகழ்ந்து சொல்லக்கூடாத பல வார்த்தைகளைச் சொல்வார்கள்; அதைவிட துன்பம் தரும் வேறு என்ன?
6.26.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥ ६.२६.३७ ॥
கொல்லப்பட்டால் சொர்க்கத்தை அடைவாய்; வென்றால் பூமியை அனுபவிப்பாய். ஆகையால் குந்தியின் மகனே, போருக்கு உறுதியுடன் எழு.
6.26.38
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.३८ ॥
இன்பம்-துன்பம், இலாபம்-நஷ்டம், வெற்றி-தோல்வி ஆகியவற்றை சமமாகக் கருதி, பின்னர் போரில் ஈடுபடு; இவ்வாறு செய்தால் பாவம் வராது.
6.26.39
एषा तेऽभिहिता साङ्ख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां श्रृणु ।
बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ ६.२६.३९ ॥
இந்த புத்தி உனக்கு சாங்கியத்தில் கூறப்பட்டது; இப்போது யோகத்தைப் பற்றி இதைக் கேள். பார்த்தா, எந்த புத்தியால் யுக்தனாகி கர்மபந்தத்தை விடுவாயோ அதைக் கேள்.
6.26.40
नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥ ६.२६.४० ॥
இங்கு முயற்சி வீணாவதில்லை; தீங்கும் இல்லை. இந்த தர்மத்தின் சிறிதளவும் பெரும் பயத்திலிருந்து காக்கும்.
6.26.41
व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥ ६.२६.४१ ॥
குருநந்தனா, இங்கு உறுதியான புத்தி ஒன்றே; உறுதியற்றவர்களின் புத்திகளோ பல கிளைகளையும் முடிவற்றவையுமாகும்.
6.26.42
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ ६.२६.४२ ॥
பார்த்தா, விவேகமற்றவர்கள் வேத வாக்கியங்களில் மகிழ்ந்து, 'இதைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை' என்று இந்த பூத்த சொல்லைப் பேசுகிறார்கள்.
6.26.43
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥ ६.२६.४३ ॥
ஆசையில் மூழ்கியவர்கள், சொர்க்கத்தில் நாட்டமுள்ளவர்கள், பிறப்பும் கர்மப் பலனும் அளிக்கும், பல சிறப்புச் சடங்குகள் நிறைந்த, இன்பமும் செல்வமும் நோக்கிய (சொல்லை) கூறுகின்றனர்.
6.26.44
भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयाऽपहृतचेतसाम् ।
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ ६.२६.४४ ॥
இன்பத்திலும் செல்வத்திலும் பற்றுடையவர்களின், அந்தச் சொல்லால் மனம் கவரப்பட்டவர்களின், உறுதியான புத்தி சமாதியில் நிலைபெறுவதில்லை.
6.26.45
त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ ६.२६.४५ ॥
வேதங்கள் மூன்று குணங்களின் எல்லைக்குட்பட்டவை. அர்ஜுனா, முக்குணங்களைக் கடந்தவனாக இரு; இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு, நித்திய சத்துவத்தில் நிலைத்து, யோக-க்ஷேமத்தை விட்டு, ஆத்மவானாக இரு.
6.26.46
यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ ६.२६.४६ ॥
எல்லாப் பக்கமும் நீர் பெருக்கெடுத்திருக்கும்போது கிணற்றால் கிடைக்கும் பயன் எவ்வளவோ, அவ்வளவே அனைத்து வேதங்களாலும் அறிவுள்ள பிராமணனுக்கு உண்டு.
6.26.47
कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदा च न ।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ ६.२६.४७ ॥
செயலில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை உண்டு; பலன்களில் எப்போதும் இல்லை. செயலின் பலனுக்குக் காரணமாகாதே; செயலின்மையிலும் உனக்குப் பற்று வேண்டாம்.
6.26.48
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनंजय ।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ ६.२६.४८ ॥
தனஞ்ஜயா, யோகத்தில் நிலைத்து, பற்றை விட்டு செயல்களைச் செய். வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமநிலையில் இருப்பதே யோகம் எனப்படுகிறது.
6.26.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनंजय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ ६.२६.४९ ॥
தனஞ்சயா, புத்தியோகத்தைவிட பலனுக்காகச் செய்யப்படும் கர்மம் வெகு தாழ்ந்தது. புத்தியிலேயே அடைக்கலம் தேடு; பலனையே நோக்கமாகக் கொண்டவர்கள் துயருற்றவர்கள்.
6.26.50
बुद्धियुक्तो जहातीहक उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ ६.२६.५० ॥
புத்தியுடன் கூடியவன் இவ்வுலகில் நல்வினை, தீவினை இரண்டையும் விடுகிறான். ஆகையால் யோகத்தில் ஈடுபடு; கர்மத்தில் திறமையே யோகம்.
6.26.51
कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ ६.२६.५१ ॥
புத்தியுடன் கூடிய ஞானிகள் கர்மத்தால் விளையும் பலனை விட்டு, பிறவிப் பிணைப்பினின்று விடுபட்டு, துன்பமற்ற அந்நிலையை அடைகின்றனர்.
6.26.52
यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ ६.२६.५२ ॥
உன் புத்தி மோகமாகிய சேற்றைக் கடக்கும்போது, கேட்கத்தக்கவற்றிலும் கேட்டவற்றிலும் வைராக்கியத்தை அடைவாய்.
6.26.53
श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥ ६.२६.५३ ॥
பல்வேறு வேத வாக்கியங்களால் குழம்பிய உன் புத்தி, சமாதியில் அசைவற்று நிலைபெறும்போது, அப்போது நீ யோகத்தை அடைவாய்.
6.26.54
स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किं ॥ ६.२६.५४ ॥
கேசவா, சமாதியில் நிலைத்த, ஸ்திதப்ரஜ்ஞனின் பேச்சு எப்படி இருக்கும்? நிலையான புத்தியுடையவன் எப்படிப் பேசுவான், எப்படி அமர்வான், எப்படி நடப்பான்?
6.26.55
प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान् ।
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥ ६.२६.५५ ॥
பார்த்தா, மனதில் உள்ள அனைத்து ஆசைகளையும் எப்போது ஒருவன் துறக்கிறானோ, தன்னிலேயே தன்னால் திருப்தி அடைகிறானோ, அப்போது அவன் ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் எனப்படுகிறான்.
6.26.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥ ६.२६.५६ ॥
துன்பங்களில் கலக்கமடையாத மனமும், இன்பங்களில் ஆசையற்றவனும், பற்று, பயம், கோபம் நீங்கியவனுமான ஸ்திரபுத்தி கொண்டவன் முனி எனப்படுகிறான்.
6.26.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.५७ ॥
எங்கும் பற்றற்றவனாய், நல்லதோ கெட்டதோ எதைப் பெற்றாலும் மகிழாமலும் வெறுக்காமலும் இருப்பவனின் ஞானம் நிலைபெற்றது.
6.26.58
यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.५८ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை எல்லாவற்றிலும் உள்ளிழுத்துக்கொள்வது போல, இந்த மனிதன் தன் புலன்களை புலன்-பொருள்களிலிருந்து முற்றிலும் விலக்கும்போது, அவனுடைய ஞானம் நிலைபெறுகிறது.
6.26.59
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ ६.२६.५९ ॥
உணவைத் துறந்த உடல்தாரியிடமிருந்து புலன்-பொருள்கள் விலகுகின்றன; ஆனால் அவனுடைய ரசமும் (நாட்டமும்) மேலானதைக் கண்டபின்னரே விலகுகிறது.
6.26.60
यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ ६.२६.६० ॥
கௌந்தேயா, முயற்சி செய்யும் விவேகியான மனிதனின் மனதையும், கலக்கும் புலன்கள் பலவந்தமாகக் கவர்ந்து செல்கின்றன.
6.26.61
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियामि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.६१ ॥
அனைத்து புலன்களையும் அடக்கி, யோகத்தில் ஈடுபட்டு, என்னிடம் பற்றுடையவனாக அமர வேண்டும். யாருடைய புலன்கள் வசத்தில் உள்ளனவோ, அவருடைய ஞானம் நிலைபெறும்.
6.26.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात्संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥ ६.२६.६२ ॥
புலன் பொருட்களை எண்ணுகின்ற மனிதனுக்கு அவற்றின் மீது பற்று உண்டாகிறது. பற்றிலிருந்து ஆசை பிறக்கிறது; ஆசையிலிருந்து கோபம் பிறக்கிறது.
6.26.63
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद्बुदिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ ६.२६.६३ ॥
கோபத்திலிருந்து மயக்கம் உண்டாகிறது; மயக்கத்திலிருந்து நினைவின் குழப்பம் உண்டாகிறது. நினைவு அழிவதால் புத்தி அழிகிறது; புத்தி அழிவதால் மனிதன் அழிகிறான்.
6.26.64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ ६.२६.६४ ॥
ஆசை வெறுப்பிலிருந்து விடுபட்ட, தன் வசத்தில் உள்ள புலன்களால் பொருட்களில் செயல்படும், தன்னை அடக்கிய மனிதன் தெளிவை அடைகிறான்.
6.26.65
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ ६.२६.६५ ॥
தெளிவு வந்தவுடன் அவனுடைய எல்லா துக்கங்களும் அழிகின்றன. தெளிந்த மனமுடையவனின் புத்தி விரைவில் நிலைபெறுகிறது.
6.26.66
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ ६.२६.६६ ॥
யோகமற்றவனுக்கு ஞானம் இல்லை, அவனுக்கு பாவனையும் இல்லை. பாவனை இல்லாதவனுக்கு அமைதி இல்லை; அமைதி இல்லாதவனுக்கு எங்கே இன்பம்?
6.26.67
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥ ६.२६.६७ ॥
நீரில் காற்று படகை அடித்துச் செல்வது போல, அலையும் புலன்களைப் பின்பற்றும் மனம் அவனது ஞானத்தை அபகரிக்கிறது.
6.26.68
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६.२६.६८ ॥
ஆகையால், மகாபாகுவே, எவனுடைய புலன்கள் தம் விஷயங்களிலிருந்து முழுவதுமாக அடக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவனுடைய ஞானமே நிலைபெறுகிறது.
6.26.69
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्तिं संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ ६.२६.६९ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் எது இரவோ, அதில் தன்னடக்கமுள்ளவன் விழித்திருக்கிறான்; உயிர்கள் விழித்திருக்கும் பொழுது அது ஞானியான முனிவனுக்கு இரவாகும்.
6.26.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ ६.२६.७० ॥
நிரம்பிக்கொண்டிருந்தாலும் அசையாமல் நிலைத்திருக்கும் கடலில் நீர்கள் புகுவது போல, எவனுள் எல்லா ஆசைகளும் புகுகின்றனவோ, அவன் அமைதியை அடைகிறான்; ஆசைகளை விரும்புபவன் அல்ல.
6.26.71
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शान्तिमधिगच्छति ॥ ६.२६.७१ ॥
எந்த மனிதன் எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து, ஆசையற்றவனாக, 'எனது' என்ற உணர்வும் அகங்காரமும் இல்லாமல் வாழ்கிறானோ, அவனே அமைதியை அடைகிறான்.
6.26.72
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्म निर्वाणमृच्छति ॥ ६.२६.७२ ॥
பார்த்தா, இதுவே பிரம்ம நிலை; இதை அடைந்தவன் மயங்குவதில்லை. இதில் நிலைத்திருந்தால், இறுதிக் காலத்திலும் அவன் பிரம்ம நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.