மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.101.1
स्रंसन्त इव मज्जानस्तावकानां भयान्नृप ।
तौ दृष्ट्वा समतिक्रान्तौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०१.१ ॥
அரசே! உம் படையினரின் மஜ்ஜைகள் பயத்தால் உருகி வழிவது போலத் தோன்றின; வாசுதேவனும் தனஞ்சயனும் கடந்து செல்வதைக் கண்டபோது.
7.101.2
सर्वे तु प्रतिसंरब्धा हीमन्तः सत्वचोदिताः ।
स्थिरीभूता महात्मानः प्रत्यगच्छन्धनञ्जयम् ॥ ७.१०१.२ ॥
ஆனால் வெட்கமுள்ள, தைரியத்தால் தூண்டப்பட்ட, கோபத்தால் எழுந்த அனைத்து மகாத்மாக்களும் உறுதியுடன் நின்று தனஞ்சயனை எதிர்கொண்டனர்.
7.101.3
ये गताः पाण्डवं युद्धे रोषामर्षसमन्विताः ।
तेऽद्यापि न निवर्तन्ते सिन्धवः सागरादिव ॥ ७.१०१.३ ॥
ஆத்திரமும் பொறாமையும் நிறைந்து போரில் பாண்டவனை நோக்கிச் சென்றவர்கள் இன்றும் திரும்பவில்லை, கடலிலிருந்து ஆறுகள் திரும்புவதில்லை போல.
7.101.4
असन्तस्तु न्यवर्तन्त वेदेभ्य इव नास्तिकाः ।
नरकं भजमानास्ते प्रत्यपद्यन्त किल्बिषम् ॥ ७.१०१.४ ॥
ஆனால் தீயோர் வேதங்களிலிருந்து விலகும் நாத்திகர்கள் போல திரும்பினர்; நரகத்தை நாடி, பாவத்தை அடைந்தனர்.
7.101.5
तावतीत्य रथानीकं विमुक्तौ पुरुषर्षभौ ।
ददृशाते यथा राहोरास्यान्मुक्तौ प्रभाकरौ ॥ ७.१०१.५ ॥
தேர்ப்படையைக் கடந்து விடுபட்ட அந்த இரு மனிதர்களில் காளைகள், ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட இரண்டு சூரியர்கள் போலத் தோன்றினர்.
7.101.6
मत्स्याविव महाजालं विदार्य विगतक्लमौ ।
तथा कृष्णावदृश्येतां सेनाजालं विदार्य तत् ॥ ७.१०१.६ ॥
இரண்டு மீன்கள் பெரிய வலையைக் கிழித்துச் சோர்வின்றிச் செல்வது போல, அந்த இரு கிருஷ்ணர்களும் படையின் வலையைக் கிழித்துத் தோன்றினர்.
7.101.7
विमुक्तौ शस्त्रसम्बाधाद्रोणानीकात्सुदुर्भिदात् ।
अदृश्येतां महात्मानौ कालसूर्याविवोदितौ ॥ ७.१०१.७ ॥
ஆயுதங்களின் நெருக்கத்திலிருந்தும், துளைக்க மிகக் கடினமான துரோணரின் படையிலிருந்தும் விடுபட்ட அந்த இரு மகாத்மாக்களும் உதித்த காலசூரியர்களைப் போலத் தென்பட்டனர்.
7.101.8
अस्त्रसम्बाधनिर्मुक्तौ विमुक्तौ शस्त्रसङ्कटात् ।
अदृश्येतां महात्मानौ शत्रुसम्बाधकारिणौ ॥ ७.१०१.८ ॥
ஆயுதப் நெருக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, ஆயுதங்களின் இடரிலிருந்து மீண்டு, எதிரிகளை நெருக்கடியில் ஆழ்த்திய அந்த இரு மகாத்மாக்களும் தென்பட்டனர்.
7.101.9
विमुक्तौ ज्वलनस्पर्शान्मकरास्याज्झषाविव ।
अक्षोभयेतां सेनां तौ समुद्रं मकराविव ॥ ७.१०१.९ ॥
நெருப்பின் தீண்டலிலிருந்தும், முதலையின் வாயிலிருந்தும் விடுபட்ட இரு மீன்களைப் போல அவர்கள் இருவரும் படையைக் கலக்கினர்; கடலை இரு முதலைகள் கலக்குவது போல.
7.101.10
तावकास्तव पुत्राश्च द्रोणानीकस्थयोस्तयोः ।
नैतौ तरिष्यतो द्रोणमिति चक्रुस्तदा मतिम् ॥ ७.१०१.१० ॥
உங்கள் ஆட்களும் உங்கள் மகன்களும், துரோணரின் படையில் நின்ற அவ்விருவரைப் பற்றி, அவர்கள் துரோணரைக் கடக்க மாட்டார்கள் என்று அப்போது முடிவு செய்தனர்.
7.101.11
तौ तु दृष्ट्वा व्यतिक्रान्तौ द्रोणानीकं महाद्युती ।
नाशशंसुर्महाराज सिन्धुराजस्य जीवितम् ॥ ७.१०१.११ ॥
ஆனால் துரோணரின் படையைக் கடந்த அந்த இரு மகா ஒளியுடையோரைக் கண்டு, மகாராஜனே, அவர்கள் சிந்துராஜனின் உயிர் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.
7.101.12
आशा बलवती राजन्सिन्धुराजस्य जीविते ।
द्रोणहार्दिक्ययोः कृष्णौ न मोक्ष्येते इति प्रभो ॥ ७.१०१.१२ ॥
அரசே, சிந்துராஜனின் உயிர் குறித்த நம்பிக்கை வலுவாக இருந்தது, பிரபுவே; துரோணரும் ஹார்திக்கியனும் இந்த இரு கிருஷ்ணர்களை விடுவிக்கமாட்டார்கள்.
7.101.13
तामाशां विफलीकृत्य सन्तीर्णौ तौ परन्तपौ ।
द्रोणानीकं महाराज भोजानीकं च दुस्तरम् ॥ ७.१०१.१३ ॥
ஓ மன்னா, எதிரிகளை எரிப்பவர்களான அவ்விருவரும் அந்த நம்பிக்கையை வீணாக்கி, துஸ்தரமான துரோணரின் படையையும் போஜர்களின் படையையும் கடந்தனர்.
7.101.14
अथ दृष्ट्वा व्यतिक्रान्तौ ज्वलिताविव पावकौ ।
निराशाः सिन्धुराजस्य जीवितं न शशंसिरे ॥ ७.१०१.१४ ॥
பின்னர் எரியும் இரு தீக்கள் போல் கடந்து சென்ற அவ்விருவரையும் கண்ட பின், சிந்துராஜனின் உயிர் பிழைக்குமென்று யாரும் நம்பிக்கை தெரிவிக்கவில்லை.
7.101.15
मिथश्च समभाषेतामभीतौ भयवर्धनौ ।
जयद्रथवधे वाचस्तास्ताः कृष्णधनञ्जयौ ॥ ७.१०१.१५ ॥
அஞ்சாதவர்களும் அச்சத்தை வளர்ப்பவர்களுமான அவ்விருவர், ஜயத்ரதனைக் கொல்வது பற்றிய பல்வேறு சொற்களை ஒருவரோடொருவர் பேசினர் — கிருஷ்ணனும் தனஞ்ஜயனும்.
7.101.16
असौ मध्ये कृतः षङ्भिर्धार्तराष्ट्रैर्महारथैः ।
चक्षुर्विषयसम्प्राप्तो न मे मोक्ष्यति सैन्धवः ॥ ७.१०१.१६ ॥
ஆறு மகாரதர்களான திருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்களால் நடுவில் வைக்கப்பட்ட அந்த சைந்தவன் என் பார்வையில் வந்துவிட்டான்; அவன் என்னிடமிருந்து தப்ப மாட்டான்.
7.101.17
यद्यस्य समरे गोप्ता शक्रो देवगणैः सह ।
तथाप्येनं निहंस्याव इति कृष्णावभाषताम् ॥ ७.१०१.१७ ॥
போரில் தேவர் கூட்டத்துடன் இந்திரனே இவனைக் காத்தாலும், அப்படியிருந்தும் நாம் இருவரும் இவனைக் கொல்வோம் என்று கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் கூறினர்.
7.101.18
इति कृष्णौ महाबाहू मिथः कथयतां तदा ।
सिन्धुराजमवेक्षन्तौ त्वत्पुत्रा बहु चुक्रुशुः ॥ ७.१०१.१८ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த மகாபாஹுக்களான கிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் பார்த்து, உம் மகன்கள் சிந்துராஜனை நோக்கி மிகவும் கூச்சலிட்டனர்.
7.101.19
अतीत्य मरुधन्वानं प्रयान्तौ तृषितौ गजौ ।
पीत्वा वारि समाश्वस्तौ तथैवास्तामरिन्दमौ ॥ ७.१०१.१९ ॥
மருதன்வ பாலைநிலத்தைக் கடந்து செல்லும் தாகமுற்ற இரு யானைகளும் நீர் அருந்தி தேறின; அதுபோலவே எதிரிகளை அடக்கும் அவ்விருவரும் தேறினர்.
7.101.20
व्याघ्रसिंहगजाकीर्णानतिक्रम्य च पर्वतान् ।
वणिजाविव दृश्येतां हीनमृत्यू जरातिगौ ॥ ७.१०१.२० ॥
புலிகள், சிங்கங்கள், யானைகள் நிறைந்த மலைகளைக் கடந்து, அவ்விருவரும் மரணமும் முதுமையும் கடந்தவர்களாக வணிகர்களைப் போலத் தோன்றினர்.
7.101.21
तथाहि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे ।
तावका वीक्ष्य मुक्तौ तौ विक्रोशन्ति स्म सर्वशः ॥ ७.१०१.२१ ॥
இவ்விருவரின் முகநிறம் இதுதான் என்று உம்மவர்கள் எண்ணினர். விடுபட்ட அவ்விருவரையும் கண்டு உம்மவர்கள் எங்கும் கூக்குரலிட்டனர்.
7.101.22
द्रोणादाशीविषाकाराज्ज्वलितादिव पावकात् ।
अन्येभ्यः पार्थिवेभ्यश्च भास्वन्ताविव भास्करौ ॥ ७.१०१.२२ ॥
நச்சுப் பாம்பு போலவும் எரியும் நெருப்பு போலவும் இருந்த துரோணரிடமிருந்தும், பிற அரசர்களிடமிருந்தும் அவ்விருவரும் ஒளிரும் இரு சூரியர்களைப் போலத் தோன்றினர்.
7.101.23
विमुक्तौ सागरप्रख्याद्रोणानीकादर्रिदमौ ।
अदृश्येतां मुदा युक्तौ समुत्तीर्यार्णवं यथा ॥ ७.१०१.२३ ॥
கடல் போன்ற துரோணரின் படையிலிருந்து விடுபட்ட எதிரிகளை அடக்கும் அவ்விருவரும், கடலைக் கடந்தவர்களைப் போல மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றினர்.
7.101.24
अस्त्रौघान्महतो मुक्तौ द्रोणहार्दिक्यरक्षितात् ।
रोचमानावदृश्येतामिन्द्राग्न्योः सदृशौ रणे ॥ ७.१०१.२४ ॥
துரோணரும் ஹார்திக்யனும் காத்த பெரும் அம்புப் பெருக்கிலிருந்து விடுபட்டு, ஒளிர்ந்தவர்களாக போரில் இந்திரனையும் அக்னியையும் ஒத்தவர்களாகத் தோன்றினர்.
7.101.25
उद्भिन्नरुधिरौ कृष्णौ भारद्वाजस्य सायकैः ।
शितैश्चितौ व्यरोचेतां कर्णिकारैरिवाचलौ ॥ ७.१०१.२५ ॥
பாரத்வாஜரின் கூர்மையான அம்புகளால் இரத்தம் பெருகிய அந்த இருவரான கிருஷ்ணர்களும் கர்ணிகார மலர்களால் மூடப்பட்ட இரு மலைகளைப் போல் ஒளிர்ந்தனர்.
7.101.26
द्रोणग्राहहूदान्मुक्तौ शक्त्याशीविषसङ्कटात् ।
अयःशरोग्रमकरात्क्षत्रियप्रवराम्भसः ॥ ७.१०१.२६ ॥
துரோணர் எனும் முதலைகள் நிறைந்த குளத்திலிருந்தும், சக்தி ஆயுதமெனும் விஷப் பாம்புகளின் ஆபத்திலிருந்தும், இரும்பு அம்புகளாகிய கொடிய மகரங்கள் நிறைந்த, சிறந்த க்ஷத்திரியர்களின் நீர்நிலையிலிருந்தும் அவர்கள் இருவரும் விடுபட்டனர்.
7.101.27
ज्याघोषतलनिर्हादाद्गदानिस्त्रिंशविद्युतः ।
द्रोणास्त्रमेघान्निर्मुक्तौ सूर्येन्दू तिमिरादिव ॥ ७.१०१.२७ ॥
வில்நாண் ஒலியும் உள்ளங்கைகளின் அதிர்வும், கதைகளும் வாட்களும் மின்னலாக மின்னிய, துரோணரின் அஸ்திரங்களாகிய மேகங்களிலிருந்தும் அவர்கள் இருவரும் இருளிலிருந்து சூரியனும் சந்திரனும் விடுபடுவது போல விடுபட்டனர்.
7.101.28
बाहुभ्यामिव सन्तीर्णौ सिन्धुषष्ठाः समुद्रगाः ।
तपान्ते सरितः पूर्णा महाग्राहसमाकुलाः ॥ ७.१०१.२८ ॥
கைகளாலேயே நீந்திக் கடந்தவர்களைப் போல அவர்கள் இருவரும் கடலை நோக்கிப் பாயும் சிந்துவின் ஆறு கிளைகளைப் போல, கோடையின் முடிவில் பெரிய முதலைகள் நிறைந்து நீர் நிரம்பிய ஆறுகளைப் போல் கடந்து சென்றனர்.
7.101.29
महाशैलोच्चयां घोरां लङ्घयित्वा महानदीम् ।
निस्तीर्णावध्वगौ यद्वत्तद्वत्तौ तारितौ रणे ॥ ७.१०१.२९ ॥
பெரிய மலைக் குவியல்கள் நிறைந்த கொடிய பெரிய ஆற்றைத் தாண்டி, வழிப்போக்கர்கள் கரை ஏறுவது போல, அவ்வாறே அவ்விருவரும் போரில் மீட்கப்பட்டனர்.
7.101.30
इति कृष्णौ महेष्वासौ प्रशस्तौ लोकविश्रुतौ ।
सर्वभूतान्यमन्यन्त द्रोणास्त्रबलवारणात् ॥ ७.१०१.३० ॥
இவ்வாறு, மாபெரும் வில்லாளிகளும் புகழ்பெற்றவர்களும் உலகப் புகழ் பெற்றவர்களுமான அந்த இரு கிருஷ்ணர்களையும், துரோணரின் அஸ்திர வலிமையைத் தடுத்து நிறுத்தியதால், எல்லா உயிரினங்களும் போற்றின.
7.101.31
जयद्रथं समीपस्थमवेक्षन्तौ जिघांसया ।
रुरुं वनान्ते लिप्सन्तौ व्याघ्रवत्तावतिष्ठताम् ॥ ७.१०१.३१ ॥
அருகில் நின்ற ஜயத்ரதனை வதைக்கும் விருப்பத்துடன் பார்த்தவாறு, காட்டின் ஓரத்தில் மானைப் பற்ற விரும்பும் புலிகளைப் போல் அவர்கள் இருவரும் நின்றனர்.
7.101.32
यथा हि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे ।
तव योधा महाराज हतमेव जयद्रथम् ॥ ७.१०१.३२ ॥
மகாராஜாவே, இவ்விருவரின் முக நிறத்தைக் கண்டு உம் வீரர்கள் ஜயத்ரதன் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டான் என்று நினைத்தனர்.
7.101.33
लोहिताक्षौ महाबाहू संयुक्तौ कृष्णपाण्डवौ ।
सिन्धुराजमभिप्रेक्ष्य हृष्टौ व्यनदतां मुहुः ॥ ७.१०१.३३ ॥
சிவந்த கண்களும் பெரிய தோள்களும் கொண்ட கிருஷ்ணனும் பாண்டவனும் ஒன்றாக இணைந்து, சிந்து மன்னனை நேரில் கண்டு மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினர்.
7.101.34
शौरेरभीषुहस्तस्य पार्थस्य च धनुष्मतः ।
तयोरासीत्प्रभा राजन्सूर्यपावकयोरिव ॥ ७.१०१.३४ ॥
ஓ அரசே, கடிவாளம் கையில் கொண்ட சௌரியின் (கிருஷ்ணனின்) ஒளியும், வில்லாளி பார்த்தனின் (அர்ஜுனனின்) ஒளியும் சூரியனையும் நெருப்பையும் போல இருந்தன.
7.101.35
हर्ष एव तयोरासीद्द्रोणानीकप्रमुक्तयोः ।
समीपे सैन्धवं दृष्ट्वा श्येनयोरामिषं यथा ॥ ७.१०१.३५ ॥
துரோணரின் படையிலிருந்து விடுபட்ட அவ்விருவருக்கும் சிந்து மன்னனை அருகில் கண்டதால் பெரும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது; இரண்டு பருந்துகள் இரையைக் கண்டது போல.
7.101.36
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके ।
सहसा पेततुःक्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिपम् ॥ ७.१०१.३६ ॥
சிந்து மன்னன் அருகில் இருப்பதைக் கண்டதும் சினமுற்ற அவ்விருவரும் திடீரென்று அவன் மீது பாய்ந்தனர், இரண்டு பருந்துகள் இரையின் மீது விரைவாகப் பாய்வது போல.
7.101.37
तौ दृष्ट्वा तु व्यतिक्रान्तौ हृषीकेशधनञ्जयौ ।
सिन्धुराजस्य रक्षार्थं पराक्रान्तः सुतस्तव ॥ ७.१०१.३७ ॥
அவர்கள் இருவரும், ஹ்ருஷீகேசனும் தனஞ்சயனும், கடந்து செல்வதைக் கண்டு, சிந்துராஜனின் காப்புக்காக உமது மகன் வீரத்துடன் முன்னேறினான்.
7.101.38
द्रोणेनाबद्धकवचो राजा दुर्योधनस्ततः ।
ययावेकरथेनाजौ हयसंस्करावित्प्रभो ॥ ७.१०१.३८ ॥
துரோணரால் கவசம் அணிவிக்கப்பட்ட அரசன் துர்யோதனன் பின்னர் ஒரே தேரில் போருக்குச் சென்றான்; ஓ பிரபுவே, அவன் குதிரைப் பயிற்சியாளர்கள் போல.
7.101.39
कृष्णपार्थौ महेष्वासौ व्यतिक्रम्याथ ते सुतः ।
अग्रतः पुण्डरीकाक्षं प्रतीयाय नराधिप ॥ ७.१०१.३९ ॥
மகா வில்லாளிகளான கிருஷ்ணனையும் பார்த்தனையும் கடந்து உமது மகன் பின்னர் தாமரைக்கண்ணனின் முன் சென்றான், ஓ நராதிபா.
7.101.40
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत् ।
प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनञ्जयम् ॥ ७.१०१.४० ॥
அப்போது எல்லாப் படைகளிலும் இசைக்கருவிகள் மகிழ்ச்சியுடன் முழங்கின, உமது மகன் தனஞ்சயனைக் கடந்தபோது.
7.101.41
सिंहनादरवाश्चासञ्शङ्खशब्दविमिश्रिताः ।
दृष्ट्वा दुर्योधनं तत्र कृष्णयोः प्रमुखे स्थितम् ॥ ७.१०१.४१ ॥
அங்கே துர்யோதனன் இரு கிருஷ்ணர்களுக்கு முன்னே நிற்பதைக் கண்டு, சிங்க முழக்கமும் சங்கொலியும் கலந்து எழுந்தன.
7.101.42
ये च ते सिन्धुराजस्य गोप्तारः पावकोपमाः ।
ते प्राहृष्यन्त समरे दृष्ट्वा पुत्रं तव प्रभो ॥ ७.१०१.४२ ॥
சிந்துராஜனின் காவலர்களான, நெருப்பைப் போன்றவர்கள், போரில் உமது மகனைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர், ஓ பிரபுவே.
7.101.43
दृष्ट्वा दुर्योधनं कृष्णो व्यतिक्रान्तं सहानुगम् ।
अब्रवीदर्जुनं राजन्प्राप्तकालमिदं वचः ॥ ७.१०१.४३ ॥
அரசே, தம் தோழர்களுடன் கடந்து செல்லும் துரியோதனனைக் கண்டு கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் இந்த உரிய நேரத்து வார்த்தையைச் சொன்னான்.