Mahābhārata · Adhyāya 6.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.39.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ ६.३९.१ ॥
Dizem que a figueira aśvattha imperecível tem a raiz em cima e os ramos embaixo; os Vedas são as suas folhas. Quem a conhece é um conhecedor dos Vedas.
6.39.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा ।
गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसंततानि ।
कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ ६.३९.२ ॥
Seus galhos se estendem para baixo e para cima, crescidos pelos guṇas, com os objetos dos sentidos como brotos. Suas raízes também se estendem para baixo, prendendo à ação no mundo humano.
6.39.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते ।
नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल-
मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्वा ॥ ६.३९.३ ॥
Aqui sua forma não é percebida assim; não tem fim, nem começo, nem fundamento. Tendo cortado esta figueira de raízes profundas com a arma firme do desapego—
6.39.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्यं ।
यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये ।
यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ ६.३९.४ ॥
Então deve-se buscar aquele estado, do qual, ao alcançá-lo, não se retorna mais. Tomo refúgio naquele mesmo Puruṣa primordial, de quem se estendeu este curso antigo.
6.39.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा ।
अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वद्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै-
र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ ६.३९.५ ॥
Livres de orgulho e ilusão, tendo vencido a falta do apego, sempre firmes no conhecimento do eu, com os desejos afastados, libertos dos pares de opostos chamados prazer e dor—os não iludidos vão àquele estado imperecível.
6.39.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ ६.३९.६ ॥
Nem o sol, nem a lua, nem o fogo iluminam aquela morada; os que lá chegam não retornam. Essa é a minha morada suprema.
6.39.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ ६.३९.७ ॥
Aquele eterno, tornado ser vivo no mundo dos seres vivos, é de fato uma parte de mim; ele atrai os seis sentidos, tendo a mente como sexto, que residem na natureza.
6.39.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ ६.३९.८ ॥
O senhor toma estes do corpo que obtém e daquele que abandona, e parte, como o vento leva os aromas de seu lugar.
6.39.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ ६.३९.९ ॥
Apoiando-se na audição, na visão, no tato, no paladar e no olfato, e na mente, este ser desfruta dos objetos dos sentidos.
6.39.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वाऽपि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ ६.३९.१० ॥
Quer ele parta, permaneça ou desfrute dos objetos ligados às qualidades, os iludidos não o veem; os que têm o olho do conhecimento o veem.
6.39.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ ६.३९.११ ॥
Os yogues que se esforçam o veem estabelecido no eu; mas os que não purificaram o eu, embora se esforcem, não o veem, por serem desprovidos de discernimento.
6.39.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मार्मकम् ॥ ६.३९.१२ ॥
O esplendor que reside no sol e ilumina todo o mundo, e o que está na lua e no fogo: saiba que esse esplendor é Meu.
6.39.13
गामाविश्य च भूतानि धारयम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ ६.३९.१३ ॥
Entrando na terra, sustento todos os seres com meu poder vital; e, tornando-me Soma, de natureza de seiva, nutro todas as ervas.
6.39.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ ६.३९.१४ ॥
Tornando-me o fogo Vaiśvānara, residindo nos corpos dos seres vivos e unido aos alentos prāṇa e apāna, digiro o alimento de quatro tipos.
6.39.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो ।
मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो ।
वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ ६.३९.१५ ॥
Estou firmemente assentado no coração de todos; de Mim vêm a memória, o conhecimento e o discernimento. Por todos os Vedas, somente Eu sou o que deve ser conhecido; sou o autor do Vedānta e o conhecedor dos Vedas.
6.39.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ ६.३९.१६ ॥
Neste mundo há dois seres: o perecível e o imperecível. Todos os seres são perecíveis; aquele que permanece imóvel no cume chama-se imperecível.
6.39.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ ६.३९.१७ ॥
Mas a Pessoa suprema é outra, proclamada como o Eu Supremo: o Senhor imperecível que, entrando nos três mundos, os sustenta.
6.39.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रस्थितः पुरुषोत्तमः ॥ ६.३९.१८ ॥
Porque estou além do perecível e sou superior até ao imperecível, sou por isso celebrado no mundo e no Veda como o Puruṣottama, a Pessoa Suprema.
6.39.19
यो मामेवमसंमूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ ६.३९.१९ ॥
Quem, sem confusão, assim me conhece como a Pessoa Suprema, é onisciente, e com todo o seu ser me adora, ó Bhārata.
6.39.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एवद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ ६.३९.२० ॥
Assim, ó sem pecado, este ensinamento secretíssimo foi por mim proferido. Tendo-o compreendido assim, ó Bhārata, o sábio torna-se aquele cuja tarefa está cumprida.