Mahābhārata · Adhyāya 7.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.129.1
निनदन्तं तथा तं तु भीमसेनं महाबलम् ।
मेघस्तनितनिर्घोषं के वीराः पर्यवारयन् ॥ ७.१२९.१ ॥
Welche Helden umzingelten Bhīmasena, den Starken, der wie das Donnern der Wolken brüllte?
7.129.2
न हि पश्याम्यहं तं वै त्रिषु लोकेषु कञ्चन ।
क्रुद्धस्य भीमसेनस्य यस्तिष्ठेदग्रतो रणे ॥ ७.१२९.२ ॥
Ich sehe niemanden in den drei Welten, der sich im Kampf dem zornigen Bhīmasena entgegenstellen könnte.
7.129.3
गदां युयुत्समानस्य कालस्येवेह सञ्चय ।
न हि पश्याम्यहं युद्धे यस्तिष्ठेदग्रतः पुमान् ॥ ७.१२९.३ ॥
O Sañjaya, ich sehe keinen Mann, der sich ihm stellen könnte, der mit seiner Keule kämpfen will wie der Tod selbst.
7.129.4
रथं रथेन यो हन्यात्कुञ्जरं कुञ्चरेण च ।
कस्तस्य समरे स्थाता साक्षादपि पुरन्दरः ॥ ७.१२९.४ ॥
Wer könnte ihm im Kampf standhalten, der Wagen mit Wagen und Elefant mit Elefant schlägt? Nicht einmal Indra selbst.
7.129.5
क्रुद्धस्य भीमसेनस्य मम पुत्राञ्जिघांसतः ।
दुर्योधनहिते युक्ताः समतिष्ठन्त केऽग्रतः ॥ ७.१२९.५ ॥
Als der zornige Bhīmasena, der meine Söhne töten wollte, heranstürmte, wer stellte sich ihm standhaft entgegen, dem Wohl Duryodhanas ergeben?
7.129.6
भीमसेनदवाग्नेस्तु मम पुत्रांस्तृणोलपम् ।
प्रधक्ष्यतो रणमुखे केऽतिष्ठन्नग्रतो नराः ॥ ७.१२९.६ ॥
Als Bhīmasena, das Waldfeuer, meine Söhne wie Gras und Schilf an der Front der Schlacht zu verbrennen drohte, welche Männer stellten sich ihm entgegen?
7.129.7
काल्यमानांस्तु पुत्रान्मे दृष्ट्वा भीमस्य संयुगे ।
कालेनेव प्रजाः सर्वाः के भीमं पर्यवारयन् ॥ ७.१२९.७ ॥
Als sie sah, wie meine Söhne im Kampf von Bhīma verbrannt wurden, wie die Zeit alle Wesen, wer umringte Bhīma?
7.129.8
न मेऽर्जुनाद्भयं तादृक्कृष्णान्नापि च सात्वतात् ।
हुतभुग्जन्मनो नैव यादृग्भीमाद्भयं मम ॥ ७.१२९.८ ॥
Vor Arjuna habe ich keine solche Furcht, auch nicht vor Kṛṣṇa oder dem Sātvata; die Furcht vor Bhīma ist wie die vom Feuer geborene.
7.129.9
भीमवह्नेः प्रदीप्तस्य मम पुत्रान्दिधक्षतः ।
के शूराः पर्यवर्तन्त तन्ममाचक्ष्व सञ्जय ॥ ७.१२९.९ ॥
Als das lodernde Feuer Bhīmas meine Söhne verbrennen wollte, welche Helden wandten sich ihm entgegen? Sag mir das, Sañjaya.
7.129.10
तथा तु नर्दमानं तं भीमसेनं महाबलम् ।
तुमुलेनैव शब्देन कर्णोऽप्यभ्यद्रवद्बली ॥ ७.१२९.१० ॥
Als er so brüllte, stürmte Karṇa, der Starke, mit tosendem Lärm auf den mächtigen Bhīmasena los.
7.129.11
व्याक्षिपन्सुमहच्चापमतिमात्रममर्षणः ।
कर्णः सुयुद्धमाकाङ्क्षन्दर्शयिष्यन्बलं मृधे ॥ ७.१२९.११ ॥
Seinen gewaltigen Bogen über alles Maß schwingend, der ungeduldige Karṇa, nach einem guten Kampf verlangend, war bereit, im Gefecht seine Stärke zu zeigen.
7.129.12
रुरोध मार्गं भीमस्य वातस्येव महीरुहः ।
भीमोऽपि दृष्ट्वा सावेगं पुरो वैकर्तनं स्थितम् ॥ ७.१२९.१२ ॥
Wie ein Baum den Weg des Windes versperrt, so versperrte er Bhīmas Weg; und Bhīma, der Vaikartana (Karṇa) eilig vor sich stehen sah, blickte ihn an.
7.129.13
चुकोप बलवद्वीरश्चिक्षेपास्य शिलाशितान् ।
तान्प्रत्यगृह्णात्कर्णोऽपि प्रतीपं प्रापयच्छरान् ॥ ७.१२९.१३ ॥
Der Held Bhīma geriet in heftigen Zorn und schleuderte auf ihn auf Stein geschärfte Pfeile. Karṇa empfing sie seinerseits und schickte seine eigenen Pfeile gegen sie.
7.129.14
ततस्तु सर्वयोधानां यतनां प्रेक्षतां तदा ।
प्रावेपन्निव गात्राणि कर्णभीमसमागमे ॥ ७.१२९.१४ ॥
Da zitterten die Glieder aller Krieger, die das Aufeinandertreffen von Karṇa und Bhīma beobachteten, gleichsam.
7.129.15
रथिनां सादिनां चैव तयोः श्रुत्वा तलस्वनम् ।
भीमसेनस्य निनदं श्रुत्वा घोरं रणाजिरे ॥ ७.१२९.१५ ॥
Als die Kämpfer auf Streitwagen und die Reiter auf dem Schlachtfeld den Klatschlaut der beiden und das furchtbare Gebrüll Bhīmasenas hörten, vernahmen sie es ebenfalls.
7.129.16
खं च भूमिं च संरुद्धां मेनिरे क्षत्रियर्षभाः ।
पुनर्घोरेण नादेन पाण्डवस्य महात्मनः ॥ ७.१२९.१६ ॥
Die Stiere unter den Kṣatriyas glaubten, dass sowohl der Himmel als auch die Erde vom furchtbaren Gebrüll des großherzigen Pāṇḍava erfüllt seien.
7.129.17
समरे सर्वयोधानां धनूंष्यभ्यपतन्क्षितौ ।
शस्त्राणि न्यपतन्दोर्भ्यः केषाञ्चिच्चासवोऽद्रवन् ॥ ७.१२९.१७ ॥
Im Kampf fielen allen Kriegern die Bogen zu Boden; die Waffen entglitten ihren Armen, und bei einigen flohen die Lebensatem davon.
7.129.18
वित्रस्तानि च सर्वाणि शकृन्मूत्रं प्रसुस्रुवुः ।
वाहनानि च सर्वाणि बभूवुर्विमनांसि च ॥ ७.१२९.१८ ॥
Verängstigt entleerten alle Reittiere Kot und Urin, und alle Zugtiere wurden mutlos.
7.129.19
प्रादुरासन्निमित्तानि घोराणि सुबहून्युत ।
गृध्रकङ्कबलैश्चासीदन्तरिक्षं समावृतम् ॥ ७.१२९.१९ ॥
Viele schreckliche Vorzeichen erschienen, und der Himmel war von Geiern, Reihern und Falken bedeckt.
7.129.20
तस्मिन्सुतुमुले राजन्कर्णभीमसमागमे ।
ततः कर्णस्तु विंशत्या शराणां भीममार्दयत् ॥ ७.१२९.२० ॥
O König, in jenem wilden Zusammentreffen von Karṇa und Bhīma traf Karṇa Bhīma mit zwanzig Pfeilen.
7.129.21
विव्याध चास्य त्वरितः सूतं पञ्चभिराशुगैः ।
प्रहस्य भीमसेनोऽपि कर्णं प्रत्याद्रवद्रणे ॥ ७.१२९.२१ ॥
Schnell durchbohrte er Bhīmas Wagenlenker mit fünf raschen Pfeilen, und Bhīmasena stürmte lachend im Kampf gegen Karṇa an.
7.129.22
सायकानां चतुः षष्ट्या क्षिप्रकारी महायशाः ।
तस्य कर्णो महेष्वासः सायकांश्चतुरोऽक्षिपत् ॥ ७.१२९.२२ ॥
Jener ruhmreiche, schnell handelnde Held — Karṇa, der große Bogenschütze, schoss vier Pfeile auf ihn.
7.129.23
असम्प्राप्तांश्च तान्भीमः सायकैर्नतपर्वभिः ।
चिच्छेद बहुधा राजन्दर्शयन्पाणिलाघवम् ॥ ७.१२९.२३ ॥
Bhīma zerschnitt jene Pfeile, die ihn nicht erreicht hatten, mit seinen eigenen Pfeilen mit gebogenen Schäften in viele Stücke, o König, und zeigte dabei die Geschwindigkeit seiner Hand.
7.129.24
तं कर्णश्चादयामास शरव्रातैरनेकशः ।
सञ्छाद्यमानः कर्णेन बहुधा पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१२९.२४ ॥
Karṇa bedeckte ihn wieder und wieder mit Pfeilsalven, und der Sohn Pāṇḍus, von Karṇa auf vielerlei Weise bedeckt...
7.129.25
चिच्छेद चापं कर्णस्य मुष्टिदेशे महारथः ।
विव्याध चैनं बहुभिः सायकैर्नतपर्वभिः ॥ ७.१२९.२५ ॥
Der große Wagenkämpfer zerschnitt Karṇas Bogen am Griff und durchbohrte ihn mit vielen Pfeilen mit gebogenen Gelenken.
7.129.26
अथान्यद्धनुरादाय सञ्यं कृत्वा च सूतजः ।
विव्याध समरे भीमं भीमकर्मा महारथः ॥ ७.१२९.२६ ॥
Dann nahm er einen anderen Bogen, spannte ihn, und der Sohn des Wagenlenkers, der große Wagenkämpfer von furchtbarer Tat, durchbohrte Bhīma im Kampf.
7.129.27
तस्य बीमो भृशं क्रुद्धस्त्रीञ्शरान्नतपर्वणः ।
निचखानोरसि क्रुद्धः सूतपुत्रस्य वेगतः ॥ ७.१२९.२७ ॥
Da trieb Bhīma, sehr erzürnt, drei Pfeile mit gebogenen Gelenken mit Wucht in die Brust des Sohnes des Wagenlenkers.
7.129.28
तैः कर्णोऽराजत शरैरुरोमध्यगतैः सदा ।
महीधर इवोदग्रस्त्रिशृङ्गो भरतर्षभ ॥ ७.१२९.२८ ॥
Mit jenen Pfeilen, die mitten in seiner Brust steckten, leuchtete Karṇa wie ein hoher Berg mit drei Gipfeln, Stier der Bharatas.
7.129.29
सुस्राव चास्य रुधिरं विद्धस्य परमेषुभिः ।
धातुप्रस्यन्दिनः शैलाद्यथा गैरिकधातवः ॥ ७.१२९.२९ ॥
Blut floss aus ihm, durchbohrt von den höchsten Pfeilen, wie rote Ockererze von einem Berg fließen.
7.129.30
किञ्चिद्विचलितः कर्णः सुप्रहाराभिपीडितः ।
आकर्णपूर्णमाकृष्य भीमं विव्याध सायकैः ॥ ७.१२९.३० ॥
Etwas erschüttert, von den trefflichen Schlägen bedrängt, zog Karṇa den Bogen bis zum Ohr und durchbohrte Bhīma mit Pfeilen.
7.129.31
चिक्षेप च पुनर्बाणाञ्शतशोऽथ सहस्रशः ।
स शरैरर्दितस्तेन कर्णेन दृढधन्विना।
धनुर्ज्यामच्छिनत्तूर्णं भीमस्तस्य क्षुरेण ह ॥ ७.१२९.३१ ॥
Karṇa schoss erneut Pfeile zu Hunderten und Tausenden. Von Karṇas Pfeilen bedrängt, zerschnitt Bhīma sogleich mit einem rasierklingenspitzen Pfeil die Sehne seines Bogens.
7.129.32
सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत् ।
वाहांश्च चतुरस्तस्य व्यसूंश्चक्रे महारथः ॥ ७.१२९.३२ ॥
Der große Wagenkämpfer Bhīma stieß mit einem breitköpfigen Pfeil seinen Wagenlenker vom Wagensitz und machte seine vier Pferde leblos.
7.129.33
हताश्वात्तु रथात्कर्णः समाप्लुत्य विशाम्पते ।
स्यन्दनं वृषसेनस्य तूर्णमापुप्लुवे भयात् ॥ ७.१२९.३३ ॥
O Herr der Völker, als seine Pferde erschlagen waren, sprang Karṇa von seinem Wagen und bestieg eilends aus Furcht den Wagen Vṛṣasenas.
7.129.34
निर्जित्य तु रणे कर्णं भीमसेनः प्रतापवान् ।
ननाद बलवान्नादं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ७.१२९.३४ ॥
Nachdem Bhīmasena, der mächtige und tapfere, Karṇa im Kampf besiegt hatte, stieß er einen Schrei aus, gleich dem Donner einer Regenwolke.
7.129.35
तस्य तं निनदं श्रुत्वा प्रहृष्टोऽभूद्युधिष्ठिरः ।
कर्णं पराजितं मत्वा भीमसेनेन संयुगे ॥ ७.१२९.३५ ॥
Als Yudhiṣṭhira jenes Brüllen hörte, freute er sich, in dem Glauben, Karṇa sei im Kampf von Bhīmasena besiegt worden.
7.129.36
समन्ताच्छङ्खनिनदं पाण्डुसेनाऽकरोत्तदा ।
शत्रुसेनाध्वनिं श्रुत्वा तावका ह्यनदन्भृशम् ॥ ७.१२९.३६ ॥
Da ließ das Heer der Pāṇḍava von allen Seiten die Muscheltrompeten erschallen. Als eure Krieger den Klang des feindlichen Heeres hörten, brüllten sie laut auf.
7.129.37
स शङ्खबाणनिनदैर्हर्षाद्राजा स्ववाहिनीम् ।
चक्रे युधिष्ठिरः सङ्ख्ये हर्षनादैश्च सङ्कुलाम्
गाण्डीवं व्याक्षिपत्पार्थः कृष्णोऽप्यब्जमवादयत् ॥ ७.१२९.३७ ॥
Da erfüllte König Yudhiṣṭhira, voll Freude inmitten des Klangs von Muscheln und Pfeilen, sein Heer im Kampf mit Freudenrufen. Pārtha zog den Bogen Gāṇḍīva und schüttelte ihn, und auch Kṛṣṇa ließ seine Muschel erklingen.
7.129.38
तमन्तर्धाय निनदं भीमस्य नदतो ध्वनिः ।
अश्रूयत तदा राजन्सर्वसैन्येषु दारुणः ॥ ७.१२९.३८ ॥
O König, jenes Getöse übertönend, wurde damals das furchtbare Brüllen Bhīmas in allen Heeren gehört.
7.129.39
ततो व्यायच्छतामस्त्रैः पृथक्पृथगजिह्मगैः ।
मृदुपूर्वं तु राधेयो दृढपूर्वं तु पाण्डवः ॥ ७.१२९.३९ ॥
Dann schossen sie, ihre Bögen spannend, Waffen ab, jeder mit geraden Pfeilen: der Sohn Rādhās (Karṇa) zunächst sanft, und der Pāṇḍava zunächst kraftvoll.
7.129.40
भीमोऽपि च महाराज वैकर्तनमुपाद्रवत् ।
आसुरे तु महासैन्ये तारकं पावकिर्यथा ॥ ७.१२९.४० ॥
Auch Bhīma stürzte sich, o großer König, auf den Sohn Vikartanas (Karṇa), so wie Pāvaki (Skanda) im großen Heer der Dämonen über Tāraka herfiel.
7.129.41
तयोरेवं महद्युद्धमभवद्भीमकर्णयोः ।
तं भीमसेनो महता शरवर्षेण वारयन् ॥ ७.१२९.४१ ॥
So entbrannte zwischen den beiden, Bhīma und Karṇa, ein großer Kampf; Bhīmasena, ihn mit einem gewaltigen Pfeilregen abwehrend,
7.129.42
विव्याध सारथिं चास्य हयांश्च चतुरः शरैः ।
ध्वजं चास्य पताकां च भल्लैः सन्नतपर्वभिः।
रथं च चक्ररक्षौ च भीमश्चिच्छेद मारिष ॥ ७.१२९.४२ ॥
Er traf seinen Wagenlenker und die vier Pferde mit Pfeilen; und mit breitköpfigen Wurfspeeren mit gebogenen Gelenken, o Edler, zerschlug Bhīma seine Fahne, seinen Wimpel, seinen Wagen und die beiden Radwächter.
7.129.43
कर्णोऽपि रथिनां श्रेष्ठो भीमसेनेन कम्पितः ।
खङ्गचर्मधरो राजन्भीममभ्यद्रवद्बली ॥ ७.१२९.४३ ॥
Karṇa, der beste der Wagenkämpfer, ebenfalls von Bhīmasena erschüttert, o König, mit Schwert und Schild bewaffnet, mächtig, stürzte auf Bhīma los.
7.129.44
भीमश्चिच्छेद खङ्गं च चर्मणा सह मारिष ॥ ७.१२९.४४ ॥
Bhīma zerschnitt das Schwert samt dem Schild, o Edler.
7.129.45
दृष्ट्वा कर्णं च पार्थेन बाधितं बहुभिः शरैः ।
दुर्योधनो महाराज दुश्शलं प्रत्यभाषत।
कर्णं कृच्छ्रगतं पश्य शीघ्रं यानं प्रयच्छह ॥ ७.१२९.४५ ॥
Als Duryodhana Karṇa von vielen Pfeilen des Pṛthā-Sohnes bedrängt sah, sprach er, o großer König, zu Duḥśāsana: "Sieh Karṇa in Not; gib ihm schnell einen Wagen."
7.129.46
एवमुक्तस्ततो राज्ञा दुश्शलः समुपाद्रवत् ।
दुश्शलस्य रथं कर्णश्चारुरोह महारथः ॥ ७.१२९.४६ ॥
So angesprochen vom König, eilte Duḥśāsana herbei, und der große Wagenkämpfer Karṇa bestieg Duḥśāsanas Wagen.
7.129.47
तौ पार्थः सहसा गत्वा विव्याध दशभिः शरैः ।
पुनश्च कर्णं विद्ध्वाऽपि दुश्शलस्य शिरोऽहरत् ॥ ७.१२९.४७ ॥
Der Sohn Pṛthās stürmte plötzlich vor und durchbohrte beide mit zehn Pfeilen; nachdem er Karṇa erneut getroffen hatte, schlug er Duḥśāsana den Kopf ab.
7.129.48
दुश्शलं निहतं दृष्ट्वा भीमसेनेन मारिष ।
तस्यैव धनुरादाय कर्णो विव्याध पाण्डवम् ॥ ७.१२९.४८ ॥
Als er Duḥśāsana von Bhīmasena erschlagen sah, o Edler, nahm Karṇa dessen Bogen und durchbohrte den Pāṇḍava.
7.129.49
अन्योन्यं समरे वीरौ युयुधाते महाबलौ ।
शत्रुघ्नौ शत्रुमध्ये तु बलवज्रभृताविव ॥ ७.१२९.४९ ॥
Im Kampf kämpften die beiden Helden, von großer Macht und Feindtöter, gegeneinander inmitten der Feinde, wie zwei Träger des Donnerkeils.
7.129.50
भीमो विद्धा हयांश्चैव सारथिं च पुनः पुनः ।
कर्णमभ्यद्रवत्पार्थः प्रहसंश्च महाबलः ॥ ७.१२९.५० ॥
Bhīma, der Pferde und Wagenlenker immer wieder durchbohrt hatte, stürmte lachend auf Karṇa zu, der Sohn der Pṛthā, der Mächtige.
7.129.51
ततो व्यायच्छमानस्य भीमसेनस्य संयुगे ।
तत्सैन्यं कलिलीभूतं न प्राज्ञायत किञ्चन ॥ ७.१२९.५१ ॥
Als Bhīmasena im Kampf sich aufs Äußerste anstrengte, geriet jenes Heer in Verwirrung, und nichts war mehr zu erkennen.