மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.142
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.142.1
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य सात्वतं युद्धदुर्मदम् ।
क्रोधाद्भूरिश्रवा राजन्सहसा समुपाद्रवत् ॥ ७.१४२.१ ॥
போருக்கான வெறியால் மதம் கொண்ட சாத்வதனை (சாத்யகியை) தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, அரசே, கோபத்தால் பூரிஸ்ரவஸ் திடீரென அவர்மீது பாய்ந்தான்.
7.142.2
तमब्रवीन्महाराज कौरव्यः शिनिपुङ्गवम् ।
अद्य प्राप्तोऽपि दिष्ट्या मे चक्षुर्विषयमित्युत ॥ ७.१४२.२ ॥
கௌரவன் சினி குலத்தின் சிறந்த வீரனிடம் சொன்னான், பெரிய அரசே, இன்று நற்பேறாக நீயும் என் பார்வையின் எல்லைக்கு வந்துவிட்டாய் என்று.
7.142.3
चिराभिलषितं काममहं प्राप्स्यामि संयुगे ।
न हि मे मोक्ष्यसे जीवन्यदि नोत्सृजसे रणम् ॥ ७.१४२.३ ॥
நீண்ட காலமாக விரும்பிய அந்த விருப்பத்தை நான் போரில் அடைவேன். நீ போர்க்களத்தை விட்டு ஓடாவிட்டால், உயிருடன் இருக்கும்போது என்னிடமிருந்து தப்ப முடியாது.
7.142.4
अद्य त्वां समरे हत्वा नित्यं शूराभिमानिनम् ।
नन्दयिष्यामि दाशार्ह कुरुराजं सुयोधनम् ॥ ७.१४२.४ ॥
இன்று போரில் உன்னைக் கொன்று, எப்போதும் தன் வீரத்தில் பெருமை கொள்ளும் உன்னை வென்று, தாசார்ஹா, குருவின் அரசன் சுயோதனனை மகிழ்விப்பேன்.
7.142.5
अद्य मद्बाणनिर्दग्धं पतितं धरणीतले ।
द्रक्ष्यतस्त्वां रणे वीरौ सहितौ केशवार्जुनौ ॥ ७.१४२.५ ॥
இன்று என் அம்புகளால் எரிக்கப்பட்டு பூமியில் விழுந்து கிடக்கும் உன்னை, போர்க்களத்தில் இரண்டு வீரர்களான கேசவனும் அர்ஜுனனும் ஒன்றாக பார்ப்பார்கள்.
7.142.6
अद्य धर्मसुतो राजा श्रुत्वा त्वां निहतं मया ।
सव्रीडो भविता सद्यो येनासीह प्रवेशितः ॥ ७.१४२.६ ॥
இன்று தர்மனின் மகனான அரசன் (யுதிஷ்டிரன்), நீ என்னால் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு உடனே வெட்கமடைவான், ஏனெனில் அவன்தான் உன்னை இங்கே போரில் நுழையச் செய்தான்.
7.142.7
अद्य मे विक्रमं पार्थो विज्ञास्यति धनञ्जयः ।
त्वयि भूमौ विनिहते शयाने रुधिरोक्षिते ॥ ७.१४२.७ ॥
இன்று பிருதையின் மகன் தனஞ்சயன் என் வீரத்தை அறிவான், நீ நிலத்தில் கொல்லப்பட்டு இரத்தத்தில் தோய்ந்து கிடக்கும்போது.
7.142.8
चिराभिलषितो ह्येष त्वया सह समागमः ।
पुरा देवासुरे युद्धे शक्रस्य बलिना यथा ॥ ७.१४२.८ ॥
நீண்ட காலமாக நான் விரும்பிய இந்தச் சந்திப்பு உன்னுடன் நிகழ்கிறது, முன்பு தேவாசுரப் போரில் இந்திரனுக்கும் பலிக்கும் நிகழ்ந்தது போல.
7.142.9
अद्य युद्धं महाघोरं तव दास्यामि सात्वत ।
ततो ज्ञास्यसि तत्त्वेन मद्वीर्यबलपौरुषम् ॥ ७.१४२.९ ॥
இன்று உனக்கு மிகக் கொடிய போரைத் தருவேன், சாத்வதனே; அப்போது என் வீரியம், பலம், ஆண்மை ஆகியவற்றை நீ உண்மையாக அறிவாய்.
7.142.10
अद्य संयमनीं याता मया त्वं निहतो रणे ।
यथा रामानुजेनाजौ रावणिर्लक्ष्मणेन ह ॥ ७.१४२.१० ॥
இன்று போரில் நான் உன்னைக் கொன்று யமபுரிக்கு அனுப்புவேன்; போரில் ராமனின் தம்பி லக்ஷ்மணனால் ராவணியின் மகன் கொல்லப்பட்டது போல.
7.142.11
अद्य कृष्णश्च पार्थश्च धर्मराजश्च माधव ।
हते त्वयि निरुत्साहारणं त्यक्ष्यन्त्यसंशयम् ॥ ७.१४२.११ ॥
மாதவனே, இன்று நீ கொல்லப்பட்டால் கிருஷ்ணனும், பார்த்தனும், தர்மராஜனும் ஊக்கமிழந்து போரை விட்டுவிடுவார்கள், சந்தேகமில்லை.
7.142.12
अद्य तेऽपचितिं कृत्वा शितैर्माधव सायकैः ।
तत्स्त्रियो नन्दयिष्यामि ये त्वया निहता रणे ॥ ७.१४२.१२ ॥
மாதவனே, இன்று கூரிய அம்புகளால் உனக்கு உரிய மரியாதையைச் செய்து, போரில் உன்னால் கொல்லப்பட்டவர்களின் மனைவியரை மகிழ்விப்பேன்.
7.142.13
मच्चक्षुर्विषये प्राप्तो न त्वं माधव मोक्ष्यसे ।
सिंहस्य विषयं प्राप्तो यथा क्षुद्रमृगस्तथा ॥ ७.१४२.१३ ॥
மாதவா, என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்த நீ தப்பமாட்டாய்; சிங்கத்தின் எல்லைக்குள் வந்த சிறு மான் தப்பாததுபோல்.
7.142.14
युयुधानस्तु तं राजन्प्रत्युवाच हसन्निव ।
कौरवेय न सन्त्रासो विद्यते मम संयुगे ॥ ७.१४२.१४ ॥
அரசே, யுயுதானன் சிரிப்பவன்போல் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்: குரு வம்சத்தவனே, போரில் எனக்கு அச்சம் இல்லை.
7.142.15
नाहं भीषयितुं शक्यो वाङ्मात्रेण तु केवलम् ।
स मां निहन्यात्सङ्ग्रामे यो मां कुर्यान्निरायुधम् ॥ ७.१४२.१५ ॥
வெறும் சொற்களால் என்னை அச்சுறுத்த முடியாது. போரில் ஆயுதமற்றவனாக்கக்கூடியவனே என்னைக் கொல்லலாம்.
7.142.16
समास्तु शाश्वतीर्हन्याद्यो मां हन्याद्धि संयुगे ।
किं वृथोक्तेन बहुना कर्मणा तत्समाचर ॥ ७.१४२.१६ ॥
போரில் என்னைக் கொல்பவன் நிலைத்த பல ஆண்டுகள் வாழட்டும். வீணான பேச்சுகளால் என்ன பயன்? அதைச் செயலில் செய்.
7.142.17
शारदस्येव मेघस्य गर्जितं निष्फलं हिते ।
श्रुत्वा त्वद्गर्जितं वीर हास्यं हि मम जायते ॥ ७.१४२.१७ ॥
சரத்கால மேகத்தின் இடியைப்போல் நன்மைக்கு அது பயனற்றது. வீரனே, உன் கர்ஜனையைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு வருகிறது.
7.142.18
चिरकालेप्सितं लोके युद्धमद्यास्तु कौरव ।
त्वरते मे मतिस्तात तव युद्धाभिकाङ्क्षिणी।
नाहत्वाऽहं निवर्तिष्ये त्वामद्य पुरुषाधम ॥ ७.१४२.१८ ॥
குருவே, உலகில் நீண்டகாலமாக விரும்பப்பட்ட போர் இன்று நடக்கட்டும். அன்பனே, போரை விரும்பும் உன் மனம் என் மனத்தை விரைவுபடுத்துகிறது. கீழ்மனிதனே, உன்னை இன்று கொல்லாமல் நான் திரும்பமாட்டேன்.
7.142.19
अन्योन्यं तौ तथा वाग्भिस्तक्षन्तौ नरपुङ्गवौ ।
जिघांसू परमक्रुद्धभिजघ्नतुराहवे ॥ ७.१४२.१९ ॥
அவ்விரு நரசிங்கங்களும் சொற்களால் ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்தி, கொல்லும் விருப்பத்துடன் பெரும் சினத்தோடு போரில் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்.
7.142.20
समेतौ तौ महेष्वासौ शुष्मिणौ स्पर्धिनौ रणे ।
द्विरदाविव सङ्क्रुद्धौ वासितार्थे मदोत्कटौ ॥ ७.१४२.२० ॥
அந்த இரு மகா வில்லாளிகளும், வலிமையும் போட்டி மனப்பான்மையும் கொண்டவர்கள், போரில் சந்தித்தனர்; பெண் யானையின் பொருட்டு மதம்கொண்டு சினந்த இரு யானைகளைப் போல் அவர்கள் இருந்தனர்.
7.142.21
भूरिश्रवाः सात्यकिश्च ववर्षतुररिन्दमौ ।
शरवर्षाणि घोराणि मेघाविव परस्परम् ॥ ७.१४२.२१ ॥
பகைவரை அடக்கும் பூரிசிரவஸும் சாத்யகியும் பயங்கரமான அம்பு மழையை ஒருவர்மேல் ஒருவர் பொழிந்தனர்; இரு மேகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று மழை பொழிவதைப் போல.
7.142.22
सौमदत्तिस्तु शैनेयं प्रच्छाद्येषुभिराशुगैः ।
जिघांसुर्भरतश्रेष्ठ विव्याध निशितैः शरैः ॥ ७.१४२.२२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே! சோமதத்தனின் மகன், கொல்ல விரும்பி, சினியின் வழித்தோன்றல் சாத்யகியை வேகமான அம்புகளால் மறைத்து, கூரிய அம்புகளால் அவரைக் காயப்படுத்தினான்.
7.142.23
दशभिः सात्यकिं विद्ध्वा सौमदत्तिरथापरान् ।
मुमोच निशितान्बाणाञ्जिघांसुः शिनिपुङ्गवं ॥ ७.१४२.२३ ॥
சோமதத்தனின் மகன், சாத்யகியைப் பத்து அம்புகளால் துளைத்து, மற்ற தேர்வீரர்களையும் தாக்கி, சினிகுலத்தின் சிறந்த வீரனைக் கொல்ல விரும்பி கூரிய அம்புகளை ஏவினான்.
7.142.24
तानस्य विशिखांस्तीक्ष्णानन्तरिक्षे विशाम्पते ।
अप्राप्तानस्त्रमायाभिरग्रसत्सात्यकिः प्रभो ॥ ७.१४२.२४ ॥
ஓ பிரபுவே, மக்களின் தலைவனே! சாத்யகி தன்னை நோக்கி வந்த அந்தக் கூரிய அம்புகளை, அவரை அடைவதற்கு முன்பே, ஆகாயத்திலேயே அஸ்திர மாயையால் விழுங்கிவிட்டான்.
7.142.25
तौ पृथक्शस्त्रवर्षाभ्यामवर्षेतां परस्परम् ।
उत्तमाभिजनौ वीरौ कुरुवृष्मियशस्करौ ॥ ७.१४२.२५ ॥
அந்த இருவரும் வெவ்வேறு ஆயுதங்களின் மழையால் ஒருவர்மீது ஒருவர் பொழிந்தனர். உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த அந்த இரு வீரர்களும் குரு மற்றும் வ்ருஷ்ணி குலங்களுக்குப் புகழ் சேர்த்தவர்கள்.
7.142.26
तौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महाद्विपौ ।
रथशक्तिभिरन्योन्यं विशिखैश्चाप्यकृन्तताम् ॥ ७.१४२.२६ ॥
அவ்விருவரும் நகங்களைக் கொண்ட புலிகளைப் போலவும், தந்தங்களைக் கொண்ட பெரிய யானைகளைப் போலவும் இருந்தனர்; தேர்ச் சக்திகளாலும் அம்புகளாலும் ஒருவரை ஒருவர் வெட்டினர்.
7.142.27
निर्भिदन्तौ हि गात्राणि विक्षरन्तौ च शोणितम् ।
व्यष्टम्भयेतामन्योन्यं प्राणद्यूताभिदेविनौ ॥ ७.१४२.२७ ॥
உடல்களைத் துளைத்து இரத்தம் சொரிந்தபடி, உயிரைப் பணயம் வைத்து சூதாடும் இரு சூதாட்டக்காரர்களைப் போல அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கி நின்றனர்.
7.142.28
एवमुत्तमकर्माणौ कुरुवृष्णियशस्करौ ।
परस्परमयुध्येतां वारणाविव यूथपौ ॥ ७.१४२.२८ ॥
இவ்வாறு உயர்ந்த செயல்கள் செய்த, குரு மற்றும் வ்ருஷ்ணி குலங்களுக்குப் புகழ் சேர்த்த அவ்விருவரும் யூதத் தலைவர்களான யானைகளைப் போல ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்.
7.142.29
तावदीर्घेण कालेन ब्रह्मलोकपुरस्कृतौ ।
यियासन्तौ परं स्थानमन्योन्यं सञ्जगर्जतुः ॥ ७.१४२.२९ ॥
பிரம்ம லோகத்தை முன்னிறுத்தி, உயர்ந்த நிலையை அடையும் விருப்பத்துடன், நீண்ட நேரமின்றி அவ்விருவரும் ஒருவரை நோக்கி முழங்கினர்.
7.142.30
सात्यकिः सौमदत्तिश्च शरवृष्ट्या परस्परम् ।
हृष्टवद्धार्तराष्ट्राणां पश्यतामभ्यवर्षताम् ॥ ७.१४२.३० ॥
சாத்யகியும் சோமதத்தனின் மகனும் அம்புமழையால் ஒருவர்மீது ஒருவர் பொழிந்தனர்; தார்த்தராஷ்டிரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
7.142.31
सम्प्रैक्षन्त जनास्तौ तु युध्यमानौ युधाम्पती ।
यूथपौ वासिताहेतोः प्रयुद्धाविव कुञ्जरौ ॥ ७.१४२.३१ ॥
போர்த் தலைவர்களான அவ்விருவர் போரிடுவதை மக்கள் உற்றுநோக்கினர்; பெண் யானைக்காகப் போரிடும் இரு யூதபதி யானைகளைப் போல அவர்கள் இருந்தனர்.
7.142.32
भूयोभूयः शरै राजंस्तक्षन्तौ क्रोधमूर्च्छितौ ।
अयुध्येतां महारङ्गे वने केसरिणाविव ॥ ७.१४२.३२ ॥
அரசே, அம்புகளால் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் தாக்கி, சினத்தால் மயங்கிய அவ்விருவரும் பெரும் போர்க்களத்தில் காட்டின் இரு சிங்கங்களைப்போல் போரிட்டனர்.
7.142.33
मर्मज्ञाविव सङ्क्रुद्धौ जिघांसन्तौ जगर्जतुः ।
विमर्दन्तावथान्योन्यं बलवज्रधराविव ॥ ७.१४२.३३ ॥
உயிர்ப்புள்ளிகளை அறிந்த வீரர்களைப்போல் சினந்து, கொல்ல விரும்பி அவ்விருவரும் கர்ஜித்தனர்; பின் ஒருவரையொருவர் நசுக்கியபடி வலிய வஜ்ரதாரிகளைப்போல் மோதினர்.
7.142.34
अथान्योन्यं पताकाश्च रथोपकरणानि च ।
सञ्चिच्छिदतुरायान्तौ बाणैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१४२.३४ ॥
பின்னர் முன்னேறி வந்த அவ்விருவரும், வளைந்த கணுக்களையுடைய அம்புகளால் ஒருவரின் கொடிகளையும் தேர்க்கருவிகளையும் வெட்டினர்.
7.142.35
पुनश्च शरवर्षाभ्यामन्योन्यमभिवर्षताम् ।
उभौ तु जघ्नतुस्तूर्णमितरेतरसारथी ॥ ७.१४२.३५ ॥
மீண்டும் அம்பு மழையால் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பொழிந்தபடி, அவ்விருவரும் விரைவாக ஒருவரின் தேரோட்டிகளைத் தாக்கினர்.
7.142.36
अन्योन्यस्य हयान्हत्वा धनुषी विनिकृत्य च ।
विरथावसियुद्धाय समेयातां महारणे ॥ ७.१४२.३६ ॥
ஒருவரின் குதிரைகளைக் கொன்று, வில்லுகளை வெட்டி, இருவரும் தேரிழந்தவர்களாக மகாபோரில் வாள்போருக்காக நேருக்கு நேர் வந்தனர்.
7.142.37
आर्षभे चर्मणी चित्रे प्रगृह्य विपुले शुभे ।
विकोशौ चाप्यसी कृत्वा समरे तौ विचेरतुः ॥ ७.१४२.३७ ॥
காளைத்தோல் கேடயங்கள் இரண்டை எடுத்து, அகன்ற அழகிய வண்ணக் கேடயங்களையும், உறையிலிருந்து உருவிய வாள்களையும் கொண்டு, அவ்விருவரும் போரில் சுற்றித் திரிந்தனர்.
7.142.38
चरन्तौ विविधान्मार्गान्मण्डलानि च भागशः ।
मुहुराजघ्नतुः क्रुद्धावन्योन्यमरिमर्दनौ।
सखङ्गौ चित्रवर्माणौ सनिष्काङ्गदभूषणौ ॥ ७.१४२.३८ ॥
பல வழிகளிலும் வட்டமாகச் சுற்றித் திரிந்து, சினம் கொண்ட அவ்விருவரும், பகைவரை அழிப்பவர்களாய், வாள் ஏந்தி, வண்ணக் கவசம் அணிந்து, மாலையும் தோள்வளையும் அணிந்தவர்களாய், பலமுறை ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.
7.142.39
भ्रान्तमुद्धान्तमाविद्धमाप्लुतं विप्लुतं सृतम् ।
सम्पातं समुदीर्णं च दर्शयन्तौ यशस्विनौ ॥ ७.१४२.३९ ॥
சுழற்சி, பாய்ச்சல், குத்து, தாவல், பக்கத் தாவல், சறுக்கல், பாய்தல், உயர்த்தல் ஆகிய நுட்பங்களைக் காட்டிய அந்த இரு புகழ்மிக்க வீரர்கள்.
7.142.40
असिभ्यां सम्प्रजहाते परस्परमरिन्दमौ ।
उभौ छिद्रैषिणौ वीरावुभौ चित्रं ववल्गतुः ॥ ७.१४२.४० ॥
வாள்களால் அவ்விருவரும் ஒருவரை ஒருவர் முழு வலிமையுடன் தாக்கினர்; பகைவரை அடக்கும் அவ்விரு வீரர்களும், சந்தர்ப்பம் தேடியவர்களாய், அற்புதமாகத் தாவித் துள்ளினர்.
7.142.41
दर्शयन्तावुभौ शिक्षां लाघवं सौष्ठवं तथा ।
रणे रणकृतां श्रेष्ठावन्योन्यं पर्यकर्षताम् ॥ ७.१४२.४१ ॥
இருவரும் தங்கள் பயிற்சியையும், சுறுசுறுப்பையும், திறமையையும் காட்டிக்கொண்டு, போரிடுவோருள் சிறந்த அவ்விருவரும், போரில் ஒருவரை ஒருவர் இழுத்தனர்.
7.142.42
मुहूर्तमिव राजेन्द्र समाहत्य परस्परम् ।
पश्यतां सर्वसैन्यानां वीरावाश्वसतां पुनः ॥ ७.१४२.४२ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, ஒரு கணம் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிய பின், எல்லாப் படைகளும் பார்த்திருக்க, அவ்விரு வீரர்களும் மீண்டும் மூச்சு விடத் தொடங்கினர்.
7.142.43
असिभ्यां चर्मणी चित्रे शतचन्द्रे नराधिप ।
निकृत्य पुरुषव्याघ्रौ बाहुयुद्धं प्रचक्रतुः ॥ ७.१४२.४३ ॥
மன்னா, வாள்களால் அழகிய நூறு-நிலவு கேடயங்களை வெட்டிய பின், அந்த இரண்டு மனித-புலிகளும் கைகலப்புப் போரைத் தொடங்கினர்.
7.142.44
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ ।
बाहुभिः समसज्जेतामायसैः परिधैरिव ॥ ७.१४२.४४ ॥
அகன்ற மார்பும் நீண்ட புயங்களும் கொண்ட, மல்யுத்தத்தில் திறமையான இருவரும் தங்கள் கரங்களால் இரும்புத் தடிகள் போல மோதிக்கொண்டனர்.
7.142.45
तयो राजन्भुजाघातनिग्रहप्रग्रहास्तथा ।
शिक्षाबलसमुद्भूताः सर्वयोधप्रहर्षणाः ॥ ७.१४२.४५ ॥
மன்னா, அவ்விருவரின் கரப் பிரகாரங்கள், பிடிப்புகள், தடுப்புகள் ஆகியவை பயிற்சியாலும் வலிமையாலும் தோன்றி எல்லா வீரர்களையும் மகிழ்வித்தன.
7.142.46
तयोर्नृवरयो राजन्समरे युध्यमानयोः ।
भीमोऽभवन्महाशब्दो वज्रपर्वतयोरिव ॥ ७.१४२.४६ ॥
மன்னா, போரில் சண்டையிட்ட அந்த இரு நரச்சிறந்தவர்களிடமிருந்தும், வஜ்ரமும் மலையும் மோதுவது போன்ற பெரிய பயங்கர ஒலி எழுந்தது.
7.142.47
द्विपाविव विषाणाग्रैः शृङ्गैरिव महर्षभौ ।
भुजयोक्रावबन्धैश्च शिरोभ्यां चावघातनैः ॥ ७.१४२.४७ ॥
இரண்டு யானைகள் போல தந்தங்களின் நுனிகளாலும், இரண்டு பெரும் காளைகள் போல கொம்புகளாலும், புயக் கட்டுகளாலும் பிடிப்புகளாலும், தலைகளால் மோதுதலாலும் (அவர்கள் போரிட்டனர்).
7.142.48
पादावकर्षसन्धानैस्तोमराङ्कशलासनैः ।
पादोदरविबन्धैश्च भूमावुद्धमणैस्तथा ॥ ७.१४२.४८ ॥
கால்களை இழுத்துப் பிணைப்பதாலும், தோமரம், அங்குசம், தூக்கி வீசும் வித்தைகளாலும், கால்களையும் வயிற்றையும் பிணைப்பதாலும், தரையில் சுழற்றி வீழ்த்துவதாலும் (அவர்கள் போரிட்டனர்).
7.142.49
गतप्रत्यागताक्षेपैः पातनोत्थानसम्पुतैः ।
युयुधाते महात्मानौ कुरुसात्वतपुङ्गवौ ॥ ७.१४२.४९ ॥
முன்னேறியும் பின்வாங்கியும், எறிந்தும் விலகியும், வீழ்த்தியும் எழுந்தும், பிடித்துக் கட்டியும் அந்த இரு மஹாத்மாக்களும், குருக்களிலும் சாத்வதர்களிலும் சிறந்தவர்களும், போரிட்டனர்.
7.142.50
द्वात्रिंशत्कारणानि स्युर्यानि युद्धानि भारत ।
तान्यदर्शयतां तत्र युध्यमानौ महाबलौ ॥ ७.१४२.५० ॥
பாரதா, போரில் முப்பத்திரண்டு வகை உத்திகள் உண்டு; அங்கே போரிட்ட அந்த இரு மஹாபலசாலிகளும் அவற்றை வெளிப்படுத்தினர்.
7.142.51
क्षीणायुधे सात्वते युध्यमाने ।
ततोऽब्रवीदर्जुनं वासुदेवः।
पश्यस्वैनं विरथं युध्यमानं ।
रणे वरं सर्वधनुर्धराणाम् ॥ ७.१४२.५१ ॥
சாத்வதன் (சாத்யகி) ஆயுதங்கள் குறைந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, வாசுதேவன் அர்ஜுனனிடம் சொன்னார்: 'தேரின்றிப் போரிடும் இவனைப் பார், போர்க்களத்தில் எல்லா வில்லாளிகளிலும் சிறந்தவன் இவன்.'
7.142.52
सिन्धुराजवधे सक्तं पार्थं कृष्णोऽब्रवीत्पुनः ।
सीदन्तं सात्यकिं पश्य पार्थैनं परिरक्ष च ॥ ७.१४२.५२ ॥
சிந்துராஜனைக் கொல்வதில் ஈடுபட்டிருந்த பார்த்தனிடம் கிருஷ்ணன் மீண்டும் சொன்னார்: 'சாத்யகி தளர்வதைப் பார்; பார்த்தா, இவனைக் காப்பாற்று.'
7.142.53
प्रविष्टो भारतीं भित्त्वा तव पाण्डव पृष्ठतः ।
योधितश्च महावीर्यैः सर्वैर्भारत भारतैः ॥ ७.१४२.५३ ॥
பாண்டவா, அவன் பாரதி வியூகத்தைப் பிளந்து உன் பின்புறமாக நுழைந்தான்; பாரதா, அங்கே மஹாவீரர்களான பாரதர்கள் அனைவரும் அவனுடன் போரிட்டனர்.
7.142.54
धार्तराष्ट्राश्च ये मुख्या ये च मुख्या महारथाः ।
निहता वृष्णिवीरेण शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४२.५४ ॥
திருதராஷ்டிரனின் மகன்களும், முக்கியமான மஹாரதர்களும் விருஷ்ணி வீரனால் நூறாயிரமாகவும் ஆயிரமாகவும் கொல்லப்பட்டனர்.
7.142.55
परिश्रान्तं युधां श्रेष्ठं सम्प्राप्तो भूरिदक्षिणः ।
युद्धाकाङ्क्षी समायान्तं नैतत्सममिवार्जुन ॥ ७.१४२.५५ ॥
போர்வீரர்களில் சிறந்தவனும், மிகுந்த திறமை கொண்டவனுமான பூரிஸ்ரவஸ் போர் விருப்பத்துடன் வந்தான்; அர்ஜுனா, அவன் வருகை அதற்கு ஒப்பாக இல்லை.
7.142.56
ततो भूरिश्रवाः क्रुद्धः सात्यकिं युद्धदुर्मदः ।
उद्यम्याभ्याहनद्राजन्मत्तो मत्तमिव द्विपम् ॥ ७.१४२.५६ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த பூரிஸ்ரவஸ், போர் மதத்தில் மயங்கி, சாத்யகியை ஓங்கித் தாக்கினான்; அரசே, மதம் பிடித்த யானை மற்றொரு மதயானையைத் தாக்குவது போல் அவன் தாக்கினான்.
7.142.57
ततो जलदनिर्घोषः समीपे नृपसत्तम ।
हाहाकारो महानासीत्सैन्यानां भरतर्षभ।
यदुद्यम्य महाबाहुः सात्यकिं न्यहनद्भुवि ॥ ७.१४२.५७ ॥
பின்னர் மேகம் போல் முழங்கும் ஒலியுடன், அருகில் படைகளிடையே பெரிய 'ஹாஹாகாரம்' எழுந்தது, பரதர்களில் சிறந்தவனே; அந்த பெருந்தோளன் சாத்யகியை தூக்கி நிலத்தில் வீழ்த்தியபோது.
7.142.58
रथस्थयोर्द्वयोर्युद्धे क्रुद्धयोर्योधमुख्ययोः ।
केशवार्युनयो राजन्समरे प्रेक्षमाणयोः ॥ ७.१४२.५८ ॥
அரசே, தேர்களில் நின்று போரில் கோபமுற்ற அந்த இரு முதன்மை வீரர்களையும், போர்க்களத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கேசவனும் அர்ஜுனனும்.
7.142.59
अथ कृष्णो महाबाहुरर्जुनं प्रत्यभाषत ।
पश्य वृष्ण्यन्धकव्याघ्रं सौमदत्तिवशं गतम् ॥ ७.१४२.५९ ॥
அப்போது மகாபாஹுவாகிய கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: 'பார், வ்ருஷ்ணி-அந்தக வம்சத்து புலி சௌமதத்தியின் வசப்பட்டு விழுந்ததை.'
7.142.60
परिश्रान्तं गतं भूमौ कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ।
तवान्तेवासिनं वीरं पालयार्जुन सात्यकिम् ॥ ७.१४२.६० ॥
மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து களைத்து நிலத்தில் வீழ்ந்த அந்த வீரன், உன் மாணவன் சாத்யகி; அர்ஜுனா, அவனைக் காப்பாற்று.
7.142.61
न वशं यज्ञशीलस्य गच्छेदेष वरोऽर्जुन ।
त्वत्कृते पुरुषव्याघ्र तदाऽऽशु क्रियतां विभो ॥ ७.१४२.६१ ॥
யஜ்ஞசீலனின் வசத்திற்குள் இந்த வரம் செல்லக்கூடாது, அர்ஜுனா. ஓ புருஷவ்யாக்ரா, ஓ விபோ, உனக்காக அதை உடனே செய்யட்டும்.
7.142.62
स सिंह इव मातङ्गं विकर्षन्भूरिदक्षिणः ।
व्यरोचत कुरुश्रेष्ठः सात्वतप्रवरं युधि ॥ ७.१४२.६२ ॥
சிங்கம் யானையை இழுப்பது போல, மிகுந்த தக்ஷிணை அளித்த அந்தக் குருஸ்ரேஷ்டன் போரில் சாத்வதர்களில் சிறந்தவனை இழுத்துக்கொண்டு ஒளிர்ந்தான்.
7.142.63
अथाब्रवीद्धृष्टमना वासुदेवं धनञ्जयः ।
पश्य वृष्णिप्रवीरेण क्रीडन्तं कुरुपुङ्गवम्।
महाद्विपेनेव वने मत्तेन हरियूथपम् ॥ ७.१४२.६३ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் தனஞ்சயன் வாசுதேவனிடம் கூறினான்: பார், வ்ருஷ்ணிகளின் வீரனுடன் குருபுங்கவன் விளையாடுகிறான், காட்டில் மதம் கொண்ட பெரும் யானை குரங்குக் கூட்டத் தலைவனுடன் விளையாடுவதுபோல்.
7.142.64
मामेव च महाबाहो परियान्ति महारथाः ।
यथाशक्ति यतन्तो मां योधयन्तो जनार्दन ॥ ७.१४२.६४ ॥
ஓ மஹாபாஹுவே, ஓ ஜனார்தனா, மஹாரதர்கள் தங்கள் சக்திக்கேற்ப முயன்று என்னையே சூழ்ந்து என்னுடன் போரிடுகின்றனர்.
7.142.65
ध्रुवं च योधयाम्येताञ्छिद्रान्वेषणतत्परान् ।
रक्षामि सात्यकिं चैव सौमदत्तिवशं गतम् ॥ ७.१४२.६५ ॥
நிச்சயமாக நான் துளை தேடுவதில் ஈடுபட்டிருக்கும் இவர்களுடன் போரிடுகிறேன்; சோமதத்தியின் வசத்திற்குச் சென்ற சாத்யகியையும் காக்கிறேன்.
7.142.66
अप्राप्तोऽयं मया कृष्म हन्तुं भूरिश्रवा रणे ।
अन्येन तु समासक्तं मम नोत्सहते मनः ॥ ७.१४२.६६ ॥
நான் இவனை அடைய முடியவில்லை — போரில் பூரிஶ்ரவஸைக் கொல்ல; ஆனால் வேறொருவருடன் ஈடுபட்ட என் மனம் ஒப்பவில்லை.
7.142.67
अवश्यं च मया कृष्ण वृष्णिवीरस्य रक्षणम् ।
मदर्थं युध्यमानस्य कार्यं प्राणैरपि प्रभो ॥ ७.१४२.६७ ॥
கிருஷ்ணா, விருஷ்ணி வீரனை (சாத்யகியை) நான் அவசியம் காக்க வேண்டும். பிரபுவே, எனக்காகப் போரிடுபவனைப் பிராணனையும் பணயம் வைத்துக் காக்க வேண்டும்.
7.142.68
अधर्मो वाऽस्तु धर्मो वा मम माधव माधवः ।
परेण निहतो मा स्म प्राणान्हासीन्महारथः ॥ ७.१४२.६८ ॥
இது அதர்மமோ தர்மமோ ஆகட்டும், மாதவா. எனக்கு மாதவன் (சாத்யகி) மகாரதனாக இருக்கிறான்; அவன் எதிரியால் கொல்லப்பட்டுப் பிராணனை விடக்கூடாது.
7.142.69
एवमुक्त्वाऽर्जुनः कृष्णं परानाशु शितैः शरैः ।
छादयामास सङ्क्रुद्धः परे चापि धनञ्जयम् ॥ ७.१४२.६९ ॥
கிருஷ்ணனிடம் இவ்வாறு கூறிய அர்ஜுனன், சினங்கொண்டு கூர்மையான அம்புகளால் உடனே எதிரிகளை மறைத்தான்; எதிரிகளும் தனஞ்சயனை மறைத்தனர்.
7.142.70
एवं स्म युध्यते वीरः सात्यकिं च मुहुर्मुहुः ।
प्रेक्षते स्म नरव्याघ्रो भूरिश्रवसमेव च ॥ ७.१४२.७० ॥
இவ்வாறு அந்த வீரன் சாத்யகியுடன் மீண்டும் மீண்டும் போரிட்டான்; நரவ்யாக்ரனும் பூரிஸ்ரவஸைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தான்.
7.142.71
तथा तु कृष्यमाणं तं दृष्ट्वा सात्यकिमाहवे ।
वासुदेवस्तदा वाक्यं भूयोऽप्यर्जुनमब्रवीत् ॥ ७.१४२.७१ ॥
போரில் சாத்யகி இவ்வாறு துன்புறுவதைக் கண்ட வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்) அப்போது அர்ஜுனனிடம் மீண்டும் இவ்வார்த்தையைக் கூறினான்.
7.142.72
पश्य वृष्ण्यन्धकव्याघ्रं सौमदत्तिवंशं गतम् ।
तव शिष्यं महाबाहो धनुष्यनवमं त्वया ॥ ७.१४२.७२ ॥
பார், விருஷ்ணி-அந்தகர்களின் புலியான சாத்யகி சோமதத்தனின் மரபினனை (பூரிஸ்ரவஸை) அடைந்துவிட்டான். மகாபாகுவே, அவன் உன் சீடன்; வில்லில் உன்னால் ஒப்பற்றவனாக ஆக்கப்பட்டவன்.
7.142.73
अनित्यो विक्रमः पार्थ यत्र भूरिश्रवा रणे ।
विशेषयति वार्ष्णेयं सात्यकिं सत्यविक्रमम् ॥ ७.१४२.७३ ॥
பார்த்தா, போரில் பூரிசிரவஸ் சத்யவிக்ரமனான வார்ஷ்ணேய சாத்யகியை வேறுபடுத்திக் காட்டும் அங்கு வீரம் நிலையற்றதாகிறது.
7.142.74
बहुभिर्महारथैरेष पराक्रान्तैर्युयुत्सुभिः ।
युद्ध्वा भृशं परिश्रान्तः क्षीणायुधरपरिच्छदः ॥ ७.१४२.७४ ॥
இவன் பல மகாரதர்களால் தாக்கப்பட்டு, போரை விரும்பும் அவர்களுடன் போரிட்டு மிகவும் களைத்துப் போனான்; ஆயுதங்களும் கவசமும் தேய்ந்து விட்டன.
7.142.75
एवमुक्तो महाराज वासुदेवेन पाण्डवः ।
मनसा पूजयामास भूरिश्रवसमाहवे ॥ ७.१४२.७५ ॥
மகாராஜனே, வாசுதேவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட பாண்டவன், போரில் பூரிசிரவஸை மனதால் மதித்தான்.
7.142.76
विकर्षन्सात्वतां श्रेष्ठं क्रीडमान इवाहवे ।
स हर्षयति मां भूयः कुरूणां नन्दिवर्धनः ॥ ७.१४२.७६ ॥
போரில் சாத்வதர்களில் சிறந்தவனை விளையாடுவது போல் இழுக்கும் அவன், குருக்களின் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கிறான்; அவன் மீண்டும் என்னை மகிழ்விக்கிறான்.
7.142.77
प्रवरं वृष्णिवीराणां यन्निहन्त्येष सात्यकिम् ।
महाद्विपमिवारण्ये कर्षन्निव हरिर्भृशम् ॥ ७.१४२.७७ ॥
விருஷ்ணி வீரர்களில் சிறந்த சாத்யகியை இவன் கொல்கிறான்; காட்டில் சிங்கம் ஒரு பெரிய யானையை இழுத்துக் கொல்வது போல.
7.142.78
एवं तु मनसा राजन्पार्थः सम्पूज्य कौरवम् ।
अयुध्यतारिभिर्वीरस्तं च सम्प्रेक्षते मुहुः ॥ ७.१४२.७८ ॥
ஓ அரசே, இவ்வாறு மனதால் கௌரவனை மதித்து, அந்த வீரப் பார்த்தன் எதிரிகளுடன் போரிட்டுக் கொண்டே அவனை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினான்.
7.142.79
अथ कोशाद्विनिष्कृष्य खङ्गं भूरिश्रवाः शितम् ।
मूर्धजेषु च जग्राह पदा चोरस्याताडयत्।
आक्रम्य चाप्यथोद्यम्य सहासिं सुभुजो भुजम् ॥ ७.१४२.७९ ॥
பின்னர் பூரிசிரவஸ் உறையிலிருந்து கூரிய வாளை உருவி, அவனுடைய தலைமுடியைப் பற்றினான்; காலால் அவனுடைய மார்பில் உதைத்தான்; பின்பு வாளுடன் தன் கையை உயர்த்தினான்.
7.142.80
शुशुभे स भुजस्तस्य तपनीयविभूषणः ।
मध्ये रथसमूहस्य इन्द्रध्वज इवोच्छ्रितः ॥ ७.१४२.८० ॥
பொன்னணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவனுடைய அந்தக் கை, தேர்ப்படைகளின் நடுவில் உயர்த்தப்பட்ட இந்திரத்வஜம் போல் ஒளிர்ந்தது.
7.142.81
हाहाकृतमभूत्सर्वं पाण्डवानां महद्बलम् ।
तावकाश्च मुदा युक्ताः सिंहनादं विचुक्रुशुः ॥ ७.१४२.८१ ॥
பாண்டவர்களின் பெரும் படை முழுவதும் 'ஐயோ, ஐயோ' என்ற அழுகைக் குரலால் நிறைந்தது; உங்கள் வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சிங்க முழக்கம் செய்தனர்.
7.142.82
निमीलिताक्षास्त्वभवञ्जनाः सङ्ग्रामभीरवः ।
तथा भूरिश्रवोग्रस्ते सात्वते नष्टविक्रमे ॥ ७.१४२.८२ ॥
போருக்கு அஞ்சிய மக்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டனர்; பூரிசிரவஸ் கொடியவனாகி, சாத்வதனின் (சாத்யகியின்) வீரம் அழிந்து போயிற்று.
7.142.83
वासुदेवं महाबाहुरर्जुनः प्रत्यभाषत ।
सैन्धवे सक्तदृष्टित्वान्न तं पश्यामि माधवम् ॥ ७.१४२.८३ ॥
மகாபாகுவான அர்ஜுனன் வாசுதேவனிடம் பதிலளித்தான்: 'சைந்தவனின் (ஜயத்ரதனின்) மீது என் பார்வை நிலைத்திருப்பதால் மாதவனை நான் காணவில்லை.'
7.142.84
एष त्वसुकरं कर्म यादवार्थे करोम्यहम् ।
मम शिष्यो ममार्थाय युध्यते मम शत्रुभिः।
तं कृष्ण मोक्षयिष्यामि दावात्सिंहशिशुं यथा ॥ ७.१४२.८४ ॥
'யாதவனுக்காக இந்த கடினமான செயலை நான் செய்வேன். என் சீடன் எனக்காக பகைவருடன் போராடுகிறான். கிருஷ்ணா, காட்டுத்தீயிலிருந்து சிங்கக்குட்டியை மீட்பதுபோல் நான் அவனை மீட்பேன்.'
7.142.85
इत्युक्त्वा वचनं कुर्वन्वासुदेवस्य पाण्डवः ।
ततः क्षुरप्रं निशितं गाण्डीवे समयोजयत् ॥ ७.१४२.८५ ॥
இவ்வாறு கூறி வாசுதேவனின் சொல்லைச் செய்தவனாகிய பாண்டவன் பின்னர் கூரான க்ஷுரப்ர அம்பை காண்டீவத்தில் பொருத்தினான்.
7.142.86
पार्थबाहुविसृष्टः स महोल्केव नभश्च्युता ।
सखङ्गं यज्ञशीलस्य बाहुं दक्षिणमच्छिनत् ॥ ७.१४२.८६ ॥
பார்த்தனின் கையால் எய்யப்பட்ட அந்த அம்பு, வானிலிருந்து விழுந்த பெரும் எரிகல்லைப் போல், வாள்ஏந்திய யஜ்ஞசீலனின் வலது கையை வாளுடன் துண்டித்தது.