ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.163
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.163.1
सोमदत्तं तु सम्प्रेक्ष्य विधुन्वानं महद्धनुः ।
सात्यकिः प्राह यन्तारं सोमदत्ताय मां वह ॥ ७.१६३.१ ॥
ସୋମଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ମହାନ ଧନୁ ହଲାଉଥିବା ଦେଖି ସାତ୍ୟକି ସାରଥିକୁ କହିଲେ: "ମୋତେ ସୋମଦତ୍ତ ଆଡ଼କୁ ନିଅ।"
7.163.2
न ह्यहत्वा रणे शत्रुं सोमदत्तं महाबलम् ।
निवर्तिष्ये रणात्सूत सत्यमेतद्वचो मम ॥ ७.१६३.२ ॥
"ହେ ସାରଥି, ରଣରେ ମହାବଳୀ ଶତ୍ରୁ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ନମାରି ମୁଁ ରଣରୁ ଫେରିବି ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ।"
7.163.3
ततः सम्प्रैषयद्यन्ता सैन्धवांस्तान्मनोजवान् ।
तुरङ्गामाञ्छङ्खवर्णान्सर्वशब्दातिगान्रणे ॥ ७.१६३.३ ॥
ତା'ପରେ ସାରଥି ମନ ପରି ବେଗବାନ, ଶଙ୍ଖ ବର୍ଣ୍ଣର, ରଣରେ ସବୁ ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ସେହି ସୈନ୍ଧବ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚଳାଇଲେ।
7.163.4
तेऽवहन्युयुधानं तु मनोमारुतरंहसः ।
यथेन्द्रं हरयो राजन्पुरा दैत्यवधोद्यतम् ॥ ७.१६३.४ ॥
ହେ ରାଜନ, ମନ ଓ ପବନ ପରି ବେଗଶାଳୀ ସେହି ଅଶ୍ୱମାନେ ଯୁଯୁଧାନଙ୍କୁ ବହନ କଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ବେ ଦୈତ୍ୟବଧ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହରି ଅଶ୍ୱମାନେ ବହନ କରୁଥିଲେ।
7.163.5
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य सात्वतं रभसं रणे ।
सोमदत्तो महाबाहुरसम्भ्रान्तो न्यवर्तत ॥ ७.१६३.५ ॥
ରଣରେ ବେଗରେ ଧାଇଁ ଆସୁଥିବା ସାତ୍ବତ (ସାତ୍ୟକି)ଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାବାହୁ ସୋମଦତ୍ତ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଫେରିଲେ।
7.163.6
विमुञ्चञ्छरवर्षाणि पर्जन्य इव वृष्टिमान् ।
छादयामास शैनेयं जलदो भास्करं यथा ॥ ७.१६३.६ ॥
ବର୍ଷା ବର୍ଷାଉଥିବା ମେଘ ପରି ବାଣର ବର୍ଷା ବର୍ଷାଇ, ମେଘ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆବୃତ କରେ ସେପରି ସେ ଶୈନେୟ (ସାତ୍ୟକି)ଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ।
7.163.7
असम्भ्रान्तश्च समरे सात्यकिः कुरुपुङ्गवम् ।
छादयामास बाणौघैः समन्ताद्भरतर्षभ ॥ ७.१६३.७ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିଚଳ ସାତ୍ୟକି କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ବାଣର ସ୍ରୋତରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ।
7.163.8
सोमदत्तस्तुतं षष्ट्या विव्याधोरसि माधवम् ।
सात्यकिश्चापि तं राजन्नविध्यत्सायकैः शितैः ॥ ७.१६३.८ ॥
ସୋମଦତ୍ତ ଷାଠିଏ ବାଣରେ ମାଧବଙ୍କ (ସାତ୍ୟକିଙ୍କ) ଛାତିକୁ ବିନ୍ଧିଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ସାତ୍ୟକି ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ବିନ୍ଧିଲେ।
7.163.9
तावन्योन्यं शरैः कृत्तौ व्यराजेतां नरर्षभौ ।
सुपुष्पौ पुष्पसमये पुष्पिताविव किंशकौ ॥ ७.१६३.९ ॥
ବାଣରେ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ସେହି ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍ପଋତୁରେ ଫୁଟିଥିବା ଦୁଇ ପଳାଶ ଗଛ ପରି ଶୋଭିଲେ।
7.163.10
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गौ कुरुवृष्णियशस्करौ ।
परस्परमवेक्षेतां दहन्ताविव लोचनैः ॥ ७.१६३.१० ॥
ରକ୍ତରେ ସର୍ବାଙ୍ଗ ସିକ୍ତ, କୁରୁ ଓ ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଯଶ ବଢ଼ାଇଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣ ଚକ୍ଷୁରେ ଯେମିତି ଦଗ୍ଧ କରିବେ ପରି ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଲେ।
7.163.11
रथमण्डलमार्गेषु चरन्तावरिमर्दनौ ।
घोररूपौ हितावास्तां वृष्टिमन्ताविवाम्बुदौ ॥ ७.१६३.११ ॥
ରଥମଣ୍ଡଳର ପଥରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ, ଭୟଙ୍କର ରୂପବିଶିଷ୍ଟ ସେ ଦୁଇଜଣ ବର୍ଷା ଧରିଥିବା ମେଘ ପରି ଥିଲେ।
7.163.12
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शखलीकृतौ ।
श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ ॥ ७.१६३.१२ ॥
ବାଣରେ ଶରୀର ବିଦ୍ଧ, ସର୍ବତ୍ର ଛଳଣୀ ପରି କରାଯାଇଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ବାଣବିଦ୍ଧ ଶଜାରୁ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
7.163.13
सुवर्णपुङ्खैरिषुभिराचितौ तौ व्यराजताम् ।
खद्योतैरावृतौ राजन्प्रावृषीव वनस्पती ॥ ७.१६३.१३ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ବାଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ସେ ଦୁଇ ଜଣ, ହେ ରାଜନ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଖଦ୍ୟୋତରେ ଘେରା ଦୁଇ ବୃକ୍ଷ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
7.163.14
सम्प्रदीपितसर्वाङ्गौ सायकैस्तैर्महारथौ ।
अदृश्येतां रणे क्रुद्धावुल्काभिरिव कुञ्जरौ ॥ ७.१६३.१४ ॥
ବାଣରେ ସର୍ବାଙ୍ଗ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ସେ ଦୁଇ ମହାରଥୀ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମଶାଲରେ ଘେରା ଦୁଇ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
7.163.15
ततो युधि महारज सोमदत्तो महारथः ।
अर्धचन्द्रेम चिच्छेद माधवस्य महद्धनुः ॥ ७.१६३.१५ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀ ସୋମଦତ୍ତ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ ମାଧବଙ୍କ (ସାତ୍ୟକିଙ୍କ) ବଡ଼ ଧନୁ କାଟିଦେଲେ।
7.163.16
अथैनं पञ्चविंशत्या सायकानां समार्पयत् ।
त्वरमाणस्त्वराकाले पुनश्च दशभिः शरैः ॥ ७.१६३.१६ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଚିଶ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା; ସେହି ଶୀଘ୍ର ସମୟରେ ପୁଣି ଦଶ ବାଣରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କଲା।
7.163.17
अथान्यद्धनुरादाय सात्यकिर्वेगवत्तरम् ।
पञ्चभिः सायकैस्तूर्णं सोमदत्तमविध्यत ॥ ७.१६३.१७ ॥
ତା'ପରେ ସାତ୍ୟକି ଅନ୍ୟ ଧନୁ ଧରି ଅତି ବେଗବାନ ପାଞ୍ଚ ବାଣରେ ଶୀଘ୍ର ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.163.18
ततोऽपरेण भल्लेन ध्वजं चिच्छेद काञ्चनम् ।
बाह्लीकस्य रणे राजन्सात्यकिः प्रहसन्निव ॥ ७.१६३.१८ ॥
ତା'ପରେ ସାତ୍ୟକି ଅନ୍ୟ ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ବାହ୍ଲୀକଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜା କାଟିଦେଲେ, ହେ ରାଜନ, ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ହସୁଥିଲେ।
7.163.19
सोमदत्तस्त्वसम्भ्रान्तो दृष्ट्वा केतुं निपातितम् ।
शैनेयं पञ्चविंशत्या सायकानां समाचिनोत् ॥ ७.१६३.१९ ॥
ସୋମଦତ୍ତ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ, ନିଜ ଧ୍ୱଜା ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଶୈନେୟ (ସାତ୍ୟକି)ଙ୍କୁ ପଚିଶଟି ବାଣରେ ଆବୃତ କଲେ।
7.163.20
सात्वतोऽपि रणे क्रुद्धः सोमदत्तस्य धन्विनः ।
धनुश्छिच्छेद भल्लेन क्षुरप्रेण शितेन ह ॥ ७.१६३.२० ॥
ସାତ୍ଵତ (ସାତ୍ୟକି) ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଧନୁର୍ଧର ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ଧନୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭଲ୍ଲ ଓ କ୍ଷୁରପ୍ର ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
7.163.21
अथैनं रुक्मपुङ्खानां शतेन नतपर्वणाम् ।
आचिनोद्बहुधा राजन्भग्नदंष्ट्रमिव द्विपम् ॥ ७.१६३.२१ ॥
ତାପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ଓ ନତ ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ଶହେ ବାଣରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ବହୁପ୍ରକାରେ ଆବୃତ କଲେ, ଭଗ୍ନ ଦନ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି।
7.163.22
अथान्यद्धनुरादाय सोमदत्तो महारथः ।
सात्यकिं छादयामास शरवृष्ट्या महाबलः ॥ ७.१६३.२२ ॥
ତାପରେ ମହାରଥୀ ସୋମଦତ୍ତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଧନୁ ଧରି, ମହାବଳୀ ହୋଇ, ବାଣବର୍ଷାରେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ।
7.163.23
सोमदत्तं तु सङ्क्रुद्धो रणे विव्याध सात्यकिः ।
सात्यकिं शरजालेन सोमदत्तोऽप्यपीडयत् ॥ ७.१६३.२३ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ସାତ୍ୟକି ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସୋମଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବାଣଜାଲରେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ କଲେ।
7.163.24
दशभिः सात्वतस्यार्थे भीमोऽहन्बाह्लिकात्मजम् ।
सोमदत्तोप्यसम्भ्रान्तो भीममार्च्छच्छितैः शरैः ॥ ७.१६३.२४ ॥
ସାତ୍ଵତଙ୍କ (ସାତ୍ୟକିଙ୍କ) ପାଇଁ ଭୀମ ଦଶଟି ବାଣରେ ବାହ୍ଲୀକଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ସୋମଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
7.163.25
ततस्तु सात्वतस्यार्थे भीमसेनो नवं दृढम् ।
मुमोच परिघं घोरं सोमदत्तस्य वक्षसि ॥ ७.१६३.२५ ॥
ତା'ପରେ ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପାଇଁ ଭୀମସେନ ନୂଆ, ଦୃଢ଼, ଭୟଙ୍କର ପରିଘ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ଛାତିରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.163.26
तमापतन्तं वेगेन परिघं घोरदर्शनम् ।
द्विधा चिच्छेद समरे प्रहसन्निव कौरवः ॥ ७.१६३.२६ ॥
ବେଗରେ ଆସୁଥିବା ସେହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ପରିଘକୁ କୌରବ ଯୁଦ୍ଧରେ ହସି ହସି ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟିଦେଲେ।
7.163.27
स पपात द्विधा च्छिन्न आयसः परिघो महान् ।
महीधरस्येव महच्छिखरं वज्रदारितम् ॥ ७.१६३.२७ ॥
ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ କଟା ସେହି ବଡ଼ ଲୌହ ପରିଘ ବଜ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ପର୍ବତଶିଖର ପରି ପଡ଼ିଗଲା।
7.163.28
ततस्तु सात्यकी राजन्सोमदत्तस्य संयुगे ।
धनुश्चिच्छेद भल्लेन हस्तावापं च पञ्चभिः ॥ ७.१६३.२८ ॥
ତା'ପରେ ହେ ରାଜନ୍, ସାତ୍ୟକି ଯୁଦ୍ଧରେ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ଧନୁ ଏକ ଭଲ୍ଲରେ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତାବାପ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
7.163.29
ततश्चतुर्भिश्च शरैस्तूर्णं तांस्तुरगोत्तमान् ।
समीपं प्रेषयामास प्रेतराजस्य भारत ॥ ७.१६३.२९ ॥
ତା'ପରେ ଚାରି ବାଣରେ ଶୀଘ୍ର ସେହି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେତରାଜ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଦେଲେ, ହେ ଭାରତ।
7.163.30
सारथेश्च शिरः कायाद्भल्लेन नतपर्वणा ।
जहार नरशार्दूलः प्रहसञ्छिनिपुङ्गवः ॥ ७.१६३.३० ॥
ସେହି ନରଶାର୍ଦ୍ଦୂଳ, ଶିନିବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସି ହସି ନତପର୍ବ ଭଲ୍ଲରେ ସାରଥିଙ୍କ ମସ୍ତକ ଧଡ଼ରୁ କାଟିଦେଲେ।
7.163.31
ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
मुमोच सात्वतो राजन्स्वर्णपुङ्गं शिलाशितम् ॥ ७.१६३.३१ ॥
ତା'ପରେ ହେ ରାଜନ, ସାତ୍ୱତ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଶର ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ତାହା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସ୍ତରରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରାଯାଇଥିଲା।
7.163.32
स विमुक्तो बलवता शैनेयेन शरोत्तमः ।
घोरस्तस्योरसि विभो निपपाताशु भारत ॥ ७.१६३.३२ ॥
ବଳବାନ ଶୈନେୟ (ସାତ୍ୟକି)ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ସେହି ଉତ୍ତମ ଭୟଙ୍କର ଶର, ହେ ବିଭୋ, ହେ ଭାରତ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା।
7.163.33
सोऽतिविद्धो महाराज सात्वतेन महारथः ।
सोमदत्तो महाबाहुर्निपपात ममार च ॥ ७.१६३.३३ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିଶୟ ବିଦ୍ଧ ସେ ମହାରଥୀ, ମହାବାହୁ ସୋମଦତ୍ତ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
7.163.34
तं दृष्ट्वा निहतं तत्र सोमदत्तं महारथाः ।
महता शरवर्षेण युयुधानमुपाद्रवन् ॥ ७.१६३.३४ ॥
ସେଠାରେ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ନିହତ ଦେଖି ମହାରଥୀମାନେ ବିରାଟ ଶରବର୍ଷଣ ସହିତ ଯୁଯୁଧାନ (ସାତ୍ୟକି) ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
7.163.35
छाद्यमानं शरैर्दृष्ट्वा युयुधानं युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाश्च महाराज सह सर्वैः प्रभद्रकैः।
महत्या सेनया सार्धं द्रोणानीकमुपाद्रवन् ॥ ७.१६३.३५ ॥
ଯୁଯୁଧାନ (ସାତ୍ୟକି) ଶରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଦେଖି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ହେ ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଭଦ୍ରକଙ୍କ ସହିତ, ବିରାଟ ସେନା ସହିତ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସେନା ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
7.163.36
ततो युधिष्ठिरः क्रुद्धस्तावकानां महाबलम् ।
शरैर्विद्रावयामास भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ ७.१६३.३६ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭାରଦ୍ୱାଜ (ଦ୍ରୋଣ)ଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସମ୍ମୁଖରେ ଆପଣଙ୍କ ମହାବଳ ସେନାକୁ ଶରରେ ପଳାଇ ଦେଲେ।
7.163.37
सैन्यानि द्रावयन्तं तु द्रोणो दृष्ट्वा युधिष्ठिरम् ।
अभिदुद्राव वेगेन क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ७.१६३.३७ ॥
ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭଗାଉଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ ଦ୍ରୋଣ ବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଝାସିପଡ଼ିଲେ।
7.163.38
ततः सुनिशितैर्बाणैः पार्थं विव्याध सप्तभिः ।
युधिष्ठिरोऽपि सङ्क्रुद्धः प्रतिविव्याध पञ्चभिः ॥ ७.१६३.३८ ॥
ତା'ପରେ ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସାତଟି ବାଣରେ ବିନ୍ଧିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ହୋଇ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ପ୍ରତିଆଘାତ କଲେ।
7.163.39
सोऽतिविद्धो महाबाहुः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
युधिष्ठिरस्य चिच्छेद ध्वजं कार्मुकमेव च ॥ ७.१६३.३९ ॥
ଅତ୍ୟଧିକ ଆହତ ମହାବାହୁ (ଦ୍ରୋଣ) ମୁଖର କଣକୁ ଜିଭରେ ଚାଟି ଚାଟି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଓ ଧନୁ ହିଁ କାଟିଦେଲେ।
7.163.40
स च्छिन्नधन्वा त्वरितस्त्वराकाले नृपोत्तमः ।
अन्यदादत्त वेगेन कार्मुकं समरे दृढम् ॥ ७.१६३.४० ॥
ଧନୁ ଛିଣ୍ଡିଗଲେ ସେ ଉତ୍ତମ ରାଜା ତୁରନ୍ତ, ସେହି ଶୀଘ୍ରତା ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଉ ଏକ ଦୃଢ଼ ଧନୁ ବେଗରେ ଉଠାଇଲେ।
7.163.41
ततः शरसहस्रेण द्रोणं विव्याध पार्थिवः ।
साश्वसूतध्वजरथं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१६३.४१ ॥
ତା'ପରେ ରାଜା ହଜାରେ ବାଣରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ବିନ୍ଧିଲେ; ଘୋଡା, ସାରଥି, ଧ୍ୱଜା ସହିତ ତାଙ୍କ ରଥ ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହୋଇଗଲା।
7.163.42
ततो मुहूर्तं व्यथितः शरपातप्रपीडितः ।
निषसाद रथोपस्थे द्रोणो भरतसत्तम ॥ ७.१६३.४२ ॥
ତା'ପରେ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ବ୍ୟଥିତ ଓ ବାଣବର୍ଷଣରେ ପୀଡ଼ିତ ଦ୍ରୋଣ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରଥର ତଳେ ବସିପଡ଼ିଲେ।
7.163.43
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां मुहूर्ताद्द्विजसत्तमः ।
क्रोधेन महताऽऽविष्टो वायव्यास्त्रमवासृजत् ॥ ७.१६३.४३ ॥
ଏବେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚେତନା ଫେରି ପାଇ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୋଣ ମହାକ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବାୟବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.163.44
असम्भ्रान्तस्ततः पार्थो वायव्येनैव वीर्यवान् ।
तदस्त्रमस्त्रेण रणे स्तम्भयामास भारत ॥ ७.१६३.४४ ॥
ଏବେ ଅଚଞ୍ଚଳ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ପାର୍ଥ ବାୟବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ହିଁ ରଣରେ ସେହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତମ୍ଭିତ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
7.163.45
चिच्छेद च धनुर्दीर्घं ब्राह्मणस्य च पाण्डवः ।
ततोऽन्यद्धनुरादत्त द्रोणः क्षत्रियमर्दनः।
तदप्यस्य शितैर्भल्लैश्चिच्छेद कुरुपुङ्गवः ॥ ७.१६३.४५ ॥
ପାଣ୍ଡବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ (ଦ୍ରୋଣଙ୍କ) ଦୀର୍ଘ ଧନୁ ଛେଦନ କଲେ। ତାପରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମର୍ଦ୍ଦନ ଦ୍ରୋଣ ଅନ୍ୟ ଏକ ଧନୁ ଧରିଲେ। କୁରୁପୁଙ୍ଗବ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭଲ୍ଲରେ ଛେଦନ କଲେ।
7.163.46
ततोऽब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६३.४६ ॥
ଏବେ ବାସୁଦେବ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.163.47
युधिष्ठिर महाबाहो यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छ्रणु ।
उपारमस्व युद्धे त्वं द्रोणाद्भरतसत्तम ॥ ७.१६३.४७ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହେ ମହାବାହୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି ତାହା ଶୁଣ। ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମେ ବିରତ ହୁଅ।
7.163.48
यतते हि सदा द्रोणो ग्रहणे तव संयुगे ।
नानुरूपमहं मन्ये युद्धमस्य त्वया सह ॥ ७.१६३.४८ ॥
ଦ୍ରୋଣ ସର୍ବଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ ନାହିଁ।
7.163.49
योऽस्य सृष्टो विनाशाय स एवैनं हनिष्यति ।
परिवर्ज्य गुरुं याहि यत्र राजा सुयोधनः ॥ ७.१६३.४९ ॥
ଯାହାକୁ ତାହାର ବିନାଶ ପାଇଁ ପଠାଯାଇଛି, ସେ ହିଁ ତାହାକୁ ବଧ କରିବ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ସେଠାକୁ ଯାଅ ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ସୁଯୋଧନ ଅଛନ୍ତି।
7.163.50
राजा राज्ञा हि योद्धव्यो नाराज्ञा युद्धमिष्यते ।
तत्र त्वं गच्छ कौन्तेय हस्त्यश्वरथसंवृतः ॥ ७.१६३.५० ॥
ରାଜା ସହିତ ରାଜାଙ୍କରେ ହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ଅରାଜା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାଯାଏ ନାହିଁ। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ସେଠାକୁ ତୁମେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଯାଅ।
7.163.51
यावन्मात्रेण च मया सहायेन धनञ्जयः ।
भीमश्च रथशार्दूलो युध्यते कौरवैः सह ॥ ७.१६३.५१ ॥
ମୋ ସହାୟତା ଯେତେ ଅଛି, ସେତିକିରେ ହିଁ ଧନଞ୍ଜୟ ଓ ରଥଶାର୍ଦୂଳ ଭୀମ କୌରବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି।
7.163.52
वासुदेववचः श्रुत्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु ततो दारुणमाहवम् ॥ ७.१६३.५२ ॥
ବାସୁଦେବଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କ୍ଷଣେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ତା'ପରେ ସେ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟରେ।
7.163.53
प्रायाद्द्रुतममित्रघ्नो यत्र भीमो व्यवस्थितः ।
विनिघ्नंस्तावकान्योधान्व्यादितास्य इवान्तकः ॥ ७.१६३.५३ ॥
ଶତ୍ରୁଘାତୀ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଗଲେ ଯେଉଁଠାରେ ଭୀମ ଠିଆ ଥିଲେ; ଆପଣଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରି, ମୁଖ ମେଲା ଯମ ପରି।
7.163.54
रथघोषेण महता नादयन्वसुधातलम् ।
पर्जन्य इव धर्मान्ते नादयन्वै दिशो दश।
भीमस्य निघ्नतः शत्रून्पार्ष्णिं जाग्रह पाण्डवः ॥ ७.१६३.५४ ॥
ମହାନ ରଥଘୋଷରେ ପୃଥିବୀ ଗୁଞ୍ଜାଇ, ଋତୁ ଶେଷର ମେଘ ପରି ଦଶ ଦିଗ ଗୁଞ୍ଜାଇ, ଶତ୍ରୁଘାତୀ ଭୀମର ପଛ ପାର୍ଶ୍ୱ ପାଣ୍ଡବ ରକ୍ଷା କଲେ।
7.163.55
द्रोणोऽपि पाण्डुपाञ्चालान्व्यधमद्रजनीमुखे ।
नादयंस्तलघोषेण तव सैन्यानि मारिष ॥ ७.१६३.५५ ॥
ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ରାତ୍ରିର ଆରମ୍ଭରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ପାଞ୍ଚାଳମାନଙ୍କୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ନିଜ କରତଳର ଶବ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୁଖରିତ କରି, ହେ ମାନ୍ୟ।