Mahābhārata · Adhyāya 6.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.39.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ ६.३९.१ ॥
Man nennt den unvergänglichen Feigenbaum (aśvattha), dessen Wurzel oben und dessen Äste unten sind; die Vedas sind seine Blätter. Wer ihn kennt, ist ein Kenner der Vedas.
6.39.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा ।
गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसंततानि ।
कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ ६.३९.२ ॥
Seine Äste breiten sich unten und oben aus, von den guṇas genährt, mit den Sinnesobjekten als Trieben. Auch seine Wurzeln erstrecken sich nach unten und binden im Menschenreich an das Handeln.
6.39.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते ।
नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल-
मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्वा ॥ ६.३९.३ ॥
Hier wird seine Gestalt nicht so wahrgenommen; es hat kein Ende, keinen Anfang, keine Grundlage. Nachdem man diesen tief gewurzelten Feigenbaum mit der festen Waffe der Anhaftungslosigkeit abgehauen hat—
6.39.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्यं ।
यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये ।
यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ ६.३९.४ ॥
Dann sollte jener Zustand gesucht werden, zu dem gelangt man nicht mehr zurückkehrt. Ich nehme Zuflucht bei eben jenem uranfänglichen Puruṣa, von dem dieser alte Verlauf ausgegangen ist.
6.39.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा ।
अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वद्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै-
र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ ६.३९.५ ॥
Frei von Stolz und Verblendung, den Fehler der Anhaftung überwunden, stets fest im Wissen des Selbst, die Begierden abgewandt, befreit von den Gegensatzpaaren namens Freude und Leid—die Unverblendeten gehen zu jenem unvergänglichen Zustand.
6.39.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ ६.३९.६ ॥
Nicht die Sonne, nicht der Mond, nicht das Feuer erleuchtet jene Wohnstatt; wer dorthin gelangt, kehrt nicht zurück. Das ist mein höchster Wohnsitz.
6.39.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ ६.३९.७ ॥
Jenes Ewige, das in der Welt der Lebewesen zum Lebewesen geworden ist, ist wahrlich ein Teil von mir; es zieht die sechs Sinne an sich, mit dem Geist als sechstem, die in der Natur verweilen.
6.39.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ ६.३९.८ ॥
Der Herr nimmt diese aus dem Körper, den er erlangt und den er verlässt, und zieht fort, wie der Wind die Düfte von ihrem Ort mitnimmt.
6.39.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ ६.३९.९ ॥
Sich stützend auf Gehör, Gesicht, Tastsinn, Geschmack und Geruch sowie auf den Geist, genießt dieses Wesen die Gegenstände der Sinne.
6.39.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वाऽपि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ ६.३९.१० ॥
Ob er scheidet, verweilt oder die mit den Eigenschaften verbundenen Gegenstände genießt, die Verblendeten sehen ihn nicht; wer das Auge der Erkenntnis hat, sieht ihn.
6.39.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ ६.३९.११ ॥
Die sich mühenden Yogis sehen ihn im eigenen Selbst verweilend; wer aber das Selbst nicht geläutert hat, sieht ihn nicht, auch wenn er sich müht, weil er ohne Einsicht ist.
6.39.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मार्मकम् ॥ ६.३९.१२ ॥
Der Glanz, der in der Sonne weilt und die ganze Welt erleuchtet, und der im Mond und im Feuer ist – wisse, dass dieser Glanz der Meine ist.
6.39.13
गामाविश्य च भूतानि धारयम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ ६.३९.१३ ॥
Indem ich in die Erde eingehe, erhalte ich alle Wesen durch meine Lebenskraft; und als Soma, von der Natur des Saftes, nähre ich alle Kräuter.
6.39.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ ६.३९.१४ ॥
Als das Feuer Vaiśvānara, im Leib der Lebewesen weilend und mit Prāṇa und Apāna verbunden, verdaue ich die vierfache Speise.
6.39.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो ।
मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो ।
वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ ६.३९.१५ ॥
Ich wohne fest im Herzen aller; von Mir kommen Erinnerung, Erkenntnis und Unterscheidung. Durch alle Veden bin allein Ich zu erkennen; Ich bin der Verfasser des Vedānta und der Kenner der Veden.
6.39.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ ६.३९.१६ ॥
In dieser Welt gibt es zwei Wesen: das Vergängliche und das Unvergängliche. Alle Wesen sind vergänglich; der auf dem Gipfel unbewegt Stehende heißt der Unvergängliche.
6.39.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ ६.३९.१७ ॥
Aber die höchste Person ist eine andere, verkündet als das höchste Selbst: der unvergängliche Herr, der, in die drei Welten eingehend, sie erhält.
6.39.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रस्थितः पुरुषोत्तमः ॥ ६.३९.१८ ॥
Weil ich über dem Vergänglichen stehe und sogar höher bin als das Unvergängliche, bin ich in der Welt und im Veda als der höchste Puruṣa (Puruṣottama) bekannt.
6.39.19
यो मामेवमसंमूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ ६.३९.१९ ॥
Wer mich so, unverwirrt, als den höchsten Puruṣa erkennt, der ist allwissend, und mit seinem ganzen Wesen verehrt er mich, o Bhārata.
6.39.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एवद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ ६.३९.२० ॥
So, o Sündloser, ist diese geheimste Lehre von mir verkündet worden. Wer dies so erkannt hat, o Bhārata, der wird weise und vollendet sein Werk.