மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.137.1
भीमसेनस्य राधेयः श्रुत्वा ज्यातलनिः स्वनम् ।
नामृष्यत यथा मत्तो गजः प्रतिगजस्वनम् ॥ ७.१३७.१ ॥
பீமசேனனின் வில்நாண் ஒலியைக் கேட்ட ராதையின் மகன் (கர்ணன்), மதம் கொண்ட யானை எதிர் யானையின் பிளிறலைப் பொறுக்காததுபோல் பொறுக்கவில்லை.
7.137.2
सोपक्रम्य मुहूर्तै तु भीमसेनस्य गोचरात् ।
पुत्रांस्तव ददर्शाथ भीमसेनेन पातितान् ॥ ७.१३७.२ ॥
சிறிது நேரத்திற்குப் பின் பீமசேனனின் எல்லைக்குள் உங்கள் மகன்கள் பீமசேனனால் வீழ்த்தப்பட்டிருப்பதை அவன் கண்டான்.
7.137.3
तानवेक्ष्य नरश्रेष्ठ विमना दुःखितस्तदा ।
निः श्वसन्दीर्घमुष्णं च कर्णः पाण्डवमभ्ययात् ॥ ७.१३७.३ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவரே, அவர்களைக் கண்டு மனம் வருந்தித் துயருற்ற கர்ணன், நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டவாறு பாண்டவனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.137.4
स ताम्रनयनः क्रोधाच्छ्वसन्निव महोरगः ।
बभौ कर्णः शरानस्यन्रशमीनिव दिवाकरः ॥ ७.१३७.४ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், சீறும் பெரும் பாம்பு போல மூச்செறிந்த கர்ணன், கதிரவன் தன் ஒளிக்கதிர்களை வீசுவதுபோல அம்புகளை எய்து ஒளிர்ந்தான்.
7.137.5
किरणैरिव सूर्यस्य महीध्रो भरतर्षभ ।
कर्णचापच्युतैर्वाणैः प्राच्छाद्यत वृकोदरः ॥ ७.१३७.५ ॥
பரதர்களில் காளையே, சூரியனின் கதிர்களால் மலை மூடப்படுவதுபோல், கர்ணனின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த அம்புகளால் வ்ருகோதரன் (பீமன்) மூடப்பட்டான்.
7.137.6
ते कर्णचापप्रभवाः शरा बर्हिणवाससः ।
विविशुः सर्वतः पार्थ वासायेवाण्डजाद्रुमम् ॥ ७.१३७.६ ॥
பிருதையின் மகனே, கர்ணனின் வில்லிலிருந்து தோன்றிய அந்த இறகுடைய அம்புகள், பறவைகள் தங்குவதற்காக மரத்தில் நுழைவதுபோல் எல்லாப் பக்கமும் ஊடுருவின.
7.137.7
कर्णचापच्युता बाणाः संपतन्तस्ततस्ततः ।
रुक्मपुङ्खा व्यराजन्त हंसाः श्रेणीकृता इव ॥ ७.१३७.७ ॥
கர்ணனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள் இங்கும் அங்குமாகப் பறந்து, பொன்னிறச் சிறகுகளுடன் வரிசையாக அமைந்த அன்னங்களைப் போல் ஒளிர்ந்தன.
7.137.8
चापध्वजोपस्करेभ्यश्छत्रादीषामुखाद्युगात् ।
प्रभवन्तो व्यदृश्यन्त राजन्नाघिरथेः शराः ॥ ७.१३७.८ ॥
அரசே, வில், கொடி, தேர்ச் சாதனங்கள், குடை, அச்சுத்தண்டு, நுகத்தடி ஆகியவற்றிலிருந்து தேரோட்டியின் மகனான கர்ணனின் அம்புகள் புறப்படுவதாகத் தெரிந்தன.
7.137.9
खं पूरयन्महावेगात्खगमान्गृध्रवाससः ।
सुवर्ण्विकृतांश्चित्रान्मुमोचाधिरथिः शरान् ॥ ७.१३७.९ ॥
பெரும் வேகத்துடன் வானை நிரப்பி, கழுகின் சிறகுகளுடன், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வண்ணமயமான அம்புகளை தேரோட்டியின் மகன் கர்ணன் ஏவினான்.
7.137.10
तमन्तकमिवायस्तमापतन्तं वृकोदरम् ।
त्यक्त्वा प्राणानतिक्रम्य विव्याध निशितैः शरैः । ॥ ७.१३७.१० ॥
யமனைப் போல் கட்டுப்பாடின்றி பாய்ந்து வந்த வ்ருகோதரனை, உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல், கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.137.11
तस्य वेगमसह्यं स दृष्ट्वा कर्णस्य पाण्डवः ।
महतश्च शरौघांस्तान्न्यवारयत् वीर्यवान् ॥ ७.१३७.११ ॥
கர்ணனின் அந்த தாங்கொணாத வேகத்தைக் கண்டு, வீரனான பாண்டவன் அவனது பெரும் அம்பு மழைகளைத் தடுத்தான்.
7.137.12
ततो विधम्याधिरथेः शरजालानि पाण्डवः ।
विव्याध कर्ण विंशत्या पुनरन्यैः शिलाशितैः ॥ ७.१३७.१२ ॥
பின்னர், தேரோட்டியின் மகனின் அம்பு வலைகளைச் சிதறடித்த பாண்டவன், கர்ணனை இருபதும், கல்லில் தீட்டிய மற்றவையுமாக மீண்டும் துளைத்தான்.
7.137.13
यथैव हि स कर्णेन पार्थः प्रच्छादितः शरैः ।
तथैव स रणे कर्ण छादयामास पाण्डवः ॥ ७.१३७.१३ ॥
கர்ணனால் அம்புகளால் மறைக்கப்பட்ட பார்த்தன் எப்படியோ, அப்படியே, ஓ கர்ணா, அந்தப் பாண்டவன் போரில் உன்னை மறைத்தான்.
7.137.14
दृष्ट्वा तु भीमसेनस्य विक्रमं युधि भारत ।
अभ्यनन्दंस्त्वदीयाश्च संप्रहृष्टाश्च चारणाः ॥ ७.१३७.१४ ॥
ஓ பரதா, போரில் பீமசேனனின் வீரத்தைக் கண்டு உன் படைவீரர்களும், மகிழ்ச்சியடைந்த சாரணர்களும் பாராட்டினர்.
7.137.15
भूरश्रवाः कृपो द्रौणिर्मद्रराजो जयद्रथः ।
उत्तमौजा युधामन्युः सायकिः केशवार्जुनौ ॥ ७.१३७.१५ ॥
பூரிசிரவஸ், கிருபர், துரோணரின் மகன், மத்ர அரசன் ஜயத்ரதன், உத்தமௌஜஸ், யுதாமன்யு, சாத்யகி, கேசவனும் அர்ஜுனனும்.
7.137.16
कुरुपाण्डवपक्षस्था दश राजन्महारथाः ।
साधुसाध्विति वेगेन सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१३७.१६ ॥
ஓ அரசே, கௌரவ, பாண்டவ தரப்பில் நின்ற பத்து மகாரதர்கள் 'சாது, சாது' என்று வேகமாக சிம்ம கர்ஜனை செய்தனர்.
7.137.17
तस्मिन्समुत्थिते शब्दे तुमुले रोमहर्षणे ।
अभ्यभाषत पुत्रस्ते र्आजन्दुर्योधनस्त्वरन् ॥ ७.१३७.१७ ॥
அந்த கொந்தளிப்பான, மயிர்சிலிர்க்கும் ஒலி எழுந்தபோது, உன் மகன் துரியோதனன் விரைந்து பேசினான்.
7.137.18
राज्ञः सराजपुत्रांश्च सोदर्याश्च विशेषतः ।
कर्ण गच्छत भद्रं वः परीप्सन्तो वृकोदरात् ॥ ७.१३७.१८ ॥
ஓ கர்ணா, அரசர்களையும், இளவரசர்களுடன், குறிப்பாக சகோதரர்களையும் வృகோதரனிடமிருந்து காக்க விரும்பி நீங்கள் செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
7.137.19
पुरा निघ्नन्त्इ राधेयं भीमचापच्युताः शराः ।
ते यतध्वं महेष्वासाः सूतपुत्रस्य रक्षणे ॥ ७.१३७.१९ ॥
முன்பு ராதேயனை (கர்ணனை) வீழ்த்திய பீமனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள் — மகா வில்லாளிகளே, சூதபுத்திரனைக் காப்பதில் முயலுங்கள்.
7.137.20
दुर्योधनसमादिष्टाः सोदर्याः सप्त भारत ।
भीमसेनमभिद्रुत्य संरब्घाः पर्यवारयन् ॥ ७.१३७.२० ॥
துரியோதனனின் கட்டளைப்படி ஏழு சகோதரர்களும், பரதா, கோபத்துடன் பீமசேனனைத் தாக்கி அவரைச் சூழ்ந்தனர்.
7.137.21
ते समासाद्य कौन्तेयमावृण्वञ्शरवृष्टिभिः ।
पर्वतं वारिधाराभिः प्रावृषीव बलाहकाः ॥ ७.१३७.२१ ॥
அவர்கள் அருகில் சென்று கௌந்தேயனை (பீமனை) அம்பு மழையால் மூடினர் — மழைக்காலத்தில் மேகங்கள் நீர்த்தாரைகளால் மலையை மூடுவது போல.
7.137.22
तेऽपीडयन्भीमसेनं कृध्दाः सप्त महारथाः ।
प्रजासंहरणे राजन्सोमं सप्तग्रहा इव ॥ ७.१३७.२२ ॥
கோபமுற்ற ஏழு மகாரதர்கள் பீமசேனனை வதைத்தனர் — அரசே, உயிர்கள் அழியும் காலத்தில் ஏழு கோள்கள் சந்திரனை வருத்துவது போல.
7.137.23
ततो वेगेन कौन्तेयः पीडयित्वा शरासनम् ।
मुष्टिना पाण्डवो राजन्दृढेन सुपरिष्कृतम् ॥ ७.१३७.२३ ॥
பின்னர், அரசே, கௌந்தேயன் பாண்டவன் வேகத்துடன் வில்லை அழுத்தி, தன் உறுதியான முஷ்டியால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட அதைப் பிடித்தான்.
7.137.24
अमानुषं कर्म कृत्वा सप्त सन्धाय सायकान् ।
तेभ्यो व्यसृजदायस्तः सूर्यरश्मिनिभान्प्रभुः ॥ ७.१३७.२४ ॥
மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட செயலைச் செய்து, ஏழு அம்புகளை வில்லில் பூட்டி, வலிமையுள்ளவன் அவற்றைக் கடுமையாக எய்தான் — சூரியக் கதிர்களைப் போன்ற அம்புகளை அவர்கள் மீது.
7.137.25
निरस्यन्निव देहेभ्यस्तनयानामसूंस्तव ।
भीमसेनो महाराज पूर्ववैरमनुस्मरन् ॥ ७.१३७.२५ ॥
ஓ மகாராஜரே, பழைய பகையை நினைவுகூர்ந்தபடி பீமசேனன் உமது மகன்களின் உடல்களிலிருந்து உயிர்களை வெளியேற்றுவதுபோல் இருந்தான்.
7.137.26
ते क्षिप्ता भीमसेनेन शरा भारत भारतान् ।
विदार्य खं समुत्पेतुः स्वर्णपुङ्खाः शिलाशिताः ॥ ७.१३७.२६ ॥
பீமசேனனால் எய்யப்பட்ட அந்த அம்புகள், ஓ பாரதா, பாரதர்களைப் பிளந்து வானில் எழுந்தன; தங்கச் சிறகுகளும் கல்லில் கூர்தீட்டப்பட்டவையுமாய் இருந்தன.
7.137.27
तेषां विदार्य देहांस्ते शरा हेमविभूषिताः ।
भित्त्वाभित्त्वा क्षितिं जग्मुस्तेपामेवासुभिः सह ।
व्यराजन्त महाराज सुपर्णा इव खेचराः ॥ ७.१३७.२७ ॥
அவர்களின் உடல்களைப் பிளந்து, தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அம்புகள் பலமுறை பூமியைத் துளைத்து, அவர்களுடைய உயிர்களுடனேயே சென்றன; மகாராஜரே, வானில் பறக்கும் கருடர்களைப் போல அவை ஒளிர்ந்தன.
7.137.28
शोणितादिग्धवाजाग्राः सप्त हेमपरिष्कृताः ।
पुत्राणां तव राजेन्द्र पीत्वा शोणितमुद्गताः ॥ ७.१३७.२८ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, உமது மகன்களின் குருதியைப் பருகி, இரத்தத்தில் தோய்ந்த இறகு நுனிகளும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான ஏழு அம்புகள் மேலெழுந்தன.
7.137.29
ते शरैर्भिन्नमर्माणो रथेभ्यः प्रापतन्क्षितौ ।
गिरिसानुरुहा भग्न्रा द्विपेनेव महाद्रुमाः ॥ ७.१३७.२९ ॥
அம்புகளால் மர்மஸ்தானங்கள் துளைக்கப்பட்டு, அவர்கள் தேர்களிலிருந்து பூமியில் விழுந்தனர்; மலைச்சரிவுகளில் வளர்ந்த பெரிய மரங்கள் யானையால் முறிக்கப்பட்டு விழுவதுபோல.
7.137.30
शत्रुंजयः शत्रुसहश्चित्रश्चित्रायुधो दृढः ।
चित्रसेनो विकर्णश्च सप्तैते विनिपातिताः ॥ ७.१३७.३० ॥
சத்ருஞ்சயன், சத்ருசஹன், சித்திரன், சித்திராயுதன், திருடன், சித்திரசேனன், விகர்ணன் ஆகிய இந்த ஏழு பேரும் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
7.137.31
पुत्राणां तव सर्वेषां निहतानां वृकोदरः ।
शोचत्यतिभृशं दुःखाद्विकर्ण पाण्डवः प्रियम् ॥ ७.१३७.३१ ॥
உன் மகன்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, பாண்டவனான வ்ருகோதரன் (பீமன்) பிரியமான விகர்ணனுக்காக மிகுந்த துயரத்தால் துக்கிக்கிறான்.
7.137.32
प्रतिज्ञेयं मया वृत्ता निहन्तच्यास्तु संयुगे ।
विकर्ण तेनासि हतः प्रतिज्ञा रक्षिता मया ॥ ७.१३७.३२ ॥
"போரில் (உங்கள் தரப்பினர்) அனைவரையும் கொல்ல வேண்டும்" — இது என் சபதம். விகர்ணா, அதனால்தான் நீ கொல்லப்பட்டாய்; என் சபதத்தை நான் நிறைவேற்றினேன்.
7.137.33
त्वमागाः समरं वीर क्षात्रं धर्ममनुस्मरन् ।
ततो विनिहतः सङ्ख्ये युध्दधर्मो हि निष्ठुरः ॥ ७.१३७.३३ ॥
வீரனே, க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்தபடி நீ போருக்கு வந்தாய்; பின் போரில் கொல்லப்பட்டாய் — போர் விதி உண்மையிலேயே கடுமையானது.
7.137.34
विशेषतो हि नृपतेस्तथाऽस्माकं हिते रतः ।
न्यायतोन्यायतो वाऽपि हतः शेते महाद्युतिः ॥ ७.१३७.३४ ॥
குறிப்பாக அரசருக்கும் எங்கள் நலனுக்கும் உழைத்த அந்த மகாபிரகாசன் — நியாயமாக அல்லது அநியாயமாக — கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்.
7.137.35
अगाधवुध्दिर्गाङ्गेयः क्षितौ सुरगुरोः समः ।
त्याजितः समरे प्राणांस्तस्माद्युद्धं हि निष्ठुरम् ॥ ७.१३७.३५ ॥
ஆழ்ந்த அறிவுடைய கங்கையின் மைந்தன் (பீஷ்மர்), பூமியில் தேவகுருவுக்கு (பிருஹஸ்பதிக்கு) சமமானவர்; அவர் போரில் உயிரை விட்டார். ஆகவே போர் உண்மையிலேயே கொடியது.
7.137.36
तान्निहत्य महावाहू राघेयस्यैव पश्यतः ।
सिंहनादखं घोअमसृजत्पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१३७.३६ ॥
அவர்களைக் கொன்ற அந்த மகாபாகு பாண்டுவின் மைந்தன், ராதையின் மகன் (கர்ணன்) பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், வானத்தை பயங்கரமான சிங்க முழக்கத்தால் நிரப்பினான்.
7.137.37
स खस्तस्य शूरस्य धर्मराजस्य भारत ।
आचर्व्याविव तद्युध्दं विजयं चात्मनो महत् ॥ ७.१३७.३७ ॥
பாரதா, அந்த வீரனும் தர்மராஜனுமான அவனுடைய அந்த முழக்கம் போரையும் தனது மாபெரும் வெற்றியையும் அறிவிப்பது போல் இருந்தது.
7.137.38
तं श्रुत्वा तु महानादं भीमसेनस्य धन्विनः ।
बभूव परमा प्रीतिर्धर्मराजस्य धीमतः ॥ ७.१३७.३८ ॥
வில்வீரன் பீமசேனனின் அந்த மாபெரும் முழக்கத்தைக் கேட்டு, ஞானமுள்ள தர்மராஜனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி உண்டானது.
7.137.39
ततो हृष्टमना राजन्वादित्राणां महाखनैः ।
सिंहनादरव्ं भ्रातुः प्रतिजग्राह पाण्डवः ॥ ७.१३७.३९ ॥
அரசே, பின்பு மகிழ்ந்த மனத்துடன் பாண்டவன், இசைக்கருவிகளின் பெரும் ஒலிகளுடன், தன் சகோதரனின் சிங்க முழக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.
7.137.40
हर्षेण महता युक्तः कृतसंज्ञे ऋकोदरे ।
अभ्ययात्समरे द्रोणं सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ७.१३७.४० ॥
பெரு மகிழ்ச்சி கொண்டவனும், வ்ருகோதரனுக்கு சைகை செய்தவனும், எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியவர்களிலும் சிறந்தவனுமான அவன் போரில் துரோணனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.137.41
एकत्रिंशन्महाराज पुत्रांस्तव निपातितान् ।
हतान्दुर्योधनो दृष्ट्वा क्षत्तुः सस्मार तद्वचः ॥ ७.१३७.४१ ॥
மகாராஜாவே, உம் மகன்களில் முப்பத்தொருவர் வீழ்த்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, துரியோதனன் க்ஷத்தாவின் (விதுரனின்) அந்த வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தான்.
7.137.42
तदिदं समनुप्राप्तं क्षत्तुर्नैः श्रेयसं वचः ।
इति स्ंचिन्त्य ते पुत्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत ॥ ७.१३७.४२ ॥
க்ஷத்தாவின் நன்மை தரும் அந்த வார்த்தைகள் இப்போது நிறைவேறின என்று எண்ணி, உம் மகன் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.
7.137.43
यद्दयूतकाले दुर्बुध्दिरब्रवीत्तनयस्तव ।
सभामानाय्य पाञ्चालीं कर्णेन सहितोऽल्पधीः ॥ ७.१३७.४३ ॥
சூதாட்டத்தின்போது உமது தீய புத்தியுள்ள மகன் கர்ணனுடன் சேர்ந்து பாஞ்சாலியை சபைக்கு அழைத்துவந்து கூறியது அற்பபுத்தியுடையதாக இருந்தது.
7.137.44
यच्च कर्णोऽब्रवीत्कृष्णां सभायां परुषं वचः ।
प्रमुखे पाण्डुपुत्राणां तव चैव विशांपते ।
शृण्वतस्तव राजेन्द्र कौरवाणां च सर्वशः ॥ ७.१३७.४४ ॥
சபையில், பாண்டுவின் புதல்வர்கள் முன்னிலையில், உமக்கும் கௌரவர்கள் அனைவருக்கும் கேட்கும்படி கர்ணன் கிருஷ்ணையிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினான்.
7.137.45
विनष्टाः पाण्डवाः कृष्णे शाश्वतं नरकं गताः ।
पतिमन्यं वृणीष्वेति तस्येदं फलमागतम् ॥ ७.१३७.४५ ॥
கிருஷ்ணே, பாண்டவர்கள் அழிந்து நிரந்தர நரகத்தை அடைந்தனர்; 'வேறு கணவனைத் தேர்ந்தெடு' என்ற அந்த வார்த்தையின் பலன் வந்துவிட்டது.
7.137.46
यच्च पण्डतिलादीनि परुषाणि तवात्मजैः ।
श्रावितास्ते महात्मानः पाण्डवाः कोपयिष्णुभिः ॥ ७.१३७.४६ ॥
உமது மகன்கள் கோபமூட்ட விரும்பி, அந்த மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களுக்கு அறிஞர்களின் கடுஞ்சொற்களைக் கேட்கச் செய்தனர்.
7.137.47
तं भीमसेनः क्रोधाग्रिं त्रयोदश समाः स्थितम् ।
उद्गिरंस्तव पुत्राणामन्तं गच्छति पाण्डवः ॥ ७.१३७.४७ ॥
பதின்மூன்று ஆண்டுகளாக இருந்த அந்தக் கோபத் தீயை வெளிக்கக் கக்கியவாறு, பாண்டவன் பீமசேனன் உமது மகன்களின் முடிவை நோக்கிச் செல்கிறான்.
7.137.48
विलपंश्च बहु क्षत्ता शमं नालभत त्वयि ।
सपुत्रो भरतश्रेष्ठ तस्य भुङ्ख फलोदयम् ॥ ७.१३७.४८ ॥
பலவாறு புலம்பியும் கூட, விதுரன் உம்மிடம் சாந்தியைக் காணவில்லை. பரதர்களில் சிறந்தவரே, புதல்வர்களுடன் அதன் பலனை அனுபவியும்.
7.137.49
त्वया वृध्देन धीरेण कार्यतत्त्वार्थदर्शिना ।
न कृतं सुहृदां वाक्यं दैवमत्र परायणम् ॥ ७.१३७.४९ ॥
முதியவரும் நிதானமானவரும், செயலின் உண்மைப் பொருளைக் காண்பவருமான நீ, நண்பர்களின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை; இங்கு ஊழ்தான் உயர்ந்த புகலிடம்.
7.137.50
तन्मा शुचो नरव्याध्र तवैवापनयो महान् ।
विनाशहेतुः पुत्राणां भवानेव मतो मम ॥ ७.१३७.५० ॥
ஆகையால், மனிதர்களில் புலியே, துயரப்படாதே; இந்த பெரும் தவறு உன்னுடையதே. மகன்களின் அழிவுக்குக் காரணம் நீயே என்று நான் கருதுகிறேன்.
7.137.51
हतो विकर्णो राजेन्द्र चित्र्सेनश्च वीर्यवान् ।
प्रवराश्चात्मजानां ते सुताश्चान्ये महारथाः ॥ ७.१३७.५१ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே, விகர்ணன் கொல்லப்பட்டான், வீரியம் மிக்க சித்ரசேனனும்; உன் மகன்களில் சிறந்தவர்களும், பிற மகாரதர்களான மகன்களும் கொல்லப்பட்டனர்.
7.137.52
यानन्यान्दद्दशे भीमश्चक्षुर्विषयमागतान् ।
पुत्रांस्तव महाराज त्वरया ताञ्जधान ह ॥ ७.१३७.५२ ॥
பீமன் பார்வைக்கு வந்த மற்ற மகன்களைக் கண்டான்; மகாராஜனே, அவர்களையெல்லாம் விரைவாகக் கொன்றான்.
7.137.53
त्वत्कृते ह्यहमद्राक्षं दह्यमानां वरुथिनीम् ।
सहस्रशः शरैर्मुक्तैः पाण्डवेन वृषेण च ॥ ७.१३७.५३ ॥
உன் காரணமாகவே நான் பாண்டவனாலும் காளை போன்ற வீரனாலும் எய்யப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் எரிந்துகொண்டிருந்த படையைக் கண்டேன்.