மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.39.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ ६.३९.१ ॥
மேலே வேரும் கீழே கிளைகளும் கொண்ட அழியாத அரச மரத்தை அவர்கள் கூறுகின்றனர்; வேதங்கள் அதன் இலைகள். அதை அறிபவனே வேதம் அறிந்தவன்.
6.39.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा ।
गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसंततानि ।
कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ ६.३९.२ ॥
அதன் கிளைகள் கீழும் மேலும் பரவியுள்ளன; குணங்களால் வளர்ந்தவை, புலன்பொருட்களாகிய தளிர்களைக் கொண்டவை. அதன் வேர்களும் கீழே நீண்டுள்ளன; மனித உலகில் செயல்களுடன் பிணைப்பவை.
6.39.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते ।
नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल-
मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्वा ॥ ६.३९.३ ॥
இங்கு அதன் உருவம் அவ்வாறு காணப்படுவதில்லை; அதற்கு முடிவும் இல்லை, தொடக்கமும் இல்லை, அடித்தளமும் இல்லை. ஆழமாக வேரூன்றிய இந்த அரச மரத்தை வலிமையான பற்றின்மை என்னும் ஆயுதத்தால் வெட்டி—
6.39.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्यं ।
यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये ।
यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ ६.३९.४ ॥
பின்னர் அந்த நிலையைத் தேட வேண்டும்; அங்கு சென்றவர் மீண்டும் திரும்புவதில்லை. அந்த ஆதிபுருஷனையே நான் சரணடைகிறேன்; அவனிடமிருந்தே இந்தப் பழமையான செயல்பாடு பரவியது.
6.39.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा ।
अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वद्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै-
र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ ६.३९.५ ॥
அகங்காரமும் மயக்கமும் இல்லாதவர்கள், பற்றின் குற்றத்தை வென்றவர்கள், ஆன்மாவில் எப்போதும் நிலைத்தவர்கள், ஆசைகள் விலகியவர்கள், இன்பதுன்பம் என்ற இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள்—மயக்கமற்ற அவர்கள் அந்த அழியாத நிலையை அடைகின்றனர்.
6.39.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ ६.३९.६ ॥
சூரியனும் சந்திரனும் நெருப்பும் அதை ஒளிரச் செய்வதில்லை; அதை அடைந்தவர்கள் திரும்புவதில்லை; அதுவே என் உயர்ந்த இருப்பிடம்.
6.39.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ ६.३९.७ ॥
உயிர் உலகில் உயிராக மாறிய நித்தியமான அது என் ஒரு பகுதியே; இயற்கையில் நிலைத்த மனத்துடன் கூடிய ஆறு புலன்களை அது இழுக்கிறது.
6.39.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ ६.३९.८ ॥
அது எந்த உடலை அடைகிறதோ, எதை விட்டு நீங்குகிறதோ, அங்கிருந்து இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறது; காற்று மணத்தை அதன் இடத்திலிருந்து கொண்டு செல்வதுபோல்.
6.39.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ ६.३९.९ ॥
கேட்டல், பார்வை, தொடுதல், சுவை, நுகர்தல் ஆகியவற்றையும் மனத்தையும் தன் வசப்படுத்தி, இவன் புலன் பொருள்களை அனுபவிக்கிறான்.
6.39.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वाऽपि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ ६.३९.१० ॥
புறப்படுபவனாக, நிலைத்திருப்பவனாக, அல்லது குணங்களுடன் அனுபவிப்பவனாக இருந்தாலும், மயக்கமுற்றவர்கள் இவனைக் காண்பதில்லை; ஞானக்கண் உடையவர்கள் காண்கிறார்கள்.
6.39.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ ६.३९.११ ॥
முயலும் யோகிகள் தன்னுள் நிலைத்திருக்கும் இவனைக் காண்கிறார்கள்; ஆனால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தாதவர்கள் முயன்றாலும் சிந்தனையற்றவர்களாய் இவனைக் காண்பதில்லை.
6.39.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मार्मकम् ॥ ६.३९.१२ ॥
சூரியனில் உள்ள எந்த ஒளி முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்கிறதோ, சந்திரனிலும் நெருப்பிலும் உள்ள எந்த ஒளியும் – அந்த ஒளியை என்னுடையதாக அறிக.
6.39.13
गामाविश्य च भूतानि धारयम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ ६.३९.१३ ॥
பூமியில் புகுந்து நான் என் ஆற்றலால் எல்லா உயிர்களையும் தாங்குகிறேன்; சோமனாகி, சாரம் நிறைந்தவனாய் எல்லா மூலிகைகளையும் வளர்க்கிறேன்.
6.39.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ ६.३९.१४ ॥
நான் வைஶ்வானரனாகி, உயிர்களின் உடலில் தங்கி, பிராணன் அபானனுடன் கூடி, நான்கு வகை உணவை ஜீரணிக்கிறேன்.
6.39.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो ।
मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो ।
वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ ६.३९.१५ ॥
நான் எல்லோருடைய இதயத்திலும் நிலைபெற்றிருக்கிறேன்; என்னிடமிருந்தே நினைவு, ஞானம், ஆய்வும் நீக்குதலும் உண்டாகின்றன. எல்லா வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன் நானே; வேதாந்தத்தை இயற்றியவனும் வேதங்களை அறிந்தவனும் நானே.
6.39.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ ६.३९.१६ ॥
உலகில் இரண்டு புருஷர்கள் உள்ளனர்: அழிவதும் அழியாததும். அழிவது எல்லா உயிர்களும்; கூடஸ்தன் என்னும் மாறாதவனே அழியாதவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
6.39.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ ६.३९.१७ ॥
ஆனால் உயர்ந்த புருஷன் வேறொருவன்; அவனே பரமாத்மா என்று போற்றப்படுகிறான். மூன்று உலகங்களிலும் புகுந்து அவற்றைத் தாங்கும் அழிவற்ற ஈசுவரன் அவனே.
6.39.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रस्थितः पुरुषोत्तमः ॥ ६.३९.१८ ॥
ஏனெனில் நான் அழிவுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; அழியாததையும் விட உயர்ந்தவன். ஆகையால் உலகிலும் வேதத்திலும் நான் புருஷோத்தமன் என்று புகழப்படுகிறேன்.
6.39.19
यो मामेवमसंमूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ ६.३९.१९ ॥
இப்படி மயக்கமற்றவனாய் என்னைப் புருஷோத்தமனாக அறிபவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன்; ஓ பாரதா, அவன் முழு மனதோடு என்னை வழிபடுகிறான்.
6.39.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एवद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ ६.३९.२० ॥
ஓ குற்றமற்றவனே, இவ்வாறு மிக இரகசியமான இந்த சாஸ்திரம் என்னால் சொல்லப்பட்டது. ஓ பாரதா, இதை அறிந்த அறிவாளி தன் கடமையை நிறைவேற்றியவனாவான்.