Mahābhārata · Adhyāya 6.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.49.1
श्वेते सेनापतौ तात संग्रमे निहते परैः ।
किमकुर्वन्महेष्वासाः पाञ्चालाः पाण्डवैः सह ॥ ६.४९.१ ॥
Lieber, als der weiße Heerführer im Kampf von den Feinden erschlagen wurde, was taten die großen Bogenschützen, die Pāñcālas, zusammen mit den Pāṇḍavas?
6.49.2
सेनापतिं समाकर्ण्य श्वेतं युधि निपातितम् ।
तदर्थं यततां चापि परेषां प्रपलायिनाम् ॥ ६.४९.२ ॥
Als sie hörten, dass der weiße Heerführer im Kampf niedergestreckt worden war, was taten die Feinden, die sich darum bemühten, und die Fliehenden?
6.49.3
मनः प्रीणाति मे वाक्यं जयं संजय श्रृण्वतः ।
प्रत्युपायं चिन्तयन्तः सञ्जनाः प्रस्रवन्ति मे ॥ ६.४९.३ ॥
O Sañjaya, das Hören dieser Worte des Sieges erfreut meinen Geist; doch die guten Menschen, über ein Mittel nachsinnend, lassen Tränen aus mir fließen.
6.49.4
स हि वीरोऽनुरक्तश्च वृद्धः कुरुपतिस्तदा ।
कृतं वैरं सदा तेन पितुः पुत्रेण धीमता ॥ ६.४९.४ ॥
Jener Held, ergeben und alt, der Herr der Kurus, hielt damals stets die Feindschaft aufrecht, wie ein weiser Sohn die Feindschaft seines Vaters fortführt.
6.49.5
तस्योद्वेगभयाच्चापि संश्रितः पाण्डवान्पुरा ।
सर्वं बलं परित्यज्य दुर्गं संश्रित्य तिष्ठति ॥ ६.४९.५ ॥
Aus Unruhe und Furcht hatte er sich früher unter den Schutz der Pāṇḍavas begeben; nun, nachdem er das ganze Heer verlassen hat, steht er in einer Festung.
6.49.6
पाण्डवानां प्रतापेन दुर्गं देशं निवेश्य च ।
सपत्नान्सततं बाधन्नार्यवृत्तिमनुष्ठितः ॥ ६.४९.६ ॥
Durch die Macht der Pāṇḍavas in einem unzugänglichen Land angesiedelt und seine Feinde ständig bedrängend, hat er sich unwürdigem Verhalten hingegeben.
6.49.7
आश्चर्यं वै सदा तेषां पुरा राज्ञां सुदुर्मतिः ।
ततो युधिष्ठिरे भक्तः कथं सञ्जय सूदितः ॥ ६.४९.७ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Wahrlich ein Wunder ist es, o Sañjaya, wie jener Böswillige, der einst stets Yudhiṣṭhira ergeben war, niedergeschlagen wurde.
6.49.8
प्रक्षिप्तः संमतः क्षुद्रः पुत्रो मे पुरुषाधमः ।
न युद्धं रोचयेद्भीष्मो न चाचार्यः कथंचन ॥ ६.४९.८ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Mein Sohn, niederträchtig und der Niedrigste unter den Menschen, verworfen und doch geschätzt — weder Bhīṣma noch der Lehrer billigten den Krieg in irgendeiner Weise.
6.49.9
न कृपो न च गान्धारी नाहं सञ्जय रोचये ।
न वासुदेवो वार्ष्णेयो धर्मराजश्च पाण्डवः ॥ ६.४९.९ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Weder Kṛpa noch Gāndhārī noch ich, o Sañjaya, billigen es; weder Vāsudeva Vārṣṇeya noch der Pāṇḍava, der König der Gerechtigkeit, Yudhiṣṭhira.
6.49.10
न भीमो नार्जुनश्चैव न यमौ पुरुषर्षभौ ।
वार्यमाणो मया नित्यं गान्धार्या विदुरेण च ॥ ६.४९.१० ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Weder Bhīma noch Arjuna, noch die Zwillinge, die Stiere unter den Menschen, billigen es. Obwohl er ständig von mir, von Gāndhārī und von Vidura zurückgehalten wurde,
6.49.11
जामदग्न्येन रामेण व्यासेन च महात्मना ।
दुर्योधनो युध्यमानो नित्यमेव हि सञ्जय ॥ ६.४९.११ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Selbst Rāma, der Sohn des Jamadagni, und der großherzige Vyāsa haben Duryodhana abgeraten. O Sañjaya, er stritt stets mit ihnen.
6.49.12
कर्णस्य मतमास्थाय सौबलस्य च पापकृत् ।
दुःशासनस्य च तथा पाण्डवान्नान्वचिन्तयत् ॥ ६.४९.१२ ॥
Dhṛtarāṣṭra sprach: Dem Rat Karṇas und Śakunis, des Sohnes des Subala, sowie Duḥśāsanas folgend, dachte der Übeltäter nie an die Pāṇḍavas.
6.49.13
तस्याहं व्यसनं घोरं मन्ये प्राप्तं तु सञ्जय ।
श्वेतस्य च विनाशेन भीष्मस्य विजयेन च ॥ ६.४९.१३ ॥
Sañjaya, ich glaube, ein furchtbares Unglück hat ihn getroffen durch die Vernichtung Śvetas und den Sieg Bhīṣmas.
6.49.14
संक्रुद्धः कृष्णसहितः पार्थः किमकरोद्युधि ।
अर्जुनाद्धि भयं भूयस्तन्मे तात न शाम्यति ॥ ६.४९.१४ ॥
Was tat der zornige Pārtha in der Schlacht, begleitet von Kṛṣṇa? Mein lieber Sohn, meine Furcht vor Arjuna legt sich nicht.
6.49.15
स हि शूरश्च कौन्तेयः क्षिप्रकारी धनंजयः ।
मन्ये शरैः शरीराणि शत्रूणां प्रमथिष्यति ॥ ६.४९.१५ ॥
Dieser heldenhafte Sohn Kuntīs, Dhanaṃjaya, der schnell handelt, wird, so glaube ich, mit Pfeilen die Leiber der Feinde zermalmen.
6.49.16
ऐन्द्रिमिन्द्रानुजसमं महेन्द्रसदृशं बले ।
अमोघक्रोधसंकल्पं दृष्ट्वा वः किमभून्मनः ॥ ६.४९.१६ ॥
Dem jüngeren Bruder Indras gleich, an Kraft dem Mahendra ähnlich, dessen Zorn und Entschluss nie fehlgehen: Als ihr ihn saht, was wurde da aus eurem Geist?
6.49.17
तथैव वेदविच्छूरो ज्वलनार्कसमद्युतिः ।
इन्द्रास्त्रविदमेयात्मा प्रपतन्समितिंजयः ॥ ६.४९.१७ ॥
Ebenso ein Kenner der Veden, ein Held, leuchtend wie Feuer und Sonne, kundig der Waffen Indras, von unermesslicher Seele, der vorwärtsstürmt und im Kampf siegt.
6.49.18
वज्रसंस्पर्शरूपाणामस्त्राणां च प्रयोजकः ।
सखङ्गाक्षेपहस्तस्तु घोषं चक्रे महारथः ॥ ६.४९.१८ ॥
Der große Wagenkämpfer, der Waffen gebrauchte, deren Gestalt der Berührung des Donnerkeils gleicht, und das Schwert in der Hand schwang, stieß ein Gebrüll aus.
6.49.19
स सञ्जय महाप्राज्ञो द्रुपदस्यात्मजो बली ।
धृष्टद्युम्नः किमकरोच्छ्वेते युधि निपातिते ॥ ६.४९.१९ ॥
O Sañjaya, was tat der weise und mächtige Sohn Drupadas, Dhṛṣṭadyumna, als Śveta im Kampf niedergestreckt wurde?
6.49.20
पुरा चैवापराधेन वधेन च चमूपतेः ।
मन्ये मनः प्रजज्वाल पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ ६.४९.२० ॥
Früher, glaube ich, entbrannte der Geist der großherzigen Pāṇḍavas wegen des Vergehens und der Tötung des Heerführers.
6.49.21
तेषां क्रोधं चिन्तयंस्तु अहःसु च निशासु च ।
न शान्तिमधिगच्छामि दुर्योदनकृतेन हि ।
कथं चाभून्महायुद्धं सर्वमाचक्ष्व सञ्जय ॥ ६.४९.२१ ॥
Ihren Zorn bedenkend, Tag und Nacht, finde ich keinen Frieden, denn dies hat Duryodhana verursacht. O Sañjaya, wie kam es zu diesem großen Krieg? Erzähl mir alles.
6.49.22
श्रृणु राजन्स्थिरो भूत्वा तवापनयनो महान् ।
न च दुर्योधने दोषमिमामाधातुमर्हसि ॥ ६.४९.२२ ॥
Höre, o König, mit festem Sinn: Dies ist dein großes Unrecht. Du solltest diese Schuld nicht auf Duryodhana laden.
6.49.23
गतोदके सेतुबन्धो यादृक्तादृङ्भतिस्तव ।
संदीप्ते भवने यद्वत्कूपस्य खननं तथा ॥ ६.४९.२३ ॥
Wie ein Damm, wenn das Wasser fort ist, oder ein Brunnen, wenn das Haus schon brennt, so ist dein Nachdenken nutzlos.
6.49.24
गतपूर्वाह्णभूयिष्ठे तस्मिन्नहनि दारुणे ।
तावकानां परेषां च पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ६.४९.२४ ॥
Als der größte Teil des Vormittags jenes schrecklichen Tages vergangen war, begann der Kampf zwischen den Deinen und den Feinden von Neuem.
6.49.25
श्वेतं तु निहतं दृष्ट्वा विराटस्य चमूपतिम् ।
कृतवर्मणा च सहितं दृष्ट्वा शल्यमवस्थितम् ॥ ६.४९.२५ ॥
Als er Śveta, den Heerführer Virāṭas, erschlagen sah und Śalya, der mit Kṛtavarman standhaft dastand—
6.49.26
शङ्खः क्रोधात्प्रजज्वाल हविषा हव्यवाडिव ।
स विस्फार्य महच्चापं शक्रचापोपमं बली ॥ ६.४९.२६ ॥
Śaṅkha entbrannte vor Zorn wie das Opferfeuer, mit Butterschmalz genährt; der Starke spannte seinen großen Bogen, gleich dem Regenbogen Indras.
6.49.27
अभ्यधावज्जिघांसन्वै शल्यं मद्राधिपं युधि ।
महता रथसङ्घेन समन्तात्परिरक्षितः ॥ ६.४९.२७ ॥
Im Kampf den Herrn der Madra, Śalya, töten wollend, stürmte er auf ihn los, von allen Seiten durch eine große Schar von Streitwagen geschützt.
6.49.28
सृजन्बाणमयं वर्षं प्रायाच्छल्यरथं प्रति ।
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य मत्तवारणविक्रमम् ॥ ६.४९.२८ ॥
Einen Pfeilregen entsendend, drang er auf Śalyas Wagen vor; und als er ihn heranstürmen sah mit der Tapferkeit eines brünstigen Elefanten—
6.49.29
तावकानां रथाः सप्त समन्तात्पर्यवारयन् ।
मद्रराजं परीप्सन्तो मृत्योर्दंष्ट्रान्तरं गतम् ॥ ६.४९.२९ ॥
Sieben deiner Wagenkämpfer umringten den König der Madra von allen Seiten, da sie ihn schützen wollten, der zwischen die Zähne des Todes geraten war.
6.49.30
बृहद्बलश्च कौसल्यो जयत्सेनश्च मागधः ।
तथा रुक्मरथो राजन्पुत्रः शल्यस्य मानितः ॥ ६.४९.३० ॥
Bṛhadbala der Kosala und Jayatsena der Magadha, und, o König, Rukmaratha, der geehrte Sohn Śalyas—
6.49.31
विन्दानुविन्दावावन्त्यौ काम्भोजश्च सुदक्षिणःक ।
बृहत्क्षत्रस्य दायादः सैन्धवश्च जयद्रथः ॥ ६.४९.३१ ॥
Vinda und Anuvinda, die beiden Prinzen von Avantī, der König von Kāmboja Sudakṣiṇa und Jayadratha der Saindhava, Erbe des Bṛhatkṣatra.
6.49.32
नानाधातुविचित्राणि कार्मुकाणि महात्मनाम् ।
विस्फारितान्यदृश्यन्त तोयदेष्विव विद्युतः ॥ ६.४९.३२ ॥
Die Bögen der Großherzigen, mit vielen Metallen verziert, leuchteten beim Spannen wie Blitze in den Wolken.
6.49.33
ते तु बाणमयं वर्षं शङ्खमूर्ध्निं न्यपातयन् ।
निदाघान्तेऽनिलोद्धृता मेघा इव नगे जलम् ॥ ६.४९.३३ ॥
Sie ließen einen Regen aus Pfeilen auf Śaṅkhas Haupt niedergehen, wie Wolken, vom Wind bewegt am Ende des Sommers, Wasser auf einen Berg gießen.
6.49.34
ततः क्रुद्धो महेष्वासः सप्तभल्लैः सुतेजनैः ।
धनूंषि तेषामाच्छिद्य ननर्द पृतनापतिः ॥ ६.४९.३४ ॥
Da zerschnitt der zornige große Bogenschütze, der Heerführer, ihre Bögen mit sieben scharfen breitköpfigen Pfeilen und brüllte.
6.49.35
ततो भीष्मो महाबाहुर्विनद्य जलदो यथा ।
तालमात्रं धनुर्गृह्य शङ्खमभ्यद्रवद्रणे ॥ ६.४९.३५ ॥
Da stürmte der starkarmige Bhīṣma, brüllend wie eine Regenwolke, einen palmenhohen Bogen ergreifend, im Kampf auf Śaṅkha los.
6.49.36
तमुद्यन्तमुदीक्ष्याथ महेष्वासं महाबलम् ।
संत्रस्ता पाण्डवी सेना वातवेगहतेव नौः ॥ ६.४९.३६ ॥
Als sie den großen Bogenschützen, den Mächtigen, sich erheben sah, erschrak das Pāṇḍava-Heer, wie ein vom Sturmwind getroffenes Boot.
6.49.37
ततोऽर्जुनः संत्वरितः शङ्खस्यासीत्पुरःसरः ।
भीष्माद्रक्ष्योऽयमद्येति ततो युद्धमवर्तत ॥ ६.४९.३७ ॥
Da eilte Arjuna rasch an die Spitze Śaṅkhas, in dem Gedanken: »Heute muss dieser vor Bhīṣma geschützt werden.« Dann begann der Kampf.
6.49.38
हाहाकारो महानासीद्योधानां युधि युध्यताम् ।
तेजस्तेजसि संपृक्तमित्येवं विस्मयं ययुः ॥ ६.४९.३८ ॥
Ein großes Wehklagen »Ah! Ah!« erhob sich unter den kämpfenden Kriegern. »Glanz hat sich mit Glanz vermischt«, so gerieten sie in Staunen.
6.49.39
अथ शल्यो गदापाणिरवतीर्य महारथात् ।
शङ्खस्य चतुरो वाहानहनद्भरतर्षभ ॥ ६.४९.३९ ॥
Da stieg Śalya, die Keule in der Hand, von seinem großen Streitwagen herab und erschlug Śaṅkhas vier Pferde, o Stier der Bharatas.
6.49.40
स हताश्वाद्रथात्तूर्णं खङ्गमादाय विद्रुतः ।
बीभत्सोश्च रथं प्राप्य पुनः शान्तिमविन्दत ॥ ६.४९.४० ॥
Als seine Pferde erschlagen waren, floh er rasch mit dem Schwert in der Hand vom Streitwagen und erreichte den Wagen des Bībhatsu (Arjuna), wo er wieder Ruhe fand.
6.49.41
ततो भीष्मरथात्तूर्णमुत्पतन्ति पतत्रिणः ।
यैरन्तरीक्षं भूमिश्च सर्वतः समवस्तृता ॥ ६.४९.४१ ॥
Da erhoben sich rasch von Bhīṣmas Streitwagen die gefiederten Pfeile, durch die Himmel und Erde ringsum bedeckt wurden.
6.49.42
पञ्चालानथ मत्स्यांश्च केकयांश्च प्रभद्रकान् ।
भीष्मः प्रहरतां श्रेष्ठः पातयामास पत्रिभिः ॥ ६.४९.४२ ॥
Bhīṣma, der Beste unter den Kämpfern, streckte mit seinen Pfeilen die Pañcālas, Matsyas, Kekayas und Prabhadrakas nieder.
6.49.43
उत्सृज्य समरे राजन्पाण्डवं सव्यसाचिनम् ।
अभ्यद्रवत पाञ्चाल्यं द्रुपदं सेनया वृतम् ॥ ६.४९.४३ ॥
O König, im Kampf den Pāṇḍava Savyasācin (Arjuna) verlassend, stürzte er sich auf Drupada, den Pāñcāla-Fürsten, der von einem Heer umgeben war.
6.49.44
प्रियं संबन्धिनं राजञ्शरानवकिरन्बहून् ।
अग्निनेव प्रदग्धानि वनानि शिशिरात्यये ॥ ६.४९.४४ ॥
O König, der auf seinen geliebten Verwandten viele Pfeile niederprasseln ließ, wie Wälder, die am Ende des Winters vom Feuer verbrannt sind.
6.49.45
शरदग्धान्यदृश्यन्त सैन्यानि द्रुपदस्य ह ।
अत्यतिष्ठद्रणे भीष्मो विधूम इव पावकः ॥ ६.४९.४५ ॥
Die Heere Drupadas erschienen von Pfeilen verbrannt, und im Kampf ragte Bhīṣma hervor wie ein rauchloses Feuer.
6.49.46
मध्यन्दिने यथाऽऽदित्यं तपन्तमिव तेजसा ।
न शेकुः पाण्डवेयस्य योधा भीष्मं निरीक्षितुम् ॥ ६.४९.४६ ॥
Wie die Sonne, die am Mittag mit ihrem Glanz brennt, konnten die Krieger der Pāṇḍava-Seite Bhīṣma nicht ansehen.
6.49.47
वीक्षांचक्रुः समंतात्ते पाण्डवा भयपीडिताः ।
त्रातारं नाध्यगच्छन्त गावः शीतार्दिता इव ॥ ६.४९.४७ ॥
Die Pāṇḍava, von Furcht bedrängt, blickten nach allen Seiten, fanden aber keinen Beschützer, wie Kühe, von Kälte gequält.
6.49.48
सा तु यौधिष्ठिरी सेना गाङ्गेयशरपीडिता ।
सिंहेनेव विनिर्भिन्ना शुक्ला गौरिव गोपतेः ॥ ६.४९.४८ ॥
Jenes Heer Yudhiṣṭhiras, von den Pfeilen des Gaṅgā-Sohnes gequält, wurde zerrissen wie eine weiße Kuh des Herrn der Rinder, von einem Löwen zerfleischt.
6.49.49
हते विप्रुद्रुते सैन्ये निरुत्साहे विमर्दिते ।
हाहाकारो महानासीत्पाण्डुसैन्येषु भारत ॥ ६.४९.४९ ॥
Als das Heer erschlagen, zerstreut, mutlos und zermalmt war, erhob sich ein großes Wehklagen unter den Heeren der Pāṇḍavas, o Bhārata.
6.49.50
ततो भीष्मः शान्तनवो नित्यं मण्डलकार्मुकः ।
मुमोच बाणान्दीप्ताग्रानहीनाशीविषानिव ॥ ६.४९.५० ॥
Da ließ Bhīṣma, der Sohn Śantanus, der seinen Bogen stets kreisförmig spannte, Pfeile mit glühenden Spitzen fliegen, wie giftige Schlangen.
6.49.51
शरैरेकायनीकुर्वन्दिशः सर्वा यतव्रतः ।
जघान पाण्डवरथानादिश्यादिश्य भारत ॥ ६.४९.५१ ॥
Indem er mit seinen Pfeilen alle Richtungen zu einem einzigen Weg machte, fest in seinem Gelübde, schlug er die Streitwagen der Pāṇḍavas nieder, immer wieder in jede Richtung zielend, o Bhārata.
6.49.52
ततः सैन्येषु भग्नेषु मथितेषु च सर्वशः ।
प्राप्ते चास्तं दिनकरे न प्राज्ञायत किंचन ॥ ६.४९.५२ ॥
Als dann die Heere auf allen Seiten zerbrochen und zermalmt waren und die Sonne untergegangen war, war nichts mehr zu erkennen.
6.49.53
भीष्मं च समुदीर्यन्तं दृष्ट्वा पार्था महाहवे ।
अवहारमकुर्वन्त सैन्यानां भरतर्षभ ॥ ६.४९.५३ ॥
Als sie Bhīṣma im großen Kampf heftig aufragen sahen, ließen die Söhne Pṛthās ihre Heere zurückweichen, o Stier der Bharatas.