Mahābhārata · Adhyāya 7.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.137.1
भीमसेनस्य राधेयः श्रुत्वा ज्यातलनिः स्वनम् ।
नामृष्यत यथा मत्तो गजः प्रतिगजस्वनम् ॥ ७.१३७.१ ॥
Als der Sohn der Rādhā (Karṇa) das Schnellen der Bogensehne Bhīmasenas hörte, konnte er es nicht ertragen, wie ein brünstiger Elefant das Trompeten eines rivalisierenden Elefanten nicht erträgt.
7.137.2
सोपक्रम्य मुहूर्तै तु भीमसेनस्य गोचरात् ।
पुत्रांस्तव ददर्शाथ भीमसेनेन पातितान् ॥ ७.१३७.२ ॥
Nach einem Augenblick sah er, im Blickfeld Bhīmasenas, deine von Bhīmasena niedergestreckten Söhne.
7.137.3
तानवेक्ष्य नरश्रेष्ठ विमना दुःखितस्तदा ।
निः श्वसन्दीर्घमुष्णं च कर्णः पाण्डवमभ्ययात् ॥ ७.१३७.३ ॥
O Bester der Männer, als er sie sah, ging Karṇa, niedergeschlagen im Gemüt und betrübt, mit langen, heißen Seufzern auf den Sohn Pāṇḍus zu.
7.137.4
स ताम्रनयनः क्रोधाच्छ्वसन्निव महोरगः ।
बभौ कर्णः शरानस्यन्रशमीनिव दिवाकरः ॥ ७.१३७.४ ॥
Karṇa, mit rot vor Zorn glühenden Augen, zischend wie eine große Schlange, strahlte, indem er Pfeile schoss, wie die Sonne ihre Strahlen sendet.
7.137.5
किरणैरिव सूर्यस्य महीध्रो भरतर्षभ ।
कर्णचापच्युतैर्वाणैः प्राच्छाद्यत वृकोदरः ॥ ७.१३७.५ ॥
O Stier der Bharatas, wie ein Berg von den Strahlen der Sonne bedeckt wird, so wurde Vṛkodara (Bhīma) von den Pfeilen bedeckt, die aus Karṇas Bogen geschossen wurden.
7.137.6
ते कर्णचापप्रभवाः शरा बर्हिणवाससः ।
विविशुः सर्वतः पार्थ वासायेवाण्डजाद्रुमम् ॥ ७.१३७.६ ॥
O Sohn der Pṛthā, jene Pfeile, aus Karṇas Bogen geboren, mit Pfauenfedern versehen, drangen von allen Seiten ein, wie Vögel in einen Baum eindringen, um dort zu nisten.
7.137.7
कर्णचापच्युता बाणाः संपतन्तस्ततस्ततः ।
रुक्मपुङ्खा व्यराजन्त हंसाः श्रेणीकृता इव ॥ ७.१३७.७ ॥
Die von Karṇas Bogen abgeschossenen Pfeile, hierhin und dorthin fliegend mit goldenen Schäften, leuchteten wie in Reihen geordnete Schwäne.
7.137.8
चापध्वजोपस्करेभ्यश्छत्रादीषामुखाद्युगात् ।
प्रभवन्तो व्यदृश्यन्त राजन्नाघिरथेः शराः ॥ ७.१३७.८ ॥
O König, von Bogen, Banner und Wagengerät, von Sonnenschirm, Deichsel und dem vorderen Joch aus sah man die Pfeile des Wagenlenkersohnes hervorbrechen.
7.137.9
खं पूरयन्महावेगात्खगमान्गृध्रवाससः ।
सुवर्ण्विकृतांश्चित्रान्मुमोचाधिरथिः शरान् ॥ ७.१३७.९ ॥
Den Himmel mit großer Geschwindigkeit füllend, schoss der Wagenlenkersohn strahlende Pfeile mit Geierfedern und goldenem Schmuck ab.
7.137.10
तमन्तकमिवायस्तमापतन्तं वृकोदरम् ।
त्यक्त्वा प्राणानतिक्रम्य विव्याध निशितैः शरैः । ॥ ७.१३७.१० ॥
Karṇa, sein Leben missachtend, durchbohrte Vṛkodara, der wie der ungezügelte Tod auf ihn zustürmte, mit scharfen Pfeilen.
7.137.11
तस्य वेगमसह्यं स दृष्ट्वा कर्णस्य पाण्डवः ।
महतश्च शरौघांस्तान्न्यवारयत् वीर्यवान् ॥ ७.१३७.११ ॥
Als er Karṇas unerträgliche Wucht sah, hielt der mächtige Pāṇḍava dessen gewaltige Pfeilfluten auf.
7.137.12
ततो विधम्याधिरथेः शरजालानि पाण्डवः ।
विव्याध कर्ण विंशत्या पुनरन्यैः शिलाशितैः ॥ ७.१३७.१२ ॥
Dann, die Pfeilnetze des Wagenlenkersohnes zerstreuend, durchbohrte der Pāṇḍava Karṇa erneut mit zwanzig und anderen, am Stein geschärften Pfeilen.
7.137.13
यथैव हि स कर्णेन पार्थः प्रच्छादितः शरैः ।
तथैव स रणे कर्ण छादयामास पाण्डवः ॥ ७.१३७.१३ ॥
So wie Pārtha von Karṇa mit Pfeilen bedeckt worden war, so bedeckte, o Karṇa, jener Pāṇḍava dich im Kampf.
7.137.14
दृष्ट्वा तु भीमसेनस्य विक्रमं युधि भारत ।
अभ्यनन्दंस्त्वदीयाश्च संप्रहृष्टाश्च चारणाः ॥ ७.१३७.१४ ॥
O Bhārata, als sie Bhīmasenas Tapferkeit im Kampf sahen, applaudierten deine eigenen Leute, ebenso die hocherfreuten Cāraṇas.
7.137.15
भूरश्रवाः कृपो द्रौणिर्मद्रराजो जयद्रथः ।
उत्तमौजा युधामन्युः सायकिः केशवार्जुनौ ॥ ७.१३७.१५ ॥
Bhūriśravas, Kṛpa, der Sohn Droṇas, der König der Madra Jayadratha, Uttamaujas, Yudhāmanyu, Sātyaki, Keśava und Arjuna.
7.137.16
कुरुपाण्डवपक्षस्था दश राजन्महारथाः ।
साधुसाध्विति वेगेन सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१३७.१६ ॥
O König, die zehn großen Wagenkämpfer auf Seiten der Kuru und Pāṇḍava riefen »Gut gemacht, gut gemacht!« und brüllten mit Kraft wie Löwen.
7.137.17
तस्मिन्समुत्थिते शब्दे तुमुले रोमहर्षणे ।
अभ्यभाषत पुत्रस्ते र्आजन्दुर्योधनस्त्वरन् ॥ ७.१३७.१७ ॥
Als jener tosende, haarsträubende Lärm sich erhob, sprach dein Sohn Duryodhana eilig zu ihm.
7.137.18
राज्ञः सराजपुत्रांश्च सोदर्याश्च विशेषतः ।
कर्ण गच्छत भद्रं वः परीप्सन्तो वृकोदरात् ॥ ७.१३७.१८ ॥
O Karṇa, geh, um die Könige samt den Prinzen und vor allem die Brüder vor Vṛkodara zu schützen; Glück sei mit dir.
7.137.19
पुरा निघ्नन्त्इ राधेयं भीमचापच्युताः शराः ।
ते यतध्वं महेष्वासाः सूतपुत्रस्य रक्षणे ॥ ७.१३७.१९ ॥
Einst, als Bhīma den Rādheya niederstreckte, die vom Bogen abgeschossenen Pfeile — o große Bogenschützen, bemüht euch um den Schutz des Wagenlenkersohnes.
7.137.20
दुर्योधनसमादिष्टाः सोदर्याः सप्त भारत ।
भीमसेनमभिद्रुत्य संरब्घाः पर्यवारयन् ॥ ७.१३७.२० ॥
Auf Duryodhanas Befehl stürzten sich die sieben Brüder, o Bhārata, voll Zorn auf Bhīmasena und umzingelten ihn.
7.137.21
ते समासाद्य कौन्तेयमावृण्वञ्शरवृष्टिभिः ।
पर्वतं वारिधाराभिः प्रावृषीव बलाहकाः ॥ ७.१३७.२१ ॥
Sie näherten sich dem Sohn der Kuntī und bedeckten ihn mit einem Pfeilregen, wie die Wolken der Regenzeit einen Berg mit Wasserströmen bedecken.
7.137.22
तेऽपीडयन्भीमसेनं कृध्दाः सप्त महारथाः ।
प्रजासंहरणे राजन्सोमं सप्तग्रहा इव ॥ ७.१३७.२२ ॥
Die sieben großen Wagenkämpfer, zornig, bedrängten Bhīmasena, o König, wie die sieben Planeten den Mond zur Zeit der Vernichtung der Geschöpfe bedrängen.
7.137.23
ततो वेगेन कौन्तेयः पीडयित्वा शरासनम् ।
मुष्टिना पाण्डवो राजन्दृढेन सुपरिष्कृतम् ॥ ७.१३७.२३ ॥
Dann, o König, drückte der Sohn der Kuntī, der Pāṇḍava, schnell seinen Bogen nieder und umklammerte mit fester Faust jenen wohlgearbeiteten Bogen.
7.137.24
अमानुषं कर्म कृत्वा सप्त सन्धाय सायकान् ।
तेभ्यो व्यसृजदायस्तः सूर्यरश्मिनिभान्प्रभुः ॥ ७.१३७.२४ ॥
Eine übermenschliche Tat vollbringend, legte der Mächtige sieben Pfeile an seinen Bogen und schoss sie, sich aufs Äußerste anspannend, gegen sie — Pfeile gleich den Sonnenstrahlen.
7.137.25
निरस्यन्निव देहेभ्यस्तनयानामसूंस्तव ।
भीमसेनो महाराज पूर्ववैरमनुस्मरन् ॥ ७.१३७.२५ ॥
Großer König, gleichsam die Lebensatem aus den Körpern deiner Söhne austreibend, erinnerte sich Bhīmasena der alten Feindschaft.
7.137.26
ते क्षिप्ता भीमसेनेन शरा भारत भारतान् ।
विदार्य खं समुत्पेतुः स्वर्णपुङ्खाः शिलाशिताः ॥ ७.१३७.२६ ॥
Jene von Bhīmasena abgeschossenen Pfeile, o Bhārata, durchbohrten die Bharatas und stiegen in den Himmel empor, goldgefiedert und auf Stein geschärft.
7.137.27
तेषां विदार्य देहांस्ते शरा हेमविभूषिताः ।
भित्त्वाभित्त्वा क्षितिं जग्मुस्तेपामेवासुभिः सह ।
व्यराजन्त महाराज सुपर्णा इव खेचराः ॥ ७.१३७.२७ ॥
Ihre Körper durchbohrend, gingen jene goldgeschmückten Pfeile, die Erde immer wieder durchstoßend, zusammen mit ihren Lebensatem nieder und leuchteten, großer König, wie die Garudas, die am Himmel umherziehen.
7.137.28
शोणितादिग्धवाजाग्राः सप्त हेमपरिष्कृताः ।
पुत्राणां तव राजेन्द्र पीत्वा शोणितमुद्गताः ॥ ७.१३७.२८ ॥
O Herr der Könige, nachdem sie das Blut deiner Söhne getrunken hatten, erhoben sich sieben Pfeile, deren gefiederte Spitzen mit Blut beschmiert und mit Gold geschmückt waren.
7.137.29
ते शरैर्भिन्नमर्माणो रथेभ्यः प्रापतन्क्षितौ ।
गिरिसानुरुहा भग्न्रा द्विपेनेव महाद्रुमाः ॥ ७.१३७.२९ ॥
Ihre Lebensstellen von Pfeilen durchbohrt, fielen sie von den Wagen zu Boden, wie große Bäume an Berghängen, die ein Elefant zerbricht.
7.137.30
शत्रुंजयः शत्रुसहश्चित्रश्चित्रायुधो दृढः ।
चित्रसेनो विकर्णश्च सप्तैते विनिपातिताः ॥ ७.१३७.३० ॥
Śatruñjaya, Śatrusaha, Citra, Citrāyudha, Dṛḍha, Citrasena und Vikarṇa — diese sieben wurden niedergestreckt.
7.137.31
पुत्राणां तव सर्वेषां निहतानां वृकोदरः ।
शोचत्यतिभृशं दुःखाद्विकर्ण पाण्डवः प्रियम् ॥ ७.१३७.३१ ॥
Als er alle deine Söhne erschlagen sieht, trauert Vṛkodara (Bhīma), der Pāṇḍava, tief betrübt um seinen geliebten Vikarṇa.
7.137.32
प्रतिज्ञेयं मया वृत्ता निहन्तच्यास्तु संयुगे ।
विकर्ण तेनासि हतः प्रतिज्ञा रक्षिता मया ॥ ७.१३७.३२ ॥
„Im Kampf müssen sie alle erschlagen werden“ – das war mein Gelübde. Vikarṇa, deshalb bist du erschlagen worden; ich habe mein Gelübde gehalten.
7.137.33
त्वमागाः समरं वीर क्षात्रं धर्ममनुस्मरन् ।
ततो विनिहतः सङ्ख्ये युध्दधर्मो हि निष्ठुरः ॥ ७.१३७.३३ ॥
O Held, im Gedenken an die Pflicht des Kriegers bist du in den Kampf gezogen; dann wurdest du im Gefecht niedergestreckt. Wahrlich, das Gesetz des Krieges ist grausam.
7.137.34
विशेषतो हि नृपतेस्तथाऽस्माकं हिते रतः ।
न्यायतोन्यायतो वाऽपि हतः शेते महाद्युतिः ॥ ७.१३७.३४ ॥
Besonders er, der dem Wohl des Königs und dem unseren ergeben war, dieser hochstrahlende, liegt erschlagen da, mit Recht oder Unrecht.
7.137.35
अगाधवुध्दिर्गाङ्गेयः क्षितौ सुरगुरोः समः ।
त्याजितः समरे प्राणांस्तस्माद्युद्धं हि निष्ठुरम् ॥ ७.१३७.३५ ॥
Gāṅgeya (Bhīṣma), von unergründlicher Weisheit, auf der Erde dem Lehrer der Götter gleich, gab im Kampf sein Leben hin; darum ist der Krieg wahrlich grausam.
7.137.36
तान्निहत्य महावाहू राघेयस्यैव पश्यतः ।
सिंहनादखं घोअमसृजत्पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१३७.३६ ॥
Nachdem er sie erschlagen hatte, ließ der starkarmige Sohn Pāṇḍus, während der Sohn Rādhās (Karṇa) zusah, den Himmel mit einem furchtbaren Löwengebrüll erfüllen.
7.137.37
स खस्तस्य शूरस्य धर्मराजस्य भारत ।
आचर्व्याविव तद्युध्दं विजयं चात्मनो महत् ॥ ७.१३७.३७ ॥
O Bhārata, jener Ruf des Helden, des König des Dharma, schien jenen Kampf und seinen eigenen großen Sieg anzukündigen.
7.137.38
तं श्रुत्वा तु महानादं भीमसेनस्य धन्विनः ।
बभूव परमा प्रीतिर्धर्मराजस्य धीमतः ॥ ७.१३७.३८ ॥
Als er jenes gewaltige Brüllen Bhīmasenas, des Bogenschützen, vernahm, empfand der weise König des Dharma höchste Freude.
7.137.39
ततो हृष्टमना राजन्वादित्राणां महाखनैः ।
सिंहनादरव्ं भ्रातुः प्रतिजग्राह पाण्डवः ॥ ७.१३७.३९ ॥
Dann, o König, empfing der Pāṇḍava mit frohem Herzen das Löwengebrüll seines Bruders zusammen mit dem gewaltigen Klang der Musikinstrumente.
7.137.40
हर्षेण महता युक्तः कृतसंज्ञे ऋकोदरे ।
अभ्ययात्समरे द्रोणं सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ७.१३७.४० ॥
Von großer Freude erfüllt, dem Vṛkodara ein Zeichen gebend, schritt der Beste aller Waffenträger im Kampf auf Droṇa zu.
7.137.41
एकत्रिंशन्महाराज पुत्रांस्तव निपातितान् ।
हतान्दुर्योधनो दृष्ट्वा क्षत्तुः सस्मार तद्वचः ॥ ७.१३७.४१ ॥
O großer König, als Duryodhana seine einunddreißig Söhne gefallen und erschlagen sah, erinnerte er sich an die Worte des Kṣattṛ (Vidura).
7.137.42
तदिदं समनुप्राप्तं क्षत्तुर्नैः श्रेयसं वचः ।
इति स्ंचिन्त्य ते पुत्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत ॥ ७.१३७.४२ ॥
In dem Gedanken, dass die Worte des Kṣattṛ, die zum höchsten Heil führen, nun eingetroffen seien, gab dein Sohn keine Antwort.
7.137.43
यद्दयूतकाले दुर्बुध्दिरब्रवीत्तनयस्तव ।
सभामानाय्य पाञ्चालीं कर्णेन सहितोऽल्पधीः ॥ ७.१३७.४३ ॥
Als das Würfelspiel stattfand, brachte dein übelgesinnter Sohn zusammen mit Karṇa Pāñcālī in die Versammlung und sprach dort mit geringem Verstand.
7.137.44
यच्च कर्णोऽब्रवीत्कृष्णां सभायां परुषं वचः ।
प्रमुखे पाण्डुपुत्राणां तव चैव विशांपते ।
शृण्वतस्तव राजेन्द्र कौरवाणां च सर्वशः ॥ ७.१३७.४४ ॥
Und in der Versammlung, vor den Söhnen Pāṇḍus, während du und alle Kauravas zuhörten, sprach Karṇa harte Worte zu Kṛṣṇā, o Herr der Menschen, o König der Könige.
7.137.45
विनष्टाः पाण्डवाः कृष्णे शाश्वतं नरकं गताः ।
पतिमन्यं वृणीष्वेति तस्येदं फलमागतम् ॥ ७.१३७.४५ ॥
O Kṛṣṇā, die Pāṇḍavas sind vernichtet und in die ewige Hölle gegangen; die Frucht jenes Wortes »wähle einen anderen Gatten« ist nun gekommen.
7.137.46
यच्च पण्डतिलादीनि परुषाणि तवात्मजैः ।
श्रावितास्ते महात्मानः पाण्डवाः कोपयिष्णुभिः ॥ ७.१३७.४६ ॥
Und deine Söhne, die den Zorn reizen wollten, ließen jene großherzigen Pāṇḍavas harte Worte hören, in der Art von Gelehrten.
7.137.47
तं भीमसेनः क्रोधाग्रिं त्रयोदश समाः स्थितम् ।
उद्गिरंस्तव पुत्राणामन्तं गच्छति पाण्डवः ॥ ७.१३७.४७ ॥
Bhīmasena, der Pāṇḍava, speit jenes Feuer des Zorns aus, das dreizehn Jahre verweilt hatte, und schreitet dem Ende deiner Söhne entgegen.
7.137.48
विलपंश्च बहु क्षत्ता शमं नालभत त्वयि ।
सपुत्रो भरतश्रेष्ठ तस्य भुङ्ख फलोदयम् ॥ ७.१३७.४८ ॥
Obwohl Vidura sehr klagte, fand er bei dir keinen Frieden. O bester der Bharatas, koste nun mit deinen Söhnen die aufgehende Frucht davon.
7.137.49
त्वया वृध्देन धीरेण कार्यतत्त्वार्थदर्शिना ।
न कृतं सुहृदां वाक्यं दैवमत्र परायणम् ॥ ७.१३७.४९ ॥
Du, alt und gefasst, der den wahren Sinn des zu Tuenden erkannte, hast die Worte deiner Wohlmeinenden nicht befolgt; hier ist das Schicksal die höchste Zuflucht.
7.137.50
तन्मा शुचो नरव्याध्र तवैवापनयो महान् ।
विनाशहेतुः पुत्राणां भवानेव मतो मम ॥ ७.१३७.५० ॥
Darum, Tiger unter den Menschen, betrübe dich nicht; dieser große Fehler ist dein eigener. Meiner Meinung nach warst du selbst die Ursache für den Untergang deiner Söhne.
7.137.51
हतो विकर्णो राजेन्द्र चित्र्सेनश्च वीर्यवान् ।
प्रवराश्चात्मजानां ते सुताश्चान्ये महारथाः ॥ ७.१३७.५१ ॥
Vikarṇa ist erschlagen, o Herr der Könige, und der mächtige Citrasena; die vornehmsten deiner Söhne sind gefallen, und andere Söhne, große Wagenkämpfer.
7.137.52
यानन्यान्दद्दशे भीमश्चक्षुर्विषयमागतान् ।
पुत्रांस्तव महाराज त्वरया ताञ्जधान ह ॥ ७.१३७.५२ ॥
Jene anderen, die Bhīma in den Bereich seines Blickes kommen sah, o großer König, deine Söhne, erschlug er rasch.
7.137.53
त्वत्कृते ह्यहमद्राक्षं दह्यमानां वरुथिनीम् ।
सहस्रशः शरैर्मुक्तैः पाण्डवेन वृषेण च ॥ ७.१३७.५३ ॥
Deinetwegen sah ich das Heer brennen, getroffen von Tausenden Pfeilen, abgeschossen vom Pāṇḍava und vom Stier unter den Kriegern.