மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.156
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.156.1
तस्मिन्प्रविष्टे दुर्धर्षे सृञ्जयानमितौजसि ।
अमृष्यमाणे संरब्धे का वोऽभूद्वै मतिस्तदा ॥ ७.१५६.१ ॥
அந்த அசைக்க முடியாதவன் நுழைந்தபோது, சிருஞ்சயர்களை எதிர்த்து பொறுக்க முடியாமல் கோபமடைந்த அப்போது உங்களுக்கு என்ன எண்ணம் உதித்தது?
7.156.2
दुर्योधनं तथा पुत्रमुक्त्वा शास्त्रातिगं मम ।
यत्प्राविशदमेयात्मा किं पार्थः प्रत्यपद्यत ॥ ७.१५६.२ ॥
என் மகன் துரியோதனனிடம், சாஸ்திரத்தை மீறுபவனிடம், இவ்வாறு சொல்லி அளவற்ற ஆத்மா கொண்டவன் நுழைந்தபோது, பார்த்தன் என்ன எதிர்வினை புரிந்தான்?
7.156.3
निहते सैन्धवे वीरे भूरिश्रवसि चैव ह ।
यदाऽभ्यगान्महातेजाः पाञ्चालानपराजितः ॥ ७.१५६.३ ॥
சிந்து நாட்டு வீரனும் பூரிசிரவஸும் கொல்லப்பட்ட பின், மகா தேஜஸ்வியும் வெல்லப்படாதவனுமான அவன் பாஞ்சாலர்களை எதிர்த்து வந்தபோது.
7.156.4
किममन्यत दुर्धर्षे प्रविष्टे शत्रुतापने ।
दुर्योधनस्तु किं कृत्यं प्राप्तकालममन्यत ॥ ७.१५६.४ ॥
அந்த அசைக்க முடியாத, எதிரிகளை வருத்தும் வீரன் நுழைந்தபோது அவன் என்ன நினைத்தான்? துரியோதனனோ, காலத்திற்கேற்ற எந்தக் கடமையை நினைத்தான்?
7.156.5
के च तं वरदं वीरमन्वयुर्द्विजसत्तमम् ।
के चास्य पृष्ठतोऽगच्छन्वीराः शूरस्य युध्यतः।
के पुरस्तादवर्तन्त निघ्नन्तः शास्त्रवान्रणे ॥ ७.१५६.५ ॥
வரம் அளிக்கும் அந்த வீரன், துவிஜர்களில் சிறந்தவனைப் பின்தொடர்ந்தவர்கள் யார்? போரிடும் அந்த சூரனின் பின்னால் சென்ற வீரர்கள் யார்? போரில் அடித்துக் கொண்டு, ஆயுதம் அறிந்து அவனுக்கு முன்னே நின்றவர்கள் யார்?
7.156.6
मन्येऽहं पाण्डवान्सर्वान्भारद्वाजशरार्दितान् ।
शिशिरे कम्पमाना वै कृशा गाव इव प्रभो ॥ ७.१५६.६ ॥
ஐயனே, பாரத்வாஜனின் அம்புகளால் வருந்திய பாண்டவர்கள் அனைவரும், பனிக்காலத்தில் நடுங்கும் மெலிந்த பசுக்கள் போல ஆகிவிட்டனர் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
7.156.7
प्रविश्य स महेष्वासः पाञ्चालानरिमर्दनः ।
कथं नु पुरुषव्याघ्रः पञ्चत्वमुपजग्मिवान् ॥ ७.१५६.७ ॥
பெரும் வில்வீரனும் எதிரிகளை அடக்குபவனுமான அந்தப் புருஷவ்யாக்ரன் பாஞ்சாலர்களுக்குள் நுழைந்து எவ்வாறு மரணமடைந்தான்?
7.156.8
सर्वेषु योधेषु च सङ्गतेषु ।
रात्रौ समेतेषु महारथेषु।
संलोड्यमानेषु पृथग्बलेषु ।
के वस्तदानीं मतिमन्त आसन् ॥ ७.१५६.८ ॥
இரவில் எல்லா வீரர்களும் ஒன்றுகூடி, மகாரதர்கள் கூடி, தனித்தனிப் படைகள் கலக்கப்பட்டபோது உங்களில் அறிவுள்ளவர்கள் யார் இருந்தனர்?
7.156.9
हतांश्चैव विषक्तांश्च पराभूतांश्च शंससि ।
रथिनो विरथांश्चैव कृतान्युद्धेषु मामकान् ॥ ७.१५६.९ ॥
என் பக்கத்தவர்களான தேர்வீரர்களும் தேரற்றவர்களும், போர்களில் கொல்லப்பட்டவர்களும், சிக்கிக்கொண்டவர்களும், தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களுமாக இருந்தவர்களைப் பற்றி நீ சொல்கிறாய்.
7.156.10
तेषां संलोड्यमानानां पाण्डवैर्हतचेतसाम् ।
अन्धे तमसि मग्नानामभवत्का मतिस्तदा ॥ ७.१५६.१० ॥
பாண்டவர்களால் கலக்கப்பட்டு, மனம் சிதறி, குருட்டு இருளில் மூழ்கியிருந்த அவர்களுக்கு அப்போது என்ன எண்ணம் இருந்தது?
7.156.11
प्रहृष्टांश्चाप्युदग्रांश्च सन्तुष्टांश्चैव पाण्डवान् ।
शंससीहाप्रहृष्टांश्च विभ्रष्टांश्चैव मामकान् ॥ ७.१५६.११ ॥
இங்கே நீ பாண்டவர்களை மகிழ்ச்சியுடனும், உற்சாகத்துடனும், திருப்தியுடனும் இருப்பவர்களாகச் சொல்கிறாய்; என் ஆட்களை மகிழ்ச்சியற்றவர்களாகவும் வீழ்ந்தவர்களாகவும் சொல்கிறாய்.
7.156.12
कथमेषां तदा तत्र पार्थानामपलायिनाम् ।
प्रकाशमभवद्रात्रौ कथं कुरुषु सञ्जय ॥ ७.१५६.१२ ॥
சஞ்சயா, அங்கே அப்போது, இரவில், ஓடாமல் நின்ற அந்தப் பார்த்தர்களுக்கு வெளிச்சம் எப்படி உண்டானது? குருக்களிடையே அது எப்படி ஆனது?
7.156.13
रात्रियुद्धे तदा राजन्वर्तमाने सुदारुणे ।
द्रोणमभ्यद्रवन्सर्वे पाण्डवाः सह सोमकैः ॥ ७.१५६.१३ ॥
ராஜனே, அப்போது இரவுப் போர் மிகக் கொடூரமாக நடந்துகொண்டிருந்தபோது, பாண்டவர்கள் அனைவரும் சோமகர்களுடன் சேர்ந்து துரோணரின் மேல் பாய்ந்தனர்.
7.156.14
ततो द्रोणः केकयांश्च धृष्टद्युम्नस्य चात्मजान् ।
सम्प्रैषयत्प्रेतलोकं सर्वानिषुभिराशुगैः ॥ ७.१५६.१४ ॥
பின்னர் துரோணர் கேகயர்களையும் திருஷ்டத்யும்னனின் புதல்வர்களையும் அனைவரையும் விரைந்து செல்லும் அம்புகளால் பிரேதலோகத்துக்கு அனுப்பினார்.
7.156.15
तस्य प्रमुखतो राजन्येऽवर्तन्त महारथाः ।
तान्सर्वान्प्रेषयामास पितृलोकं स भारत ॥ ७.१५६.१५ ॥
ராஜனே, அவனுக்கு எதிரே வந்த மகாரதர்கள் அனைவரையும், பரதனின் வழித்தோன்றலே, அவன் பிதிர்லோகத்துக்கு அனுப்பினான்.
7.156.16
प्रमथ्नन्तं तदा वीरान्भारद्वाजं महारथम् ।
अभ्यवर्तत सङ्क्रुद्धः शिबी राजा प्रतापवान् ॥ ७.१५६.१६ ॥
அப்போது வீரர்களை நசுக்கிக்கொண்டிருந்த மகாரதரான பாரத்வாஜரை (துரோணரை) நோக்கி, கோபமடைந்த பிரதாபமிக்க அரசன் சிபி முன்னேறினான்.
7.156.17
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य पाण्डवानां महारथम् ।
विव्याध दशभिर्द्रोणः सर्वपारशवैः शितैः ॥ ७.१५६.१७ ॥
பாண்டவர்களின் அந்த மகாரதன் விரைந்து வருவதைக் கண்ட துரோணர், கூரிய சர்வபாரசவ அம்புகளால் பத்து அம்புகளை அவன் மீது எய்து துளைத்தார்.
7.156.18
तं शिबिः प्रतिविव्याध त्रिंशता निशितैः शरैः ।
सारथिं चास्य भुल्लेन स्मयमानो न्यपातयत् ॥ ७.१५६.१८ ॥
சிபி அவனுக்கு எதிராக முப்பது கூரிய அம்புகளால் எய்து துளைத்தான்; புன்னகையுடன் ஒரு பல்ல அம்பால் அவனுடைய தேரோட்டியை வீழ்த்தினான்.
7.156.19
तस्य द्रोणो हयान्हत्वा सारथिं च महात्मनः ।
अथाऽस्य सशिरस्त्राणं शिरः कायादपाहरत् ॥ ७.१५६.१९ ॥
துரோணர் அந்த மகாத்மாவின் குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் கொன்றார்; பிறகு அவனது தலையை, தலைக்கவசத்துடன், உடலிலிருந்து வெட்டினார்.
7.156.20
ततोऽस्य सारथिं क्षिप्रमन्यं दुर्योधनोऽदिशत् ।
स तेन सङ्गृहीताश्वः पुनरभ्यद्रवद्रिपून् ॥ ७.१५६.२० ॥
பிறகு துரியோதனன் உடனே அவனுக்கு வேறொரு தேரோட்டியை நியமித்தான்; அவன் குதிரைகளை மீட்டுக்கொண்டு மீண்டும் பகைவர்கள் மீது பாய்ந்தான்.
7.156.21
कलिङ्गानामनीकेन कालिङ्गस्य सुतो रणे ।
पूर्वं पितृवधात्क्रुद्धौ भीमसेनमुपाद्रवत् ॥ ७.१५६.२१ ॥
கலிங்கர்களின் படையுடன் போரில் காலிங்க மன்னனின் மகன், தந்தையின் வதத்தால் முன்பே சினந்து, பீமசேனன் மீது பாய்ந்தான்.
7.156.22
स भीमं पञ्चभिर्विद्ध्वा पुनर्विव्याध सप्तभिः ।
विशोकं त्रिभिरानर्च्छद्वजमेकेन पत्रिणा ॥ ७.१५६.२२ ॥
அவன் பீமனை ஐந்து அம்புகளால் துளைத்து, பின்னர் ஏழால் மீண்டும் துளைத்தான்; மூன்றால் விசோகனைத் தாக்கி, ஒரு இறகுள்ள அம்பால் கொடியை வீழ்த்தினான்.
7.156.23
कलिङ्गानां तु तं शूरं क्रुद्धं क्रुद्धो वृकोदरः ।
रथाद्रथमभिद्रुत्य मुष्टिनाऽभिजघान ह ॥ ७.१५६.२३ ॥
கலிங்கர்களின் அந்தக் கோபமான வீரன் மீதும், சினந்த வ்ருகோதரன் ஒரு தேரிலிருந்து மற்றொரு தேருக்குப் பாய்ந்து முஷ்டியால் அவனை அடித்தான்.
7.156.24
तस्य मुष्टिहतस्याजौ पाण्डवेन बलीयसा ।
सर्वाण्यस्थीनि सहसा प्रापतन्वै पृथक्पृथक् ॥ ७.१५६.२४ ॥
போரில் வலிமைமிக்க பாண்டவனின் முஷ்டியால் தாக்கப்பட்டதும், அவனுடைய எலும்புகள் அனைத்தும் திடீரென ஒவ்வொன்றாக நொறுங்கி விழுந்தன.
7.156.25
तस्मिन्हते तदा तेन सिंहनादो महानभूत् ।
पाञ्चालानां महाराज साधुसाध्विति पाण्डवम् ॥ ७.१५६.२५ ॥
அவன் கொல்லப்பட்டபோது, அவனால் பெரிய சிங்க முழக்கம் எழுந்தது. மகாராஜனே, பாஞ்சாலர்கள் பாண்டவனை நோக்கி 'சாது, சாது' என்றனர்.
7.156.26
तं कर्णो भ्रातरश्चास्य नामृष्यन्त परन्तप ।
ते भीमसेनं नाराचैर्जघ्नुराशीविषोपमैः ॥ ७.१५६.२६ ॥
கர்ணனும் அவனுடைய சகோதரர்களும் அதைப் பொறுக்கவில்லை. பகைவரை வருத்துபவனே, அவர்கள் பீமசேனனை விஷப்பாம்புகளைப் போன்ற இரும்பு அம்புகளால் தாக்கினர்.
7.156.27
ततः शत्रुरथं त्यक्त्वा भीमो द्रुमरथं गतः ।
द्रुमं चास्यन्तमनिशं मुष्टिना समपोथयत् ॥ ७.१५६.२७ ॥
பின்னர் பீமன் பகைவனின் தேரை விட்டு மரத்தேருக்குச் சென்றான்; அந்த மரத்தின் நுனியை இடையறாது முஷ்டியால் முற்றிலும் நசுக்கினான்.
7.156.28
यथा काचमणिर्न्यस्तो मुष्टिनैकेन लीलया ।
स हतः सर्वथा चूर्णो रक्तमेवोदपद्यत ॥ ७.१५६.२८ ॥
ஒரு கண்ணாடி மணியை ஒற்றை முஷ்டியால் விளையாட்டாக அழுத்தினால் எப்படி நொறுங்குமோ, அப்படியே அது அடிக்கப்பட்டு முழுவதும் தூளானது; அதிலிருந்து இரத்தமே எழுந்தது.
7.156.29
तथा चूर्णमभूत्तत्र कर्णभ्राता द्रुमस्तथा ।
स तदा पाण्डुपुत्रेण बलिनाऽभिहतोऽपतत् ॥ ७.१५६.२९ ॥
அதேபோல் அங்கே கர்ணனின் சகோதரனான அந்த மரமும் தூளாயிற்று; அப்போது பலம்மிக்க பாண்டுவின் மகனால் அடிக்கப்பட்டு அது விழுந்தது.
7.156.30
तं निहत्य महाराज भीमसेनो महाबलः ।
जयरातरथं प्राप्य मुहुः सिंह इवानदत् ॥ ७.१५६.३० ॥
மகாராஜனே, அவனைக் கொன்று, மகாபலசாலியான பீமசேனன் ஜயத்ரதனின் தேரை அடைந்து, சிங்கத்தைப் போல மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
7.156.31
जयरातं तु चरणे गृह्य भीमो महाबलः ।
सूतं चास्य महाबाहुर्गृह्य राजंस्तथैव च ॥ ७.१५६.३१ ॥
மகாபலனான பீமன் ஜயத்ரதனைக் காலால் பற்றினான்; ஓ அரசே, அவனுடைய தேரோட்டியையும் அதேபோல் மகாபாஹு பற்றினான்.
7.156.32
पादयोर्गृह्य तौ वीरौ भीमः कर्णस्य पश्यतः ।
भूमावाविद्ध्य जघ्ने स तौ च प्राणैर्व्ययुज्यताम् ॥ ७.१५६.३२ ॥
கர்ணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, பீமன் அந்த இரு வீரர்களையும் கால்களைப் பற்றி நிலத்தில் மோதி கொன்றான்; அவர்களின் உயிர் பிரிந்தது.
7.156.33
कर्णस्तु पाण्डवे शक्तिं काञ्चनीं समवासृजत् ।
ततस्तामेव जग्राह प्रहसन्पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१५६.३३ ॥
கர்ணன் பாண்டவன் மீது பொன்னாலான சக்தி ஆயுதத்தை எறிந்தான்; பின்பு பாண்டுவின் மகன் சிரித்தபடி அதையே பற்றினான்.
7.156.34
कर्णायैव च दुर्धर्षश्चिक्षेपाजौ वृकोदरः ।
तामापतन्तीं चिच्छेद शकुनिस्तैलपायिना ॥ ७.१५६.३४ ॥
வெல்லப்படாத வ்ருகோதரன் போரில் அதையே கர்ணன் மீது எறிந்தான்; அது வந்தபோது எண்ணெய் குடிப்பவனான சகுனி அதனை வெட்டித் துண்டித்தான்.
7.156.35
एतत्कृत्वा महत्कर्म रणेऽद्भुतपराक्रमः ।
पुनः स्वरथमास्थाय दुद्राव तव वाहिनीम् ॥ ७.१५६.३५ ॥
போரில் இந்த மகத்தான செயலைச் செய்த, அற்புதமான வீரம் கொண்டவன் மீண்டும் தன் தேரில் ஏறி உன் படையை நோக்கி விரைந்தான்.
7.156.36
तमायान्तं जिघांसन्तं भीमं क्रुद्धमिवान्तकम् ।
न्यवारयन्महाबाहुं तव पुत्रा विशाम्पते।
महता शरवर्षेण च्छादयन्तो महारथाः ॥ ७.१५६.३६ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே, கோபம் கொண்ட யமனைப் போல் கொல்ல விரும்பி வந்த மகாபாஹு பீமனை உன் மகன்கள் தடுத்தனர்; மகாரதர்கள் பெரும் அம்பு மழையால் அவனை மூடியபடி அவனை நிறுத்தினர்.
7.156.37
दुर्मदस्य ततो भीमः प्रहसन्निव संयुगे ।
सारथिं च हयांश्चैव शरैर्निन्ये यमक्षयम् ॥ ७.१५६.३७ ॥
அப்போது பீமன் போரில் சிரிப்பவன் போல துர்மதனின் தேரோட்டியையும் குதிரைகளையும் அம்புகளால் யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான்.
7.156.38
दुर्मदस्तु ततो यानं दुष्कर्णस्यावचक्रमे ।
तावेकरथमारूढौ भ्रातरौ परतापनौ। ॥ ७.१५६.३८ ॥
பின்னர் துர்மதன் துஷ்கர்ணனின் தேரை நோக்கிச் சென்றான். அந்த இரண்டு சகோதரர்களும், எதிரிகளை வாட்டுபவர்களும், ஒரே தேரில் ஏறினர்.
7.156.39
सङ्ग्रामशिरसो मध्ये भीमं द्वावप्यधावताम् ।
यथाम्बुपतिमित्रौ हि तारकं दैत्यसत्तमम् ॥ ७.१५६.३९ ॥
போர்முனையின் நடுவே அவ்விருவரும் பீமனை நோக்கி ஓடினர்; நீர்களின் அதிபதியின் இரு நண்பர்கள் தைத்தியர்களில் சிறந்த தாரகனை நோக்கிப் பாய்ந்தது போல.
7.156.40
ततस्तु दुर्मदश्चैव दुष्कर्णश्च तवात्मजौ ।
रथमेकं समारुह्य भीमं बाणैरविध्यताम् ॥ ७.१५६.४० ॥
பின்னர் உம் மகன்களான துர்மதனும் துஷ்கர்ணனும் ஒரே தேரில் ஏறி பீமனைப் அம்புகளால் துளைத்தனர்.
7.156.41
ततः कर्णस्य मिषतो द्रौणेर्दुर्योधनस्य च ।
कृपस्य सोमदत्तस्य बाह्लीकस्य च पाण्डवः ॥ ७.१५६.४१ ॥
பின்னர் கர்ணன், துரோணரின் மகன், துரியோதனன், கிருபர், சோமதத்தன், பாஹ்லீகன் ஆகியோர் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, பாண்டவன் (பீமன்)...
7.156.42
दुर्मदस्य च वीरस्य दुष्कर्णस्य च तं रथम् ।
पादप्रहारेण धरां प्रावेशयदरिन्दमः ॥ ७.१५६.४२ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவன், வீரனான துர்மதனதும் துஷ்கர்ணனதும் அந்தத் தேரை காலால் உதைத்து பூமியில் அழுத்தினான்.
7.156.43
ततः सुतौ ते बलिनौ शूरौ दुष्कर्णदुर्मदौ ।
मुष्टिनाऽऽहत्य सङ्क्रुद्धौ ममर्द चरणेन ह ॥ ७.१५६.४३ ॥
அப்போது உமது பலம் மிக்க, வீரமுள்ள இரு புதல்வர்களான துஷ்கர்ணனும் துர்மதனும் கோபத்துடன் முஷ்டியால் தாக்கி பாதத்தால் நசுக்கினர்.
7.156.44
ततो हाहाकृते सैन्ये दृष्ट्वा भीमं नृपाऽब्रुवन् ।
रुद्रोऽयं भीमरूपेण धार्तराष्ट्रेषु युध्यति ॥ ७.१५६.४४ ॥
அப்போது படை முழுவதும் கூக்குரலிட்டது. பீமனைப் பார்த்த அரசர்கள், 'இவன் பயங்கர உருவம் கொண்ட ருத்ரன்; திருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்களுடன் போரிடுகிறான்' என்றனர்.
7.156.45
एवमुक्त्वा पलायन्ते सर्वे भारत पार्थिवाः ।
विसंज्ञा वाहयन्वाहान्न च द्वौ सह धावतः ॥ ७.१५६.४५ ॥
பாரதா, இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அரசர்கள் அனைவரும் ஓடிவிட்டனர். மயக்கத்துடன் குதிரைகளைச் செலுத்தியவர்கள் இருவர் சேர்ந்தும் ஒன்றாக ஓடவில்லை.
7.156.46
ततो बले भृशलुलिते निशामुखे ।
सुपूजितो नृपवृषभैर्वृकोदरः।
महाबलः कमलविबुद्धलोचनो ।
युधिष्ठिरं नृपतिमपूजयद्बली ॥ ७.१५६.४६ ॥
படை பெரிதும் குழம்பியபோது இரவின் தொடக்கத்தில், அரசர்களில் சிறந்தோரால் நன்கு போற்றப்பட்ட பலம் மிக்க வ்ருகோதரன், தாமரை போல் விரிந்த கண்களுடன், அரசன் யுதிஷ்டிரனை மதித்தான்.
7.156.47
ततो यमौ द्रुपदविराटकेकया ।
युधिष्ठिरश्चापि परां मुदं ययुः।
वृकोदरं भृशमनुपूजयंश्च ते ।
यथान्धके प्रतिनिहते हरं सुराः ॥ ७.१५६.४७ ॥
பின்னர் இரட்டையர்களும், துருபதனும், விராடனும், கேகயனும், யுதிஷ்டிரனும் பேரானந்தம் அடைந்தனர். அந்தகன் கொல்லப்பட்டபோது தேவர்கள் ஹரனை (சிவனை) போற்றியதுபோல், அவர்கள் வ்ருகோதரனையும் மிகவும் போற்றினர்.
7.156.48
ततः सुतास्ते वरुणात्मजोपमा ।
रुपान्विताः सह गुरुणा महात्मना।
वृकोदरं सरथपदातिकुञ्जरा ।
युयुत्सवो भृशमभिपर्यवारयन् ॥ ७.१५६.४८ ॥
பின்னர் வருணனின் புதல்வர்களைப் போன்ற அழகுடைய உமது புதல்வர்கள், மகாத்மாவான குருவுடன் (துரோணருடன்) சேர்ந்து, தேர்கள், காலாட்படை, யானைகளுடன், போர் விருப்பத்துடன் வ்ருகோதரனை எல்லா பக்கமும் கடுமையாகச் சூழ்ந்தனர்.
7.156.49
ततो यमौ द्रुपदसुताः ससैनिका ।
युधिष्ठिरद्रुपदविराटसात्वताः।
घटोत्कचो जयविजयौ द्रुमो वृकः ।
ससृञ्जयास्तव तनयानवारयन् ॥ ७.१५६.४९ ॥
பின்னர் இரட்டையர்களும், துருபதனின் மகன்களும், படைகளுடன், யுதிஷ்டிரன், துருபதன், விராடன், சாத்வதர், கடோத்கசன், ஜயன், விஜயன், த்ருமன், வ்ருகன் ஆகியோரும், சிருஞ்சயர்களுடன் சேர்ந்து, உங்கள் மகன்களைத் தடுத்தனர்.
7.156.50
ततोऽभवत्तिमिरघनैरिवावृते ।
महाभये भयदमतीव दारुणम्।
निशामुखे वृकबलगृध्रमोदनं ।
महात्मना नृपवर युद्धमद्भुतम् ॥ ७.१५६.५० ॥
பின்னர் இரவின் தொடக்கத்தில் அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டதுபோல், மிகக் கொடுமையான, அச்சமூட்டும் பெரும் பயத்தில், ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவரே, ஓநாய்கள், படைகள், கழுகுகளை மகிழ்விக்கும் அற்புதமான போர் நடந்தது.