Mahābhārata · Adhyāya 6.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.29.1
संन्यासं कर्मणां कृष्ण कपुनर्योगं च शंससि ।
यच्छ्रेय एतयोरेकं तन्मे ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥ ६.२९.१ ॥
Kṛṣṇa, du preist den Verzicht auf Handlungen und wieder den Weg des Handelns. Sag mir mit Gewissheit, welcher der beiden das höhere Gut ist.
6.29.2
संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ ।
तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥ ६.२९.२ ॥
Verzicht und das Yoga des Handelns führen beide zum höchsten Gut; doch von beiden ist das Yoga des Handelns dem Verzicht auf Handlungen überlegen.
6.29.3
ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति ।
निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥ ६.२९.३ ॥
Als ewiger Entsagender ist der anzusehen, der weder hasst noch begehrt. Frei von den Gegensatzpaaren, o Starkarmiger, wird der Mensch leicht von der Fessel befreit.
6.29.4
साङ्ख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः ।
एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥ ६.२९.४ ॥
Die Unwissenden, nicht die Weisen, sprechen von Erkenntnisweg und Handlungsweg als getrennt. Wer auch nur einem von ihnen recht folgt, erntet die Frucht beider.
6.29.5
यत्साङ्ख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते ।
एकं साङ्ख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति ॥ ६.२९.५ ॥
Den Zustand, den die Anhänger der Erkenntnis erreichen, erreichen auch die Anhänger des Handelns. Wahrhaft sieht, wer Erkenntnis und Handeln als eins sieht.
6.29.6
संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः ।
योगयुक्तो मुनिर्ब्रह्म नचिरेणाधिगच्छति ॥ ६.२९.६ ॥
Doch, o Starkarmiger, Verzicht ohne Yoga bringt nur Leid. Der mit dem Yoga verbundene Weise erlangt bald Brahman.
6.29.7
योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः ।
सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ६.२९.७ ॥
Wer im Yoga geeint ist, dessen Selbst gereinigt ist, der sein Selbst und seine Sinne bezwungen hat und das Selbst aller Wesen als sein eigenes Selbst betrachtet — er wird, auch wenn er handelt, nicht befleckt.
6.29.8
नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् ।
पश्यञ्शृण्वन्स्पृशञ्जिघ्रन्नश्रन्गच्छन्स्वपन्श्वसन् ॥ ६.२९.८ ॥
»Ich tue überhaupt nichts« — so denkt der im Yoga Geeinte, der die Wahrheit kennt, auch wenn er sieht, hört, berührt, riecht, isst, geht, schläft und atmet.
6.29.9
प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नृन्मिषन्निमिषन्नपि ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन् ॥ ६.२९.९ ॥
Selbst beim Sprechen, Loslassen, Ergreifen, Öffnen oder Schließen der Augen — in dem Bewusstsein, dass »die Sinne mit ihren Objekten beschäftigt sind«.
6.29.10
ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः ।
लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ ६.२९.१० ॥
Wer Handlungen in Brahman legt und die Anhaftung aufgibt, wird von der Sünde nicht befleckt — wie das Lotusblatt vom Wasser nicht benetzt wird.
6.29.11
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि ।
योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वात्मशुद्धये ॥ ६.२९.११ ॥
Mit Körper, Geist, Verstand und selbst nur mit den Sinnen handeln die Yogins, indem sie Anhaftung aufgeben, zur Reinigung des Selbst.
6.29.12
युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् ।
अयुक्तः कामकारेण फले सक्तो निबध्यते ॥ ६.२९.१२ ॥
Der Geeinte, der die Frucht der Handlung aufgibt, erlangt dauerhaften Frieden; der Ungeeinte, von Begierde getrieben und an die Frucht gebunden, wird gefesselt.
6.29.13
सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी ।
नवद्वारे पुरे देही नैव कुर्वन्न कारयन् ॥ ६.२९.१३ ॥
Der Selbstbeherrschte, der in Gedanken alle Handlungen aufgibt, weilt glücklich; das verkörperte Selbst in der Stadt der neun Tore handelt nicht und lässt nicht handeln.
6.29.14
न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः ।
न कर्मफलसंयोगं स्वभावस्तु प्रवर्तते ॥ ६.२९.१४ ॥
Der Herr erschafft für die Welt weder Täterschaft noch Handlungen, noch die Verbindung mit den Früchten der Handlung; es ist die Natur, die sich entfaltet.
6.29.15
नादत्ते कस्य चित्पापं न चैव सुकृतं विभुः ।
अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः ॥ ६.२९.१५ ॥
Der Allgegenwärtige nimmt weder das Böse noch das Verdienst irgendeines Wesens auf sich; das Wissen ist von Unwissenheit verhüllt, und dadurch werden die Lebewesen verblendet.
6.29.16
ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः ।
तेषामादित्यवज्ज्ञानं प्रकाशयति तत्परम् ॥ ६.२९.१६ ॥
Für jene aber, deren Unwissenheit über das Selbst durch Wissen vernichtet wurde, leuchtet jenes höchste Wissen wie die Sonne.
6.29.17
तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः ।
गच्छन्त्यपुनरावृत्तिं ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ ६.२९.१७ ॥
Jene, deren Verstand darauf gerichtet ist, deren Selbst jenes ist, die darin gegründet und darauf als Ziel ausgerichtet sind, deren Makel durch Wissen abgeschüttelt sind, gehen zu dem Zustand, von dem es keine Rückkehr gibt.
6.29.18
विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ ६.२९.१८ ॥
Die Weisen sehen mit gleichem Blick einen Brahmanen, der mit Wissen und Demut begabt ist, eine Kuh, einen Elefanten, einen Hund und selbst einen Hundekoch.
6.29.19
इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः ।
निर्दोषं हि समं ब्रह्म तस्माद्ब्रह्मणि ते स्थिताः ॥ ६.२९.१९ ॥
Jene, deren Geist in Gleichmut gefestigt ist, haben die Schöpfung schon hier besiegt; Brahman ist fehlerlos und gleich, darum verweilen sie in Brahman.
6.29.20
न प्रहृष्येत्प्रियं व्याप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् ।
स्थिरबुद्धिरसंमूढो ब्रह्मविद्ब्रह्मणि स्थितः ॥ ६.२९.२० ॥
Wer sich nicht freut, wenn er Angenehmes erlangt, und nicht erschrickt, wenn er Unangenehmem begegnet, mit festem Verstand und ohne Verblendung, ein Kenner Brahmans, in Brahman gegründet.
6.29.21
बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत्सुखम् ।
स ब्रह्मयोगयुक्तात्मा सुखमक्षय्यमश्रुते ॥ ६.२९.२१ ॥
Wer sein Selbst nicht an äußere Berührungen bindet, findet in sich selbst jenes Glück; mit dem Selbst im Yoga Brahmans verbunden, genießt er unvergängliches Glück.
6.29.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥ ६.२९.२२ ॥
Die aus der Berührung entstehenden Genüsse sind wahrlich Quellen des Leidens; sie haben Anfang und Ende, Sohn der Kuntī, und der Weise erfreut sich nicht an ihnen.
6.29.23
शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् ।
कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥ ६.२९.२३ ॥
Wer hier, vor der Befreiung vom Körper, den aus Begierde und Zorn entstehenden Ansturm zu ertragen vermag, der ist beherrscht und glücklich.
6.29.24
योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः ।
स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥ ६.२९.२४ ॥
Der Yogin, der innerlich glücklich ist, innerlich sich erfreut und innerlich sein Licht besitzt, wird zu Brahman und erlangt das Verlöschen in Brahman.
6.29.25
लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः ।
छिन्नद्वैधा यतात्मानः सर्वभूतहिते रताः ॥ ६.२९.२५ ॥
Die Weisen, deren Makel vergangen sind, deren Gegensätze durchschnitten sind, die sich selbst beherrschen und am Wohl aller Wesen Freude haben, erlangen die Erlösung in Brahman.
6.29.26
कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् ।
अभितो ब्रह्मनिर्वाणं वर्तते विदितात्मनाम् ॥ ६.२९.२६ ॥
Für die Asketen, die von Begierde und Zorn befreit sind, deren Geist gezügelt ist und die das Selbst kennen, ist die Erlösung in Brahman überall gegenwärtig.
6.29.27
स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः ।
प्राणापानौ समौ कृत्वा नासाभ्यन्तरचारिणौ ॥ ६.२९.२७ ॥
Nachdem man die äußeren Berührungen ausgeschlossen, den Blick zwischen den Augenbrauen festgehalten und Ein- und Ausatem, die in den Nasenlöchern kreisen, ausgeglichen hat.
6.29.28
यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः ।
विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः । ॥ ६.२९.२८ ॥
Der Weise, dessen Sinne, Geist und Verstand gezügelt sind, der auf Befreiung ausgerichtet ist, frei von Verlangen, Furcht und Zorn — der ist stets befreit.
6.29.29
भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् ।
सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥ ६.२९.२९ ॥
Wenn er mich erkennt als den Empfänger von Opfern und Askesen, den großen Herrn aller Welten, den Freund aller Wesen, erlangt er Frieden.