Mahābhārata · Adhyāya 7.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.149.1
तस्मिन्विनिहते वीरे सैन्धवे सव्यसाचिना ।
मामका यदकुर्वन्त तन्ममाचक्ष्व सञ्जय ॥ ७.१४९.१ ॥
Als jener Held Saindhava von Savyasācin (Arjuna) erschlagen worden war, sag mir, Sañjaya, was die Meinen taten.
7.149.2
पश्यतां सर्वसैन्यानां मामकानां महारणे ।
अहन्यत कथं युद्धे सैन्धवः सव्यसाचिना ॥ ७.१४९.२ ॥
Während alle meine Heere und die Meinen zusahen, wie wurde Saindhava im großen Kampf von Savyasācin erschlagen?
7.149.3
कथं द्रौणिकृपैर्गुप्तः कर्णेन च महारणे ।
फल्गुनाग्निमुखं घोरं प्रविष्टः साधु सैन्धवः ॥ ७.१४९.३ ॥
Wie geriet Saindhava, von Drauṇi und Kṛpa und von Karṇa in jenem großen Kampf geschützt, in den schrecklichen Feuermund des Phalguna?
7.149.4
तस्मिन्हते महेष्वासे मन्दात्मा स सुयोधनः ।
भ्रातृबिः सहितः सूत किमकार्षीदनन्तरम् ॥ ७.१४९.४ ॥
Wagenlenker, als jener große Bogenschütze erschlagen war, was tat danach der törichte Suyodhana mit seinen Brüdern?
7.149.5
सैन्धवं निहतं दृष्ट्वा रणे पार्थेन भारत ।
अमर्षवशमापन्नः कृपः शारद्वतस्ततः ॥ ७.१४९.५ ॥
O Bhārata, als Kṛpa, der Sohn des Śaradvat, Saindhava im Kampf von Pārtha erschlagen sah, geriet er da in die Gewalt des Zorns.
7.149.6
महता शरवर्षेण पाण्डवं समवाकिरत् ।
द्रौणिश्चाभ्यद्रवद्राजन्रथमास्थाय फल्गुनम् ॥ ७.१४९.६ ॥
Mit einem gewaltigen Pfeilhagel überschüttete er den Pāṇḍava; und, o König, Drauṇi bestieg seinen Wagen und stürzte sich auf Phalguna.
7.149.7
तावेतौ रथिनां श्रेष्ठौ रथाभ्यां रथसत्तमौ ।
उभावुभयतस्तीक्ष्णैर्विशिखैरभ्यवर्षताम् ॥ ७.१४९.७ ॥
Diese beiden, die besten der Wagenkämpfer und die vortrefflichsten auf dem Streitwagen, überschütteten von ihren Wagen aus beiderseits mit scharfen Pfeilen.
7.149.8
स तथा शरवर्षाभ्यां सुमहद्ध्यां महाभुजः ।
पीड्यमानः परामार्तिमगमद्रथिनां वरः ॥ ७.१४९.८ ॥
So von den gewaltigen Pfeilschauern jener beiden bedrängt, geriet der starkarmige Beste der Wagenkämpfer in tiefe Qual.
7.149.9
सोऽजिघांसुर्गुरुं सङ्ख्ये गुरोस्तनयमेव च ।
चकाराचार्यकं तत्र कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ७.१४९.९ ॥
Da er weder den Lehrer noch dessen Sohn im Kampf töten wollte, übernahm Dhanañjaya, der Sohn der Kuntī, dort die Rolle eines Lehrers.
7.149.10
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य द्रौणेः शारद्वतस्य च ।
मन्दवेगानिषूंस्ताभ्यामजिघांसुरवासृजत् ॥ ७.१४९.१० ॥
Er wehrte mit seinen Waffen die Waffen des Droṇa-Sohnes und des Śāradvata ab und ließ, ohne sie töten zu wollen, Pfeile von langsamem Flug los.
7.149.11
तेन नातिभृशं त्रस्तौ विशिखैर्भृशपीडितौ ।
बहुत्वात्तु परामार्तिं शराणां तावगच्छताम् ॥ ७.१४९.११ ॥
Von seinen Pfeilen nicht sehr erschreckt, gerieten die beiden doch, wegen ihrer großen Zahl, schwer bedrängt in äußerste Not.
7.149.12
अथ शारद्वतो राजन्कौन्तेयशरपीडितः ।
अवासीदद्रथोपस्थे मूर्च्छामभिजगाम ह ॥ ७.१४९.१२ ॥
Da sank, o König, Śāradvata, von den Pfeilen des Sohnes der Kuntī gequält, auf den Boden des Wagens nieder und verfiel in Ohnmacht.
7.149.13
विह्वलं तमभिज्ञाय भर्तारं शरपीडितम् ।
हतोऽयमिति च ज्ञात्वा सारथिस्तमपावहत् ॥ ७.१४९.१३ ॥
Als der Wagenlenker seinen Herrn, verwirrt und von Pfeilen getroffen, erkannte, dachte er: "Er ist erschlagen", und trug ihn fort.
7.149.14
तस्मिन्भग्ने महाराज कृपे शारद्वते युधि ।
अश्वत्थामाप्यपायासीत्पाण्डवेयाद्रथान्तरम् ॥ ७.१४९.१४ ॥
O großer König, als Kṛpa, Sohn des Śāradvata, im Kampf geschlagen wurde, wechselte auch Aśvatthāman vom Wagen des Pāṇḍava auf einen anderen Wagen.
7.149.15
दृष्ट्वा शारद्वतं पार्थो मूर्च्छितं शरपीडितम् ।
धिग्धिङ्मामिति चैवोक्त्वा कृपणं पर्यदेवयत्।
अश्रुपूर्णमुखो दीनो वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ७.१४९.१५ ॥
Als Pārtha Kṛpa, den Sohn des Śāradvata, ohnmächtig und von Pfeilen getroffen sah, rief er: "Schande über mich, Schande über mich!", klagte kläglich und sprach mit tränenerfülltem Gesicht und betrübt diese Worte.
7.149.16
पश्यन्निदं महाप्राज्ञः क्षत्ता राजानमुक्तवान् ।
कुलान्तकरणे पापे जातमात्रे सुयोधने ॥ ७.१४९.१६ ॥
Als er dies sah, sprach der sehr weise Kṣattṛ (Vidura) zum König: "Schon bei seiner Geburt, als der sündige Suyodhana, Vernichter der Sippe, geboren wurde…
7.149.17
नीयतां परलोकाय साध्वयं कुलपांसनः ।
अस्माद्धि कुरुमुख्यानां महदुत्पत्स्यते भयम् ॥ ७.१४९.१७ ॥
"Man schicke diesen Schandfleck der Sippe in die andere Welt; denn von ihm wird den Ersten der Kuru große Gefahr erwachsen."
7.149.18
तदिदं समनुप्राप्तं वचनं सत्यवादिनः ।
तत्कृते ह्यद्य पश्यामि शरतल्पगतं गुरुम् ॥ ७.१४९.१८ ॥
Dieses Wort des Wahrhaftigen ist nun eingetreten; deshalb sehe ich heute meinen ehrwürdigen Lehrer auf einem Bett aus Pfeilen liegen.
7.149.19
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलपौरुषम् ।
को हि ब्राह्मणमाचार्यमभिद्रुह्येत मादृशः ॥ ७.१४९.१९ ॥
Schande über den Wandel des Kriegers, Schande über Stärke und Mannhaftigkeit! Wer wie ich würde einem Brahmanen, einem Lehrer, die Treue brechen?
7.149.20
ऋषिपुत्रो ममाचार्यो द्रोणस्य परमः सखा ।
एष शेते रथोपस्थे कृपो मद्बाणपीडितः ॥ ७.१४९.२० ॥
Dieser Kṛpa, Sohn eines Weisen, mein Lehrer, der höchste Freund Droṇas, liegt auf dem Wagenboden, von meinen Pfeilen gequält.
7.149.21
अकामयानेन मया विशिखैरर्दितो भृशम् ।
अवसीदन्रथोपस्थे प्राणान्पीडयतीव मे ॥ ७.१४९.२१ ॥
Obwohl ich es nicht wollte, wurde er von meinen Pfeilen schwer gequält. Seine Lebensatem, der auf dem Wagenboden schwindet, scheint mich selbst zu quälen.
7.149.22
पुत्रशोकाभितप्तेन शरैरभ्यर्दितेन च ।
अभ्यस्तो बहुभिर्बाणैर्दशधर्मगतेन वै ॥ ७.१४९.२२ ॥
Vom Schmerz um meinen Sohn verzehrt, griff ich ihn mit Pfeilen an; und ich, der den zehn Pflichten gefolgt war, traf ihn mit vielen Pfeilen.
7.149.23
शरार्दितः स हि मया प्रेक्षमाणो महाद्युतिः ।
शोचयत्येष नियतं भूयः पुत्रवधाद्धि माम्।
कृपणं स्वरथे सन्नं पश्य कृष्ण यथागतम् ॥ ७.१४९.२३ ॥
Von Pfeilen gequält, verursacht mir jener Strahlende, mich anblickend, gewiss erneut Kummer wegen der Tötung meines Sohnes. O Kṛṣṇa, sieh ihn elend auf seinem eigenen Wagen liegen, so wie er gekommen ist.
7.149.24
उपाकृत्य तु वै विद्यामाचार्येभ्यो नरर्षभाः ।
प्रयच्छन्तीह ये कामान्देवत्वमुपयान्ति ते ॥ ७.१४९.२४ ॥
Jene Besten unter den Menschen, die das Wissen von ihren Lehrern empfangen und hier ihre Wünsche hingeben, erlangen die Göttlichkeit.
7.149.25
ये च विद्यामुपादाय गुरुभ्यः पुरुषाधमाः ।
घ्नन्ति तानेव दुर्वृत्तास्ते वै निरयगामिनः ॥ ७.१४९.२५ ॥
Jene niederen Menschen, die von ihren Lehrern Wissen empfangen und eben diese Lehrer erschlagen — jene Übeltäter gehen gewiss zur Hölle.
7.149.26
तदिदं नरकायाद्य कृतं कर्म मया ध्रुवम् ।
आचार्यं शरवर्षेण रथे सादयता कृपम् ॥ ७.१४९.२६ ॥
Diese Tat, die ich heute begangen habe, ist gewiss für die Hölle: den Lehrer Kṛpa mit einem Pfeilregen vom Wagen gestürzt zu haben.
7.149.27
यत्तत्पूर्वमुपाकुर्वन्नस्त्रं मामब्रवीत्कृपः ।
न कथञ्चन कौरव्य प्रहर्तव्यं गुराविति ॥ ७.१४९.२७ ॥
Früher, als ich unterrichtet wurde, sagte Kṛpa zu mir: 'O Nachkomme der Kurus, man darf auf keinen Fall einen Lehrer schlagen.'
7.149.28
तदिदं वचनं साधोराचार्यस्य महात्मनः ।
नानुष्ठितं तमेवाजौ विशिखैरभिवर्षता ॥ ७.१४९.२८ ॥
Die Worte jenes großherzigen, guten Lehrers habe ich im Kampf nicht befolgt, sondern Pfeile auf ihn selbst geschleudert.
7.149.29
नमस्तस्मै सुपूज्याय गौतमायापलायिने ।
धिगस्तु मम वार्ष्णेय यदस्मै प्रहराम्यहम् ॥ ७.१४९.२९ ॥
Verehrung diesem hochverehrten Gautama Kṛpa, der niemals flieht! Schande über mich, o Vārṣṇeya, dass ich auf ihn einschlage!
7.149.30
तथा विलपमाने तु सव्यसाचिनि तं प्रति ।
ततो राजन्हृष्टीकेशः संङ्गामशिरसि स्थितम्।
तीर्णप्रतिज्ञं बीभत्सुं परिष्वज्यैनमब्रवीत् ॥ ७.१४९.३० ॥
Während Savyasācin so klagte, o König, umarmte Hṛṣīkeśa Bībhatsu, der an der Spitze der Schlacht stand, sein Gelübde erfüllt, und sprach zu ihm.
7.149.31
दिष्ठ्या सम्पादिता जिष्णो प्रतिज्ञा महती त्वया ।
दिष्ट्या विनिहतः पापो वृद्धक्षत्रः सहात्मजः ॥ ७.१४९.३१ ॥
Glücklicherweise, o Sieger, hast du dein großes Gelübde erfüllt; glücklicherweise wurde der frevelhafte Vṛddhakṣatra zusammen mit seinem Sohn erschlagen.
7.149.32
धार्तराष्ट्रबलं प्राप्य देवसेनापि भारत ।
सीदेत समरे जिष्णो नात्र कार्या विचारणा ॥ ७.१४९.३२ ॥
O Nachkomme Bharatas, selbst das Heer der Götter würde im Kampf versinken, träfe es auf das Heer der Söhne Dhṛtarāṣṭras; o Sieger, daran darf kein Zweifel bestehen.
7.149.33
न तं पश्यामि लोकेषु चिन्तयन्पुरुषं क्वचित् ।
त्वदृते पुरुषव्याघ्र य एतद्योधयेद्बलम् ॥ ७.१४९.३३ ॥
O Tiger unter den Männern, ich sehe in den Welten, wenn ich nachdenke, niemanden außer dir, der dieses Heer bekämpfen könnte.
7.149.34
महाप्रभावा बहवस्त्वया तुल्याधिकापि वा ।
समेताः पृथिवीपाला धार्तराष्ट्रस्य कारणात् ॥ ७.१४९.३४ ॥
Um Dhṛtarāṣṭras Sohnes willen hatten sich viele Könige von großer Macht versammelt, dir gleich oder sogar überlegen.
7.149.35
ते त्वां प्राप्य रणे क्रुद्धा नाभ्यवर्तन्त दंशिताः ।
तव वीर्यं बलं चैव रुद्रशक्रान्तकोपमम् ॥ ७.१४९.३५ ॥
Obwohl sie zornig und gepanzert waren, rückten sie, als sie dich im Kampf trafen, nicht gegen dich vor; deine Tapferkeit und Stärke glichen dem Zorn Rudras, Indras und Yamas.
7.149.36
नेदृशं शक्नुयात्कश्चिद्रमे कर्तुं पराक्रमम् ।
यादृशं कृतवानद्य त्वमेकः शत्रुतापनः ॥ ७.१४९.३६ ॥
Niemand sonst könnte im Kampf eine solche Heldentat vollbringen, wie du sie heute allein vollbracht hast, o Peiniger der Feinde.
7.149.37
एवमेव हते कर्णे सानुबन्धे दुरात्मनि ।
वर्धयिष्यामि भूयस्त्वां विजितारिं हतद्विषम् ॥ ७.१४९.३७ ॥
So werde ich, wenn Karṇa, der Böse, samt seinen Anhängern erschlagen ist, dich, der du deine Feinde besiegt und deine Gegner getötet hast, wieder erhöhen.
7.149.38
तमर्जुनः प्रत्युवाच प्रसादात्तव माधव ।
प्रतिज्ञेयं मया तीर्णा विबुधैरपि दुस्तरा ॥ ७.१४९.३८ ॥
Arjuna antwortete ihm: O Mādhava, durch deine Gnade habe ich dieses Gelübde erfüllt, das selbst für die Götter schwer zu vollbringen ist.
7.149.39
अनाश्चार्यो जयस्तेषां येषां नाथोऽसि केशव ।
त्वत्प्रसादान्महीं कृत्स्नां संप्राप्स्यति युधिष्ठिरः ॥ ७.१४९.३९ ॥
An dem Sieg derer, deren Beschützer du bist, o Keśava, ist kein Zweifel. Durch deine Gnade wird Yudhiṣṭhira die ganze Erde gewinnen.
7.149.40
तवैष भारो धार्ष्णेय तवैव विजयः प्रभो ।
वर्धनीयास्तव वयं प्रेष्याश्च मधुसूदन ॥ ७.१४९.४० ॥
Diese Last gehört dir, o Nachkomme des Dhṛṣṇi; auch der Sieg ist dein, o Herr. Wir sollen von dir erhöht werden und sind deine Diener, o Madhusūdana.
7.149.41
एवमुक्तस्ततः कृष्णः शनकैर्वाहयन्हयान् ।
दर्शयामास पार्थाय क्रूरमायोधनं महत् ॥ ७.१४९.४१ ॥
So angesprochen, zeigte Kṛṣṇa, der die Pferde langsam lenkte, dem Pārtha das furchtbare, weite Schlachtfeld.
7.149.42
प्रार्थयन्तो जये युद्धे प्रथितं च महद्यशः ।
पृथिव्यां शेरते शूराः पार्थिवास्त्वच्छरैर्हताः ॥ ७.१४९.४२ ॥
Die tapferen Könige, die im Kampf Sieg und großen, berühmten Ruhm begehrten, liegen auf der Erde, von deinen Pfeilen erschlagen.
7.149.43
विकीर्णशस्त्राभरणा विपन्नाश्वरथद्विपाः ।
सञ्छिन्नभिन्नमर्माणो वैक्लव्यं परमं गताः ॥ ७.१४९.४३ ॥
Waffen und Schmuck liegen verstreut, Pferde, Wagen und Elefanten sind vernichtet, ihre Lebensstellen zerschnitten und durchbohrt; sie sind in äußerste Hilflosigkeit gesunken.
7.149.44
ससत्वा गतसत्वाश्च प्रभया परया युताः ।
सजीवा इव लक्ष्यन्ते गतसत्वा नराधिपाः ॥ ७.१४९.४४ ॥
Obwohl leblos, erscheinen sie noch wie lebend, mit höchstem Glanz begabt: Die Könige liegen da und scheinen zu leben, obwohl ihr Leben dahin ist.
7.149.45
तेषां शरैः स्वर्णपुङ्खैः शस्त्रैश्च विविधैः शितैः ।
वाहनैरायुधैश्चैव सम्पूर्णां पश्य मेदिनीम् ॥ ७.१४९.४५ ॥
Sieh die Erde, angefüllt mit ihren goldgefiederten Pfeilen, mit verschiedenen scharfen Waffen, Fahrzeugen und Rüstungen.
7.149.46
वर्मभिश्चर्मभिर्हारैः शिरोभिश्च सकुण्डलैः ।
उष्णीषैर्मकुटैः स्रग्भिश्चूडामणिभिरम्बरैः ॥ ७.१४९.४६ ॥
mit Panzern, Schilden, Halsketten, Häuptern mit Ohrringen, Turbanen, Kronen, Girlanden, Scheitelkleinodien und Gewändern.
7.149.47
कण्ठसूत्रैरङ्गदैश्च निष्कैरपि च सप्रभैः ।
अन्यैश्चाभरणैश्चित्रैर्भाति भारत मेदिनी ॥ ७.१४९.४७ ॥
Mit Halsschnüren, Armreifen, strahlenden Goldschmuckstücken und anderen mannigfaltigen Juwelen leuchtet die Erde, o Bhārata.
7.149.48
अनुकर्षैरुपासङ्गैः पताकाभिर्ध्वजैस्तथा ।
उपस्करैरधिष्ठानैरीषादण्डकबन्धुरैः ॥ ७.१४९.४८ ॥
mit Achsstützen, Wagenbeschlägen, Bannern, Standarten, Gerät, Unterbauten und Jochstangen mit ihren Bindungen.
7.149.49
चक्रैः प्रमथितैश्चित्रैरक्षैश्च बहुधा रणे ।
युगैर्योक्त्रैः कलापैश्च धनुर्भिः सायकैस्तथा ॥ ७.१४९.४९ ॥
Auf dem Schlachtfeld lagen zerbrochene Räder, bunte Achsen, auf vielerlei Weise verstreute Joche, Zügelriemen, Sattelschmuck, auch Bogen und Pfeile.
7.149.50
परिस्तोमैः कुथाभिश्च परिघैरङ्कुशैस्तथा ।
शक्तिभिर्भिण्डिपालैश्च तूणैः शूलैः परश्वथैः ॥ ७.१४९.५० ॥
Satteldecken und Decken, eiserne Keulen und Stachelstäbe, Speere und Wurfpfeile Bhiṇḍipāla, Köcher, Lanzen und Streitäxte.
7.149.51
प्रासैश्च तोमरैश्चैव कुन्तैर्यष्टिभिरेव च ।
शतघ्नीभिर्भुशुण्डीभिः खङ्गैः परशुभिस्तथा ॥ ७.१४९.५१ ॥
Wurfspieße und eisenspitzige Wurfpfeile, Speere und Stäbe, Shataghnī und Bhuśuṇḍī, Schwerter und Äxte ebenso.
7.149.52
मुसलैर्मुद्गरैश्चैव गदाभिः कुणपैस्तथा ।
सुवर्णविकृताभिश्च कशाभिर्भरतर्षभ ॥ ७.१४९.५२ ॥
Stößel und Keulen, Knüppel und Leichname, auch mit Gold verzierte Peitschen, o Stier der Bharatas.
7.149.53
घण्टाभिश्च गजेन्द्राणां भाण्डैश्च विविधैरपि ।
स्रग्भिश्च नानाभरणैर्बस्त्रैश्चैव महाधनैः।
अपविद्धैर्बभौ भूमिर्ग्रहैर्द्यौरिव शारदी ॥ ७.१४९.५३ ॥
Die Erde, übersät mit den Glocken großer Elefanten, mit verschiedenen Gefäßen, Girlanden, mannigfaltigem Schmuck und kostbaren Gewändern, glänzte wie der Herbsthimmel mit seinen Planeten.
7.149.54
पृथिव्यां पृथिवीहेतोः पृथिवीपतयो हताः ।
पृथिवीमुपगुह्याङ्गैः सुप्ताः कान्तामिव प्रियाम् ॥ ७.१४९.५४ ॥
Um der Erde willen wurden die Herren der Erde auf der Erde erschlagen; sie liegen schlafend da und umarmen die Erde mit ihren Gliedern wie eine geliebte Gefährtin.
7.149.55
इमांश्च गिरिकूटाभान्नागानैरावतोपमान् ।
क्षरतः शोणितं भूरि शस्त्रच्छेददरीमुखैः।
दरीमुखैरिव गिरीन्गैरिकाम्बुपरिस्रवान् ॥ ७.१४९.५५ ॥
Sieh diese Elefanten, gleich Bergspitzen, Airāvata ebenbürtig, aus deren Höhlenmündern, durch Waffenhiebe geöffnet, reichlich Blut fließt, wie Berge, die rotes Ockerwasser strömen lassen.
7.149.56
तांश्च बाणहतान्वीर पश्य निष्टनतः क्षितौ ।
हयांश्च पतितान्पश्य स्वर्णभाण्डविभूषितान् ॥ ७.१४९.५६ ॥
Sieh sie, o Held, von Pfeilen getroffen, auf dem Boden stöhnend; und sieh die gefallenen Pferde, geschmückt mit goldenem Zierrat.
7.149.57
गन्धर्वनगराकारान्रथांश्च निहतेश्वरान् ।
छिन्नध्वजपताकाक्षान्विचक्रान्हतसारथीन् ॥ ७.१४९.५७ ॥
Sieh die Wagen, gleich Gandharva-Städten, deren Herren erschlagen sind, mit zerbrochenen Bannern, Fahnen und Achsen, ohne Räder, deren Wagenlenker getötet sind.
7.149.58
निकृत्तकूबरयुगान्भग्नेषान्बन्धुरान्प्रभो ।
पश्य पार्थ हयान्भूमौ विमानोपमदर्शनान् ॥ ७.१४९.५८ ॥
Sieh, o Herr, die Pferde auf dem Boden liegen, schön, mit zerschnittenen Deichseln und Jochen, mit gebrochenen Achsen, gleich himmlischen Wagen, o Sohn der Pṛthā.
7.149.59
पत्तींश्च निहतान्वीर शतशोऽथ सहस्रशः ।
धनुर्भृतश्चर्मभृतः शयानान्रुधिरोक्षितान् ॥ ७.१४९.५९ ॥
Sieh, o Held, die Fußsoldaten, zu Hunderten und Tausenden erschlagen, Bogen und Schild tragend, blutgetränkt daliegend.
7.149.60
महीमालिङ्ग्य सर्वाङ्गैः पांसुध्वस्तशिरोरुहान् ।
पश्य योधान्महाबाहो त्वच्छरैर्भिन्नविग्रहान् ॥ ७.१४९.६० ॥
Sieh, o Starkarmiger, die Krieger, die mit allen Gliedern die Erde umarmen, das Haar im Staub verstreut, die Körper von deinen Pfeilen durchbohrt.
7.149.61
निपातितद्विपरथाजिसङ्कुल… ।
मसृग्वसापिशितसमृद्धकर्दमम्।
निशाचरश्ववृकपिशाचमोदनं ।
महीतलं नरवर पश्य दुर्दृशम् ॥ ७.१४९.६१ ॥
Sieh die Oberfläche der Erde, übersät vom Schlachtfeld, wo gefallene Elefanten und Wagen liegen, ein von Blut, Mark und Fleisch gesättigter Schlamm, ein Festmahl für Nachtwandler, Hunde, Wölfe und Piśācas, furchtbar anzusehen, Bester der Männer.
7.149.62
इदंमहत्त्वय्युपपद्यते प्रभो ।
रणाजिरे कर्म यशोऽभिवर्धनम्।
शतक्रतौ चापि च देवसत्तमे ।
महाहवे जघ्नुषि दैत्यदानवान् ॥ ७.१४९.६२ ॥
O Herr, diese große Tat auf dem Schlachtfeld, die den Ruhm mehrt, geziemt dir, wie sie Indra geziemte, dem Besten der Götter, dem Vollbringer der hundert Opfer, als er in der großen Schlacht die Daityas und Dānavas erschlug.
7.149.63
एवं सन्दर्शयन्कृष्णो रणभूमिं किरीटिने ।
स्वैः समेतः समुदितैः पाञ्चजन्यं व्यनादयत् ॥ ७.१४९.६३ ॥
So zeigte Kṛṣṇa dem Kronenträger das Schlachtfeld, vereinigt mit den Seinen, und ließ die Muschel Pāñcajanya erschallen.
7.149.64
सात्यकिः पार्थमभ्यायाद्भीमसेनश्च पाण्डवः ।
युधामन्यूत्तमौजौ च पाञ्चालस्यात्मजावुभौ ॥ ७.१४९.६४ ॥
Sātyaki kam zu Pārtha, ebenso der Pāṇḍava Bhīmasena und die beiden Söhne des Pāñcāla-Königs, Yudhāmanyu und Uttamaujas.
7.149.65
ते निवार्य शरैर्द्रौणिं कर्णं च सह भूमिपैः ।
आगच्छन्रथिनश्चैव यत्र राजा युधिष्ठिरः ॥ ७.१४९.६५ ॥
Nachdem sie Drauṇi und Karṇa mit Pfeilen aufgehalten hatten, samt den mit den Königen gekommenen Wagenkämpfern, gelangten sie dorthin, wo König Yudhiṣṭhira war.
7.149.66
स दर्शयन्नेव किरीटिनेऽरिहा ।
जनार्दनस्तामरिभूमिमञ्जसा।
अजातशत्रुं समुपेत्य पाण्डवं ।
निवेदयामास हतं जयद्रथम् ॥ ७.१४९.६६ ॥
Janārdana, der Feindvernichter, zeigte dem Kronenträger jenen feindlichen Boden, eilte zum Pāṇḍava Ajātaśatru und verkündete, Jayadratha sei erschlagen.