Mahābhārata · Adhyāya 7.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
तमप्रतिमसत्वौजोबलवीर्यपराक्रमम् ।
हतं देवव्रतं श्रुत्वा पाञ्चाल्येन शिखण्डिना ॥ ७.१.१ ॥
Nachdem man Nārāyaṇa, Nara, dem Besten der Menschen, der Göttin Sarasvatī und Vyāsa Ehrerbietung erwiesen hat, soll man den Sieg verkünden. Als man hörte, dass Devavrata (Bhīṣma), von unvergleichlicher Tapferkeit, Kraft, Stärke, Mannhaftigkeit und Heldentat, von Śikhaṇḍin dem Pāñcāla erschlagen worden war—
7.1.2
धृतराष्ट्रस्ततो राजा शोकव्याकूललोचनः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे हते पितरि वीर्यवान् ॥ ७.१.२ ॥
Was tat da König Dhṛtarāṣṭra, dessen Augen von Kummer verwirrt waren, o Weiser unter den Brahmanen, als sein Vater erschlagen war?
7.1.3
तस्य पुत्रो हि भगवान्भीष्मद्रोणमुखै रथैः ।
पराजित्य महेष्वासान्पाण्डवान् राज्यमिच्छति ॥ ७.१.३ ॥
Sein Sohn, der Ehrwürdige (Duryodhana), hat mit Wagen unter Führung von Bhīṣma und Droṇa die großen Bogenschützen, die Pāṇḍavas, besiegt und begehrt nun das Königreich.
7.1.4
तस्मिन्हते तु भगवन्केतौ सर्वधनुष्मताम् ।
यदचेष्टत कौरव्यस्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ ७.१.४ ॥
Sage mir, o Asket des Reichtums der Askese, was der Kaurava tat, als jener, der Banner aller Bogenschützen war, erschlagen worden war.
7.1.5
निहतं पितरं श्रुत्वा धृतराष्ट्रो जनाधिपः ।
लेभे न शान्तिं कौरव्यश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ ७.१.५ ॥
Als er hörte, dass sein Vater erschlagen war, fand der Herrscher Dhṛtarāṣṭra keinen Frieden; der Kaurava, ganz Sorge und Kummer hingegeben, war verzehrt.
7.1.6
तस्य चिन्तयतो दुःखमनिशं पार्थिवस्य तत् ।
आजगाम विशुद्धात्मा पुनर्गावल्गणिस्तदा ॥ ७.१.६ ॥
Während der König unablässig in seinem Kummer grübelte, kehrte der reinen Geistes, Sohn des Gavalgaṇa (Sañjaya), wieder zurück.
7.1.7
व्यासप्रसादाद्विज्ञाय सर्वं वृत्तान्तमुत्तमम् ।
सैनिकानां च सर्वेषां सेनयोरुभयोस्तदा ॥ ७.१.७ ॥
Durch Vyāsas Gnade, nachdem er die ganze vortreffliche Geschichte erfahren hatte, und die aller Krieger beider Heere damals.
7.1.8
शिबिरात्सञ्जयं प्राप्तं निशि नागाह्वयं पुरम् ।
आम्बिकेयो महाराज धृतराष्ट्रोऽन्वपृच्छत ॥ ७.१.८ ॥
Sañjaya, der nachts aus dem Lager in die Stadt Nāgāhvaya gekommen war, befragte Dhṛtarāṣṭra, der Sohn Ambikās, o großer König.
7.1.9
श्रुत्वा भीष्मस्य निधनमप्रहृष्टमना भृशम् ।
पुत्राणां जयमाकाङ्क्षन्विललापातुरो यथा ॥ ७.१.९ ॥
Als er von Bhīṣmas Tod hörte, mit gar nicht erfreutem Sinn, die Sieg seiner Söhne begehrend, klagte er, betrübt, als ob.
7.1.10
संशोच्य तु महात्मानं भीष्मं भीमपराक्रमम् ।
किमकार्षुःपरं तात कुरवः कालचोदिताः ॥ ७.१.१० ॥
Nachdem sie um den großmütigen Bhīṣma, von schrecklicher Tapferkeit, getrauert hatten, was taten die vom Schicksal getriebenen Kurus weiter, lieber Sohn?
7.1.11
तस्मिन्विनिहते शूरे दुराधर्षे महात्मनि ।
किं नु स्वित्कुरवोऽकार्षुर्निमग्नाः शोकसागरे ॥ ७.१.११ ॥
Als jener Held, unbezwingbar und großmütig, erschlagen war, was taten die Kurus, versunken im Ozean des Kummers?
7.1.12
तदुदीर्णं महत्सैन्यं त्रैलोक्यस्यापि सञ्जय ।
भयमुत्पादयेत्तीव्रं पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ ७.१.१२ ॥
Jenes mächtige, aufgestellte große Heer, das selbst die drei Welten in Furcht versetzen kann, würde, o Sañjaya, unter den großmütigen Pāṇḍavas heftige Furcht erzeugen.
7.1.13
को हि दौर्योधने सैन्ये पुमानासीन्महारथः ।
यं प्राप्य समरे वीरा न त्रस्यन्ति महाभये ॥ ७.१.१३ ॥
Wer war denn im Heer des Duryodhana ein großer Wagenkämpfer, bei dessen Erreichen im Kampf die Helden auch im großen Schrecken nicht zittern?
7.1.14
देवव्रते तु निहते कुरूणामृषभे तदा ।
किमकार्षुर्नृपतयस्तन्ममाचक्ष्व सञ्जय ॥ ७.१.१४ ॥
Als Devavrata (Bhīṣma), der Stier der Kuru, erschlagen war, was taten da die Könige? Sag es mir, Sañjaya.
7.1.15
शृणु राजन्नेकमना वचनं ब्रुवतो मम ।
यत्ते पुत्रास्तदाकार्षुर्हते देवव्रते मृधे ॥ ७.१.१५ ॥
Höre, König, mit einem Sinn auf meine Worte: was deine Söhne taten, als Devavrata im Kampf erschlagen war.
7.1.16
निहते तु तदा भीष्मे राजन्सत्यपराक्रमे ।
तावकाः पाण्डवेयाश्च प्राध्यायन्त पृथक्पृथक् ॥ ७.१.१६ ॥
Als Bhīṣma von wahrer Tapferkeit erschlagen war, o König, grübelten die Deinen und die Söhne Pāṇḍus jeweils für sich nach.
7.1.17
विस्मिताश्च प्रहृष्टाश्च क्षत्रधर्मं निशम्य ते ।
स्वधर्मं निन्दमानास्ते प्रणिपत्य महात्मने ॥ ७.१.१७ ॥
Nachdem sie die Pflicht des Kriegers bedacht hatten, waren sie erstaunt und auch froh, und, ihre eigene Pflicht tadelnd, verneigten sie sich vor dem Großherzigen.
7.1.18
शयनं कल्पयामासुर्भीष्मायामितकर्मणे ।
सोपधानं नरव्याघ्र शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१.१८ ॥
Sie bereiteten ein Lager für Bhīṣma von unermesslichen Taten, mit Kissen, o Tiger unter den Menschen, aus Pfeilen mit gebogenen Knoten.
7.1.19
विधाय रक्षां भीष्माय समाभाष्य परस्परम् ।
अनुमान्य च गाङ्गेयं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ॥ ७.१.१९ ॥
Nachdem sie den Schutz Bhīṣmas angeordnet, miteinander beraten, sich von dem Sohn der Gaṅgā verabschiedet und ihn im Uhrzeigersinn umschritten hatten.
7.1.20
क्रोधसंरक्तनयनाः समवेत्य परस्परम् ।
पुनर्युद्धाय निर्जग्मुः क्षत्रियाः कालचोदिताः ॥ ७.१.२० ॥
Die Krieger, mit von Zorn geröteten Augen, sammelten sich wieder und zogen, vom Schicksal getrieben, zur Schlacht hinaus.
7.1.21
ततस्तूर्यनिनादैश्च भेरीणां निनदेन च ।
तावकानामनीकानि परेषां च विनिर्ययुः ॥ ७.१.२१ ॥
Dann zogen, unter dem Schall der Trompeten und dem Dröhnen der Pauken, die Heere der Deinen und der Feinde hinaus.
7.1.22
व्यावृत्तेऽर्यम्णि राजेन्द्र पतिते जाह्नवीसुते ।
अमर्षवशमापन्नाः कालोपहतचेतसः ॥ ७.१.२२ ॥
O Herr der Könige, als die Sonne sich gewendet hatte und der Sohn der Jahnavī gefallen war, da, von Zorn beherrscht und vom Schicksal verwirrten Sinnes,
7.1.23
अनादृत्य वचः पथ्यं गाङ्गेयस्य महात्मनः ।
निर्ययुर्भरतश्रेष्टाः शस्त्राण्यादाय सत्वराः ॥ ७.१.२३ ॥
Die Worte des hochherzigen Sohnes der Gaṅgā missachtend, ergriffen die Besten der Bhāratas ihre Waffen und zogen eilends hinaus.
7.1.24
मोहात्तव सपुत्रस्य वधाच्छान्तनवस्य च ।
कौरवा मृत्युनाऽऽहूताः सहिताः सर्वराजभिः ॥ ७.१.२४ ॥
Durch deine Verblendung, zusammen mit deinen Söhnen, und wegen der Erschlagung des Sohnes Śantanus, wurden die Kauravas vom Tod gerufen und versammelten sich mit allen Königen.
7.1.25
अजावय इवागोपा वने श्वापदसंकुले ।
कर्णकर्णेति चाक्रन्दञ्छेषा भारत पार्थिवाः।
भृशमुद्विग्नमनसो हीना देवव्रतेन ते ॥ ७.१.२५ ॥
Wie Ziegen und Schafe ohne Hirten in einem Wald voller Raubtiere, so schrien die übrigen Könige »Karṇa, Karṇa«, o Bhārata, verloren Devavrata (Bhīṣma) und waren im Geist tief erschüttert.
7.1.26
पतिते भरतश्रेष्ठे बभूव कुरुवाहिनी ।
द्यौरिवापेतनक्षत्रा हीनं खमिव वायुना ॥ ७.१.२६ ॥
Als der Beste der Bharatas gefallen war, wurde das Kuru-Heer wie der Himmel ohne Sterne, wie der vom Wind leergefegte Himmel.
7.1.27
विपन्नसस्येव मही वाक्चैवासंस्कृता यथा ।
आसुरीव यथा सेना निगृहीते नृपे बलौ ॥ ७.१.२७ ॥
Wie eine Erde mit vernichteter Ernte, wie unverfeinerte Rede, und wie das Heer der Asuras, als der starke König Bali gefesselt wurde.
7.1.28
विधवेव वारारोहा शुष्कतोयेव निम्नगा ।
वृकैरिव वने रुद्धा पृषती हतयूथपा ॥ ७.१.२८ ॥
Wie eine verwitwete Frau mit schönen Hüften, wie ein Fluss mit versiegtem Wasser und wie eine gefleckte Hirschkuh, von Wölfen im Wald umzingelt, deren Herdenführer erschlagen ist.
7.1.29
शरभाऽऽहतसिंहेव महती गिरिकन्दरा ।
सा सेना भरतश्रेष्ठे पतिते जाह्नवीसुते ॥ ७.१.२९ ॥
Jenes Heer wurde wie eine große Bergeshöhle, in der ein Löwe von einem Śarabha niedergestreckt wurde, als der Beste der Bharatas, der Sohn der Jahnavī, gefallen war.
7.1.30
विष्वग्वाताहतिक्षुब्धा नौरिवासीन्महार्णवे ।
बलिभिः पाण्डवैर्वीरैर्लब्धलक्षैर्भृशार्दिता ॥ ७.१.३० ॥
Jenes Heer wurde wie ein Schiff, das im großen Ozean von Winden aus allen Richtungen hin und her geworfen wird, schwer bedrängt von den mächtigen Pāṇḍava-Helden, die ihr Ziel gefunden hatten.
7.1.31
सा तदासीद्भृशं सेना व्याकुलाश्वरथद्विपा ।
विपन्नभूयिष्ठनरा कृपणा ध्वस्तमानसा ॥ ७.१.३१ ॥
Da war jenes Heer tief erschüttert, Pferde, Wagen und Elefanten in Verwirrung, die meisten seiner Männer gefallen, jämmerlich und mutlos geworden.
7.1.32
तस्यां त्रस्ता नृपतयः सैनिकाश्च पृथग्विधाः ।
पाताल इव मज्जन्तो हीना देवव्रतेन ते। ॥ ७.१.३२ ॥
In ihm waren die verängstigten Könige und Krieger aller Art wie Menschen, die in die Unterwelt versinken, ihres Devavrata beraubt.
7.1.33
कर्णस्य कुरवोऽस्मार्षुः स हि देवव्रतोपमः ।
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठं रोचमानमिवातिथिम् ॥ ७.१.३३ ॥
Die Kuru gedachten Karṇas, der Devavrata gleich war, der Beste unter allen Waffenträgern, wie ein strahlender Gast.
7.1.34
बन्धुमापद्गतस्येव तमेवोपागमन्मनः ।
चुक्रुशुः कर्णकर्णेति तत्र भारत पार्थिवाः ॥ ७.१.३४ ॥
Der Geist wandte sich ihm zu wie einem Verwandten in Not; und dort, o Bhārata, riefen die Könige: »Karṇa, Karṇa!«
7.1.35
राधेयं हितमस्माकं सूतपुत्रं तनुत्यजम् ।
स हि नाबुध्यत तदा दशाहानि महायशाः ॥ ७.१.३५ ॥
Karṇa, der Sohn der Rādhā, unser Wohltäter, der Wagenlenkersohn, der seinen Leib hingab; zehn Tage lang wusste es der Großberühmte nicht.
7.1.36
सामात्यबन्धुः कर्णो वै तमानयत माचिरम्। ॥ ७.१.३६ ॥
Karṇa samt seinen Ministern und Verwandten — bringt ihn sofort, ohne Verzug!
7.1.37
रथेषु गण्यमानेषु बलविक्रमशालिषु ।
सङ्ख्यातोऽर्धरथः कर्णो द्विगुणः सन्नरर्षभः ॥ ७.१.३७ ॥
Unter den gezählten Wagenkämpfern, begabt mit Kraft und Tapferkeit, wurde Karṇa als halber Wagenkämpfer gerechnet; er war der Stier unter den Menschen, doppelt so groß.
7.1.38
रथातिरथसङ्ख्यायां योऽग्रणीः शूरसम्भतः ।
सासुरानपि देवेशान्रणे यो योद्धुमुत्सहेत् ॥ ७.१.३८ ॥
Er, der unter den Zählungen der Wagenkämpfer und großen Wagenkämpfer der Erste ist, ein Held voller Tapferkeit, der es wagen würde, im Kampf selbst gegen die Herren der Götter samt den Asuras zu kämpfen.
7.1.39
स तु तेनैव कोपेन राजन्गाङ्गेयमुक्तवान् ।
त्वयि जीवति कौरव्य नाहं योत्स्ये कदाचन। ॥ ७.१.३९ ॥
Doch in diesem Zorn sprach er zu Gāṅgeya: „O König, o Kaurava, solange du lebst, werde ich niemals kämpfen."
7.1.40
त्वया तु पाण्डवेयेषु निहतेषु महामृधे ।
दुर्योधनमनुज्ञाप्य वनं यास्यामि कौरव ॥ ७.१.४० ॥
„Wenn aber die Pāṇḍavas im großen Kampf von dir getötet sind, o Kaurava, werde ich, nachdem ich Duryodhana um Abschied gebeten habe, in den Wald gehen."
7.1.41
हते वा त्वयि पार्थैस्तु युधि स्वर्गमुपेयुषि ।
हन्तास्म्येकरथेनैव कृत्स्नान् यान्मन्यसे रथान् ॥ ७.१.४१ ॥
„Oder wenn du, im Kampf von den Söhnen der Pṛthā getötet, in den Himmel gegangen bist, werde ich allein mit einem einzigen Wagen alle Wagen erschlagen, an die du denkst."
7.1.42
एवमुक्त्वा महाबाहुर्दशाहान्येक एव स ।
नायुध्यत ततः कर्णः पुत्रस्य तव संयते ॥ ७.१.४२ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, kämpfte der Starkarmige zehn Tage lang nicht allein; da kämpfte Karṇa im Kampf nicht für deinen Sohn.
7.1.43
भीष्मः समरविक्रान्तः पाण्डवेयस्य भारत ।
जघान समरे योधानसङ्ख्येयपराक्रमः ॥ ७.१.४३ ॥
O Bhārata, Bhīṣma, im Kampf gewaltig und von unzähliger Tapferkeit, erschlug im Gefecht die Krieger des Pāṇḍava-Heeres.
7.1.44
तस्मिंस्तु निहते शूरे सत्यसन्धे महौजसि ।
त्वत्सुताः कर्णमस्मार्षुस्तर्तुकामा इव प्लवम् ॥ ७.१.४४ ॥
Als jener Held, seinem Wort treu und von großer Kraft, erschlagen war, gedachten deine Söhne Karṇas, wie Menschen, die übersetzen wollen, an ein Floß denken.
7.1.45
तावकास्तव पुत्राश्च सहिताः सर्वराजभिः ।
हा कर्ण इति चाक्रन्दन्कालोऽयमिति अब्रुवन् ॥ ७.१.४५ ॥
Deine Leute und deine Söhne schrien zusammen mit allen Königen: »Wehe, Karṇa!« und sprachen: »Dies ist die Zeit.«
7.1.46
एवं ते स्म हि राधेयं सूतपुत्रं तनुत्यजम् ।
चुक्रुशुः सहिता योधास्तत्र तत्र महाबलाः ॥ ७.१.४६ ॥
So klagten die mächtigen Krieger, versammelt, überall um Karṇa, den Sohn der Rādhā, den Wagenlenkersohn, der seinen Leib hingegeben hatte.
7.1.47
जामदग्न्याभ्यनुज्ञातमस्त्रे दुर्वारपौरुषम् ।
अगमन्नो मनः कर्णं बन्धुमात्ययिकेष्विव ॥ ७.१.४७ ॥
Unsere Gedanken wandten sich Karṇa zu, dem Paraśurāma die Waffen gewährt hatte, von unbezwingbarer Tapferkeit, wie man sich in schwerer Not einem Verwandten zuwendet.
7.1.48
स हि शक्तो रणे राजञ्स्त्रातुमस्मान्महाभयात् ।
त्रिदशानिव गोविन्दः सततं सुमहाभयात् ॥ ७.१.४८ ॥
O König, er war im Kampf fähig, uns aus großer Furcht zu retten, wie Govinda die Götter stets aus großer Furcht rettet.
7.1.49
तथा तु सञ्जयं कर्णं कीर्तयन्तं पुनः पुनः ।
आशीविषवदुच्छ्वस्य धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ७.१.४९ ॥
So, als Sañjaya Karṇa immer wieder rühmte, atmete Dhṛtarāṣṭra wie eine Schlange aus und sprach dies.
7.1.50
यत्तद्वैकर्तनं कर्णमगमद्वो मनस्तदा ।
उप्यरक्षत्स राधेयः सूतपुत्रस्तनुत्यजः ॥ ७.१.५० ॥
Damals wandte sich euer Geist Karṇa zu, dem Sohn des Vikartana; jener Sohn der Rādhā, Sohn des Wagenlenkers, der bereit war, seinen Leib hinzugeben, beschützte ihn.
7.1.51
अपि तन्न मृषाकार्षीत्कच्चित्सत्यपराक्रमः ।
सम्भान्तानां तदार्तानां त्रस्तानां त्राणमिच्छतां ॥ ७.१.५१ ॥
Hat jener Mann von wahrer Tapferkeit das Versprechen des Schutzes, das er den Verwirrten, den Leidenden, den Verängstigten und den Schutzsuchenden gegeben hatte, etwa nicht falsch gemacht?
7.1.52
अपि तत्पूरयांचक्रे धनुर्धरवरो युधि ।
यत्तद्विनिहते भीष्मे कौरवाणामपाकृतम् ॥ ७.१.५२ ॥
Hat jener beste der Bogenschützen im Kampf jene Aufgabe vollendet, die die Kauravas unvollendet ließen, als Bhīṣma erschlagen wurde?
7.1.53
तत्खण्डं पूरयन्कर्णः परेषामादधद्भयम् ।
स हि वै पुरुषव्याघ्रो लोके सञ्जय कथ्यते ॥ ७.१.५३ ॥
Indem er jene Lücke füllte, flößte Karṇa den Feinden Furcht ein. O Sañjaya, er wird in der Welt wahrlich der Tiger unter den Menschen genannt.
7.1.54
आर्तानां बान्धवानां च क्रन्दतां च विशेषतः ।
परित्यज्य रणे प्राणांस्तत्त्राणार्थं च शर्म च।
कृतवान्मम पुत्राणां जयाशां सफलामपि ॥ ७.१.५४ ॥
Indem er im Kampf sein Leben hingab, um vor allem die Leidenden und die weinenden Verwandten zu schützen, und ihnen Zuflucht gewährte, ließ er auch die Hoffnung auf den Sieg meiner Söhne Früchte tragen.
7.1.63
भीष्मेण हि महाबाहुः सर्वक्षत्रस्य पश्यतः ॥ ७.१.६३ ॥
Tatsächlich wurde der Starkarmige von Bhīṣma niedergestreckt, während alle Krieger zusahen.