மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.14.1
ततः स पाण्डवानीके जनयन्सुमहद्भयम् ।
व्यचरत्पृतनां द्रोणो दहन्कक्षमिवानलः ॥ ७.१४.१ ॥
அப்போது அவர் பாண்டவப் படையில் பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்கியவராய், உலர்ந்த புல்லை எரிக்கும் நெருப்பைப் போல் துரோணராகப் படையினூடே சஞ்சரித்தார்.
7.14.2
निर्दहन्तमनीकानि साक्षादग्निमिवोत्थितम् ।
दृष्ट्वा रुक्मरथं क्रुद्धं समकम्पन्त सृञ्जयाः ॥ ७.१४.२ ॥
படைகளை எரித்துக்கொண்டு, நேரில் எழுந்த நெருப்பைப் போல் சினந்த பொற்றேர் துரோணரைக் கண்ட சிருஞ்சயர்கள் நடுங்கினர்.
7.14.3
सततं कृष्यतः सङ्ख्ये धनुषोऽस्याशुकारिणः ।
ज्याघोषः शुश्रुवेऽत्यर्थं विस्फूर्जितमिवाशनेः ॥ ७.१४.३ ॥
போரில் தொடர்ந்து இழுக்கப்பட்ட, விரைந்து செயல்படும் அவரது வில்லின் நாண்ஒலி இடியின் முழக்கம் போல் மிகவும் கேட்டது.
7.14.4
रथिनः सादिनश्चैव नागानश्वान्पदातिनः ।
रौद्रा हस्तवता मुक्ताः सम्मृद्गन्ति स्स सायकाः ॥ ७.१४.४ ॥
திறமையான கையால் எய்யப்பட்ட கொடிய அம்புகள் தேர்வீரர்களையும், குதிரைவீரர்களையும், யானைகளையும், குதிரைகளையும், காலாட்படையினரையும் நசுக்கின.
7.14.5
नानद्यमानः पर्जन्यः प्रवृद्धः शुचिसङ्क्षये ।
अश्मवर्षमिवावर्षत्परेषामावहद्भयम् ॥ ७.१४.५ ॥
தூய்மையான காலத்தின் முடிவில், முழங்காமல் பெருகிய மேகம் கல்மழை பொழிவதுபோல், அவர் எதிரிகளின் மேல் அச்சத்தைப் பொழிந்தார்.
7.14.6
विचरन्स दिशः सर्वाः सेनां सङ्क्षोभयन्प्रभुः ।
वर्धयामास सन्त्रासं शात्रवाणाममानुषम् ॥ ७.१४.६ ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் சஞ்சரித்து, படையைக் கலக்கிய அந்த வல்லவர் எதிரிகளிடையே மனிதரல்லாத அச்சத்தைப் பெருக்கினார்.
7.14.7
तस्य विद्युदिवाभ्रेषु चापं हेमपरिष्कृतम् ।
भ्राजमानं रथे तस्मिन्दृश्यते स्म महाभयम् ॥ ७.१४.७ ॥
மேகங்களில் மின்னலைப் போல தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவனுடைய வில் ஒளிர்ந்தது; அந்தத் தேரில் அது பெரும் அச்சமாகக் காணப்பட்டது.
7.14.8
स वीरः सत्यवान्प्राज्ञो धर्मनित्यः सदा पुनः ।
युगान्तकालवद्धोरां रौद्रां प्रावर्तयन्नदीम् ॥ ७.१४.८ ॥
அந்த வீரன், உண்மையாளன், ஞானி, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன், யுகமுடிவுக் காலம்போல் பயங்கரமான, கொடிய ஆற்றை மீண்டும் பெருக்கினான்.
7.14.9
अमर्षवेगप्रभवां क्रव्यादगणसङ्कुलाम् ।
बलौघैः सर्वतः पूर्णां ध्वजवृक्षापहारिणीम् ॥ ७.१४.९ ॥
சினத்தின் வேகத்தில் பிறந்த, ஊன் உண்ணும் உயிரினக் கூட்டங்களால் நிறைந்த, படைப் பெருக்குகளால் எங்கும் நிரம்பிய, கொடி மரங்களை அடித்துச் செல்லும்.
7.14.10
शोणितोदां रथावर्तां हस्त्यश्वकृतरोधसम् ।
कवचोडुपसंयुक्तां मांसपङ्कसमाकुलाम् ॥ ७.१४.१० ॥
இரத்தமே நீராகக் கொண்ட, தேர்கள் சுழல்களாக உள்ள, யானைகளும் குதிரைகளும் கரைகளாக அமைந்த, கவசங்களாகிய படகுகளுடன் கூடிய, ஊனும் சேறும் நிரம்பிய.
7.14.11
मेदोमज्जास्थिसिकतामुष्मीषचयफेनिलाम् ।
सङ्ग्रामजलदापूर्णां प्रासमत्स्यसमाकुलाम् ॥ ७.१४.११ ॥
கொழுப்பும் மஜ்ஜையும் எலும்பும் மணலாகக் கொண்ட, தலைப்பாகைக் குவியல்களால் நுரைத்த, போர்மேகங்களால் நிரம்பிய, ஈட்டி மீன்களால் நெருங்கிய.
7.14.12
नरनागाश्वकलिलां शरवेगौघवाहिनीम् ।
शरीरदारुसङ्घाटां रथकच्छपसङ्कुलाम् ॥ ७.१४.१२ ॥
மனிதர்கள், யானைகள், குதிரைகளால் நிறைந்த, அம்புகளின் வேகப் பெருக்குகளைச் சுமக்கும், உடல்களாகிய மரத்துண்டுக் கூட்டங்களைக் கொண்ட, தேர் ஆமைகளால் நெருங்கிய.
7.14.13
उत्तमाङ्गैः पङ्कजिनीं निस्त्रिंशझषसङ्कुलाम् ।
रथनागहूदोपेतां नानाभारणभूषिताम् ॥ ७.१४.१३ ॥
தலைகளால் நிறைந்த தாமரைக் குளம் போன்ற அந்த நதி, வாள்களாகிய மீன்களால் நெருங்கியது, தேர்களும் யானைகளும் ஆழமான மடுக்களாக அமைந்தது, பல்வேறு அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
7.14.14
महारथशतावर्तां भूमिरेणूर्मिमालिनीम् ।
महावीर्यवतां सङ्ख्ये सुतरां भीरुदुस्तराम् ॥ ७.१४.१४ ॥
நூற்றுக்கணக்கான மகாரதர்களாகிய சுழல்களைக் கொண்டது, நிலத்துப் புழுதியாகிய அலைமாலை அணிந்தது, போரில் பெரும் வீரர்களுக்கும் கடக்க அரியது, அச்சமுடையோருக்கு மிகவும் கடக்க முடியாதது.
7.14.15
शरीरशतसम्बाधां गृध्रकङ्कनिषेविताम् ।
महारथसहस्राणि नयन्तीं यमसादनम् ॥ ७.१४.१५ ॥
நூற்றுக்கணக்கான உடல்களால் நெருக்கமானது, கழுகுகளும் நாரைகளும் நிறைந்தது, ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்களை யமனின் இருப்பிடத்திற்கு கொண்டு செல்வது.
7.14.16
शूलव्यालसमाकीर्णां प्राणिवाजिनिषेविताम् ।
छिन्नक्षत्रमहाहंसां मुकुटाण्डजसेविताम् ॥ ७.१४.१६ ॥
சூலங்களாகிய பாம்புகளால் நிறைந்தது, உயிரினங்களும் குதிரைகளும் நிறைந்தது, உடைந்த குடைகளாகிய பெரிய அன்னங்களைக் கொண்டது, முடிகளாகிய பறவைகளால் சேவிக்கப்பட்டது.
7.14.17
चक्रकूर्माङ्गदानक्रां शरक्षुद्रझषाकुलाम् ।
बकगृध्रसृगालानां घोरसङ्घैर्निषेविताम् ॥ ७.१४.१७ ॥
சக்கரங்களாகிய ஆமைகளும் தோள்வளைகளாகிய முதலைகளும் கொண்டது, அம்புகளாகிய சிறிய மீன்களால் நெருங்கியது, கொக்குகள், கழுகுகள், நரிகளின் பயங்கரக் கூட்டங்களால் நிறைந்தது.
7.14.18
निहतान्प्राणिनः सङ्ख्ये द्रोणेन बलिना रणे ।
वहन्तीं पितृलोकाय शतशो राजसत्तम ॥ ७.१४.१८ ॥
ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, போரில் வலிமையான துரோணரால் கொல்லப்பட்ட உயிரினங்களை நூற்றுக்கணக்கில் பித்ருலோகத்திற்கு கொண்டு செல்வது.
7.14.19
शऱीरशतसम्बाधां केशशैवलशाद्वलाम् ।
नदीं प्रावर्तयद्राजन्भीरूपणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४.१९ ॥
ராஜனே, நூற்றுக்கணக்கான உடல்களால் நிறைந்ததும், கூந்தலாகிய பாசியும் புல்லும் கொண்டதும், பயங்கர வடிவுடையதும், பயத்தைப் பெருக்குவதுமான ஓர் ஆற்றை அவன் ஓடச் செய்தான்.
7.14.20
तर्जयन्तमनीकानि तानि तानि महारथम् ।
सर्वतोऽभ्यद्रवन्द्रोणं युधिष्ठिरपुरोगमाः ॥ ७.१४.२० ॥
அந்தந்தப் படைகள் அந்த மகாரதனான துரோணரை அச்சுறுத்தியபடி எல்லாப் புறங்களிலும் பாய்ந்தன; யுதிஷ்டிரர் அவற்றின் முன்னணியில் இருந்தார்.
7.14.21
तानभिद्रवतः शूरांस्तावका दृढविक्रमाः ।
सर्वतः प्रत्यगृह्णन्त तदभूद्रोमहर्षणम् ॥ ७.१४.२१ ॥
அவர்கள் பாய்ந்து வரும் அந்த வீரர்களை உங்கள் உறுதியான வீரர்கள் எல்லாப் புறங்களிலும் எதிர்கொண்டனர்; அது மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் காட்சியாயிற்று.
7.14.22
शतमायस्तु शकुनिः सहदेवं समाद्रवत् ।
सनियन्तृध्वजरथं विव्याघ निशितैः शरैः ॥ ७.१४.२२ ॥
ஆனால் சகுனி சகதேவன் மீது பாய்ந்தான்; சாரதியும் கொடியும் கொண்ட அவனது தேரை கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.14.23
तस्य माद्रीसुतः केतुं धनुः सूतं हयानपि ।
नातिक्रुद्धः शरैश्छित्त्वा षष्ठ्या विव्याध सौबलम्।
भित्त्वा च शरवर्षेण शकुनिं प्रत्यवारयत् ॥ ७.१४.२३ ॥
அவனது கொடி, வில், சாரதி, குதிரைகள் அனைத்தையும் மாத்ரியின் மகன் அறுத்தான்; மிகுந்த கோபமின்றி அறுபது அம்புகளால் சௌபலனை (சகுனியை) துளைத்தான்; பாண மழையால் அவனைத் துளைத்து சகுனியைத் திருப்பித் தடுத்தான்.
7.14.24
गदां गृहीत्वा शकुनिः प्रचस्कन्द रथोत्तमात् ।
स तस्य गदया राजन्रथात्सूतमपातयत् ॥ ७.१४.२४ ॥
சகுனி கதையை எடுத்துக்கொண்டு தன் சிறந்த தேரிலிருந்து குதித்தான். ராஜனே, அவன் தனது கதையால் அவனது சாரதியை தேரிலிருந்து வீழ்த்தினான்.
7.14.25
ततस्तौ विरथौ राजन्गदाहस्तौ महाबलौ ।
चिक्रीडतू रणे शूरौ सशृङ्गाविव पर्वतौ ॥ ७.१४.२५ ॥
அரசே, தேர்களை இழந்த அந்த இரு மகாபலவான்களும் கதைகளைக் கையில் ஏந்தி, சிகரங்களுடைய இரு மலைகளைப் போல போரில் விளையாடினர்.
7.14.26
द्रोणः पाञ्चालदायादं विव्याध निशितैः शरैः ।
तयोस्तत्र महाराज बाणवर्षैः प्रकाशितम्।
खद्योतैरिव चाकाशं प्रदोषे पुरुषर्षभ ॥ ७.१४.२६ ॥
துரோணர் பாஞ்சால வழியினனை கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தார். மகாராஜரே, அங்கே அவர்களின் அம்பு மழையால் வானம் மாலை வேளையில் மின்மினிப் பூச்சிகளால் ஒளிர்வது போல் பிரகாசித்தது; புருஷர்களில் சிறந்தவரே.
7.14.27
विविंशतिं भीमसेनो विंशत्या निशितैः शरैः ।
विद्ध्वा नाकम्पयद्वीरस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१४.२७ ॥
பீமசேனன் விவிம்சதியை இருபது கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்; துளைத்தும் அந்த வீரன் அசையவில்லை; அது ஒரு அற்புதம் போல் ஆயிற்று.
7.14.28
विविंशतिस्तु सहसा व्यश्वकेतुशरासनम् ।
भीमं चक्रे महाराज ततः सैन्यान्यपूजयन् ॥ ७.१४.२८ ॥
ஆனால் விவிம்சதி திடீரென பீமனின் குதிரைகள், கொடி, வில் ஆகியவற்றை அழித்தான்; மகாராஜரே, அப்போது படைகள் அவனைப் போற்றின.
7.14.29
स तन्न ममृषे वीरः शत्रोर्विक्रममाहवे ।
ततोऽस्य गदया दान्तान्हयात्सर्वानपातयत् ॥ ७.१४.२९ ॥
அந்த வீரன் போரில் எதிரியின் வீரத்தைப் பொறுக்கவில்லை; அப்போது அவன் தன் கதையால் அவனுடைய அடக்கப்பட்ட குதிரைகள் அனைத்தையும் வீழ்த்தினான்.
7.14.30
हताश्वात्स रथाद्राजन्गृह्य चर्म महाबलः ।
अभ्ययाद्भीमसेनं तु मत्तो मत्तमिव द्विपम् ॥ ७.१४.३० ॥
அரசே, இறந்த குதிரைகளுடைய தேரிலிருந்து அந்த மகாபலவான் கேடயத்தை எடுத்துக்கொண்டு, மதம்கொண்ட யானை மற்றொரு மதயானையை நோக்கி செல்வது போல பீமசேனனை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.14.31
शल्यस्तु नकुलं वीरः स्वस्रीयं प्रियमात्मनः ।
विव्याध प्रहसन्बाणैर्लालयन्कोपयन्निव ॥ ७.१४.३१ ॥
ஆனால் வீரன் சல்யன் தனக்குப் பிரியமான தன் சகோதரியின் மகன் நகுலனை சிரித்தபடி அம்புகளால் தாக்கினான்; அவனைத் தாலாட்டுவது போலவும் சீண்டுவது போலவும் இருந்தது.
7.14.32
तस्याश्वानातपत्रं च ध्वजं सूतमथो धनुः ।
निपात्य नकुलः सङ्ख्ये शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥ ७.१४.३२ ॥
போரில் அவனுடைய குதிரைகள், குடை, கொடி, தேரோட்டி, வில் ஆகியவற்றை வீழ்த்திய பின், அந்த வலிமைமிக்க நகுலன் தன் சங்கை ஊதினான்.
7.14.33
धृष्टकेतुः कृपेणास्ताञ्छित्त्वा बहुविधाञ्छरान् ।
कृपं विव्याध सप्तत्या ध्वजं चास्य त्रिभिः शरैः ॥ ७.१४.३३ ॥
திருஷ்டகேது வாளால் அவனுடைய பல வகை அம்புகளை வெட்டி, கிருபனை எழுபது அம்புகளால் தாக்கினான்; அவனுடைய கொடியை மூன்று அம்புகளால் வீழ்த்தினான்.
7.14.34
तं कृपः शरवर्षेण महता समवारयत् ।
विव्याध च रणे विप्रो धृष्टकेतुममर्षणम् ॥ ७.१४.३४ ॥
கிருபன் பெரும் அம்பு மழையால் அவனைத் தடுத்தான்; போரில் அந்த பிராமணன் சினம் நிறைந்த திருஷ்டகேதுவையும் தாக்கினான்.
7.14.35
सात्यकिः कृतवर्माणं नाराचेन स्तनान्तरे ।
विद्ध्वा विव्याध सप्तत्या पुनरन्यैः स्मयन्निव ॥ ७.१४.३५ ॥
சாத்யகி கவசத்தின் நடுவே இரும்பு அம்பால் கிருதவர்மனைத் துளைத்தான்; பிறகு புன்னகைப்பது போல எழுபது மற்ற அம்புகளால் மீண்டும் தாக்கினான்.
7.14.36
तं भोजः सप्तसप्तत्या विद्ध्वाऽऽशु निशितैः शरैः ।
नाकम्पयत शैनेयं शीघ्रो वायुरिवाचलम् ॥ ७.१४.३६ ॥
போஜன் கூர்மையான எழுபத்தேழு அம்புகளால் அவனை விரைவாகத் துளைத்தான்; ஆனால் வேகமான காற்று மலையை அசைக்க முடியாதது போல, அவன் சைனேயனை அசைக்கவில்லை.
7.14.37
सेनापतिः सुशर्माणं भृशं मर्मस्वताडयत् ।
स चापि तं तोमरेण जत्रुदेशेऽभ्यताडयत् ॥ ७.१४.३७ ॥
படைத்தலைவன் சுசர்மனை கடுமையாக அவனுடைய மர்ம இடங்களில் தாக்கினான். அவனும் அவனை ஈட்டியால் தோள்எலும்பின் பகுதியில் தாக்கினான்.
7.14.38
वैकर्तनं तु समरे विराटः प्रत्यवारयत् ।
सह मत्स्यैर्महावीर्यैस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१४.३८ ॥
ஆனால் போரில் விராடன் வைகர்தனனை (கர்ணனை) தடுத்து நிறுத்தினான். மாபெரும் வீரர்களான மத்சியர்களுடன் சேர்ந்து அது அற்புதம் போலானது.
7.14.39
तत्पौरुषमभूत्तत्र सूतपुत्रस्य दारुणम् ।
यत्सैन्यं वारयामास शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१४.३९ ॥
அங்கே சூதபுத்திரனின் அந்த கொடிய வீரம் இருந்தது; அவன் வளைந்த கணுக்கள் கொண்ட அம்புகளால் படையை தடுத்தான்.
7.14.40
द्रुपदस्तु स्वयं राजा भगदत्तेन सङ्गतः ।
तयोर्युद्धं महाराज चित्ररूपमिवाभवत् ॥ ७.१४.४० ॥
அரசன் துருபதன் தானே பகதத்தனுடன் மோதினான். மகாராஜனே, அவர்களின் போர் பல வண்ணங்கள் கொண்டதாக ஆனது.
7.14.41
भगदत्तस्तु राजानं द्रुपदं नतपर्वभिः ।
सनियन्तृध्वजरथं विव्याध पुरुषर्षभः ॥ ७.१४.४१ ॥
மனிதர்களில் காளையான பகதத்தன் அரசன் துருபதனை வளைந்த கணுக்கள் கொண்ட அம்புகளால் துளைத்தான்; அவனுடைய சாரதியுடன் கொடி பொருந்திய தேரையும் துளைத்தான்.
7.14.42
द्रुपदस्तु ततः क्रुद्धो भगदत्तं महारथम् ।
आजघानोरसि क्षिप्रं शरेणानतपर्वणा ॥ ७.१४.४२ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற துருபதன் மகாரதனான பகதத்தனின் மார்பில் வளைந்த கணு அம்பால் உடனே தாக்கினான்.
7.14.43
युद्धं योधवरौ लोके सौमदत्तिशिखण्डिनौ ।
भूतानां त्रासजननं चक्रातेऽस्त्रविशारदौ ॥ ७.१४.४३ ॥
உலகில் சிறந்த இரு வீரர்களான சௌமதத்தியும் சிகண்டியும் போரிட்டனர்; அவர்கள் உயிர்களுக்கு அச்சம் தரும் வகையில் படைக்கலங்களில் வல்லவர்களாக இருந்தனர்.
7.14.44
भूरिश्रवा रणे राजन्याज्ञसेनिं महारथम् ।
महता सायकौघेन च्छादयामास वीर्यवान् ॥ ७.१४.४४ ॥
அரசே, போரில் வலிமைமிக்க பூரிசிரவஸ், அந்த மகாரதியான ஆஜ்ஞசேனியை பெரும் அம்பு மழையால் மறைத்தான்.
7.14.45
शिखण्डी तु ततः क्रुद्धः सौमदत्तिं विशाम्पते ।
नवत्या सायकानां तु कम्पयामास भारत ॥ ७.१४.४५ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த சிகண்டி, மக்களின் அதிபதியே, சௌமதத்தியை தொண்ணூறு அம்புகளால் நடுங்கச் செய்தான், பரதனின் வழியவனே.
7.14.46
राक्षसौ रौद्रकर्माणौ हेडिम्बालम्बुसावुभौ ।
चक्रातेऽत्युद्भुतं युद्धं परस्परजयैषिणौ ॥ ७.१४.४६ ॥
கொடுஞ்செயல் புரிந்த இரு ராட்சசர்களான ஹிடிம்பனின் மகனும் அலம்புஷனும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் வெற்றி விரும்பி மிகவும் அற்புதமான போரை நடத்தினர்.
7.14.47
मायाशतसृजौ दृप्तौ मायाभिरितरेतरम् ।
अन्तर्हितौ चेरतुस्तौ भृशं विस्मयकारिणौ ॥ ७.१४.४७ ॥
நூற்றுக்கணக்கான மாயைகளைப் படைத்த அந்த கர்வமுள்ள இருவரும், ஒருவருக்கொருவர் மாயைகளால் மறைந்து திரிந்து மிகவும் வியப்பூட்டினர்.
7.14.48
चेकितानोऽनुविन्देन युयुधे चातिभैरवम् ।
यथा देवासुरे युद्धे बलशक्रौ महाबलौ ॥ ७.१४.४८ ॥
சேகிதானன் அனுவிந்தனுடன் மிகவும் பயங்கரமாகப் போரிட்டான்; தேவாசுரப் போரில் மகாபலரான பலனும் இந்திரனும் போரிட்டதுபோல்.
7.14.49
लक्ष्मणः क्षत्रदेवेन विमर्दमकरोद्भृशम् ।
यथा विष्णुः पुरा राजन्हिरण्याक्षेण संयुगे ॥ ७.१४.४९ ॥
அரசே, முன்பொரு காலத்தில் விஷ்ணு போரில் ஹிரண்யாக்ஷனுடன் போரிட்டதுபோல, லக்ஷ்மணன் க்ஷத்ரதேவனுடன் கடுமையான போரை நடத்தினான்.
7.14.50
ततः प्रचलिताश्वेन विधिवत्कल्पितेन च ।
रथेनाभ्यपतद्राजन्सौभद्रं पौरवो पौरवो नदन् ॥ ७.१४.५० ॥
பின்னர், அரசே, முறைப்படி அலங்கரிக்கப்பட்ட விரைந்த குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் பௌரவன் கர்ஜித்தபடி சௌபத்ரன் மீது பாய்ந்தான்.
7.14.51
ततोऽभ्ययात्स त्वरितो युद्धाकाङ्क्षी महाबलः ।
तेन चक्रे महद्युद्धमभिमन्युररिन्दमः ॥ ७.१४.५१ ॥
பின்னர் போரை விரும்பிய மகாபலசாலியான அவன் விரைந்து முன்னேறினான்; பகைவரை அடக்கும் அபிமன்யு அவனுடன் பெரும் போரிட்டான்.
7.14.52
पौरवस्त्वथ सौभद्रं शरव्रातैरवाकिरत् ।
तस्यार्जुनिर्ध्वजं छत्रं धनुश्चोर्व्यामपातयत् ॥ ७.१४.५२ ॥
பௌரவன் அப்போது சௌபத்ரன் மீது அம்புக் கூட்டங்களைப் பொழிந்தான்; ஆனால் அர்ஜுனன் மகன் அவனுடைய கொடி, குடை, வில் ஆகியவற்றைக் கீழே வீழ்த்தினான்.
7.14.53
सौभद्रः पौरवं त्वन्यैर्विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः ।
पञ्चभिस्तस्य विव्याध हयान्सूनं च सायकैः ॥ ७.१४.५३ ॥
சௌபத்ரன் பௌரவனை வேறு ஏழு விரைந்த அம்புகளால் துளைத்தான்; ஐந்து அம்புகளால் அவனுடைய குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் துளைத்தான்.
7.14.54
ततः प्रहर्षयन्सेनां सिंहवद्विनदन्मुहुः ।
समादत्तार्जुनिस्तूर्णं पौरवान्तकरं शरम् ॥ ७.१४.५४ ॥
பின்னர் சேனையை மகிழ்வித்து, சிங்கம்போல் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தபடி, அர்ஜுனன் மகன் பௌரவனின் முடிவைத் தரும் அம்பை விரைவாக எடுத்தான்.
7.14.55
तं तु सन्धितमाज्ञाय सायकं घोरदर्शनम् ।
द्वाभ्यां शराभ्यां हार्दिक्यश्चिच्छेद सशरं धनुः ॥ ७.१४.५५ ॥
அந்தக் கொடிய தோற்றமுள்ள அம்பு நாண் பூட்டப்பட்டதை அறிந்து, ஹார்திக்யன் இரண்டு அம்புகளால் அம்புடன் அவனுடைய வில்லை அறுத்தான்.
7.14.56
तदुत्सृज्य धनुश्छिन्नं सौभद्रः परवीरहा ।
उद्बबर्ह सितं खङ्गमाददनाः शरावरम् ॥ ७.१४.५६ ॥
வெட்டுண்ட வில்லை எறிந்துவிட்டு, எதிர்வீரர்களைக் கொல்லும் சௌபத்ரன் பிரகாசமான வாளை உருவி, கேடயத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
7.14.57
स तेनानेकतारेण चर्मणा कृतहस्तवत् ।
भ्रान्तासिना चरन्मार्गान्दर्शयन्वीर्यमात्मनः ॥ ७.१४.५७ ॥
அவன் பல நட்சத்திரப் புள்ளிகள் கொண்ட அந்தக் கேடயத்துடன், திறமையான கைகளால் சுழலும் வாளுடன் நகர்ந்து, தன் வீரத்தின் வழிகளைக் காட்டினான்.
7.14.58
भ्रामितं पुनरुद्धान्तमाधूतं पुनरुत्थितम् ।
चर्मनिस्त्रिंशयो राजन्निर्विशेषमदृश्यत ॥ ७.१४.५८ ॥
அரசே, கேடயமும் வாளும் சுழற்றப்பட்டு மீண்டும் மேலெழுந்து அசைக்கப்பட்டு மீண்டும் எழுந்தன; அவை இரண்டும் பிரித்தறிய முடியாதவையாகக் காணப்பட்டன.
7.14.59
स पौरवरथस्येषामाप्लुत्य सहसा नदन् ।
पौरवं रथमास्थाय केशपक्षे परामृशत् ॥ ७.१४.५९ ॥
அவன் திடீரென்று கர்ஜித்தபடி பௌரவனுடைய தேரின் நுகத்தடியின் மீது பாய்ந்து, பௌரவனின் தேர்மீது ஏறி அவனுடைய கேசத்தைப் பற்றினான்.
7.14.60
जघानास्य पदा सूतमसिना पातयद्धृजम् ।
विक्षोभ्याम्भोनिधिं तार्क्ष्यस्तं नागमिव चाक्षिपत् ॥ ७.१४.६० ॥
அவன் தன் காலால் அவனுடைய தேரோட்டியை உதைத்தான், வாளால் கொடியை வீழ்த்தினான்; கடலைக் கலக்கி கருடன் அந்த நாகத்தைப் பற்றுவது போல அவனைப் பற்றி இழுத்தான்.
7.14.61
तमागलितकेशान्तं ददृशुः सर्वपार्थिवाः ।
उक्षाणमिव सिंहेन पात्यमानमचेतसम् ॥ ७.१४.६१ ॥
அவனது கூந்தலும் முனையும் அவிழ்ந்திருக்க, சிங்கத்தால் வீழ்த்தப்படும் காளையைப் போல் உணர்வற்றவனாக இருந்த அவனை அனைத்து அரசர்களும் கண்டனர்.
7.14.62
तमार्जुनिवशं प्राप्तं कृष्यमाणमनाथवत् ।
पौरवं पातितं दृष्ट्वा नामृष्यत जयद्रूथः ॥ ७.१४.६२ ॥
அர்ஜுனனின் வசப்பட்டு அனாதை போல் இழுக்கப்படும், வீழ்த்தப்பட்ட பௌரவனைக் கண்ட ஜயத்ரதன் பொறுக்கவில்லை.
7.14.63
स बर्हिबर्हावततं किङ्किणीशतजालवत् ।
चर्म चादाय खङ्गं च नदन्पर्यपतद्रथात् ॥ ७.१४.६३ ॥
மயிலிறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, நூறு சிறு மணிகளின் வலை போன்ற கேடயத்தையும் வாளையும் எடுத்து, முழங்கியபடி அவன் தேரிலிருந்து குதித்தான்.
7.14.64
ततः सैन्धवमालोक्य कार्ष्णिरुत्सृज्य पौरवम् ।
उत्पपात रथात्तूर्णं श्येनवन्निपपात च। ॥ ७.१४.६४ ॥
அப்போது சைந்தவனைக் கண்ட கார்ஷ்ணி, பௌரவனை விட்டுவிட்டு, விரைவாகத் தேரிலிருந்து எழுந்து, பருந்தைப் போல் பாய்ந்தான்.
7.14.65
प्रासपट्टिशनिस्त्रिंशाञ्छत्रुभिः सम्प्रचोदितान् ।
चिच्छेद चासिना कार्ष्णिश्चर्मणा संरुरोध च ॥ ७.१४.६५ ॥
பகைவர்களால் ஏவப்பட்ட ஈட்டிகளையும், பட்டிசங்களையும், வாள்களையும் கார்ஷ்ணி வாளால் வெட்டி, கேடயத்தால் தடுத்தான்.
7.14.66
स दर्शयित्वा सैन्यानां स्वबाहुबलमात्मनः ।
तमुद्यम्य महाखङ्गं चर्म चाथ पुनर्बली ॥ ७.१४.६६ ॥
படைகளுக்குத் தனது புயபலத்தைக் காட்டிய பின், அந்த வலிமையுடையவன் மீண்டும் பெரிய வாளையும் கேடயத்தையும் உயர்த்தினான்.
7.14.67
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम् ।
ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम् ॥ ७.१४.६७ ॥
விருத்தக்ஷத்ரனின் வாரிசை, தந்தையின் மிகுந்த பகைவனை நோக்கி அந்த வீரன் முன்னேறினான், புலி யானையை நோக்கிச் செல்வதுபோல்.
7.14.68
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ ।
हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव ॥ ७.१४.६८ ॥
வாள், பல், நகம் ஆகியவையே ஆயுதமாகக் கொண்ட அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தாக்கினர், புலியும் சிங்கமும் போல்.
7.14.69
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः ।
न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः ॥ ७.१४.६९ ॥
வாளும் கேடயமும் கொண்டு நிகழ்ந்த தாக்குதல்கள், அடிகள், வீழ்த்தல்களில் அந்த இரு நரசிம்மர்களுக்கிடையே ஒரு இடைவெளியையும் எவரும் காணவில்லை.
7.14.70
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम् ।
बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत ॥ ७.१४.७० ॥
வாளின் ஒலி, ஆயுதங்களுக்கிடையே இடைவெளி காட்டுதல், வெளிப்புறம் உள்புறம் தாக்குதல், மற்றும் … தென்பட்டன.
7.14.71
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम् ।
ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वतौ ॥ ७.१४.७१ ॥
வெளியும் உள்ளுமாக உயர்ந்த வழியில் சஞ்சரித்த அந்த இரு மகாத்மாக்களும் இறக்கைகளுடன் கூடிய இரு மலைகள் போல் தென்பட்டனர்.
7.14.72
ततो विक्षिपतः खङ्गं सौभद्रस्य यशस्विनः ।
शरावरणपक्षान्ते प्रजहार जयद्रथः ॥ ७.१४.७२ ॥
அப்போது புகழ்மிக்க சௌபத்ரன் வாளைச் சுழற்றியபோது, ஜயத்ரதன் அவனது கேடயத்தின் ஓரத்தில் தாக்கினான்.
7.14.73
रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिंश्चर्मणि भास्वरे ।
सिन्धुराजबलोद्धूतः सोऽभज्यत महानसिः ॥ ७.१४.७३ ॥
பொன் இலைகளுக்கிடையே ஒட்டியிருந்த அந்த ஒளிரும் கேடயத்தில், சிந்துராஜனின் படை வலிமையால் அசைக்கப்பட்ட அந்தப் பெரிய வாள் உடைந்தது.
7.14.74
भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट् ।
अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थितः ॥ ७.१४.७४ ॥
வாள் உடைந்ததை உணர்ந்து, ஆறு அடிகள் தாவி, ஒரு கணத்தில் தம் தேரில் மீண்டும் ஏறியவராகக் காணப்பட்டார்.
7.14.75
तं कार्ष्णिं समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१४.७५ ॥
போரிலிருந்து விடுபட்டு உயர்ந்த தேரில் ஏறிய அந்தக் கார்ஷ்ணியை எல்லா அரசர்களும் ஒன்று கூடிச் சுற்றி வளைத்தனர்.
7.14.76
ततश्चर्म च खङ्गं च समुत्क्षिप्य महाबलः ।
ननादार्जुनदायादः प्रेक्षमाणो जयद्रथम् ॥ ७.१४.७६ ॥
பின்னர் மகாபலனான அர்ஜுனனின் வாரிசு கேடயத்தையும் வாளையும் உயர்த்தி, ஜயத்ரதனைப் பார்த்தபடி கர்ஜித்தார்.
7.14.77
सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्रः परवीरहा ।
तापयामास तत्सैन्यं भुवनं भास्करो यथा ॥ ७.१४.७७ ॥
சிந்துராஜனை விட்டுவிட்டு, பகைவீரர்களைக் கொல்லும் சுபத்திரையின் மகன் அந்தப் படையை, சூரியன் உலகைச் சுடுவதுபோல் வாட்டினான்.
7.14.78
तस्य सर्वायसीं शक्तिं शल्यः कनकभूषणाम् ।
चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.१४.७८ ॥
சல்யன் போரில் அவன் மீது பொன்னலங்காரம் கொண்ட, முழுவதும் இரும்பாலான, அக்னிச்சுடர் போல ஒளிரும் பயங்கர ஈட்டியை எறிந்தான்.
7.14.79
तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम् ।
वैनतेयो यथा कार्ष्णिः पतन्तमुरगोत्तमम् ॥ ७.१४.७९ ॥
அவன் பாய்ந்து அதைப் பற்றி, உறையிலிருந்து வாளை உருவினான்; கீழே விழும் சிறந்த பாம்பை வைனதேயன் (கருடன்) பற்றுவது போல்.
7.14.80
तस्य लाषवमाज्ञाय सत्वं चामिततेजसः ।
सहिताः सर्वराजानः सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१४.८० ॥
அவனுடைய லாघவத்தையும், அளவற்ற தேஜஸ் கொண்டவனின் துணிவையும் கண்ட அனைத்து அரசர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து சிங்க முழக்கமிட்டனர்.
7.14.81
ततस्तामेव शल्यस्य सौभद्रः परवीरहा ।
मुमोच भुजवीर्येण वैदूर्यविकृतां शिताम् ॥ ७.१४.८१ ॥
பின்னர் பகைவீரர்களை அழிக்கும் சௌபத்ரன், தன் புய வலிமையால், சல்யனின் அந்த வைடூரியம் பதித்த கூர்மையான வேலை எறிந்தான்.
7.14.82
सा तस्य रथमासाद्य निर्मुक्तभुजगोपमा ।
जघान सूतं शल्यस्य रथाच्चैनमपातयत् ॥ ७.१४.८२ ॥
அது அவனுடைய தேரை அடைந்து, விடுபட்ட பாம்பைப் போல சல்யனின் சாரதியைத் தாக்கிக் கொன்றது; அவனையும் தேரிலிருந்து வீழ்த்தியது.
7.14.83
ततो विराटद्रुपदौ धृष्टकेतुर्युधिष्ठिरः ।
सात्यकिः केकया भीमो धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ७.१४.८३ ॥
பின்னர் விராடன், துருபதன், திருஷ்டகேது, யுதிட்டிரன், சாத்யகி, கேகயர்கள், பீமன், திருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி.
7.14.84
यमौ च द्रौपदेयाश्च साधुसाध्विति चुक्रुशुः ।
बाणशब्दाश्च विविधाः सिंहनादाश्च पुष्कलाः ॥ ७.१४.८४ ॥
நகுல சகாதேவர்களும், திரௌபதியின் மக்களும் "சாது, சாது" என்று கூவினர்; பல வகை அம்புச் சத்தங்களும், மிகுந்த சிங்க முழக்கங்களும் எழுந்தன.
7.14.85
प्रादुरासन्हर्षयन्तः सौभद्रमपलायिनम् ।
तन्नामृष्यन्त पुत्रास्ते शत्रोर्विजयलक्षणम् ॥ ७.१४.८५ ॥
பின்வாங்காத சௌபத்ரனை மகிழ்விக்கும்படி அவர்கள் தோன்றினர்; உங்கள் மகன்கள் எதிரியின் வெற்றிக் குறியைப் பொறுக்கவில்லை.
7.14.86
अथैनं सहसा सर्वे समन्तान्निशितैः शरैः ।
अभ्याकिरन्महाराज जलदा इव पर्वतम् ॥ ७.१४.८६ ॥
பின்னர் அனைவரும் திடீரென எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கூரிய அம்புகளால் அவனை மூடினர், மகாராஜா; மேகங்கள் மலையை மூடுவது போல.
7.14.87
तेषां च प्रियमन्विच्छन्सूतस्य च पराभवम् ।
आर्तायनिरमित्रघ्नः क्रुद्धः सौभद्रमभ्ययात् ॥ ७.१४.८७ ॥
அவர்களின் நலனை விரும்பியும், தேரோட்டியின் தோல்விக்குப் பழிவாங்க விரும்பியும், எதிரிகளைக் கொல்லும் ஆர்த்தாயனி கோபத்துடன் சௌபத்ரனை நோக்கிச் சென்றான்.