மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.29.1
संन्यासं कर्मणां कृष्ण कपुनर्योगं च शंससि ।
यच्छ्रेय एतयोरेकं तन्मे ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥ ६.२९.१ ॥
கிருஷ்ணா, நீர் கர்மங்களின் துறவைப் புகழ்கிறீர்; மீண்டும் கர்மயோகத்தையும் புகழ்கிறீர். இவ்விரண்டில் எது மேலான நன்மையோ, அதை எனக்கு உறுதியாகச் சொல்லுங்கள்.
6.29.2
संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ ।
तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥ ६.२९.२ ॥
சந்நியாசமும் கர்மயோகமும் இரண்டுமே மேலான நன்மையைத் தருபவை. ஆனாலும், இவ்விரண்டில் கர்மங்களைத் துறப்பதை விடக் கர்மயோகமே சிறந்தது.
6.29.3
ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति ।
निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥ ६.२९.३ ॥
வெறுக்காமலும் விரும்பாமலும் இருப்பவனே நித்திய சந்நியாசி என அறியப்பட வேண்டும். மகாபாஹுவே, இருமைகளற்றவன் எளிதில் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
6.29.4
साङ्ख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः ।
एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥ ६.२९.४ ॥
சாங்கியமும் யோகமும் வேறுவேறு என்று அறியாதவர்கள் சொல்கிறார்கள்; அறிவுடையோர் அவ்வாறு சொல்வதில்லை. இவற்றில் ஒன்றையாவது முறையாகப் பின்பற்றுபவன் இரண்டின் பலனையும் அடைகிறான்.
6.29.5
यत्साङ्ख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते ।
एकं साङ्ख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति ॥ ६.२९.५ ॥
சாங்கியர்களால் அடையப்படும் நிலையே யோகியர்களாலும் அடையப்படுகிறது. சாங்கியமும் யோகமும் ஒன்றே என்று காண்பவனே உண்மையாகக் காண்கிறான்.
6.29.6
संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः ।
योगयुक्तो मुनिर्ब्रह्म नचिरेणाधिगच्छति ॥ ६.२९.६ ॥
ஆனால், மகாபாஹுவே, யோகமின்றிய சந்நியாசம் துன்பத்தையே அடைவிக்கும். யோகத்துடன் கூடிய முனிவன் விரைவிலேயே பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
6.29.7
योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः ।
सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ६.२९.७ ॥
யோகத்தில் நிலைத்தவன், தூய ஆன்மா கொண்டவன், ஆன்மாவையும் புலன்களையும் வென்றவன், எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவையே தன் ஆன்மாவாகக் கொண்டவன் — அவன் செயல் செய்தாலும் பற்றப்படுவதில்லை.
6.29.8
नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् ।
पश्यञ्शृण्वन्स्पृशञ्जिघ्रन्नश्रन्गच्छन्स्वपन्श्वसन् ॥ ६.२९.८ ॥
'நான் எதுவும் செய்வதில்லை' என்று யோகத்தில் நிலைத்த, தத்துவம் அறிந்தவன் எண்ணுகிறான் — பார்த்தாலும், கேட்டாலும், தொட்டாலும், முகர்ந்தாலும், உண்டாலும், நடந்தாலும், உறங்கினாலும், மூச்சுவிட்டாலும்.
6.29.9
प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नृन्मिषन्निमिषन्नपि ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन् ॥ ६.२९.९ ॥
பேசும்போதும், விடும்போதும், பற்றும்போதும், கண் திறக்கும்போதும் மூடும்போதும் — 'புலன்கள் தம் விஷயங்களில் ஈடுபடுகின்றன' என்று உணர்ந்தவனாய்.
6.29.10
ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः ।
लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥ ६.२९.१० ॥
பிரம்மத்தில் செயல்களை அர்ப்பணித்து, பற்றை விட்டு செயல் செய்பவன் பாவத்தால் பற்றப்படுவதில்லை — தாமரை இலை நீரால் நனையாதது போல.
6.29.11
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि ।
योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वात्मशुद्धये ॥ ६.२९.११ ॥
உடலாலும், மனத்தாலும், புத்தியாலும், வெறும் புலன்களாலும் கூட யோகிகள் பற்றை விட்டு ஆன்ம தூய்மைக்காகச் செயல் செய்கின்றனர்.
6.29.12
युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् ।
अयुक्तः कामकारेण फले सक्तो निबध्यते ॥ ६.२९.१२ ॥
யோகத்தில் நிலைத்தவன் கர்மபலனைத் துறந்து நிலையான அமைதியை அடைகிறான்; யோகத்தில் நில்லாதவன் ஆசையால் செயல்பட்டு பலனில் பற்றுண்டு பந்தப்படுகிறான்.
6.29.13
सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी ।
नवद्वारे पुरे देही नैव कुर्वन्न कारयन् ॥ ६.२९.१३ ॥
அடக்கமுள்ளவன் மனத்தால் எல்லாக் கர்மங்களையும் துறந்து இன்பமாக இருக்கிறான்; ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட நகரில் உடலுடையவன் செய்யாமலும் செய்விக்காமலும் இருக்கிறான்.
6.29.14
न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः ।
न कर्मफलसंयोगं स्वभावस्तु प्रवर्तते ॥ ६.२९.१४ ॥
இறைவன் உலகிற்கு கர்த்துருத்துவத்தையோ கர்மங்களையோ படைப்பதில்லை; கர்மபலனுடனான தொடர்பையும் படைப்பதில்லை; ஆனால் இயல்பே செயல்படுகிறது.
6.29.15
नादत्ते कस्य चित्पापं न चैव सुकृतं विभुः ।
अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः ॥ ६.२९.१५ ॥
விபு எவருடைய பாவத்தையும் நல்வினையையும் ஏற்பதில்லை; அறிவு அறியாமையால் மூடப்பட்டிருக்கிறது, அதனால் உயிரினங்கள் மயங்குகின்றன.
6.29.16
ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः ।
तेषामादित्यवज्ज्ञानं प्रकाशयति तत्परम् ॥ ६.२९.१६ ॥
ஆனால் எவர்களுடைய ஆத்மாவின் அறியாமை அறிவால் அழிக்கப்பட்டதோ, அவர்களுக்கு அந்த உயர்ந்த அறிவு சூரியனைப் போல் ஒளிர்விக்கிறது.
6.29.17
तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः ।
गच्छन्त्यपुनरावृत्तिं ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ ६.२९.१७ ॥
எவர்களுடைய புத்தி அதிலேயே நிலைத்திருக்கிறதோ, ஆத்மா அதுவாகவே இருக்கிறதோ, அதில் நிலைபெற்று அதையே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டவர்களோ, அறிவால் பாவம் கழுவப்பட்டவர்களாய் மீண்டும் பிறவாத நிலையை அடைகிறார்கள்.
6.29.18
विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ ६.२९.१८ ॥
கல்வியும் பணிவும் நிறைந்த பிராமணனிலும், பசுவிலும், யானையிலும், நாயிலும், ஸ்வபசனிலும் ஞானிகள் சமநோக்குடையவர்களாய் இருக்கின்றனர்.
6.29.19
इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः ।
निर्दोषं हि समं ब्रह्म तस्माद्ब्रह्मणि ते स्थिताः ॥ ६.२९.१९ ॥
சமநிலையில் மனம் நிலைபெற்றவர்கள் இங்கேயே படைப்பை வென்றவர்கள். பிரம்மம் குற்றமற்றது, சமமானது; ஆகவே அவர்கள் பிரம்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.
6.29.20
न प्रहृष्येत्प्रियं व्याप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् ।
स्थिरबुद्धिरसंमूढो ब्रह्मविद्ब्रह्मणि स्थितः ॥ ६.२९.२० ॥
இனியதை அடைந்து மகிழாமல், விரும்பத்தகாததை அடைந்து கலங்காமல் இருப்பவன்; நிலையான அறிவும் மயக்கமற்றவனுமான, பிரம்மத்தை அறிந்து பிரம்மத்தில் நிலைத்தவன் அவனே.
6.29.21
बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत्सुखम् ।
स ब्रह्मयोगयुक्तात्मा सुखमक्षय्यमश्रुते ॥ ६.२९.२१ ॥
வெளிப்புறத் தொடுகைகளில் பற்றற்ற மனம் கொண்டவன் தன்னுள்ளே எந்த இன்பத்தைக் காண்கிறானோ, பிரம்ம-யோகத்தில் இணைந்த மனம் கொண்ட அவன் அழிவற்ற இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.
6.29.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥ ६.२९.२२ ॥
தொடுகையினால் பிறக்கும் இன்பங்கள் துன்பத்தின் மூலங்களே. கௌந்தேயா, அவற்றுக்கு தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு; ஞானி அவற்றில் மகிழ்வதில்லை.
6.29.23
शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् ।
कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥ ६.२९.२३ ॥
உடலை விடுவதற்கு முன்பே, இங்கேயே காமத்தாலும் கோபத்தாலும் எழும் வேகத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள வல்லவன் அவனே; அவன் யோகி, அவன் மகிழ்ச்சியுடையவன்.
6.29.24
योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः ।
स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥ ६.२९.२४ ॥
உள்ளேயே இன்பமுடையவனும், உள்ளேயே மகிழ்பவனும், உள்ளேயே ஒளியைக் காண்பவனும் ஆன யோகி, பிரம்மமாகி பிரம்ம-நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.
6.29.25
लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः ।
छिन्नद्वैधा यतात्मानः सर्वभूतहिते रताः ॥ ६.२९.२५ ॥
பாவங்கள் அழிந்தவர்களும், இருமைகளை வெட்டியவர்களும், தன்னடக்கம் கொண்டவர்களும், அனைத்து உயிர்களின் நலத்தில் மகிழ்பவர்களுமான ரிஷிகள் பிரம்ம நிர்வாணத்தை அடைகிறார்கள்.
6.29.26
कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् ।
अभितो ब्रह्मनिर्वाणं वर्तते विदितात्मनाम् ॥ ६.२९.२६ ॥
காமமும் கோபமும் விடுபட்ட, கட்டுப்பட்ட மனம் கொண்ட துறவிகளுக்கும், ஆத்மாவை அறிந்தவர்களுக்கும், பிரம்ம நிர்வாணம் எங்கும் உள்ளது.
6.29.27
स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः ।
प्राणापानौ समौ कृत्वा नासाभ्यन्तरचारिणौ ॥ ६.२९.२७ ॥
புறத் தொடுகைகளை வெளியே விட்டு, பார்வையை புருவங்களுக்கு இடையே நிறுத்தி, நாசிக்குள் செல்லும் பிராணனையும் அபானனையும் சமமாக்கி.
6.29.28
यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः ।
विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः । ॥ ६.२९.२८ ॥
புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியவற்றை அடக்கி, மோட்சத்தில் நிலைத்த முனிவர், ஆசை, பயம், கோபம் அற்றவர் — அவர் எப்போதும் விடுதலை பெற்றவரே.
6.29.29
भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् ।
सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥ ६.२९.२९ ॥
யாகங்களையும் தவங்களையும் ஏற்பவனும், அனைத்து உலகங்களின் பெரும் ஈசுவரனும், அனைத்து உயிர்களின் நண்பனுமான என்னை அறிந்து அவன் சாந்தியை அடைகிறான்.