மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.115.1
शृणुष्वैकमना राजन्यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
द्राव्यमाणे बले तस्मिन्हार्दिक्येन महात्मना ॥ ७.११५.१ ॥
அரசே, நீ என்னிடம் கேட்பதை ஒருமனதோடு கேள். அந்தப் படை மகாத்மா ஹார்திக்கியனால் (கிருதவர்மனால்) துரத்தப்பட்டபோது நடந்தது இது.
7.115.2
लज्जयावनते चापि परिहृष्टे च तावके ।
द्वीपो य आसीत्पाण्डूनामगाधे गाधमिच्छताम् ॥ ७.११५.२ ॥
உன் தரப்பினர் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்திருந்தனர்; பாண்டவர்களின் அடைக்கலமாக இருந்த தீவு, ஆழமற்ற இடத்தில் ஊன்றுநிலம் தேடுவோருக்குத் தஞ்சமாயிருந்தது.
7.115.3
श्रुत्वा स निनदं भीमं तावकानां महाहवे ।
शैनेयस्त्वरितो राजन्कृतवर्माणमभ्ययात् ॥ ७.११५.३ ॥
அரசே, உன் படையினரின் அந்த பயங்கர முழக்கத்தைக் கேட்டு, சினி வழியில் வந்த சாத்யகி விரைவாக அந்தப் பெரும்போரில் கிருதவர்மனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.115.4
उवाच सारथिं तत्र क्रोधामर्षसमन्वितः ।
हार्दिक्याभिमुखं सूत कुरु मे रथमुत्तमम् ॥ ७.११५.४ ॥
அங்கே கோபமும் ஆற்றாமையும் நிறைந்தவனாக அவன் தன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்: சூதனே, ஹார்திக்கியனை நோக்கி என் சிறந்த தேரைச் செலுத்து.
7.115.5
कुरुते कदनं पश्य पाण्डुसैन्ये ह्यमर्षितः ।
एनं जित्वा पुनः सूत यास्यामि विजयं प्रति ॥ ७.११५.५ ॥
பார், பாண்டவப் படையில் அவன் ஆற்றாமையுடன் எத்தகைய அழிவை நடத்துகிறான். சூதனே, இவனை வென்றபின் மீண்டும் வெற்றியை நோக்கிச் செல்வேன்.
7.115.6
एवमुक्ते तु वचने सूतस्तस्य महामते ।
निमेषान्तरमात्रेण कृतवर्माणमभ्ययात् ॥ ७.११५.६ ॥
ஓ மகாமதியே, அவன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னவுடன், தேரோட்டி ஒரு கணப்பொழுதில் கிருதவர்மனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.115.7
कृतवर्मा तु हार्दिक्यः शैनेयं निशितैः शरैः ।
अवाकिरत्सुसंक्रुद्धस्ततोऽक्रुद्ध्यत्स सात्यकिः ॥ ७.११५.७ ॥
ஹார்திக்கியனாகிய கிருதவர்மா கூரிய அம்புகளால் சைனேயனை (சாத்யகியை) பொழிந்தான்; அப்போது பெரும் சினம் கொண்ட சாத்யகியும் கோபமுற்றான்.
7.115.8
अथाशु निशितं भल्लुं शैनेयः कृतवर्मणः ।
प्रेषयामास समरे शरांश्च चतुरोऽपरान् ॥ ७.११५.८ ॥
பின்னர் சைனேயன் விரைவாக கிருதவர்மாவை நோக்கி போரில் கூரிய பல்ல அம்பையும் வேறு நான்கு அம்புகளையும் ஏவினான்.
7.115.9
ते तस्य जघ्निरे वाहान्भल्लेनास्याच्छिनद्धनुः ।
पृष्ठरक्षं तथा सूतमविध्यन्निशितैः शरैः ॥ ७.११५.९ ॥
அவை அவனுடைய குதிரைகளைக் கொன்றன; பல்லத்தால் அவனுடைய வில்லை அறுத்தன; பின்காவலனையும் தேரோட்டியையும் கூரிய அம்புகளால் துளைத்தன.
7.115.10
ततस्तं विरथं कृत्वा सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
सेनामस्यार्दयामास शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.११५.१० ॥
பின்னர் உண்மையான வீரம் கொண்ட சாத்யகி அவனை தேரிழக்கச் செய்து, வளைந்த முனைகள் கொண்ட அம்புகளால் அவனுடைய படையை வருத்தினான்.
7.115.11
अभज्यताथ पृतना शैनेयशरपीडिता ।
पलायनकृतोत्साहा भ्रमन्ती तत्रतत्र ह।
ततः प्रायात्स त्वरितः सात्यकिः सत्यविक्रमः ॥ ७.११५.११ ॥
அப்போது சைனேயனின் அம்புகளால் வருந்திய படை உடைந்தது; ஓட ஆர்வமுற்று அங்குமிங்கும் அலைந்தது. பின்னர் உண்மையான வீரம் கொண்ட சாத்யகி விரைவாக முன்னேறினான்.
7.115.12
शृणु राजन्यदकरोत्तव सैन्येषु वीर्यवान् ।
अतीत्य स महाराज द्रोणानीकमहार्णवम् ॥ ७.११५.१२ ॥
அரசே, உங்கள் படைகளுக்கிடையில் அந்த வீரன் என்ன செய்தான் என்று கேளுங்கள்; மகாராஜா, துரோணரின் படையென்னும் பெரும் கடலைக் கடந்து அவன் சென்றான்.
7.115.13
पराजित्य तु संहृष्टः कृतवर्माणमाहवे ।
यन्तारमब्रवीच्छूरः शनैर्याहीत्यसम्भ्रमम् ॥ ७.११५.१३ ॥
போரில் கிருதவர்மனை வென்று மகிழ்ந்த அந்த வீரன் தேரோட்டியிடம் பதற்றமின்றி மெதுவாக "செல்" என்றான்.
7.115.14
दृष्ट्वा तु तव तत्सैन्यं रथाश्वद्वि पसङ्कुलम् ।
पदातिजनसम्पूर्णमब्रवीत्सारथिं पुनः ॥ ७.११५.१४ ॥
உங்கள் அந்தப் படை தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படையினர் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு அவன் மீண்டும் தேரோட்டியிடம் கூறினான்.
7.115.15
यदेतन्मेघसङ्काशं द्रोणानीकस्य सव्यतः ।
सुमहत्कुञ्जरानीकं यस्य रुक्मरथो मुखम् ॥ ७.११५.१५ ॥
துரோணரின் படைக்கு இடப்புறம் மேகம் போன்ற இந்த மிகப்பெரிய யானைப் படை உள்ளது; அதன் முன்னால் பொன்தேர் வீரன் நிற்கிறான்.
7.115.16
एते हि बहवः सूत दुर्निवार्याश्च संयुगे ।
दुर्योधनसमादिष्टा मदर्थे त्यक्तजीविताः ॥ ७.११५.१६ ॥
சூதனே, இவர்கள் பலர்; போரில் தடுக்க முடியாதவர்கள். துரியோதனனின் ஆணைப்படி, எனக்காக உயிரைத் துறந்து நிற்கின்றனர்.
7.115.17
राजपुत्रा महेष्वासाः सर्वे विक्रान्तयोधिनः ।
न चाजित्वा रणे ह्येताञ्शक्यः प्राप्तुं जयद्रथः ॥ ७.११५.१७ ॥
இந்த இளவரசர்கள் அனைவரும் பெரிய வில்லாளிகளும் வீரமிக்க போர்வீரர்களும் ஆவர். போரில் இவர்களை வெல்லாமல் ஜயத்ரதனை அடைவது இயலாது.
7.115.18
नापि सूत मया पार्थः शक्यः प्राप्तुं कथञ्चन ।
एते तिष्ठन्ति सहिताः सर्वविद्यासु निष्ठिताः ॥ ७.११५.१८ ॥
சூதனே, என்னாலும் பார்த்தனை எந்த வகையிலும் அடைய இயலாது; இவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து நிற்கின்றனர், எல்லா வித்தைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள்.
7.115.19
त्रिगर्तानां रथोदाराः सुवर्णविकृतध्वजाः ।
मामेवाभिमुखा वीरा योत्स्यमाना व्यवस्थिताः ॥ ७.११५.१९ ॥
த்ரிகர்த்தர்களின் சிறந்த தேர்வீரர்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிகளுடன், என் எதிரே போருக்குத் தயாராக நின்றனர்.
7.115.20
अत्र मां प्रापय क्षिप्रमश्वांश्चोदय सारथे ।
त्रिगर्तैः सह योत्स्यामि भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ ७.११५.२० ॥
சாரதியே, என்னை விரைவில் இங்கு கொண்டு செல், குதிரைகளைத் தூண்டு. பரத்வாஜரின் மகன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் நான் த்ரிகர்த்தர்களுடன் போரிடுவேன்.
7.115.21
ततः प्रायाच्छनैः सूतः सात्वतस्य मते स्थितः ।
रथेनादित्यवर्णेन भास्वरेण पताकिना ॥ ७.११५.२१ ॥
அப்போது சாத்வதரின் (கிருஷ்ணரின்) விருப்பத்திற்கு உட்பட்ட சாரதி, சூரியனைப் போன்ற நிறமும் ஒளியும் கொண்ட கொடிகளுடன் கூடிய தேரில், மெல்ல முன்னேறினான்.
7.115.22
तमूहुः सारथेर्वश्या वल्गमाना हयोत्तमाः ।
वायुवेगसमाः सङ्ख्ये कुन्देन्दुरजतप्रभाः ॥ ७.११५.२२ ॥
சாரதிக்குக் கட்டுப்பட்ட, துள்ளிப் பாய்ந்த சிறந்த குதிரைகள் அந்தத் தேரை இழுத்துச் சென்றன; போரில் அவை காற்றின் வேகத்திற்கு ஒப்பானவை, மல்லிகை, சந்திரன், வெள்ளி போன்ற ஒளி கொண்டவை.
7.115.23
आपतन्तं रणे तं तु शङ्खवर्णैर्हयोत्तमैः ।
परिववुस्ततः शूरा गजानीकेन सर्वतः।
किरन्तो विविधांस्तीक्ष्णान्सायकाँल्लघुवेधिनः ॥ ७.११५.२३ ॥
போரில் அவன் தாக்கி வருகையில், சங்கு நிறமுள்ள சிறந்த குதிரைகளுடன், அப்போது வீரர்கள் யானைப் படையால் எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்தனர்; விரைந்து துளைக்கும் பல்வேறு கூரிய அம்புகளை அவர்கள் பொழிந்தனர்.
7.115.24
सात्वतोऽपि शितैर्बाणैर्गजानीकमयोधयत् ।
पर्वतानिव वर्षेण तपान्ते जलदो महान् ॥ ७.११५.२४ ॥
சாத்வதரும் (சாத்யகியும்) கூரிய அம்புகளால் யானைப் படையுடன் போரிட்டான்; வெப்பம் முடிந்தபின் பெரிய மேகம் மலைகளின் மீது மழை பொழிவது போல.
7.115.25
वज्राशनिसमस्पर्शैर्वध्यमानाः शरैर्गजाः ।
प्राद्रवन्रणमुत्सृज्य शिनिवीरसमीरितैः ॥ ७.११५.२५ ॥
வஜ்ரம் மற்றும் மின்னலின் தொடுகையைப் போன்ற அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட யானைகள், சினி வீரர்கள் எய்த அம்புகளால், போர்க்களத்தை விட்டு ஓடின.
7.115.26
शीर्णदन्ता विरुधिरा भिन्नमस्तकपिण्डिकाः ।
विशीर्णकर्णास्यकरा विनियन्तृपताकिनः ॥ ७.११५.२६ ॥
உடைந்த தந்தங்களுடனும், இரத்தம் வழியும் உடலுடனும், பிளந்த தலை, நெற்றிகளுடனும், துண்டான காதுகள், வாய், துதிக்கைகளுடனும், பாகன்களும் கொடிகளும் இழந்தவையாக இருந்தன.
7.115.27
सम्भिन्नवर्मघण्टाश्च विनिकृत्तमहाध्वजाः ।
हतारोहा दिशो राजन्भेजिरे भ्रष्टकम्बलाः ॥ ७.११५.२७ ॥
கவசமும் மணிகளும் சிதைந்து, பெரிய கொடிகள் வெட்டுண்டு, பாகர்கள் மடிந்து, அரசே, அலங்கார விரிப்புகள் விழுந்த யானைகள் திசைகளை நோக்கி ஓடின.
7.115.28
रुवन्तो विविधान्नादाञ्जलदोपमनिःस्वनाः ।
नारचैर्वत्सदन्तैश्च भल्लैरञ्जलिकैस्तथा ॥ ७.११५.२८ ॥
மேகங்களின் முழக்கம் போன்ற ஒலியுடன், நாராசங்கள், வத்சதந்தங்கள், பல்லங்கள் மற்றும் அஞ்சலிகங்களால், பல்வேறு விதமான அலறல்களை எழுப்பியவாறு.
7.115.29
क्षुरप्रैरर्धचन्द्रैश्च सात्वतेन विदारिताः ।
क्षरन्तोऽसृक्तथा मूत्रं पुरीषं च प्रदुद्रुवुः।
बभ्रुमुश्चस्खलुश्चान्ये पेतुर्मम्लुस्तथाऽपरे ॥ ७.११५.२९ ॥
சாத்வதனின் க்ஷுரப்ரங்களாலும் அர்த்தசந்திரங்களாலும் கிழிக்கப்பட்டு, இரத்தமும் சிறுநீரும் மலமும் சொட்டியபடி அவை ஓடின; சில சுழன்று விழுந்தன, சில தடுமாறின, வேறு சில வீழ்ந்தன.
7.115.30
एवं तत्कुञ्जरानीकं युयुधानेन पीडितम् ।
शरैरग्न्यर्कसङ्काशैः प्रदुद्राव समन्ततः ॥ ७.११५.३० ॥
இவ்வாறு யுயுதானனின் நெருப்பு, சூரியனைப் போன்ற அம்புகளால் வருந்திய அந்த யானைப் படை எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடியது.
7.115.31
तस्मिन्हते गजानीके जलसन्धो महाबलः ।
यत्तः सम्प्रापयन्नागं रजताश्वरथं प्रति ॥ ७.११५.३१ ॥
அந்த யானைப் படை அழிக்கப்பட்டபோது, மகாபலசாலியான ஜலசந்தன் ஆர்வத்துடன் வெள்ளிக் குதிரைகள் பூட்டிய தேரை நோக்கித் தன் யானையைச் செலுத்தினான்.
7.115.32
रुक्मवर्मधरः शूरस्तपनीयाङ्गदः शुचिः ।
कुण्डली मकुटी खङ्गी रक्तचन्दनरूषितः ॥ ७.११५.३२ ॥
பொன் கவசம் அணிந்த, தங்க வளையல்களைக் கொண்ட, தூய்மையான வீரன்; குண்டலங்களும் கிரீடமும் அணிந்து, வாளேந்தி, சிவப்புச் சந்தனம் பூசிய அவன்.
7.115.33
शिरसा धारयन्दीप्तां तपनीयमयीं स्रजम् ।
उरसा धारयन्निष्कं कण्ठसूत्रं च भास्वरम् ॥ ७.११५.३३ ॥
தலையில் ஒளிரும் பொன் மாலையும், மார்பில் பொன் நிஷ்கமும், பிரகாசமான கழுத்துச் சரமும் அணிந்தவனாய்.
7.115.34
चापं च रुक्मविकृतं विधुन्वन्गजमूर्धनि ।
अशोभत महाराज सविद्युदिव तोयदः ॥ ७.११५.३४ ॥
மகாராஜனே, யானையின் தலைமேல் பொன் அலங்கார வில்லை அசைத்தவனாய் அவன் மின்னலோடு கூடிய மேகம் போலப் பிரகாசித்தான்.
7.115.35
तमापतन्तं सहसा मागधस्य गजोत्तमम् ।
सात्यकिर्वारयामास वेलेव मकरालयम् ॥ ७.११५.३५ ॥
மகத மன்னனின் அந்த உயர்ந்த யானை திடீரெனத் பாய்ந்து வருவதை சாத்யகி தடுத்தான்; கடற்கரை கடலைத் தடுப்பது போல.
7.115.36
नागं निवारितं दृष्ट्वा शैनेयस्य शरोत्तमैः ।
अक्रुध्यत रणे राजञ्जलसन्धो महाबलः ॥ ७.११५.३६ ॥
அரசே, சைனேயனின் (சாத்யகியின்) சிறந்த அம்புகளால் தன் யானை தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டு மகாபலசாலியான ஜலசந்தன் போரில் சினந்தான்.
7.115.37
ततः क्रुद्धो महाराज मार्गणैर्भारसाधनैः ।
अविध्यत शिनेः पौत्रं जलसन्धो महोरसि ॥ ७.११५.३७ ॥
அப்பொழுது கோபமடைந்த ஜராசந்தன், ஓ மகாராஜா, பாரத்தைத் தாங்கும் அம்புகளால் சினியின் பேரனை அகன்ற மார்பில் துளைத்தான்.
7.115.38
ततोऽपरेण भल्लेन पीतेन निशितेन च ।
अस्यतो वृष्णिवीरस्य निचकर्त शरासनम् ॥ ७.११५.३८ ॥
பின்னர் வேறொரு கூரிய, ஒளிரும் பல்லத்தால் எய்துகொண்டிருந்த விருஷ்ணி வீரனின் வில்லை வெட்டினான்.
7.115.39
सात्यकिं छिन्नधन्वानां प्रहसन्निव भारत ।
अविध्यन्मागधो वीरः पञ्चभिर्निशितैः शरैः ॥ ७.११५.३९ ॥
ஓ பாரதா, வில் முறிந்த சாத்யகியை மாகதவீரன் சிரிப்பது போல ஐந்து கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.115.40
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्जलसन्धेन वीर्यवान् ।
नाकम्पत महाबाहुस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.११५.४० ॥
ஜராசந்தனின் பல அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அந்த வீரியமிக்க மகாபாகு நடுங்கவில்லை; அது அற்புதம் போலிருந்தது.
7.115.41
अचिन्तयन्वै स शरान्नात्यर्थं सम्भ्रमाद्बली ।
धनुरन्यत्समादाय तिष्ठतिष्ठेत्युवाच ह ॥ ७.११५.४१ ॥
அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், பெரும் பதற்றமின்றி அந்த வலிமையானவன் மற்றொரு வில்லை எடுத்து, 'நில், நில்!' என்றான்.
7.115.42
एतावदुक्त्वा शैनेयो जलसन्धं महोरसि ।
विव्याध षष्ट्या सुभृशं शराणां प्रहसन्निव ॥ ७.११५.४२ ॥
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, சிரிப்பது போல சைனேயன் ஜராசந்தனின் அகன்ற மார்பை அறுபது அம்புகளால் மிகவும் வலிமையுடன் துளைத்தான்.
7.115.43
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन मुष्टिदेशे महद्धनुः ।
जलसन्धस्य चिच्छेद विव्याध च त्रिभिः शरैः ॥ ७.११५.४३ ॥
மிகக் கூர்மையான க்ஷுரப்ர அம்பால் ஜலசந்தனின் பெரிய வில்லை அதன் பிடிக்கருகில் அறுத்து, மூன்று அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.115.44
जलसन्धस्तु तत्त्यक्त्वा सशरं वै शरासनम् ।
तोमरं व्यसृजत्तूर्णं सात्यकिं प्रति मारिष ॥ ७.११५.४४ ॥
ஜலசந்தன் அம்பும் வில்லுமாக இருந்த அதை விட்டுவிட்டு, விரைவாக சாத்யகியை நோக்கி ஒரு தோமரத்தை எறிந்தான், ஓ மாரிஷா.
7.115.45
स निर्भिद्य भुजं सव्यं माधवस्य महारणे ।
अभ्यगाद्धरणीं घोरः श्वसन्निव महोरगः ॥ ७.११५.४५ ॥
அந்த கொடிய தோமரம் மகாபோரில் மாதவனின் இடது தோளைத் துளைத்து, சீறும் பெரும் பாம்பைப் போல பூமியில் விழுந்தது.
7.115.46
निर्भिन्ने तु भुजे सव्ये सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
त्रिंशद्भिर्विशिखैस्तीक्ष्णैर्जलसन्धमताडयत् ॥ ७.११५.४६ ॥
இடது தோள் துளைக்கப்பட்டபோதும், உண்மை வீரம் கொண்ட சாத்யகி முப்பது கூர்மையான அம்புகளால் ஜலசந்தனைத் தாக்கினான்.
7.115.47
प्रगृह्य तु ततः खङ्गं जलसन्धो महाबलः ।
आर्षभं चर्म च महच्छतचन्द्रकसङ्कुलम्।
आविध्य च ततः खङ्गं सात्वतायोत्ससर्ज ह ॥ ७.११५.४७ ॥
அப்போது மகாபலசாலியான ஜலசந்தன் வாளை எடுத்தான்; நூறு சந்திரவடிவங்களால் நிறைந்த பெரிய எருதுத்தோல் கேடயத்தையும் பிடித்தான்; பின் வாளைச் சுழற்றி சாத்வதன் மீது எறிந்தான்.
7.115.48
शैनेयस्य धनुश्छित्त्वा स खङ्गो न्यपतन्महीम् ।
अलातचक्रवच्चैव व्यरोचत महीं गतः ॥ ७.११५.४८ ॥
ஷைநேயனின் வில்லை அறுத்த அந்த வாள் நிலத்தில் விழவில்லை; அலாதசக்கரம் போல் சுழன்று, பூமியை அடைந்து ஒளிர்ந்தது.
7.115.49
अथान्यद्धनुरादाय सर्वकायावदारणम् ।
जलसन्धमभिप्रेक्ष्य उत्स्मयित्वा च माधवः ॥ ७.११५.४९ ॥
பின்னர் அனைத்து உடல்களையும் பிளக்கும் மற்றொரு வில்லை எடுத்து, ஜலசந்தனைப் பார்த்துச் சிரித்தவாறு மாதவன் (சாத்யகி).
7.115.50
शालस्कन्धप्रतीकाशमिन्द्राशनिसमस्वनम् ।
विष्फार्य विव्यधे क्रुद्धो जलसन्धं शरेण ह ॥ ७.११५.५० ॥
சால மரத்தின் அடிமரம் போன்றதும் இந்திரனின் இடி போல் ஒலிப்பதுமான வில்லை முழுவதும் இழுத்து, கோபத்துடன் ஜலசந்தனை அம்பால் துளைத்தான்.
7.115.51
ततः साभरणौ बाहू क्षुराभ्यां माधवोत्तमः ।
साङ्गदौ जलसन्धस्य चिच्छेद प्रहसन्निव ॥ ७.११५.५१ ॥
பின்னர் மாதவர்களில் சிறந்தவன், சிரிப்பவன் போல, இரண்டு கூர்முனை அம்புகளால் ஜலசந்தனின் அணிகலன்களுடன், தோள்வளைகளுடன் கூடிய இரு கைகளையும் வெட்டினான்.
7.115.52
तौ बाहू परिघप्रख्यौ पेततुर्गजसत्तमात् ।
वसुन्धराधराद्धष्टौ पञ्चशीर्षाविवोरगौ ॥ ७.११५.५२ ॥
இரும்புத் தடிகள் போன்ற அந்த இரு கைகளும் சிறந்த யானையிலிருந்து விழுந்தன; பூமியின் மலையிலிருந்து ஐந்து தலை நாகங்கள் இரண்டு விழுந்தது போல.
7.115.53
ततः सुदंष्ट्रं सुहनु चारुकुण्डलमण्डितम् ।
क्षुरेणास्य तृतीयेन शिरश्चिच्छेद सात्यकिः ॥ ७.११५.५३ ॥
பின்னர் சாத்யகி மூன்றாவது கூர்முனை அம்பால் அவனுடைய அழகிய பற்களும் அழகிய தாடையும் அழகிய குண்டலங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட தலையை வெட்டினான்.
7.115.54
तत्पातितशिरोबाहुकबन्धं भीमदर्शनम् ।
द्विरदं जलसन्धस्य रुधिरेणाभ्यषिञ्चत ॥ ७.११५.५४ ॥
தலையும் கைகளும் வெட்டுண்ட, பார்ப்பதற்கு பயங்கரமான ஜலசந்தனின் அந்த உடல் என்னும் யானையை இரத்தத்தால் நனைத்தான்.
7.115.55
जलसन्धं निहत्याजौ त्वरमाणस्तु सात्वतः ।
विमानं पातयामास गजस्कन्धाद्विशांपते ॥ ७.११५.५५ ॥
போரில் ஜராசந்தனைக் கொன்ற பின், விரைந்த சாத்வதன் (கிருஷ்ணன்) யானையின் தோளிலிருந்து அவனது விமானத்தை வீழ்த்தினான், ஓ மன்னா.
7.115.56
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ जलसन्धस्य कुञ्जरः ।
विलम्बमानमवहत्संश्लिष्टं परमासनम् ॥ ७.११५.५६ ॥
ஜராசந்தனின் யானை, இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன், தொங்கிக்கொண்டிருந்த, ஒட்டியிருந்த உயர் ஆசனத்தைச் சுமந்தது.
7.115.57
शरार्दितः सात्वतेन मर्दमानः स्ववाहिनीम् ।
घोरमार्तस्वरं कृत्वा विदुद्राव महागजः ॥ ७.११५.५७ ॥
சாத்வதனின் அம்புகளால் வருந்தி, தன் சொந்தப் படையை மிதித்துக்கொண்டு, பயங்கரமான துயரக் குரல் எழுப்பி, அந்த மகா யானை ஓடியது.
7.115.58
हाहाकारो महानासीत्तव सैन्यस्य मारिष ।
जलसन्धं हतं दृष्ट्वा वृष्णीनामृपभेण तु ॥ ७.११५.५८ ॥
ஓ மாரிஷா, உமது படையில் பெரும் 'ஐயோ' ஓலம் எழுந்தது; வृष்ணிகளின் காளையால் ஜராசந்தன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு.
7.115.59
विमुखाश्चाभ्यधावन्त तव योधाः समन्ततः ।
पलायनकृतोत्साहा निरुत्साहा द्विषञ्जये ॥ ७.११५.५९ ॥
உமது வீரர்கள் முகம் திருப்பி எல்லாப் பக்கமும் ஓடினர்; தப்பியோடுவதில் ஆர்வம் கொண்டு, எதிரியை வெல்லும் நம்பிக்கை இழந்து.
7.115.60
एतस्मिन्नन्तरे राजन्द्रोणः शस्त्रभृतां वरः ।
सन्न्यस्य भारं सुमहत्कृतवर्मणि भारत ॥ ७.११५.६० ॥
இதற்கிடையில், ஓ மன்னா, ஆயுதம் ஏந்தியோரில் சிறந்த துரோணர், ஓ பாரதா, கிருதவர்மனிடம் தனது பெரும் பொறுப்பை ஒப்படைத்து.
7.115.61
अभ्ययाज्जवनैरश्वैर्युयुधानं महारथम् ।
स हि पार्थान्रणे यत्तान्दधारैको महाबलः ॥ ७.११५.६१ ॥
வேகமான குதிரைகளுடன் அவன் மகாரதி யுயுதானனை நோக்கி முன்னேறினான். அந்த மகாபலசாலியே போரில் முயன்று நின்ற பாண்டவர்களைத் தனியாகத் தடுத்து நின்றான்.
7.115.62
तमुदीर्णं तथा दृष्ट्वा शैनेयं कुरुपुङ्गवाः ।
द्रोणेनैव सह क्रुद्धा सात्यकिं समुपाद्रवन् ॥ ७.११५.६२ ॥
அவ்வாறு கோபத்துடன் முன்னேறும் சைனேயனைக் (சாத்யகியைக்) கண்ட குருகுல வீரர்கள் சினம் கொண்டு துரோணருடன் சேர்ந்து சாத்யகியின் மீது பாய்ந்தனர்.
7.115.63
ततः प्रववृते युद्धं कुरूणां सात्वतस्य च ।
द्रोणस्य च रणे राजन्घोरं देवासुरोपमम् ॥ ७.११५.६३ ॥
பின்னர், அரசே, குருக்களுக்கும் சாத்வதனுக்கும் (சாத்யகிக்கும்), துரோணருக்கும் போரில் பயங்கரமான, தேவாசுரப் போரை ஒத்த போர் தொடங்கியது.