മഹാഭാരതം · അധ്യായം 7.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.101.1
स्रंसन्त इव मज्जानस्तावकानां भयान्नृप ।
तौ दृष्ट्वा समतिक्रान्तौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०१.१ ॥
രാജാവേ! നിങ്ങളുടെ പക്ഷക്കാരുടെ മജ്ജകൾ ഭയത്താൽ ഉരുകിയൊലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി; വാസുദേവനും ധനഞ്ജയനും കടന്നുപോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ.
7.101.2
सर्वे तु प्रतिसंरब्धा हीमन्तः सत्वचोदिताः ।
स्थिरीभूता महात्मानः प्रत्यगच्छन्धनञ्जयम् ॥ ७.१०१.२ ॥
എന്നാൽ ലജ്ജയുള്ള, ധൈര്യത്താൽ പ്രേരിതരായ, കോപം ജ്വലിച്ച എല്ലാ മഹാത്മാക്കളും ഉറച്ചുനിന്ന് ധനഞ്ജയനെ എതിരിട്ടു.
7.101.3
ये गताः पाण्डवं युद्धे रोषामर्षसमन्विताः ।
तेऽद्यापि न निवर्तन्ते सिन्धवः सागरादिव ॥ ७.१०१.३ ॥
രോഷവും അമർഷവും നിറഞ്ഞ് യുദ്ധത്തിൽ പാണ്ഡവനെ നേരിടാൻ പോയവർ ഇന്നും തിരിച്ചുവരുന്നില്ല, കടലിൽനിന്ന് നദികൾ തിരിച്ചുവരാത്തതുപോലെ.
7.101.4
असन्तस्तु न्यवर्तन्त वेदेभ्य इव नास्तिकाः ।
नरकं भजमानास्ते प्रत्यपद्यन्त किल्बिषम् ॥ ७.१०१.४ ॥
എന്നാൽ അസജ്ജനങ്ങൾ വേദങ്ങളിൽനിന്ന് പിന്മാറുന്ന നാസ്തികരെപ്പോലെ പിന്തിരിഞ്ഞു; നരകത്തെ സ്വീകരിച്ച് പാപം നേടി.
7.101.5
तावतीत्य रथानीकं विमुक्तौ पुरुषर्षभौ ।
ददृशाते यथा राहोरास्यान्मुक्तौ प्रभाकरौ ॥ ७.१०१.५ ॥
രഥസേനയെ കടന്ന് മോചിതരായ ആ പുരുഷശ്രേഷ്ഠന്മാർ, രാഹുവിന്റെ വായിൽനിന്ന് മോചിതരായ രണ്ടു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.6
मत्स्याविव महाजालं विदार्य विगतक्लमौ ।
तथा कृष्णावदृश्येतां सेनाजालं विदार्य तत् ॥ ७.१०१.६ ॥
രണ്ടു മത്സ്യങ്ങൾ വലിയ വല കീറി ക്ഷീണമില്ലാതെ പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ, ആ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരും സേനാജാലം കീറി പ്രത്യക്ഷരായി.
7.101.7
विमुक्तौ शस्त्रसम्बाधाद्रोणानीकात्सुदुर्भिदात् ।
अदृश्येतां महात्मानौ कालसूर्याविवोदितौ ॥ ७.१०१.७ ॥
ആയുധങ്ങളുടെ തിരക്കിൽ നിന്നും, ഭേദിക്കാൻ അതീവ പ്രയാസമുള്ള ദ്രോണസേനയിൽ നിന്നും മോചിതരായ ആ രണ്ട് മഹാത്മാക്കളും ഉദിച്ചുയർന്ന കാലസൂര്യന്മാരെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.8
अस्त्रसम्बाधनिर्मुक्तौ विमुक्तौ शस्त्रसङ्कटात् ।
अदृश्येतां महात्मानौ शत्रुसम्बाधकारिणौ ॥ ७.१०१.८ ॥
ആയുധത്തിരക്കിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ആയുധസങ്കടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട്, ശത്രുക്കളെ ഞെരുക്കിയ ആ രണ്ട് മഹാത്മാക്കൾ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.9
विमुक्तौ ज्वलनस्पर्शान्मकरास्याज्झषाविव ।
अक्षोभयेतां सेनां तौ समुद्रं मकराविव ॥ ७.१०१.९ ॥
തീയുടെ സ്പർശത്തിൽ നിന്നും മകരത്തിന്റെ വായിൽ നിന്നും മോചിതരായ രണ്ട് മത്സ്യങ്ങളെപ്പോലെ ആ ഇരുവരും സേനയെ ഇളക്കിമറിച്ചു, രണ്ട് മകരങ്ങൾ സമുദ്രത്തെ ഇളക്കുന്നതുപോലെ.
7.101.10
तावकास्तव पुत्राश्च द्रोणानीकस्थयोस्तयोः ।
नैतौ तरिष्यतो द्रोणमिति चक्रुस्तदा मतिम् ॥ ७.१०१.१० ॥
നിങ്ങളുടെ ആളുകളും പുത്രന്മാരും ദ്രോണസേനയിൽ നിന്ന ആ രണ്ടുപേരെക്കുറിച്ച്, ഇവർ ദ്രോണനെ കടക്കില്ലെന്ന് അപ്പോൾ തീരുമാനിച്ചു.
7.101.11
तौ तु दृष्ट्वा व्यतिक्रान्तौ द्रोणानीकं महाद्युती ।
नाशशंसुर्महाराज सिन्धुराजस्य जीवितम् ॥ ७.१०१.११ ॥
എന്നാൽ ദ്രോണസേനയെ കടന്ന ആ രണ്ടു മഹാതേജസ്വികളെ കണ്ട് മഹാരാജാവേ, അവർ സിന്ധുരാജന്റെ ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിച്ചു.
7.101.12
आशा बलवती राजन्सिन्धुराजस्य जीविते ।
द्रोणहार्दिक्ययोः कृष्णौ न मोक्ष्येते इति प्रभो ॥ ७.१०१.१२ ॥
രാജാവേ, സിന്ധുരാജന്റെ ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷ ശക്തമായിരുന്നു, പ്രഭോ; ദ്രോണനും ഹാർദിക്യനും ഈ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരെ വിടില്ല.
7.101.13
तामाशां विफलीकृत्य सन्तीर्णौ तौ परन्तपौ ।
द्रोणानीकं महाराज भोजानीकं च दुस्तरम् ॥ ७.१०१.१३ ॥
മഹാരാജാവേ, ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ആ ഇരുവരും ആ പ്രതീക്ഷയെ വിഫലമാക്കി, ദുസ്തരമായ ദ്രോണസൈന്യത്തെയും ഭോജസൈന്യത്തെയും കടന്നു.
7.101.14
अथ दृष्ट्वा व्यतिक्रान्तौ ज्वलिताविव पावकौ ।
निराशाः सिन्धुराजस्य जीवितं न शशंसिरे ॥ ७.१०१.१४ ॥
പിന്നെ ജ്വലിക്കുന്ന രണ്ടു അഗ്നികളെപ്പോലെ കടന്നുപോയ അവരിരുവരെയും കണ്ട്, സിന്ധുരാജന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നിരാശരായി അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
7.101.15
मिथश्च समभाषेतामभीतौ भयवर्धनौ ।
जयद्रथवधे वाचस्तास्ताः कृष्णधनञ्जयौ ॥ ७.१०१.१५ ॥
ഭയരഹിതരും ഭയം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവരുമായ കൃഷ്ണനും ധനഞ്ജയനും ജയദ്രഥവധത്തെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം പല വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.101.16
असौ मध्ये कृतः षङ्भिर्धार्तराष्ट्रैर्महारथैः ।
चक्षुर्विषयसम्प्राप्तो न मे मोक्ष्यति सैन्धवः ॥ ७.१०१.१६ ॥
ആറ് മഹാരഥന്മാരായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ നടുവിൽ നിർത്തിയ ആ സൈന്ധവൻ എന്റെ കാഴ്ചയിലെത്തി; അവൻ എന്നിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല.
7.101.17
यद्यस्य समरे गोप्ता शक्रो देवगणैः सह ।
तथाप्येनं निहंस्याव इति कृष्णावभाषताम् ॥ ७.१०१.१७ ॥
യുദ്ധത്തിൽ ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം ഇന്ദ്രൻ തന്നെ ഇവന്റെ രക്ഷകനായാലും, എന്നിട്ടും നാം ഇരുവരും ഇവനെ കൊല്ലും എന്ന് കൃഷ്ണനും അർജുനനും പറഞ്ഞു.
7.101.18
इति कृष्णौ महाबाहू मिथः कथयतां तदा ।
सिन्धुराजमवेक्षन्तौ त्वत्पुत्रा बहु चुक्रुशुः ॥ ७.१०१.१८ ॥
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഹാബാഹുക്കളായ കൃഷ്ണാർജുനന്മാരെ കണ്ട്, സിന്ധുരാജനെ നോക്കി നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ ഏറെ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
7.101.19
अतीत्य मरुधन्वानं प्रयान्तौ तृषितौ गजौ ।
पीत्वा वारि समाश्वस्तौ तथैवास्तामरिन्दमौ ॥ ७.१०१.१९ ॥
മരുധന്വം കടന്നു പോകുന്ന ദാഹിച്ച രണ്ട് ആനകൾ വെള്ളം കുടിച്ച് ആശ്വസിച്ചു; അതുപോലെതന്നെ ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്ന ആ ഇരുവരും ആശ്വസിച്ചു.
7.101.20
व्याघ्रसिंहगजाकीर्णानतिक्रम्य च पर्वतान् ।
वणिजाविव दृश्येतां हीनमृत्यू जरातिगौ ॥ ७.१०१.२० ॥
കടുവകളും സിംഹങ്ങളും ആനകളും നിറഞ്ഞ പർവതങ്ങൾ കടന്ന്, മരണവും വാർധക്യവും കടന്നവരായി ആ ഇരുവരും വണിക്കുകളെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.21
तथाहि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे ।
तावका वीक्ष्य मुक्तौ तौ विक्रोशन्ति स्म सर्वशः ॥ ७.१०१.२१ ॥
ഇവരുടെ മുഖവർണം ഇതാണെന്ന് നിങ്ങളുടെ ആളുകൾ കരുതി. മോചിതരായ ആ ഇരുവരെയും കണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആളുകൾ എല്ലായിടത്തുനിന്നും നിലവിളിച്ചു.
7.101.22
द्रोणादाशीविषाकाराज्ज्वलितादिव पावकात् ।
अन्येभ्यः पार्थिवेभ्यश्च भास्वन्ताविव भास्करौ ॥ ७.१०१.२२ ॥
വിഷസർപ്പംപോലെയും ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെയുമുള്ള ദ്രോണനിൽനിന്നും മറ്റു രാജാക്കന്മാരിൽനിന്നും ആ ഇരുവരും പ്രകാശിക്കുന്ന രണ്ടു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.23
विमुक्तौ सागरप्रख्याद्रोणानीकादर्रिदमौ ।
अदृश्येतां मुदा युक्तौ समुत्तीर्यार्णवं यथा ॥ ७.१०१.२३ ॥
സമുദ്രസദൃശമായ ദ്രോണസേനയിൽനിന്ന് മോചിതരായ ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്ന ആ ഇരുവരും, സമുദ്രം കടന്നവരെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ കാണപ്പെട്ടു.
7.101.24
अस्त्रौघान्महतो मुक्तौ द्रोणहार्दिक्यरक्षितात् ।
रोचमानावदृश्येतामिन्द्राग्न्योः सदृशौ रणे ॥ ७.१०१.२४ ॥
ദ്രോണനും ഹാർദിക്യനും സംരക്ഷിച്ച മഹത്തായ അസ്ത്രപ്രവാഹത്തിൽനിന്ന് മോചിതരായ ആ ഇരുവരും പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രനും അഗ്നിക്കും തുല്യരായി കാണപ്പെട്ടു.
7.101.25
उद्भिन्नरुधिरौ कृष्णौ भारद्वाजस्य सायकैः ।
शितैश्चितौ व्यरोचेतां कर्णिकारैरिवाचलौ ॥ ७.१०१.२५ ॥
ഭാരദ്വാജന്റെ (ദ്രോണന്റെ) മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ രക്തം ഒഴുകിയ ആ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരും കർണികാര പുഷ്പങ്ങളാൽ മൂടിയ രണ്ടു പർവതങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങി.
7.101.26
द्रोणग्राहहूदान्मुक्तौ शक्त्याशीविषसङ्कटात् ।
अयःशरोग्रमकरात्क्षत्रियप्रवराम्भसः ॥ ७.१०१.२६ ॥
ദ്രോണനെന്ന മുതലകളുള്ള കുളത്തിൽ നിന്നും, ശക്തി എന്ന വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ അപകടത്തിൽ നിന്നും, ഇരുമ്പമ്പുകളാകുന്ന ഭീകരമായ മകരങ്ങളുള്ള, ശ്രേഷ്ഠ ക്ഷത്രിയരുടെ ജലമായ ആ യുദ്ധത്തിൽ നിന്നും അവർ ഇരുവരും മോചിതരായി.
7.101.27
ज्याघोषतलनिर्हादाद्गदानिस्त्रिंशविद्युतः ।
द्रोणास्त्रमेघान्निर्मुक्तौ सूर्येन्दू तिमिरादिव ॥ ७.१०१.२७ ॥
വില്ലിന്റെ ഞാൺ മുഴക്കത്തിൽ നിന്നും കൈയടികളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നും, ഗദകളുടെയും വാളുകളുടെയും മിന്നലുകളിൽ നിന്നും, ദ്രോണാസ്ത്രങ്ങളാകുന്ന മേഘങ്ങളിൽ നിന്നും അവർ ഇരുവരും ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് സൂര്യചന്ദ്രന്മാർ എന്നപോലെ മോചിതരായി.
7.101.28
बाहुभ्यामिव सन्तीर्णौ सिन्धुषष्ठाः समुद्रगाः ।
तपान्ते सरितः पूर्णा महाग्राहसमाकुलाः ॥ ७.१०१.२८ ॥
സ്വന്തം ബാഹുക്കളാൽ നീന്തി കടന്നതുപോലെ അവർ ഇരുവരും കടന്നു; കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന സിന്ധുവിന്റെ ആറു ശാഖകളെപ്പോലെ, വേനലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ വലിയ മുതലകൾ നിറഞ്ഞ് ജലം നിറഞ്ഞ നദികളെപ്പോലെ.
7.101.29
महाशैलोच्चयां घोरां लङ्घयित्वा महानदीम् ।
निस्तीर्णावध्वगौ यद्वत्तद्वत्तौ तारितौ रणे ॥ ७.१०१.२९ ॥
വലിയ പർവതക്കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭയങ്കരമായ മഹാനദി ചാടിക്കടന്ന വഴിയാത്രക്കാരെപ്പോലെ, അവർ ഇരുവരും യുദ്ധത്തിൽ രക്ഷപ്പെട്ടു.
7.101.30
इति कृष्णौ महेष्वासौ प्रशस्तौ लोकविश्रुतौ ।
सर्वभूतान्यमन्यन्त द्रोणास्त्रबलवारणात् ॥ ७.१०१.३० ॥
ഇങ്ങനെ, മഹാധനുർധരരും പ്രശംസനീയരും ലോകപ്രസിദ്ധരുമായ ആ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരെ, ദ്രോണാസ്ത്രബലത്തെ തടുത്തതിനാൽ, സർവഭൂതങ്ങളും (മഹാന്മാരായി) കരുതി.
7.101.31
जयद्रथं समीपस्थमवेक्षन्तौ जिघांसया ।
रुरुं वनान्ते लिप्सन्तौ व्याघ्रवत्तावतिष्ठताम् ॥ ७.१०१.३१ ॥
സമീപത്തുള്ള ജയദ്രഥനെ വധിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കി, കാട്ടിന്റെ അരികിൽ മാനിനെ പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കടുവകളെപ്പോലെ അവർ ഇരുവരും നിന്നു.
7.101.32
यथा हि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे ।
तव योधा महाराज हतमेव जयद्रथम् ॥ ७.१०१.३२ ॥
മഹാരാജാവേ, ഇവരുടെ മുഖവർണ്ണം കണ്ട് നിങ്ങളുടെ യോദ്ധാക്കൾ ജയദ്രഥൻ ഇതിനകം വധിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി.
7.101.33
लोहिताक्षौ महाबाहू संयुक्तौ कृष्णपाण्डवौ ।
सिन्धुराजमभिप्रेक्ष्य हृष्टौ व्यनदतां मुहुः ॥ ७.१०१.३३ ॥
ചുവന്ന കണ്ണുകളും മഹാബാഹുക്കളുമുള്ള കൃഷ്ണനും പാണ്ഡവനും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന്, സിന്ധുരാജനെ നേരിട്ട് കണ്ട് സന്തോഷിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു.
7.101.34
शौरेरभीषुहस्तस्य पार्थस्य च धनुष्मतः ।
तयोरासीत्प्रभा राजन्सूर्यपावकयोरिव ॥ ७.१०१.३४ ॥
രാജാവേ, കൈയിൽ കുതിരക്കയറ് പിടിച്ച ശൗരിയുടെയും (കൃഷ്ണന്റെ) വില്ലാളിയായ പാർത്ഥന്റെയും (അർജ്ജുനന്റെ) പ്രഭ സൂര്യന്റെയും അഗ്നിയുടെയും പോലെയായിരുന്നു.
7.101.35
हर्ष एव तयोरासीद्द्रोणानीकप्रमुक्तयोः ।
समीपे सैन्धवं दृष्ट्वा श्येनयोरामिषं यथा ॥ ७.१०१.३५ ॥
ദ്രോണസൈന്യത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായ അവർക്ക് സിന്ധുരാജനെ അടുത്ത് കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നു, രണ്ട് പരുന്തുകൾ ഇരയെ കണ്ടതുപോലെ.
7.101.36
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके ।
सहसा पेततुःक्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिपम् ॥ ७.१०१.३६ ॥
സിന്ധുരാജൻ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് കോപിച്ച അവർ ഇരുവരും പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മേൽ ചാടിവീണു, രണ്ട് പരുന്തുകൾ ഇരയുടെ മേൽ പതിക്കുന്നതുപോലെ.
7.101.37
तौ दृष्ट्वा तु व्यतिक्रान्तौ हृषीकेशधनञ्जयौ ।
सिन्धुराजस्य रक्षार्थं पराक्रान्तः सुतस्तव ॥ ७.१०१.३७ ॥
ഹൃഷീകേശനും ധനഞ്ജയനുമാകുന്ന ആ ഇരുവരും കടന്നുപോകുന്നത് കണ്ട്, സിന്ധുരാജന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി നിങ്ങളുടെ പരാക്രമശാലിയായ പുത്രൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
7.101.38
द्रोणेनाबद्धकवचो राजा दुर्योधनस्ततः ।
ययावेकरथेनाजौ हयसंस्करावित्प्रभो ॥ ७.१०१.३८ ॥
ദ്രോണൻ കവചം കെട്ടിയ രാജാവ് ദുര്യോധനൻ പിന്നീട് ഒറ്റ രഥത്തിൽ യുദ്ധത്തിലേക്ക് നീങ്ങി; ഹേ പ്രഭോ, രണ്ടു കുതിരപ്പരിശീലകരെപ്പോലെ.
7.101.39
कृष्णपार्थौ महेष्वासौ व्यतिक्रम्याथ ते सुतः ।
अग्रतः पुण्डरीकाक्षं प्रतीयाय नराधिप ॥ ७.१०१.३९ ॥
മഹാധനുർധരരായ കൃഷ്ണനെയും പാർത്ഥനെയും കടന്ന്, നിങ്ങളുടെ പുത്രൻ പിന്നെ പുണ്ഡരീകാക്ഷന്റെ മുന്നിലെത്തി, ഹേ നരാധിപാ.
7.101.40
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत् ।
प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनञ्जयम् ॥ ७.१०१.४० ॥
അപ്പോൾ എല്ലാ സൈന്യങ്ങളിലും വാദ്യങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ മുഴങ്ങി; നിങ്ങളുടെ പുത്രൻ ധനഞ്ജയനെ കടന്നപ്പോൾ.
7.101.41
सिंहनादरवाश्चासञ्शङ्खशब्दविमिश्रिताः ।
दृष्ट्वा दुर्योधनं तत्र कृष्णयोः प्रमुखे स्थितम् ॥ ७.१०१.४१ ॥
അവിടെ ദുര്യോധനൻ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട്, സിംഹനാദവും ശംഖധ്വനിയും കലർന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു.
7.101.42
ये च ते सिन्धुराजस्य गोप्तारः पावकोपमाः ।
ते प्राहृष्यन्त समरे दृष्ट्वा पुत्रं तव प्रभो ॥ ७.१०१.४२ ॥
സിന്ധുരാജന്റെ അഗ്നിതുല്യരായ രക്ഷകർ, യുദ്ധത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പുത്രനെ കണ്ട് സന്തോഷിച്ചു, ഹേ പ്രഭോ.
7.101.43
दृष्ट्वा दुर्योधनं कृष्णो व्यतिक्रान्तं सहानुगम् ।
अब्रवीदर्जुनं राजन्प्राप्तकालमिदं वचः ॥ ७.१०१.४३ ॥
രാജാവേ, അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കടന്നുപോകുന്ന ദുര്യോധനനെ കണ്ട് കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് ഈ സമയോചിതമായ വാക്ക് പറഞ്ഞു.