Mahābhārata · Adhyāya 7.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.140.1
दातव्यमद्य मन्येऽहं पाण्डवानां स्वकं पुनः ।
न विग्रहो हि बलिना श्रेयसे स्याद्यथातथा ॥ ७.१४०.१ ॥
Ich denke, heute sollte man den Pāṇḍavas ihren eigenen Anteil zurückgeben. Ein Streit mit dem Mächtigen führt auf keine Weise zum Guten.
7.140.2
पादयोः प्रणतेनापि भुक्त्वाऽप्युच्छिष्टमप्यरेः ।
अतोऽन्यद्वापि कृत्वैव जीव्यं लोके नरेण वै ॥ ७.१४०.२ ॥
Sich vor den Füßen des Feindes verneigend, sogar seine Reste essend, oder etwas anderes tuend, soll der Mensch in der Welt leben.
7.140.3
जीवतैव परो लोकः साध्यते चैव सर्वथा ।
अजीवतस्तथैवासीन्न सुखं न परा गतिः ॥ ७.१४०.३ ॥
Nur durch den Lebenden wird die jenseitige Welt auf jede Weise erreicht. Für den, der nicht lebt, gibt es weder Glück noch das höchste Ziel.
7.140.4
विनाशे सर्वथोत्पन्ने न बालो बुध्यते क्रियाम् ।
मिथ्याभिमानदग्धो हि न बुद्ध्येत कृताकृते ॥ ७.१४०.४ ॥
Wenn die völlige Vernichtung eingetreten ist, begreift der Tor das Handeln nicht. Wer vom falschen Stolz verbrannt ist, kann Getanes und Ungetanes nicht erkennen.
7.140.5
अहन्यहनि मे दीप्तं यशः पतति सञ्जय ।
हता मे बहवो योधा मन्ये कालस्य पर्ययम् ॥ ७.१४०.५ ॥
O Sañjaya, mein strahlender Ruhm schwindet Tag für Tag. Viele meiner Krieger sind erschlagen; ich glaube, der Lauf der Zeit hat sich umgekehrt.
7.140.6
धनञ्जयः सुसङ्क्रद्धः प्रविष्टो मामकं बलम् ।
रक्षितं द्रौणिकर्णाभ्यामप्रवेश्यं सुरैरपि ॥ ७.१४०.६ ॥
Dhanañjaya, zornentbrannt, drang in mein Heer ein, das von Drauṇi und Karṇa geschützt war und selbst für die Götter unzugänglich war.
7.140.7
ताभ्यामूर्जितवीर्याभ्यामाप्यायितपराक्रमः ।
सहितः कृष्णभीमाभ्यां शिनीनामृषभेण च ॥ ७.१४०.७ ॥
Durch die Tapferkeit jener beiden Mächtigen gestärkt, begleitet von Kṛṣṇa und Bhīma und dem Stier der Śinis (Sātyaki),
7.140.8
तदाप्रभृति मां शोको दहत्यग्निरिवाशयम् ।
ग्रस्तानिव प्रपश्यामि भूमिपालान्ससैन्धवान् ॥ ७.१४०.८ ॥
Seitdem verzehrt mich der Kummer wie ein Feuer im Innersten. Ich sehe die Könige, mit dem König von Sindhu, wie schon verschlungen.
7.140.9
अप्रियं सुमहत्कृत्वा सिन्धुराजः किरीटिनः ।
क्रुद्धस्य देवराजस्य शक्रस्येव महाद्युतेः।
चक्षुर्विषयमापन्नः कथं जीवितमाप्नुयात् ॥ ७.१४०.९ ॥
Der König von Sindhu hat dem Gekrönten ein sehr großes Unrecht getan. Wenn er in den Blick des zornigen, strahlenden Götterkönigs Śakra gerät, wie könnte er das Leben erlangen?
7.140.10
अनुमानाच्च पश्यामि नास्ति सञ्जय सैन्धवः ।
युद्धं तु तद्यथावृत्तं तन्ममाचक्ष्व तत्त्वतः ॥ ७.१४०.१० ॥
Aus dem Schluss sehe ich, o Sañjaya, dass der König von Sindhu nicht mehr ist. Doch sag mir wahrhaftig, wie jene Schlacht verlief.
7.140.11
यच्च विक्षोभ्य महतीं सेनामालोड्य चासकृत् ।
एकः प्रविष्टः सङ्क्रुद्धो नलिनीमिव कुञ्जरः ॥ ७.१४०.११ ॥
Und er, der das große Heer aufgewühlt und immer wieder durcheinandergebracht hat, drang allein in großem Zorn ein, wie ein Elefant in einen Lotusteich:
7.140.12
तस्य मे वृष्णिवीरस्य ब्रूहि युद्धं यथातथम् ।
धनञ्जयार्थे यत्तस्य कुशलो ह्यसि सञ्जय ॥ ७.१४०.१२ ॥
Erzähle mir die Schlacht jenes Vṛṣṇi-Helden genau so, wie sie sich zutrug, was er um Dhanañjayas willen tat. Du bist darin wahrlich geschickt, o Sañjaya.
7.140.13
तथा तु वैकर्त नपीडितं तं ।
भीमं प्रयान्तं पुरुषप्रवीरम्।
समीक्ष्य राजन्नरवीरमध्ये ।
शिनिप्रवीरोऽनुययौ रथेन ॥ ७.१४०.१३ ॥
Da folgte der hervorragendste der Śinis, als er jenen unerschütterten, furchterregenden Ersten unter den Männern vorrücken sah, o König, mit dem Wagen inmitten der Helden.
7.140.14
नदन्यथा वज्रधरस्तपान्ते ।
ज्वलन्यथा जलदान्ते च सूर्यः।
निघ्नन्नमित्रान्धनुषा दृढेन ।
स कम्पयंस्तव पुत्रस्य सेनाम् ॥ ७.१४०.१४ ॥
Brüllend wie der Träger des Donnerkeils, glühend wie die Sonne am Ende des Sommers, die Feinde mit seinem starken Bogen niederschlagend, ließ er das Heer deines Sohnes erzittern.
7.140.15
तं यान्तमश्वै रजतप्रकाशै… ।
रायोधने वीरतरं नदन्तम्।
नाशक्नुवन्वारयितुं त्वदीयाः ।
सर्वे रथा भारत माधवाग्र्यम् ॥ ७.१४०.१५ ॥
Vorrückend auf silberglänzenden Pferden, der heldenhafteste im Kampf um den Reichtum, brüllend, konnte jener Erste der Mādhavas von all deinen Wagenkämpfern nicht aufgehalten werden, o Bharata.
7.140.16
अमर्षपूर्णस्त्वनिवृत्तयोधी ।
शरासनी काञ्चनवर्मधारी।
अलम्बुसः सात्यकिं माधवाग्र्य… ।
मवारयद्राजवरोऽभिपत्य ॥ ७.१४०.१६ ॥
Voller Zorn, ein Krieger, der nicht zurückweicht, mit Bogen und goldenem Panzer, stürzte Alambusa, der beste der Könige, auf Sātyaki, den Ersten der Mādhavas, und hielt ihn auf.
7.140.17
तयोरभूद्भारत सम्प्रहारो ।
यथाविधो नैव बभूव कश्चित्।
प्रेक्षन्त एवाहवशोभिनौ तौ ।
योधास्त्वदीयाश्च परे च सर्वे ॥ ७.१४०.१७ ॥
O Bharata, zwischen diesen beiden entbrannte ein Zusammenstoß, wie er nie zuvor stattgefunden hatte. Deine Krieger und alle anderen sahen nur zu, wie jene beiden, im Kampf beide herrlich, einander begegneten.
7.140.18
आविध्यदेनं दशभिः पृषत्कै… ।
रलम्बुसो राजवरः प्रसह्य।
अनागतानेव तु तान्पृषत्कां… ।
श्चिच्छेद बाणैः शिनिपुङ्गवोऽपि ॥ ७.१४०.१८ ॥
Der vortreffliche König Alambusa traf ihn mit Gewalt mit zehn Pfeilen; doch der Stier des Śini-Geschlechts zerschnitt gerade jene Pfeile, noch ehe sie ihn erreichten, mit seinen eigenen Pfeilen.
7.140.19
पुनः स बाणैस्त्रिभिरग्निकल्पै… ।
राकर्णपूर्णैर्निशितैः सपुङ्खैः।
विव्याध देहावरणं विदार्य ।
ते सात्यकेराविविशुः शरीरम् ॥ ७.१४०.१९ ॥
Dann durchbohrte er ihn mit drei feurigen, scharfen, gefiederten Pfeilen, bis zum Ohr gespannt, die Sātyakis Panzer zerrissen und in seinen Körper drangen.
7.140.20
तैः कायमस्याग्न्यनिलप्रभावै… ।
र्विदार्य बाणैर्निशितैर्ज्वलद्भिः।
आजघ्निवांस्तान्रजतप्रकाशा… ।
नश्वांश्चतुर्भिश्चतुरः प्रसह्य ॥ ७.१४०.२० ॥
Mit jenen scharfen, lodernden Pfeilen von der Kraft des Feuers und des Windes, die seinen Körper zerrissen, erschlug er jene vier silberglänzenden Rosse mit vier Pfeilen mit Gewalt.
7.140.21
तथा तु तेनाभिहतस्तरस्वी ।
नप्ता शिनेश्चक्रधरप्रभावः।
अलम्बुसस्योत्तमवेगवद्भि… ।
रश्वांशअचतुर्भिर्निजघान बाणैः ॥ ७.१४०.२१ ॥
Doch so von ihm getroffen, streckte der schnelle und mächtige Enkel Śinis, dessen Kraft jener des Discus-Trägers gleichkam, mit vier Pfeilen die vier schnellsten Rosse des Alambusa nieder.
7.140.22
अथास्य सूतस्य शिरो निकृत्य ।
भल्लेन कालानलसन्निभेन।
सकुण्डलं पूर्मशशिप्रकाशं ।
भ्राजिष्णु वक्त्रं निचकर्त देहात् ॥ ७.१४०.२२ ॥
Dann schlug er mit einem Bhalla-Pfeil, gleich dem Feuer des Todes, dem Wagenlenker das Haupt ab; mitsamt den Ohrringen fiel das strahlende Antlitz, hell wie der Vollmond, vom Körper.
7.140.23
निहत्य तं पार्थिवपुत्रपौत्रं ।
सङ्ख्ये यदूनामृषभः प्रमाथी।
ततोऽन्वयादर्जुनमेव वीरः ।
सैन्यानि राजंस्तव सन्निवार्य ॥ ७.१४०.२३ ॥
Nachdem er im Kampf den Sohn und Enkel des Königs erschlagen hatte, folgte jener Stier der Yadus, der Zerstörer, dann Arjuna, o König, und hielt deine Heere zurück.
7.140.24
अन्वागतं वृष्णिवीरं समीक्ष्य ।
तथारिमध्ये परिवर्तमानम्।
घ्नन्तं कुरूणामिषुभिर्बलानि ।
पुनःपुनर्वायुमिवाभ्रपूगान् ॥ ७.१४०.२४ ॥
Als er den Vṛṣṇi-Helden von hinten herankommen sah, sich inmitten der Feinde bewegend, die Heere der Kuru immer wieder mit Pfeilen schlagend, wie der Wind die Wolkenmassen immer wieder zerstreut.
7.140.25
ततोऽवहन्सैन्धवाः साधुदान्ता ।
गोक्षीरकुन्देन्दुहिमप्रकाशाः।
सुवर्णजालावतताः सदश्वा ।
यतोयतः कामयते नृसिंहः ॥ ७.१४०.२५ ॥
Dann trugen ihn die wohlgeschulten Pferde aus dem Sindh, hell wie Kuhmilch, Jasmin, Mond und Schnee, mit goldenem Netz bedeckt, wohin immer der Löwe unter den Menschen wollte.
7.140.26
अथात्मजास्ते सहिताऽभिपेतु… ।
रन्ये च योधास्त्वरितास्त्वदीयाः।
कृत्वा मुखं भारतयोधमुख्यं ।
दुःशासनं त्वत्सुतमाजमीढ ॥ ७.१४०.२६ ॥
Dann stürzten sich all deine Söhne gemeinsam vor… und auch deine übrigen Krieger eilten herbei und stellten Duḥśāsana, den Ersten unter den Kriegern der Bharata, an ihre Spitze. O Nachfahre des Ajamīḍha!
7.140.27
ते सर्वतः सम्परिवार्य सङ्ख्ये ।
शैनेयमाजघ्नुरनीकसाहाः।
स चापि तान्प्रवरः सात्वतानां ।
न्यवारयद्बाणजालेन वीरः ॥ ७.१४०.२७ ॥
Sie umzingelten ihn von allen Seiten und schlugen im Kampf auf Śaineya (Sātyaki) ein, jene Träger der Heere. Doch jener Vorzügliche unter den Sātvata, der Held, hielt sie mit einem Netz aus Pfeilen zurück.
7.140.28
निवार्य तांस्तूर्णममित्रघाती ।
नप्ता शिनेः पत्रिभिरग्निकल्पैः।
दुःशासनस्याभिजघान वाहा… ।
ञ्जवीयसस्तन्मनसोऽपि बाणैः ॥ ७.१४०.२८ ॥
Nachdem er sie rasch aufgehalten hatte, traf der Feindetöter, Śinis Enkel, Duḥśāsanas Pferde mit feuergleichen Pfeilen… und durchbohrte auch den Sinn des Añjavīya mit Pfeilen.
7.140.29
ततोऽर्जुनो हर्षमवाप सङ्ख्ये ।
कृष्णश्च दृष्ट्वा पुरुषप्रवीरम् ॥ ७.१४०.२९ ॥
Da empfand Arjuna Freude in der Schlacht, und Kṛṣṇa, als er diesen besten der Helden sah, (freute sich).