மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.30.1
अनाश्रितः कर्मफलं कार्यं कर्म करोति यः ।
स संन्यासी च योगी च न निरग्निर्न चाक्रियः ॥ ६.३०.१ ॥
கர்மப் பலனைச் சார்ந்திராமல் கடமையாகிய கர்மத்தைச் செய்பவன் சந்நியாசியும் யோகியும் ஆவான்; அவன் அக்னியற்றவனும் அல்ல, செயலற்றவனும் அல்ல.
6.30.2
यं संन्यासमिति प्राहुर्योगं तं विद्धि पाण्डव ।
न ह्यसंन्यस्तसिंकल्पो योगी भवति कश्चन ॥ ६.३०.२ ॥
எதைச் சந்நியாசம் என்கிறார்களோ, அதையே யோகம் என்று அறிவாய், பாண்டவனே; சங்கல்பங்களைத் துறக்காதவன் எவனும் யோகியாவதில்லை.
6.30.3
आरुरुक्षोर्मुनेर्योगं कर्म कारणमुच्यते ।
योगारूढस्य तस्यैव शमः कारणमुच्यते ॥ ६.३०.३ ॥
யோகத்தில் ஏற விரும்பும் முனிவனுக்குக் கர்மம் வழியாகச் சொல்லப்படுகிறது; யோகத்தில் உயர்ந்தவனுக்கோ அதே ஷமம் வழியாகச் சொல்லப்படுகிறது.
6.30.4
यदा हि नेन्द्रियार्थेषु न कर्मस्वनुषञ्जते ।
सर्वसंकल्पसंन्यासी योगारूढस्तदोच्यते ॥ ६.३०.४ ॥
புலன் விஷயங்களிலும் கர்மங்களிலும் ஒருவன் பற்றுக்கொள்ளாத போது, அனைத்து சங்கல்பங்களையும் துறந்தவன் யோகத்தில் உயர்ந்தவன் எனப்படுகிறான்.
6.30.5
उद्धरेदात्मनात्मानं नात्मानमवसादयेत् ।
आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः ॥ ६.३०.५ ॥
ஒருவன் தன்னாலேயே தன்னை உயர்த்த வேண்டும்; தன்னைத் தாழ்த்தக் கூடாது. ஆன்மாவே தனக்கு நண்பன், ஆன்மாவே தனக்குப் பகைவன்.
6.30.6
बन्धुरात्माऽऽत्मनस्तस्य येनात्मैवात्मना जितः ।
अनात्मनस्तु शत्रुत्वे वर्तेतात्मैव शत्रुवत् ॥ ६.३०.६ ॥
எவன் தன்னாலேயே தன் ஆன்மாவை வென்றானோ, அவனுக்கு ஆன்மாவே நண்பன்; ஆனால் தன்னை வெல்லாதவனுக்கு ஆன்மாவே பகைவனைப் போல் பகைமை புரியும்.
6.30.7
जितात्मनः प्रशान्तस्य परमात्मा समाहितः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु तथा मानापमानयोः ॥ ६.३०.७ ॥
தன்னை வென்று அமைதியடைந்தவனின் மனம் பரமாத்மாவில் நிலைத்திருக்கிறது; குளிர், வெப்பம், இன்பம், துன்பம், மானம், அவமானம் ஆகியவற்றில் அவன் சமநிலையுடன் இருக்கிறான்.
6.30.8
ज्ञानविज्ञानतृप्तात्मा कूटस्थो विजितेन्द्रियः ।
युक्त इत्युच्यते योगी समलोष्ठाश्मकाञ्चनः ॥ ६.३०.८ ॥
அறிவாலும் ஞானத்தாலும் நிறைவடைந்த ஆன்மாவும், அசையாத நிலையும், புலன்களை வென்றவனுமான யோகி 'யுக்தன்' எனப்படுகிறான்; மண்கட்டியும் கல்லும் பொன்னும் அவனுக்குச் சமம்.
6.30.9
सुहृन्मित्रार्युदासीनमध्यस्थद्वेष्यबन्धुषु ।
साधुष्वपि च पापेषु समबुद्धिर्विशिष्यते ॥ ६.३०.९ ॥
நண்பர்கள், நல்லோர், பகைவர், நடுநிலையாளர், நடுவர், வெறுப்பவர், உறவினர், நல்லவர், தீயவர் ஆகியோரிடம் சமமான புத்தி கொண்டவன் சிறந்தவன்.
6.30.10
योगी युञ्जीत सततमात्मानं रहसि स्थितः ।
एकाकी यतचित्तात्मा निराशीरपरिग्रहः ॥ ६.३०.१० ॥
யோகி எப்போதும் தனிமையில் நிலைத்து, தனியனாய், மனதையும் ஆன்மாவையும் அடக்கி, ஆசையற்றவனாய், உடைமையற்றவனாய் தன்னை யோகத்தில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
6.30.11
शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनमात्मनः ।
नात्युच्छ्रितं नातिनीचं चैलाजिनकुशोत्तरम् ॥ ६.३०.११ ॥
தூய இடத்தில் தனக்கு உறுதியான ஆசனத்தை அமைத்து, அது மிக உயரமாகவும் இல்லாமல் மிக தாழ்வாகவும் இல்லாமல், அதன் மேல் துணி, மான்தோல், தர்ப்பை விரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
6.30.12
तत्रैकाग्रं मनः कृत्वा यतचित्तेन्द्रियक्रियः ।
उपविश्यासने युञ्ज्याद्योगमात्मविशुद्धये ॥ ६.३०.१२ ॥
அங்கு மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, மனம், புலன்கள், செயல்கள் ஆகியவற்றை அடக்கி, ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஆன்ம சுத்திக்காக யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.
6.30.13
समं कायशिरोग्रीवं धारयन्नचलं स्थिरः ।
संप्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकथन् ॥ ६.३०.१३ ॥
உடல், தலை, கழுத்து ஆகியவற்றை நேராகவும் அசையாமலும் நிறுத்தி, தன் மூக்கின் நுனியில் பார்வையைச் செலுத்தி, திசைகளை நோக்காமல்.
6.30.14
प्रशान्तात्मा विगतभीर्ब्रह्मचारिव्रते स्थितः ।
प्रनः संयम्य मच्चित्तो युक्त आसीत मत्परः ॥ ६.३०.१४ ॥
மனம் அமைதியுற்று, அச்சமற்று, பிரம்மசாரி விரதத்தில் நிலைபெற்று, மனத்தை அடக்கி, என்னிடம் சித்தத்தைச் செலுத்தி, யோகத்தில் ஈடுபட்டு, என்னையே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு அமர்க.
6.30.15
युञ्जन्नेवं सदात्मानं योगी नियतमानसः ।
शान्तिं निर्वाणपरमां मत्संस्थामधिगच्छति ॥ ६.३०.१५ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் தன்னை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தும், மனத்தை அடக்கிய யோகி, என்னில் நிலைபெற்ற, நிர்வாணமே உச்சமாகிய அமைதியை அடைகிறான்.
6.30.16
नात्यश्रतस्तु योगोऽस्ति न चैकान्तमनश्नतः ।
न चातिस्वप्रशीलस्य जाग्रतो नैव चार्जुन ॥ ६.३०.१६ ॥
அர்ஜுனா, மிகுதியாக உண்பவனுக்கு யோகம் இல்லை; முற்றிலும் உண்ணாதவனுக்கும் இல்லை; மிகுதியாக உறங்குபவனுக்கும், விழித்திருப்பவனுக்கும் யோகம் இல்லை.
6.30.17
युक्ताहारविहारस्य युक्तचेष्टस्य कर्मसु ।
युक्तस्वप्नाववोधस्य योगो भवति दुःखहा ॥ ६.३०.१७ ॥
உணவும் உலாவலும் அளவுடையவனாகவும், செயல்களில் முயற்சி அளவுடையவனாகவும், உறக்கமும் விழிப்பும் அளவுடையவனாகவும் உள்ளவனுக்கு, யோகம் துக்கத்தை அழிப்பதாகும்.
6.30.18
यदा विनियतं चित्तमात्मन्येवावतिष्ठते ।
निस्पृहः सर्वकामेभ्यो युक्त इत्युच्यते तदा ॥ ६.३०.१८ ॥
நன்கு அடக்கப்பட்ட சித்தம் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெறும்போது, எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் பற்றற்றவன் அப்போது 'யுக்தன்' எனப்படுகிறான்.
6.30.19
यथा दीपो निवातस्थो नेङ्गते सोपमा स्मृता ।
योगिनो यतचित्तस्य युञ्जतो योगमात्मनः ॥ ६.३०.१९ ॥
காற்றில்லாத இடத்தில் வைக்கப்பட்ட விளக்கு அசையாதிருப்பது போல, மனதை அடக்கி ஆத்மயோகத்தைப் பயிலும் யோகிக்கு இதுவே உவமையாகச் சொல்லப்படுகிறது.
6.30.20
यत्रोपरमते चित्तं निरुद्धं योगसेवया ।
यत्र चैवात्मनात्मानं पश्यन्नात्मनि तुष्यति ॥ ६.३०.२० ॥
யோகப் பயிற்சியால் அடக்கப்பட்ட மனம் அடங்கும் இடத்தில், ஆத்மாவால் ஆத்மாவைக் கண்டு மனிதன் ஆத்மாவிலேயே திருப்தி அடைகிறான்.
6.30.21
मुखमात्यन्तिकं यत्तद्वुद्धिग्राह्यमतीन्द्रियम् ।
वेत्ति यत्र न चैवायं स्थितश्चलति तत्त्वतः ॥ ६.३०.२१ ॥
புத்தியால் உணரப்படும், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த முடிவற்ற பேரின்பத்தை அவன் அறிகிறான்; அதில் நிலைபெற்றவன் உண்மையில் அசைவதில்லை.
6.30.22
यं लब्ध्वा चापरं लाभं मन्यते नाधिकं ततः ।
यस्मिन्स्थितो न दुःखेन गुरुणापि विचाल्यते ॥ ६.३०.२२ ॥
எதை அடைந்தபின் வேறு எந்த லாபத்தையும் அதை விட மேலானதாக அவன் கருதுவதில்லையோ, எதில் நிலைபெற்றிருந்தால் கடும் துக்கத்தாலும் அவன் அசைக்கப்படுவதில்லையோ.
6.30.23
तं विद्याद्दुःखसंयोगवयोगं योगसंज्ञितम् ।
स निश्चयेन योक्तव्यो योगोऽनिर्विण्णचेतसा ॥ ६.३०.२३ ॥
துக்கத்துடனான தொடர்பிலிருந்து விடுபடுவதே யோகம் என்று அதை அறிய வேண்டும்; அந்த யோகத்தை உறுதியுடனும், சோர்வில்லாத மனதுடனும் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
6.30.24
संकल्पप्रभवान्कामांस्त्यक्त्वा सर्वानशेषतः ।
मनसैवेन्द्रियग्रामं विनिवम्य समन्ततः ॥ ६.३०.२४ ॥
சங்கல்பத்திலிருந்து எழும் எல்லா ஆசைகளையும் முழுவதும் துறந்து, மனத்தாலேயே புலன்களின் கூட்டத்தை எல்லா வகையிலும் அடக்கி.
6.30.25
शनैः शनैरुपरमेद्भुद्ध्या धृतिगृहीतया ।
आत्मसंस्थं मनः कृत्वा न किंचिदपि चिन्तयेत् ॥ ६.३०.२५ ॥
மெல்ல மெல்ல, உறுதியால் பற்றப்பட்ட புத்தியால் விலகவேண்டும்; மனதை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்தி, எதையும் சிந்திக்கக் கூடாது.
6.30.26
यतो यतो निश्चरति मनश्चञ्चलमस्थिरम् ।
ततस्ततो नियम्यैतदात्मन्येव वशं नयेत् ॥ ६.३०.२६ ॥
எங்கெங்கு இந்தச் சஞ்சலமும் நிலையற்றதுமான மனம் அலைகிறதோ, அங்கிருந்தெல்லாம் அதை அடக்கி ஆத்மாவின் வசமே கொண்டுவர வேண்டும்.
6.30.27
प्रशान्तमनसं ह्येनं योगिनं मुखमुत्तमम् ।
उपैति श्चान्तरजसं ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥ ६.३०.२७ ॥
மனம் முழுமையாக அமைதியடைந்து, ரஜஸ் அடங்கி, பிரம்மமாகி, களங்கமற்ற இந்த யோகியிடம் உண்மையில் உயர்ந்த சுகம் வந்து சேர்கிறது.
6.30.28
युञ्चयेवं सदात्मानं योगी विमतकल्मषःक ।
मुखेन ब्रह्मसंस्कपर्शमत्यन्तं सुखमश्रुते ॥ ६.३०.२८ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் ஆத்மாவை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தும் களங்கமற்ற யோகி, எளிதாக பிரம்மத் தொடர்பின் மிக உயர்ந்த சுகத்தை அனுபவிக்கிறான்.
6.30.29
सर्वभूतस्थमात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
ईक्षते कयोगयुक्तात्मा सर्वत्र समदर्शनः ॥ ६.३०.२९ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் எல்லா உயிர்களையும் காண்கிறான்; யோகத்தில் இணைந்த ஆத்மா கொண்டவன் எங்கும் சமமாகப் பார்க்கிறான்.
6.30.30
यो मां पश्यति सर्वत्र सर्वं च मयि पश्यति ।
तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥ ६.३०.३० ॥
எங்கும் என்னைக் காண்பவனும், எல்லாவற்றையும் என்னில் காண்பவனும், அவனுக்கு நான் மறைவதில்லை; அவன் எனக்கு மறைவதில்லை.
6.30.31
सर्वभूतस्थितं यो मां भजत्येकत्वमास्थितः ।
सर्वथा वर्तमानोऽपि स योगी मयि वर्तते ॥ ६.३०.३१ ॥
எல்லா உயிரிலும் நிலைபெற்ற என்னை, ஒற்றுமையில் நிலைகொண்டு வழிபடுபவன் எவ்வாறு வாழ்ந்தாலும், அந்த யோகி என்னிலேயே இருக்கிறான்.
6.30.32
आत्मौपम्येन सर्वत्र समं पश्यति योऽर्जुन ।
सुखंक वा यदि वा दुःखं स योगी मरमो मतः ॥ ६.३०.३२ ॥
அர்ஜுனா! தன்னைப் போல எங்கும் எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்பவன், இன்பமோ துன்பமோ எதுவாக இருந்தாலும், அவனே சிறந்த யோகி எனக் கருதப்படுகிறான்.
6.30.33
योऽयं योगस्त्वया प्रोक्तः साम्येन मधुसूदन ।
एतस्याहं न पश्यामि चञ्चलत्वात्स्थितिं स्थिरां ॥ ६.३०.३३ ॥
மதுசூதனா! நீ சமநிலையால் சொன்ன இந்த யோகத்தின் நிலையான நிலைப்பை, சலனத்தால் நான் காண்கிறேனில்லை.
6.30.34
चञ्चलं हि मनः कृष्ण प्रमाथि बलवद्दृढम् ।
तस्याहं निग्रहं मन्ये वायोरिव सुदुष्करम् ॥ ६.३०.३४ ॥
கிருஷ்ணா! மனம் நிச்சயமாகச் சலனமுள்ளது, கலக்குவது, வலிமையானது, உறுதியானது; அதைக் கட்டுப்படுத்துவது காற்றைப் போல் மிகவும் கடினம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
6.30.35
असंशयं महाबाहो मनो दुर्निग्रहं चलम् ।
अभ्यासेन तु कौन्तेय वैराग्येण च गृह्यते ॥ ६.३०.३५ ॥
மகாபாஹுவே! மனம் சந்தேகமின்றி அடக்குவதற்குக் கடினமானது, சலனமுள்ளது; ஆனால் குந்தியின் மகனே! பயிற்சியாலும் பற்றின்மையாலும் அது வசப்படுத்தப்படுகிறது.
6.30.36
असंयतात्मना योगो दुष्प्राप इति मे मतिः ।
वश्यात्मना तु यतता शक्योऽऽवाप्तुमुपायतः ॥ ६.३०.३६ ॥
தன்னை அடக்காதவனுக்கு யோகம் அடைவது கடினம் என்பது என் கருத்து; ஆனால் தன்னை அடக்கியவனும் முயல்பவனும் சரியான வழியால் அதை அடையலாம்.
6.30.37
अयतिः श्रद्धयोपेतो योगाच्चलितमानसः ।
अप्राप्य योगसंसिद्धिं कां गतिं कृष्ण गच्छति ॥ ६.३०.३७ ॥
கட்டுப்பாடற்றவனாய், நம்பிக்கையுடன் கூடியவனாய், ஆனால் யோகத்திலிருந்து மனம் சிதறியவன் யோக சித்தியை அடையாமல், கிருஷ்ணா, எந்த கதியை அடைகிறான்?
6.30.38
कच्चिन्नोभयविभ्रष्टश्छिन्नाभ्रमिव नश्यति ।
अप्रतिकष्ठो महाबाहो विमूढो ब्रह्मणः पथि ॥ ६.३०.३८ ॥
இரு வழிகளிலிருந்தும் வீழ்ந்து, கிழிந்த மேகம் போல் அவன் அழியவில்லையா? ஓ மகாபாகு, ஆதாரமற்று பிரம்மத்தின் பாதையில் மயங்கியவனாய்?
6.30.39
एतन्मे संशयं कृष्ण छेत्तुमर्हस्यशेषतः ।
त्वदन्यः संशयस्यास्य छेत्ता न ह्युपपद्यते ॥ ६.३०.३९ ॥
கிருஷ்ணா, என் இந்த சந்தேகத்தை முழுமையாக நீக்குவது உமக்குத்தான் தகும்; உம்மைத் தவிர இந்த சந்தேகத்தைப் போக்குபவர் வேறு எவரும் இல்லை.
6.30.40
पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते ।
न हि कल्याणकृत्कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति ॥ ६.३०.४० ॥
பார்த்தா, இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் அவனுக்கு அழிவு இல்லை; ஏனெனில், அன்பனே, நற்செயல் செய்பவன் எவனும் துர்கதியை அடைவதில்லை.
6.30.41
प्राप्य पुण्यकृतां लोकानुषित्वा शाश्वतीः समाः ।
शुचीनां श्रीमतां गेहे योगभ्रष्टोऽभिजायते ॥ ६.३०.४१ ॥
புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களை அடைந்து, நீண்ட நித்திய ஆண்டுகள் அங்கு வாழ்ந்து, யோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன் தூயவரும் செல்வமுடையவருமான குடும்பத்தில் பிறக்கிறான்.
6.30.42
अथवा योगिनामेव कुले भवति धीमताम् ।
एतद्धि दुर्लभतरं लोके जन्म यदीदृश्यम् ॥ ६.३०.४२ ॥
அல்லது அவன் ஞானமுடைய யோகிகளின் குலத்திலேயே பிறக்கிறான்; உலகில் இத்தகைய பிறவி மிகவும் அரிதானது.
6.30.43
तत्र तं बुद्धिसंयोगं लभते पौर्वदेहिकम् ।
यतते च ततो भूयः संसिद्धौ कुरुनन्दन ॥ ६.३०.४३ ॥
அங்கே அவன் முன் உடலுக்குரிய புத்தி-சேர்க்கையை அடைகிறான்; ஓ குருநந்தனா, பின்னர் மீண்டும் சித்திக்காக முயல்கிறான்.
6.30.44
पूर्वाभ्यासेन तेनैव ह्रियते ह्यवशेऽपि सः ।
जिज्ञासुरपि योगस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥ ६.३०.४४ ॥
முந்தைய பயிற்சியாலேயே அவன் விருப்பமின்றியும் அதனால் இழுக்கப்படுகிறான்; யோகத்தை அறிய விரும்புபவனும் சொல்-பிரம்மத்தை (வேதத்தை) கடந்து செல்கிறான்.
6.30.45
प्रयत्नाद्यतमानस्तु योगी संशुद्धकिल्विषः ।
अनेकन्मसंसिद्धस्ततो याति परां गतिम् ॥ ६.३०.४५ ॥
ஆனால் முயற்சியுடன் பாடுபடும், பாவங்கள் முழுவதும் தூய்மையான யோகி பல பிறவிகளில் சித்தியடைந்து பின் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
6.30.46
तपस्विभ्योऽधिको योगी ज्ञानिभ्योपि मतोऽधिकः ।
कर्मिभ्यश्चाधिको योगी तस्माद्योगी भावार्जुन ॥ ६.३०.४६ ॥
யோகி தவசிகளைவிட உயர்ந்தவன்; ஞானிகளைவிடவும் உயர்ந்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான்; செயல்வீரர்களைவிடவும் யோகி உயர்ந்தவன். ஆகவே, அர்ஜுனா, யோகியாவாயாக.
6.30.47
योगिनामपि सर्वेषां मद्गतेनान्तरात्मना ।
श्रद्धावान्भजते यो मां स मे युक्ततमो मतः ॥ ६.३०.४७ ॥
எல்லா யோகிகளுக்குள்ளும், என்னிடம் நிலைத்த உள்ளத்தோடு நம்பிக்கையுடன் என்னை வழிபடுபவனே எனக்கு மிக யுக்தனாகக் கருதப்படுகிறான்.